برچسب: افغانستان

2 ماه قبل - 135 بازدید

برنامه جهانی غذا (WFP) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که بیش از ۳.۵ میلیون کودک زیر پنج سال در افغانستان در معرض سوء‌تغذیۀ شدید قرار دارند، آماری که کشور را در وضعیت یکی از بدترین بحران‌های تغذیه‌ای جهان قرار می‌دهد. این سازمان امروز (چهارشنبه، ۳ جدی) با نشر گزارشی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که آمار کودکان دچار سوء‌تغذیه نسبت به سال گذشته حدود نیم میلیون تن افزایش یافته است. در بخشی از گزارش برنامه جهانی غذا آمده است که ۱.۲ میلیون زن باردار و شیرده نیز با کمبود شدید مواد غذایی روبرو هستند و به درمان فوری نیاز دارند. برنامه جهانی غذا در ادامه هشدار داده است که زنان و دختران بیش‌تر از دیگران زیر فشار بحران گرسنه‌گی قرار دارند زیرا، به‌تدریج از ساختارهای اجتماعی کنار زده می‌شوند و دسترسی‌شان به منابع ضروری محدود می‌شود. این سازمان تاکید کرده است که خانواده‌های زن‌سرپرست را در اولویت قرار داده و همچنان کمک‌های نجات‌بخش را برای زنان و کودکان در سراسر کشور توزیع می‌کند. همچنین سازمان ملل افزوده است با آمدن فصل زمستان که غذا کمیاب می‌شود، احتمال مرگ کودکان افزایش یافته و شاخص‌های کلیدی نشان می‌دهند که خانواده‌های آسیب‌پذیر در افغانستان زمستان سختی را در پیش خواهند داشت.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 249 بازدید

برنامه‌ی توسعه‌ای سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که برای پیشرفت اقتصاد افغانستان از کسب‌وکاهایی به رهبری زنان در این کشور پشتیبانی می‌کند. این نهاد در گزارشی نوشته است که با تطبیق پروژه‌ای در سه ولسوالی بغلان از ۱۸۰ شرکت کوچک و متوسط به رهبری زنان پشتیبانی می‌کند. در بخشی از گزارش سازمان ملل متحد آمده است که پتشیبانی از این شرکت‌ها، سبب ایجاد شغل و ثبات اقتصادی برای زنان و دختران در افغانستان می‌شود. به گفته‌ی برنامه‌ی توسعه‌ای سازمان ملل متحد، پروژه‌ای تطبیق‌شده با بهبود دسترسی به منابع مالی و ارائه‌ی آموزش‌های تجاری، از شرکت‌های تحت رهبری زنان برای رشد، ایجاد شغل و کمک به اقتصادهای محلی پشتیبانی می‌کند. همچنین این نهاد پیشتر اعلام کرده بود که از ۸۹ هزار شغل کوچک و متوسط در سراسر افغانستان پشتیبانی می‌کند که ۹۱ درصد آن توسط زنان و دختران رهبری می‌شود. به گفته‌ی برنامه‌ی توسعه‌ای ملل متحد برای افغانستان، کسب‌وکارهای کوچک و متوسط تنها را کسب درآمد برای زنان و دختران در این کشور است. باید گفت که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 169 بازدید

فرماندهی پولیس ولایت هلمند درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در پی برخورد یک موتورسایکل با موتر باربری در ولسوالی سنگین این ولایت، دو زن جان باخته و دو نفر دیگر به شمول یک کودک زخمی شده‌اند. فرماندهی پولیس با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این رویداد ترافیکی دیروز (سه‌شنبه، ۲ جدی) در مربوطات مرکز ولسوالی سنگین ولایت هلمند به‌دلیل بی‌احتیاطی رخ داده است. فرماندهی پولیس ولایت هلمند در اعلامیه تاکید کرده است که دو زن، یک مرد و یک کودک سرنشینان موتورسایکل بودند که در پی برخورد با تیلر، هر دو زن جان باخته و مرد و کودک زخمی شده‌اند. به‌گفته‌ی این فرماندهی، زخمیان به شفاخانه منتقل شده و وضعیت صحی آنان پایدار است. رویدادهای ترافیکی در روزهای اخیر در ولایت‌های مختلف کشور افزایش یافته است. حوادث ترافیکی در افغانستان سالانه جان صدها نفر را می‌گیرد و صدها زخمی برجای می‌گذارد. نبود علایم ترافیکی، خرابی جاده‌ها و بی‌احتیاطی رانندگان از عوامل اصلی وقوع این حوادث گفته می‌شود.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 164 بازدید

برنامه‌ی اسکان بشر سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که بهبود دسترسی زنان و دختران به خدمات بهداشتی عملی و کارآمد، کلید کاهش مرگ‌ومیر مادران و کودکان در افغانستان است. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که هر سال شمار زیادی از زنان در افغانستان به‌دلیل کم‌بود امکانات بهداشتی مناسب جان خود را از دست می‌دهند در صورتی‌که بسیاری از این مرگ‌و‌میر‌ها قابل پیش‌گیری است. همچنین برنامه‌ی اسکان بشر سازمان ملل متحد در بخشی پیامش تاکید کرده است که برنامه‌ی اسکان بشر سازمان ملل، با حمایت آژانس همکاری‌های بین‌المللی جاپان، مرکز بهداشتی «جنت‌‌گل‌خان» در شرق کابل را بازسازی می‌کند تا دسترسی زنان و خانواده‌ها به مراقبت‌های پیش‌گیرانه و درمانی افزایش یابد. قابل ذکر است که نظام بهداشت افغانستان از دهه‌ها به این‌سو به کمک‌های خارجی وابسته بوده است. همچنین نبود کارشناسان پزشکی به ویژه در بخش زنان، نبود مرکزهای صحی در منطقه‌های دوردست و بخش‌هایی تحت منازعه یکی از عمده‌ترین عامل‌های مرگ‌ومیر زنان در هنگام زایمان در افغانستان عنوان شده است. با بازگشت حکومت سرپرست و بسته‌شدن دروازه‌های مکتب و دانشگاه‌ها بر روی دختران، نگرانی‌ها از کم‌بود کارکنان پزشکی در سراسر افغانستان افزایش یافته است. در کنار آن‌، سازمان‌های بین‌المللی بارها هشدار داده است که نرخ کنونی مرگ‌ومیر مادران در افغانستان از بالاترین‌ها در سطح جهان است و سازمان‌های بین‌المللی نسبت به تشدید این وضعیت ابراز نگرانی کرده‌اند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 87 بازدید

بخش زنان سازمان ملل (UN Women) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۵ میلادی، پانزدهمین سالگرد فعالیت‌های خود را جشن می‌گیرد و به عنوان یک نیروی جهانی، برای تغییر وضعیت زنان و دختران در سراسر جهان تلاش می‌کند. این سازمان امروز (سه‌شنبه، ۲جدی/ ۲۳ دسامبر) با نشر گزارشی گفته است که فعالیت‌های آن در ۱۰۹ کشور جریان دارد و خدمات آن به حدود چهار میلیارد زن و دختر ارائه می‌شود. بخش زنان سازمان ملل خود را یک مدافع جهانی، شریک قابل اعتماد سازمان ملل برای حقوق زنان و برابری جنسیتی می‌داند. در گزارش بخش زنان سازمان ملل متحد آمده است که هدف این سازمان، ایستادن در کنار حقوق، برابری و توانمندسازی تمام زنان و دختران و ایجاد تغییرات معنی‌دار در جوامع مختلف است، «از روستاهای دورافتاده تا اتاق‌های هیئت‌مدیره جهانی.» همچنین بخش زنان سازمان ملل تاکید کرده است که مشارکت‌های پایدار با کشورهای عضو و حامیان وفادار در «قلب» تمام دستاوردهای آن قرار دارند و برابری جنسیتی، ماموریت اصلی و مسیر ادامه فعالیت این سازمان است. در حالی این سازمان بر دفاع از حقوق زنان و دختران تاکید می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 110 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که خشک‌سالی دسترسی کودکان به خدمات بهداشتی از جمله آب پاک را آسیب زده است. این نهاد امروز (سه‌شنبه، ۲ جدی) با نشر گزارشی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است است که بیش از دو میلیون مهاجر افغانستان در سال جاری از ایران و پاکستان برگشته‌اند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که بسیاری از کودکان که قبلاً با کمبود خدمات اولیه روبرو بودند، اکنون با خشک‌سالی و‌ نبود آب سالم دست‌وپنجه نرم می‌کنند. این نهاد در ادامه افزوده است که با حمایت دولت چین، برای بیش از ۲۶ هزار خانواده لباس توزیع کرده است. یونیسف پیش از این نیز از عدم دسترسی کودکان به خدمات اولیه از جمله آب صحی هشدار داده بود. به گفته‌ی این نهاد، از هر ۱۰ تن در افغانستان، هشت تن آب آلوده می‌نوشند. همچنین این سازمان هشدار داده است که تاثیرات تغییرات اقلیمی مانند خشکسالی، سیل‌های ناگهانی و زلزله، سلامت، تغذیه و توانایی‌های کودکان افغانستان را از بین می‌برد. همچنان در اواسط ماه سرطان سال جاری سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد نیز اعلام کرد که خشکسالی شدید از مناطق شمالی، شمال‌غربی و شمال‌شرقی افغانستان اکنون به سراسر کشور گسترش یافته است.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 140 بازدید

روزنامه نیویورک پست گزارش داده است که چندین دختر نوجوان افغانستانی در ابوظبی ادعا کردند که در جریان تخلیه از افغانستان از سوی مردان مسن‌تری که برخلاف میل‌شان مجبور به ازدواج با آن‌ها شده بودند، مورد آزار جنسی قرار گرفتند. این روزنامه با نشر گزارشی گفته است که برخی دختران ادعا کردند که برای یافتن جا در پروازهای تخلیه، به ازدواج اجباری واداشته شدند. روزنامه نیویورک پست تاکید کرده است که گزارش‌های مشابهی از پناه‌جویانی که به پایگاه «فورت مک‌کوی» در ایالت ویسکانسین منتقل شده بودند نیز منتشر شده است. در گزارش آمده است که پیش از این نیز گزارش‌هایی وجود داشته که نشان می‌داد برخی از افغانستانی‌هایی که در کنار نیروهای آمریکایی می‌جنگیدند، دست به جنایت‌های سنگین از جمله نگه‌داشتن پسران به‌عنوان برده جنسی زده‌اند. در ادامه آمده است که حکومت آمریکا تمایل چندانی به پیگیری و مجازات عاملان این جرایم نشان نداده است. به‌جای جلوگیری از ورود قاچاقچیان کودک به خاک آمریکا، وزارت خارجه مسوولیت را به نهادهای دیگر موکول کرده است. در یکی از گزارش‌های داخلی وزارت خارجه آمده است که کارکنان پذیرش در فورت مک‌کوی با چند مورد از دختران زیرسن قانونی روبرو شده‌اند که به‌عنوان «همسر» مردان بزرگسال افغانستانی معرفی می‌شدند و حتی خانواده‌های چندهمسری نیز وجود داشته است. اما به‌جای بررسی جدی، وزارت خارجه این گزارش‌ها را «موردی و غیررسمی» خواند و عملا آن‌ها را کنار گذاشت. روزنامه نیویورک پست افزوده است که دفتر اسکان مجدد افغان‌ها در وزارت خارجه آمریکا نقش مهمی در این بی‌توجهی داشته است. افشاگران گفته‌اند نه‌تنها قاچاق کودکان جدی گرفته نشد، بلکه بسیاری از بررسی‌های امنیتی معمول نیز انجام نشده است؛ از جمله بررسی نام‌ها برای شناسایی سابقه‌های مشکوک یا اطلاعات منفی موجود در پرونده‌های دولتی. در گزارش آمده است که حتی در برخی موارد، طبق تحقیقات رسمی، به کارکنان گفته شده بود پرونده‌هایی را پیگیری کنند که نام افرادشان با نام مظنونان در فهرست‌های تروریستی یا جنایی شباهت داشت. بعد از حمله یک پناه‌جوی افغانستانی به دو عضو گارد ملی آمریکا در نوامبر گذشته، دوباره توجه‌ها به روند تخلیه افغان جلب شده است. این روزنامه می‌گوید با توجه به وعده حکومت ترامپ برای بررسی دوباره پرونده‌ها، حالا زمان آن رسیده است که موضوع قاچاق و آزار کودکان در جریان خروج از افغانستان به‌طور جدی بررسی و پیگیری شود.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 93 بازدید

کمیته‌ بین‌المللی صلیب سرخ درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان همچنان با یکی از شدیدترین چالش‌های بشردوستانه‌ی جهان روبرو است. این نهاد با نشر گزارشی گفته است که معیشت محدود، بیکاری مداوم و دسترسی محدود به مراقبت‌های صحی، بسیاری از خانواده‌ها را به آستانه‌ی بقا سوق داده و  در سال ۲۰۲۵ میلادی، حدود ۲۲.۹ میلیون تن، نزدیک به نیمی از جمعیت افغانستان، به کمک‌های بشردوستانه نیاز داشتند. کمیته‌ بین‌المللی صلیب سرخ در ادامه تاکید کرده است که در چنین وضعیتی، آسیب‌پذیرترین افراد، از جمله کودکان دچار سوءتغذیه، سالمندان، افراد دارای معلولیت، زنانی که سرپرست خانواده‌ها هستند و کارگران روزمزد، به‌طور نامتناسبی تحت تأثیر قرار می‌گیرند. در بخشی از گزارش آمده است که زمین‌لرزه، خشک‌سالی، سیل و تغییرات اقلیمی، محصولات کشاورزی را نابود، خانواده‌ها را آواره و به خانه‌ها و زیرساخت‌های ضروری آسیب رسانده، ناامنی غذایی را بدتر کرده است. همچنین کمیته‌ بین‌المللی صلیب سرخ در بخشی از گزارشش به اخراج مهاجران افغانستان از ایران و پاکستان نیز اشاره کرده و افزوده است که بازگشت آنان فشارها بر خدمات درمانی، آب، غذا و سایر بخش‌ها را بیشتر کرده است. این نهاد تصریح کرد که در مجموع، چالش‌های بشردوستانه‌ی افغانستان ناشی از بی‌ثباتی اقتصادی، شوک‌های اقلیمی، آوارگی، تحریم‌های اقتصادی و کاهش مشارکت بین‌المللی است. صلیب سرخ گفته است که در سال ۲۰۲۵ میلادی در بخش‌های مختلف به مردم افغانستان کمک کرده است و تلاش کرده است که تاب‌آوری آنان را افزایش دهد. کمیته‌ بین‌المللی صلیب سرخ می‌گوید کهدر این سال به مردم افغانستان در بخش دسترسی به آب آشامیدنی، تأمین انرژی برق، خدمات صحی، بهبود معیشت، مقابله با تهدید مواد منفجره و توان‌بخشی کمک کرده است. در گزارش آمده است که به بازگشت‌کنندگان و زلزله‌زدگان افغانستان کمک کرده و در همکاری با اداره‌ی زندان‌ها، از ۱۲ بازداشتگاه بازدید کرده، با بازداشت‌شدگان مصاحبه‌ی خصوصی انجام داده و با مقام‌های دولتی در مورد شرایط نگهداری و بهبود وضعیت آنان گفتگو کرده‌ است.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 122 بازدید

نورجلال جلالی، وزیر صحت‌عامه‌ی حکومت سرپرست، در گفتگو با یک رسانه‌ی هندی گفته است که ارائه خدمات بهداشتی بدون حضور کارکنان زن در مراکز درمانی افغانستان ناممکن است. آقای جلالی این اظهارات را در جریان سفرش به هند و در گفتگو  شبکه ویون هندی مطرح کرده و گفته است که برای ارائه خدمات به زنان و کودکان، به ویژه در مناطق روستایی، قابله‌ها و پزشکان متخصص استخدام شده‌اند. وی در ادامه تاکید کرده است: «زنان نیمی از جامعه‌ی افغانستان را تشکیل می‌دهند و بدون حضور کارکنان صحی زن، ارائه خدمات درمانی ممکن نیست. در سکتور صحت افغانستان، شمار بزرگی از کارکنان زن استخدام شده که شامل قابله‌ها و پزشکان متخصص می‌شود. ما در حال کار برای توسعه خدمات صحی برای زنان و کودکان در مناطق دوردست افغانستان هستیم.» با این حال، محدودیت حضور زنان در برخی مراکز درمانی و کمبود کارکنان زن در ولایات مختلف هنوز یکی از چالش‌های اصلی نظام بهداشت افغانستان است و مانع ارائه کامل خدمات بهداشتی به زنان و کودکان می‌شود. همچنین وزیر صحت عامه، از حمایت‌های «درازمدت و دوامدار» هند در بخش صحت افغانستان قدردانی کرده و این کشور را یکی از شرکای اصلی و مردم‌محور افغانستان در عرصه خدمات درمانی، آموزش صحی و کمک‌های بشردوستانه خوانده است. او در ادامه تاکید کرده است که مردم افغانستان طی دهه‌های گذشته به‌گونه گسترده برای درمان بیماری‌های پیچیده و تخصصی به هند سفر کرده‌اند و همچنان وی ویزه پزشکی هند را «یک مسیر حیاتی بشردوستانه» برای بیماران افغانستان‌ توصیف کرده است. نورجلال جلالی در ادامه تصریح کرد که هند در حال ساخت یک شفاخانه ۳۰ بستر در منطقه بگرامی کابل است که این مرکز شامل یک مرکز تداوی سرطان، یک مرکز تروما و پنج کلینیک ویژه صحت زنان و زایمان خواهد بود. به گفته‌ی او، شفاخانه صحت اطفال اندرا گاندی یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین مراکز درمانی کودکان در افغانستان به‌شمار می‌رود و مسوولان حکومت فعلی پیش از این از نمایندگی هند در کابل خواستار تقویت بیشتر زیرساخت‌های این شفاخانه شده‌اند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 184 بازدید

کابل هنوز خواب است، اما این زن بیدار است؛ بیدار نه از سر اختیار، بلکه از روی ناچاری. تاریکی هنوز بر بام‌ها سایه انداخته، هوا بوی خاکِ نم‌خورده و فقر می‌دهد، و سکوت کوچه تنها با صدای نفس‌های بریده‌ی او شکسته می‌شود. از روی تشک نازکی که بیشتر به زمین می‌ماند تا بستر، آرام برمی‌خیزد تا کودکانش بیدار نشوند؛ دو دختر و یک پسر، هر سه با صورت‌هایی معصوم که خواب هنوز بر پلک‌های‌شان سنگینی می‌کند. لحظه‌ای می‌ایستد، به آن‌ها نگاه می‌کند و دلش می‌لرزد؛ نه از سرِ محبتی ساده، بلکه از ترس آینده‌ای که در آن هیچ روزنه‌ی روشنی دیده نمی‌شود. او مادر است، معلم است، نان‌آور است، و در عین حال زنی که سال‌هاست خودش را فراموش کرده. دست‌هایش دیگر نرمی ندارند؛ پوست‌شان زبر است، ترک‌خورده، و پر از نشانه‌های کار و درد. این دست‌ها روزها تخته‌سیاه را پاک می‌کنند و شب‌ها کشمش‌های سیاه و خاک‌آلود را از سنگ و خاشاک جدا می‌سازند. این دست‌ها بار زندگی را بر دوش می‌کشند، اما هیچ‌کس آن‌ها را نمی‌بیند. چادرش را سر می‌کند، آهسته سماور کهنه را روشن می‌سازد، کمی آب گرم، چند تکه نان خشک؛ این می‌شود صبحانه. وقتی کودکان بیدار می‌شوند، لبخند می‌زند؛ لبخندی که بیشتر شبیه التماس است تا شادی. دختر کوچک می‌پرسد: «مادر، امروز هم مکتب می‌روی؟» و او سر تکان می‌دهد، چون هنوز باور دارد معلم‌بودن، حتی با شکم گرسنه، بهتر از هیچ‌بودن است. مکتب خصوصی در کابل؛ جایی که وعده‌ها زیاد است و پول همیشه کم. ماه‌ها می‌گذرد و یا معاش پرداخت نمی‌شود، یا آن‌قدر دیر می‌رسد که دیگر هیچ دردی را دوا نمی‌کند. مدیر مکتب با لحنی خسته اما بی‌درد می‌گوید: «تحمل کن، شرایط همه خراب است.» اما کسی نمی‌پرسد این زن تا کی می‌تواند تحمل کند؛ کسی نمی‌پرسد شب‌ها کودکانش با چه چیزی سر بر بالش می‌گذارند. او سر صنف می‌ایستد، درس می‌دهد، با صدایی آرام از آینده، از امید، از تلاش حرف می‌زند؛ اما هر کلمه‌ای که از دهانش بیرون می‌آید، مثل دروغی‌ست که مجبور است بگوید. شاگردانش آرزوهای‌شان را می‌نویسند؛ یکی می‌خواهد داکتر شود، یکی انجنیر، یکی معلم. و او سرش را پایین می‌اندازد، چون آرزوهای خودش سال‌ها پیش، جایی میان ازدواج، فقر، اعتیاد و جنگ، دفن شده‌اند. وقتی به خانه برمی‌گردد، خستگی فقط در پاهایش نیست؛ در جانش نشسته، در روحش. شوهرش آن‌جاست، یا شاید هم نیست. مردی که زمانی امید زندگی‌اش بود، حالا منبع ترس است. اعتیاد همه‌چیز را از او گرفته؛ عقل، محبت، مسئولیت. هر پولی را که زن با هزار زحمت کنار می‌گذارد، با فریاد، توهین و دعوا از دستش بیرون می‌کشد. گاهی لت‌وکوب، گاهی تحقیر، گاهی سکوتی که سنگینی‌اش نفس را می‌برد. کودکان در گوشه‌ی خانه کِز می‌کنند، چشم‌های‌شان پر از وحشت. و زن، میان آن‌ها می‌ایستد، سپر می‌شود، فقط برای این‌که آسیب کمتری برسد. وقتی نان تمام می‌شود، وقتی کرایه عقب می‌افتد، وقتی شکم کودکان صدا می‌دهد، زن تصمیمی می‌گیرد که قلبش را می‌شکند: کشمش‌پاکی. از صبح تا شب، یا از شب تا نیمه‌های شب، روی زمین سرد می‌نشیند. نور چراغ ضعیف است، هوا سرد، و دانه‌های کشمش بی‌رحم. چشم‌هایش می‌سوزد، کمرش تیر می‌کشد، اما ادامه می‌دهد، چون هر مشت کشمش یعنی شاید فردا نانی باشد، شاید کودکانش امشب گرسنه نخوابند. گاهی دست‌هایش آن‌قدر درد می‌گیرد که حتی نمی‌تواند قاشق را درست بگیرد. گاهی اشک‌هایش بی‌صدا روی کشمش‌ها می‌چکد، اما کسی آن را نمی‌بیند. دختر بزرگش آرام می‌گوید: «مادر، بس کن، مریض می‌شی.» و او با لبخندی خسته پاسخ می‌دهد: «اگر من بس کنم، زندگی‌مان هم بس می‌شود.» شب‌ها، سخت‌ترین زمان روز است. وقتی سکوت سنگین می‌شود، وقتی فقط صدای نفس‌های آرام کودکان می‌آید، و وقتی شوهر با بوی تلخ مواد و صدایی نامتعادل به خانه برمی‌گردد. زن دلش می‌لرزد، اما سکوت می‌کند. فقط کودکانش را در آغوش می‌گیرد، دعا می‌کند این شب هم بگذرد، فردا برسد— اگر فردا، همان امروزِ تکراری باشد. او هر روز پیرتر می‌شود؛ نه از گذر سال‌ها، که از بار غم. موهایش زودتر سفید شده‌اند، نگاهش سنگین‌تر، دلش پر از حرف‌هایی‌ست که هیچ‌وقت گفته نمی‌شوند. این زن قهرمان نیست، اما دوام آورده؛ نه از سر شجاعت، بلکه از سر اجبار. زنده است، فقط زنده—میان فقر، اعتیاد، بی‌عدالتی و سکوت. کابل او را می‌بیند، اما نمی‌شناسد. کوچه‌ها شاهد اشک‌های خاموشش‌اند، اما خاموش‌تر از او مانده‌اند. و او، این زن خسته، این معلم گرسنه، این مادر شکسته، هر صبح دوباره برمی‌خیزد، چادرش را سر می‌کند، و با دلی پر از درد، زندگی را به دوش می‌کشد؛ فقط برای این‌که سه کودک هنوز باور کنند که مادرشان هست اگر دنیا با آن‌ها نباشد. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب