سوزان سانتاگ (Susan Sontag) در شانزدهم ژانویه‌ی سال ۱۹۳۳ در نیویورک در خانواده‌ی میلدرد و جک روزنبلات به دنیا آمد. پدرش تاجر خز بود و زمانی که سوزان هنوز کودک بود، از دنیا رفت. مادر سوزان سانتاگ، به دلیل آسم او، خانواده را به منطقه‌ای با آب‌وهوای معتدل‌تری منتقل کرد و آن‌ها سرانجام در کالیفرنیا ساکن شدند. در سال ۱۹۴۵، مادرش با کاپیتان نیروی هوایی، ناتان سانتاگ، ازدواج کرد و سوزان از آن پس، با نام وی به زندگی ادامه داد. سوزان سانتاگ از همان ابتدا، با علاقه، به مطالعه و یادگیری مشغول بود. او در پانزده‌سالگی، از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد. پس از اتمام تحصیلات اولیه به دانشگاه رفت و در دانشگاه‌های شیکاگو، هاروارد و آکسفورد به مطالعه‌ی رشته‌های فلسفه، ادبیات و الهیات پرداخت. در همان اوان جوانی بود که با فیلیپ ریف آشنا شد و آن‌ دو در مدتی کمتر از دو هفته، با یکدیگر ازدواج کردند. حاصل این ازدواج پسری به نام دیوید بود. سوزان سانتاگ در سایر کشورها و دانشگاه‌ها نیز به مطالعه و پژوهش پرداخت. در اواخر سال ۱۹۵۰ به آمریکا برگشت و تصمیم گرفت تا به ازدواجش پایان دهد و همراه با پسرش عازم نیویورک شد. سوزان سانتاگ در نیویورک کار تدریس در کالج‌ها را آغاز کرد و در عین حال، برای نشریات مختلف مقالات و یادداشت‌های متعددی نوشت. مقاله‌ی «یادداشت‌هایی درباره‌ی کمپ» اولین اثر از سوزان سانتاگ بود که مورد استقبال قرار گرفت و او را به‌عنوان نویسنده‌ای توانا به شهرت رساند. سانتاگ در کارنامه‌ی حرفه‌ای خود آثار هنری متعددی دارد: او چندین رمان به رشته‌ی تحریر درآورده است که از میان آن‌ها می‌توان به «نیکوکار» و «در آمریکا» اشاره کرد. از وی همچنین مجموعه داستان‌های کوتاه و چند نمایشنامه، از جمله «بانوی دریایی»، به انتشار رسیده است. نُه اثر غیرداستانی سوزان سانتاگ با کتاب «علیه تفسیر» آغاز می‌شود و با انتشار «درباره‌ی عکاسی»، «بیماری به‌مثابه استعاره»، «نظر به درد دیگران» و... ادامه می‌یابد. سوزان سانتاگ علاوه بر نگارش آثار ادبی، به کارگردانی نمایش نیز در اروپا و آمریکا پرداخته است. او نمایشنامه‌ی «در انتظار گودو» را در سارایوو به اجرا درآورد و به دلیل اقامت و فعالیت‌هایش در آن منطقه، عنوان شهروند افتخاری را دریافت کرد. سوزان سانتاگ همچنین چهار فیلم‌نامه‌ی بلند نوشته و کارگردانی کرده که از میان آن‌ها می‌توان به «دوئت برای آدم‌خواران» (Duet for Cannibals) و «سرزمین موعود» (Promised Lands) اشاره کرد. سوزان سانتاگ بیش از دو دهه در حوزه‌ی حقوق بشر نیز به فعالیت پرداخت. او از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۹، ریاست مرکز آمریکایی پن (PEN) را عهده‌دار بود که سازمانی بین‌المللی برای نویسندگان است و به پشتیبانی از آزادی بیان نویسندگان و امور مربوط به آنان می‌پردازد. سوزان سانتاگ از طریق این سازمان، به حمایت از نویسندگان پرداخت و پویش‌هایی را برای اهالی قلم که تحت تعقیب یا زندانی بودند، سازمان داد. سوزان سانتاگ به‌عنوان زنی روشنفکر در جامعه و فضایی که در آن زمان هنوز در انحصاری مردانه قرار داشت، به فعالیت مشغول بود و مفاهیم سنتی را در مورد چگونگی تفسیر و کاربرد هنر و نیز بررسی جدی موضوعات فرهنگی و بازتاب‌های آن در جامعه به چالش می‌کشید. او بر این باور بود که نباید کوشید تا معنای اثر هنری را فهمید، بلکه باید آن را درک و زندگی کرد. سوزان سانتاگ در طول زندگی حرفه‌ای‌اش، منشأ جنجال‌های بسیاری بود و منتقدان همه‌چیز ـ از بیانیه‌های سیاسی تا توجه رسانه‌های عمومی به فعالیت‌ها، آثار و اقداماتش ـ را به‌شدت زیر نظر داشتند. سوزان سانتاگ در سال ۱۹۷۵ به نوع تهاجمی سرطان سینه مبتلا شد. او در کتاب بیماری به‌مثابه استعاره از بیماری‌اش گفته و اینکه چگونه برداشت‌های رایج اما نادرست از بیماری می‌تواند مسیر درستِ درمان را منحرف کند. سوزان سانتاگ در بیست‌و‌هشتم دسامبر سال ۲۰۰۴ بر اثر نوعی سرطان خون درگذشت. پسرش، دیوید ریف، که خود نویسنده و ویراستار است، کتاب «سوزان سانتاگ در جدال با مرگ» را از تجربه‌ی زیستن در کنار مادرش و در ادای احترام به وی به نگارش درآورد. چگونگی درک سانتاگ از مفهوم عشق به واسطه ی دوران کودکی، جوانی و روابط مهم در زندگی او، به خوبی در آثارش نمود دارد و اگر به شکلی عمیق آثار او را مورد بررسی قرار دهیم، با گونه ای از عشق مواجه می شویم که هم در حصار است و هم عریان، هم مورد پذیرش است و هم مورد نفی. بهترین کتاب های سوزان: کتاب درباره‌ی عکاسی (On Photography): درباره‌ی عکاسی از مهم‌ترین و برجسته‌ترین آثار سوزان سانتاگ به شمار می‌آید. سانتاگ در این کتاب عکاسی را ابزاری قلمداد کرده که جوامع مدرن را به آنچه جهانِ تصویر توصیف می‌کند، محدود کرده است. عکاسی این قابلیت را دارد که با کنار زدن اولویت‌ها و ناچیز شمردن تجربه‌ی دست‌اول از پدیده‌ها، هر چیزی را تنها به تصویر تقلیل داده و مهم را کم‌اهمیت و خُرد را کلان جلوه بدهد، و در یک کلام، جهان را به‌شکل تکه‌های پازل در برابر ما چیده و آن را به منظره‌ای صرفاً برای تماشا تبدیل کند. کتاب نظر به درد دیگران (Regarding the Pain of Others): یکی از ویژگی‌های متمایز زندگی مدرن این است که با به‌کارگیری ابزارهایی نظیر رسانه‌های عمومی، عکاسی و... فرصت‌های بی‌شماری را برای مشاهده‌ی وقایع و اشخاص مختلف فراهم می‌کند. اما آیا افراد با دیدن مناظر و مشاهده‌ی وقایع برانگیخته می‌شوند؟ آیا درک آنان در مواجهه با آن رویدادها عمیق‌تر شده یا تصاویر در صورت تکرار، به بخشی از روزمره‌ی آنان تبدیل می‌شود؟ آیا مشاهده‌ی رنج به همدردی و اهمیت دادن به مصائب دیگران می‌انجامد؟ نظر به درد دیگران در ادامه‌ی کتاب درباره‌ی عکاسی، نحوه‌ی درک ما از کاربرد تصاویر را این بار نه‌تنها در وقایع روزمره بلکه در رویارویی با حوادث دهشت‌زایی نظیر جنگ مورد تحلیل و بررسی قرار می‌دهد. کتاب علیه تفسیر (Against Interpretation): علیه تفسیر اولین مجموعه مقالات سوزان سانتاگ به شمار می‌رود و از آن به‌عنوان اثری کلاسیک تعبیر می‌شود. این کتاب در سال ۱۹۶۶ منتشر شده و برخی از مقالات سانتاگ از جمله «یادداشت‌هایی درباره‌ی کمپ» و «علیه تفسیر» را در بر دارد. علاوه بر آن، بحث‌ها و بررسی‌های جالب‌توجهی درباره‌ی نظرات ژان پل سارتر، آلبر کامو، ژان لوک گدار، ساموئل بکت و... و نیز تحلیلی بر اندیشه‌های دینی معاصر در آن ارائه شده است. سوزان سانتاگ در این کتاب از دوری از کینه‌توزی، سطحی بودن و بی‌تفاوتی سخن گفته است. کتاب نیکوکار (The Benefactor): اولین کتاب و اولین رمان سوزان سانتاگ، نیکوکار، در سال ۱۹۶۳ منتشر شد. این کتاب بود که سانتاگ را به‌عنوان نویسنده‌ای منحصربه‌فرد به جهان معرفی کرد. نیکوکار اثری نمادین است که در آن به چگونگی شکل‌گیری شخصیت انسان‌ها در قرن نوزدهم پرداخته شده است. هیپولایت که مردی ثروتمند است، تلاش می‌کند تا زندگی روزانه‌ی خود را با رؤیاها و اوهامش تطبیق دهد و از آن‌ها برای حل معضلات روزانه‌اش بهره گیرد. جوایز و افتخارات سوزان سانتاگ جایزه‌ی افتخاری مادموآزل جایزه‌ی منتقدان کتاب ملی برای کتاب درباره‌ی عکاسی جایزه‌ی شاهزاده آستوریاس جایزه‌ی سوزان ک. لانگر برای تحقیقات برجسته در حوزه‌ی بوم‌شناسی فرم برای کتاب نظر به درد دیگران نامزد دریافت جایزه‌ی ملی حلقه‌ی منتقدان کتاب برای کتاب نظر به درد دیگران نویسنده: قدسیه امینی

«دیسمنوره» اصطلاح پزشکی برای دردهای قاعدگی است. این درد به دلیل انقباض رحم برای ریزش پوشش داخلی آن ایجاد می‌شود. معمولاً درد درست قبل از شروع پریود آغاز شده و پس از چند روز کاهش می‌یابد. دیسمنوره به دو نوع اولیه و ثانویه تقسیم می‌شود. دیسمنوره اولیه به دردهای مکرر و بدون دلیل پزشکی مشخص گفته می‌شود، در حالی که دیسمنوره ثانویه ناشی از بیماری‌هایی مانند آندومتریوز است. گرفتگی‌های خفیف تا متوسط در قاعدگی طبیعی است، اما برخی افراد درد شدیدی تجربه می‌کنند که زندگی روزمره‌شان را مختل می‌کند و مانع انجام فعالیت‌های روزانه می‌شود. خوشبختانه داروها و روش‌های درمانی مختلفی برای کاهش این دردها وجود دارد. انواع دیسمنوره: - دیسمنوره اولیه: این نوع به گرفتگی‌هایی گفته می‌شود که در هر دوره قاعدگی رخ می‌دهد بدون آنکه دلیل پزشکی خاصی داشته باشد. درد معمولاً یک یا دو روز قبل از شروع پریود یا همزمان با آغاز خونریزی شروع می‌شود و ممکن است در ناحیه پایین شکم، کمر یا ران احساس شود. شدت درد از خفیف تا شدید متغیر است و معمولاً ظرف دو تا سه روز بهبود می‌یابد. این نوع دیسمنوره شایع‌ترین نوع است. دیسمنوره ثانویه  اگر پریودهای دردناکی دارید که به دلیل یک بیماری یا عفونت در اندام‌های تولیدمثل شما ایجاد شده‌اند، این حالت دیسمنوره ثانویه نامیده می‌شود. درد در دیسمنوره ثانویه معمولاً زودتر از چرخه قاعدگی شروع می‌شود و طولانی‌تر از گرفتگی‌های معمول قاعدگی ادامه دارد. به‌عنوان مثال، ممکن است چند روز قبل از پریود گرفتگی عضلات را تجربه کنید و درد تا پایان خونریزی ادامه داشته باشد. این نوع دیسمنوره کمتر شایع است. آیا داشتن دیسمنوره طبیعی است؟  داشتن مقداری درد در دوران قاعدگی طبیعی است. تقریباً ۶۰٪ زنان در طول پریود خود گرفتگی‌های خفیف دارند. حدود ۵٪ تا ۱۵٪ از افراد درد پریودشان آنقدر شدید است که بر فعالیت‌های روزانه‌شان تأثیر می‌گذارد. با این حال، ممکن است این آمار بیشتر باشد، چون بسیاری از افراد درد قاعدگی خود را گزارش نمی‌کنند. علت اصلی قاعدگی‌های دردناک چیست؟  گرفتگی‌های قاعدگی زمانی رخ می‌دهد که ماده‌ای شیمیایی به نام پروستاگلاندین باعث انقباض رحم می‌شود. در طول قاعدگی، سطح پروستاگلاندین افزایش می‌یابد، بنابراین رحم با شدت بیشتری منقبض می‌شود و این همان گرفتگی و ناراحتی است که احساس می‌کنید. این انقباضات به ریزش پوشش رحم کمک می‌کند که به صورت خون و بافت از واژن خارج می‌شود. سطح پروستاگلاندین درست قبل از شروع قاعدگی بالا می‌رود و پس از آغاز قاعدگی کاهش می‌یابد، به همین دلیل گرفتگی پس از چند روز کاهش پیدا می‌کند. چرا گرفتگی‌های قاعدگی بسیار دردناک هستند؟  احساس درد ناشی از سفت و شل شدن عضلات رحم است. رحم برای ریزش پوشش خود منقبض می‌شود. متخصصان به‌طور دقیق نمی‌دانند چرا برخی افراد درد بیشتری دارند، اما احتمال می‌دهند که سطح پروستاگلاندین در بدن آنها بالاتر باشد. همچنین ممکن است هیچ توضیح روشنی وجود نداشته باشد و این تفاوت به ویژگی‌های فردی بدن هر شخص بستگی داشته باشد. علائم گرفتگی‌های دردناک قاعدگی چیست؟  اگر قاعدگی دردناکی دارید، ممکن است این علائم را تجربه کنید: - درد ضربان‌دار و شدید در شکم - احساس فشار در ناحیه شکم - درد در باسن، کمر و قسمت داخلی ران - علائم همراه دیگر مانند حالت تهوع، سرگیجه و سردرد معمولاً درد ۲۴ تا ۴۸ ساعت قبل از شروع پریود آغاز می‌شود و ظرف ۴۸ ساعت پس از شروع خونریزی کاهش می‌یابد.  دیسمنوره ثانویه چگونه باعث گرفتگی‌های قاعدگی می‌شود؟  درد قاعدگی در دیسمنوره ثانویه ناشی از بیماری‌هایی است که اندام‌های تولید مثل را تحت تأثیر قرار می‌دهند. برخی از این بیماری‌ها عبارتند از: - اندومتریوز: وضعیتی که در آن بافت پوششی رحم (آندومتر) خارج از رحم رشد می‌کند. این بافت‌ها در طول پریود خونریزی می‌کنند و باعث تورم، ایجاد جای زخم و درد می‌شوند. - آدنومیوز: حالتی که پوشش رحم به داخل عضله رحم نفوذ می‌کند، که موجب بزرگ‌تر شدن رحم، خونریزی غیرطبیعی و درد می‌شود. - فیبروم: تومورهای غیرسرطانی که می‌توانند داخل، خارج یا در دیواره‌های رحم رشد کنند و باعث درد و ناراحتی شوند. چه کسانی بیشتر در معرض دیسمنوره قرار دارند؟  احتمال ابتلا به دیسمنوره در افرادی که شرایط زیر را دارند، بیشتر است: - شروع قاعدگی قبل از ۱۲ سالگی - سن کمتر از ۲۰ سال - دوره‌های قاعدگی سنگین یا طولانی‌تر از ۷ روز - سیگار کشیدن - داشتن سابقه دیسمنوره در خانواده این عوامل می‌توانند ریسک دردهای شدید قاعدگی را افزایش دهند و نیاز به مراقبت و پیگیری پزشکی دارند. آیا دوره‌های دردناک می‌توانند عوارضی داشته باشند؟  گرفتگی‌های قاعدگی معمولاً خودشان عوارض جدی ایجاد نمی‌کنند، اما می‌توانند زندگی روزمره را مختل کنند و کیفیت زندگی را پایین بیاورند. با این حال، اگر درد قاعدگی ناشی از یک بیماری زمینه‌ای مانند اندومتریوز یا بیماری التهابی لگن باشد، ممکن است عوارضی مثل ناباروری یا بارداری خارج رحمی رخ دهد. به همین دلیل مهم است که در صورت درد شدید و مداوم به پزشک مراجعه کنید تا علت اصلی درد بررسی و درمان مناسب آغاز شود. چگونه دیسمنوره تشخیص داده می‌شود؟  پزشک ابتدا سابقه پزشکی شما را می‌گیرد و معاینه فیزیکی و لگنی انجام می‌دهد. اگر لازم باشد، آزمایش‌های بیشتری برای تشخیص دقیق‌تر تجویز می‌شود که ممکن است شامل سونوگرافی، ام‌آر‌آی یا لاپاراسکوپی باشد تا وجود بیماری‌های زمینه‌ای بررسی شود. دیسمنوره چگونه درمان می‌شود؟  درمان دیسمنوره بستگی به موارد زیر دارد: - سن و وضعیت کلی سلامت شما - شدت و نوع دیسمنوره (اولیه یا ثانویه) - علت زمینه‌ای بیماری درمان‌ها ممکن است شامل داروهای ضد درد، هورمونی، تغییر سبک زندگی و در موارد خاص، درمان بیماری‌های زمینه‌ای باشد که پزشک تشخیص می‌دهد. نویسنده: داکتر معصومه پارسا