برچسب: دختران

5 روز قبل - 60 بازدید

اتحادیه اروپا: دسترسی به آموزش را در روستاها گسترش می‌دهیم

نمایندگی اتحادیه‌ی اروپا برای افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با ایجاد صنف‌های آموزشی جامعه‌محور در روستاهای افغانستان زمینه‌ی دسترسی به خدمات آموزشی را برای شهروندان گسترش می‌دهد. این نهاد امروز (سه‌شنه، ۵ حوت) با روایت از یک صنف آموزشی در روستایی در مرکز افغانستان، در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که پیش از ایجاد صنف آموزشی از سوی اتحادیه‌ی اروپا، باشندگان این روستا به خدمات آموزشی دسترسی نداشتند. یکی از باشندگان این روستا به اتحادیه اروپا گفته است که اکنون کودکانش می‌توانند در صنف‌های گرم در روستای خودشان آموزش ببینند و از کمک‌ نقدی که از سوی اتحادیه‌ی اروپا دریافت کرده، می‌تواند نیازهای گرمایشی خانواده را فراهم کرده و به کودکانش لباس گرم تهیه کند. قابل ذکر است که اتحادیه‌ی اروپا، در سال روان میلیون‌ها یورو را برای پشتیبانی از گسترش خدمات آموزشی در بخش‌های محروم افغانستان اختصاص داده و در ساختار صنف‌های آموزشی مبتنی بر جامعه، زمینه‌ی دسترسی به آموزش را برای شهروندان فراهم می‌کند. باید گفت که اکنون ده‌ها هزار کودک و نوجوان در بخش‌های دوردست افغانستان به دلیل نبود مرکزهای آموزشی رسمی یا دوربودن آن، به خدمات آموزشی دسترسی ندارند. فقر نیز به عنوان یک عامل بازدارنده در برابر دسترسی شهروندان به خدمات آموزشی عنوان شده است. در حالی اتحادیه اروپا بر آموزش تاکید دارد که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 97 بازدید

حمله هوایی پاکستان؛ وزارت معارف: هشت نفر از قربانیان در ننگرهار دانش‌آموز بودند

وزارت معارف حکومت سرپرست درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در حملات هوایی پاکستان در ولسوالی بهسود ولایت ننگرهار، هشت دانش‌آموز به شمول سه دختر کشته شده‌اند. این وزارت امروز (یک‌شنبه، ۳ حوت) با نشر اعلامیه‌‌ای گفته است که این دانش‌آموزان شامل پنج پسر و سه دختر هستند. در اعلامیه آمده است که در ولسوالی برمل پکتیکا نیز یک دانش‌آموز مدرسه‌ی دینی زخمی شده‌ است. مسوولان در فرماندهی پولیس ولایت ننگرهار پیش از این اعلام کرده بودند که در حملات هوایی پاکستان در ولایت ننگرهار، دست‌کم ۱۷ نفر، شامل ۱۱ کودک کشته و پنج نفر دیگر زخمی شده‌اند. در اعلامیه آمده است که در ولسوالی برمل پکتیکا نیز یک مدرسه‌ی دینی هدف قرار گرفته، اما آماری از تلفات ارائه نشده است. قابل ذکر است که پاکستان دیشب مناطقی را در ولایت‌های پکتیکا و ننگرهار هدف حمله‌ی هوایی قرار داد. وزارت اطلاعات پاکستان گفته است که در این حملات، اردوگاه‌ها و مخفیگاه‌های تحریک طالبان پاکستان و داعش هدف قرار گرفته است. اما مقامات حکومتی می‌گویند که در این حملات خانه‌های مسکونی و مکان‌های مذهبی هدف قرار گرفته‌اند. وزارت دفاع گفته است که حملات به اهداف ‏غیرنظامی و مراکز مذهبی، ‏گواه روشنی بر ‏شکست‌های اطلاعاتی و امنیتی ارتش پاکستان است. این در حالی است که چند ماه قبل نیز پاکستان به کابل و بخش‌های مرزی افغانستان حملات ‏هوایی انجام داد.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 92 بازدید

اتحادیه اروپا: مبارزه با ازدواج کودکان نیازمند تغییر نگرش‌ است

نمایندگی اتحادیه‌ی اروپا درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که مبارزه با ازدواج کودکان دختر و خشونت مبتنی بر جنسیت به معنای تغییر نگرش‌ها است. بخش کمک‌های انسان‌دوستانه و حفاظت از افراد ملکی این اتحادیه روز گذشته (یک‌شنبه، ۲۶ دلو) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که مردان نیز بخشی از تغییر نگرش‌ها در برابر ازدواج کودکان است. اتحادیه‌ی اروپا به نقل از یکی از هم‌کاران رضاکارش در بنگله‌دیش نوشته است که ازدواج زیر ۱۸ سال برای دختران، از نظر جسمی و روانی زیان‌بار است. ازدواج‌های زیرسن و ازدواج‌های اجباری، در کشورهای کم‌ترتوسعه‌یافته مانند افغانستان، پاکستان و بنگله‌دیش از دختران زیادی قربانی می‌گیرد. باید گفت که در افغانستان به این که ازدواج‌های زیرسن و اجباری از گذشته رواج داشت، اما از چهار سال به این طرف و منع آموزش دختران شدت گرفته است. شماری از خانواده‌ها در افغانستان به دلیل ناداری نیز، دختران شان را زوتر از رسیدن به سن قانونی و بدون خواست آن‌ها به ازدوج مجبور می‌کنند. باید گفت که  حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 110 بازدید

سازمان ملل: هر سه ثانیه، یک کودک دختر در جهان ازدواج می‌کند

سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که هر سه ثانیه، یک دختر زیر سن ۱۸ سال در جایی از جهان ازدواج می‌کند. این نهاد امروز (شنبه، ۲۵ دلو) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که ازدواج کودکان نقض حقوق بشر است که دختران را از فرصت رسیدن به تمام پتانسیل‌های‌شان محروم می‌کند. سازمان ملل متحد در بخشی از پیامش به‌مناسبت ۱۴ فبروری یا روز ولنتاین، خواستار حمایت از کارزار توقف ازدواج کودکان شده است. همچنین صندوق جمعیت سازمان ملل متحد گفته است که ازدواج کودکان، زندگی و سلامت دختران را تهدید می‌کند و چشم‌انداز آینده‌ی آنان را محدود می‌کند. این نهاد در ادامه تاکید کرده است: «دخترانی که مجبور به ازدواج در کودکی می‌شوند، اغلب در دوران نوجوانی باردار می‌شوند و خطر عوارض بارداری یا زایمان را افزایش می‌دهند که علت اصلی مرگ‌ومیر در میان دختران نوجوان بزرگ‌تر است. همچنین احتمال دارد که آنان خشونت فیزیکی یا جنسی بیشتر از سوی شریک زندگی خود را تجربه کنند.» براساس آمار صندوق جمعیت سازمان ملل متحد، در سطح جهان، از هر پنج دختر، یک نفر قبل از رسیدن به ۱۸ سالگی رسما ازدواج کرده یا در یک پیوند غیررسمی قرار دارد. این نهاد اعلام کرده است که تخمین زده می‌شود که ۶۴۰ میلیون دختر و زن که امروزه زنده هستند، در کودکی ازدواج کرده‌اند. هر سال ۱۲ میلیون دختر نوجوان قبل از ۱۸ سالگی ازدواج می‌کنند. پدیده‌ی ازدواج زیر سن کودکان در افغانستان نیز مانند دیگر جای‌های جهان، معمول است. به نظر می‌رسد که در حال حاضر به‌دلیل محدودیت‌ها، ازدواج زیر سن در افغانستان افزایش یافته است.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 71 بازدید

روز جهانی زنان و دختران در علم؛ ۱۶۰۷ روز از محرومیت دختران افغانستان از آموزش می‌گذرد

یوناما هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان، هم‌زمان با روز جهانی زنان و دختران در علم گفته است که یک هزار و ۶۰۷ روز از روزی می‌گذرد که دختران بالاتر از ۱۲ سال از مکتب منع شدند. این نهاد امروز (چهارشنبه، ۲۲ دلو) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بیش از چهار سال فرصت از دست رفته و بدون زنان و دختران آینده تاریک است. هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان بار دیگر از حکومت سرپرست خواسته است که ممنوعیت آموزش دختران را لغو کنند. دفتر سازمان ملل در افغانستان هم گفته است که برابری در علوم برای پیشرفت بشریت اهمیت اساسی دارد، اما بیش از چهار سال است که دختران و زنان افغانستان از آموزش و کار منع شدند. اعلامیه‌ای این نهاد آمده است که این محرومیت نه‌تنها زنان و دختران را به حاشیه می‌راند، بلکه مانع جدی در برابر توسعه‌ی کشور و رفاه بلندمدت نیز به شمار می‌رود. قابل ذکر است که حکومت فعلی پس از بازگشت به قدرت، در نخست دختران بالاتر از صنف ششم را از مکتب محروم کردند. این گروه در ادامه دانشگاه‌ها و انستیتوت‌های طبی را نیز به‌روی زنان و دختران بست. در چهار سال، با وجود درخواست‌های جهانی برای احترام به حقوق زنان و دختران، حکومت فعلی محدودیت‌های خود را تشدید کرده‌اند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 81 بازدید

یونیسف: سرمایه‌گذاری روی آموزش فرصت یادگیری را کودکان فراهم می‌سازد

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با سرمایه‌گذاری نهادهای همکار روی آموزش، کودکان در تمام مناطق می‌توانند درس بخوانند و از فرصت‌های آموزشی برابر بهره‌مند شوند. این نهاد در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این نوع سرمایه‌گذاری سبب می‌شود صنف‌های درسی در مناطقی مانند بدخشان به فضاهای امن و مناسب تبدیل شوند که کودکان می‌توانند در آن بیاموزند و واقعاً رشد کنند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که فراهم‌سازی «کیف‌های نو، کتابچه‌های تازه، قلم‌پنسل‌های تراش‌شده و آموزگاران آموزش‌دیده» نقش مهمی در بهبود کیفیت آموزش دارد. همچنین سازمان ملل متحد همواره تاکید کرده است که حمایت از آموزش در مناطق دوردست، نه‌تنها زمینه یادگیری را بهبود می‌بخشد، بلکه امید و انگیزه تازه‌ای برای کودکان و خانواده‌ها ایجاد می‌کند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل پیشتر هم گزارش داده بود که سیستم آموزشی افغانستان در نقطه بحرانی خود قرار دارد و بیش از ۹۰ درصد کودکان ۱۰ ساله در کشور قادر به خواندن متن ساده نیستند. حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


4 هفته قبل - 76 بازدید

گوردون براون: ممنوعیت آموزش دختران، افغانستان را بیشتر منزوی می‌کند

گوردون براون، فرستاده‌ی ویژه‌ی سازمان ملل متحد در امور آموزش جهانی درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در پی محدودیت‌های اعمال‌شده از سوی حکومت سرپرست، بیش از ۲.۲ میلیون دختر در افغانستان از دسترسی به آموزش محروم شده‌اند و شرایط آموزشی و حقوقی زنان و دختران در این کشور رو به وخامت است. آقای براون با اشاره به ممنوعیت آموزش متوسطه و عالی برای دختران گفته است: «آن‌چه امروز در افغانستان جریان دارد، از سوی نهادهای بین‌المللی به‌عنوان نوعی آپارتاید جنسیتی توصیف شده و ابعاد آن به‌طور نگران‌کننده‌ای در حال گسترش است.» وی در ادامه تاکید کرده است که از زمان بازگشت حکومت فعلی به قدرت، زنان از تحصیل دانشگاهی، بسیاری از مشاغل دولتی و غیردولتی و حضور در فضاهای عمومی محروم شده‌اند و این محدودیت‌ها طی سال‌های اخیر تشدید شده است. او در ادامه هشدار داده که تداوم این روند، پیامدهای بلندمدتی برای آینده‌ی اجتماعی و اقتصادی افغانستان خواهد داشت. همچنین فرستاده‌ی ویژه‌ی سازمان ملل در امور آموزش جهانی به افزایش تعامل برخی کشورها با حکومت سرپرست اشاره کرده و گفته این رویکرد، هم‌زمان با تشدید محدودیت‌ها علیه زنان، نگرانی‌هایی را در سطح بین‌المللی ایجاد کرده است. براون در ادامه افزوده است که در مجامع بین‌المللی، از جمله شورای حقوق بشر سازمان ملل، بحث‌هایی درباره‌ی مشروط‌کردن هرگونه تعامل با حکومت فعلی به رعایت حقوق آموزشی دختران در جریان است و برخی نهادها در حال بررسی راه‌کارهای حقوقی برای پاسخ‌گو کردن مقام‌های حکومتی استند. به گفته‌ی او، با وجود نبود یک نیروی سازمان‌یافته‌ی مخالف در داخل افغانستان، تلاش‌هایی مانند آموزش‌های غیررسمی و زیرزمینی، مکتب‌های خانگی و ادامه‌ی تحصیل برخی دختران در خارج از کشور هم‌چنان ادامه دارد. فرستاده‌ی ویژه‌ی سازمان ملل، تاکید کرده که «عدم سرمایه‌گذاری بر آموزش نیمی از جمعیت کشور، توان افغانستان برای مقابله با بحران‌های اقتصادی، فقر و ناامنی غذایی را به‌شدت تضعیف می‌کند» و این مساله یکی از چالش‌های اصلی آینده‌ی این کشور خواهد بود. این نگرانی‌ها در حالی مطرح می‌شود که زنان و دختران در بیش از چهار سال گذشته از ابتدایی‌ترین حقوق‌شان محروم شده‌اند.

ادامه مطلب


4 هفته قبل - 81 بازدید

دو شهروند افغانستانی به اتهام تجاوز به دختر ۱۲ ساله در بریتانیا محاکمه می‌شوند

در جریان دادرسی در دادگاه جنایی شهر وارویک بریتانیا، دو شهروند افغانستان به نام‌های محمد کبیر (۲۴ ساله) و احمد ملاخیل (۲۳ ساله) به اتهامات سنگین ربودن، آزار و تجاوز به یک دختر ۱۲ ساله مورد محاکمه قرار گرفته‌اند. روزنامه بریتانیایی استاندارد با نشر گزارشی گفته است که این دو مرد، ۲۲ جولای سال گذشته در پارکی در شهر نانیتون، واقع در منطقه وارویک‌شایر، با دختر ۱۲ ساله‌ای که مشغول بازی بوده، ملاقات کرده‌اند. در گزارش آمده است که تصاویر دوربین‌های مداربسته که به عنوان مدرک به هیات منصفه نشان داده شده، لحظات گفتگوی ملاخیل با کودک، خروج هر دو متهم از پارک و همچنان حرکت آن‌ها به سمت یک مکان خلوت را ثبت کرده است. دادستان‌ها ادعا می‌کنند که محمد کبیر در مرحله نخست، دختر را مورد «خفگی عمدی» قرار داده و قصد داشته او را با اهداف جنسی به شهرهای دیگر منتقل کند. همچنین در ادامه آمده است که سپس احمد ملاخیل در ساعات بعدی، در مکانی دور از چشم، مرتکب تجاوز جنسی به این کودک شده است. شواهد دوربین مداربسته نشان می‌دهد که پس از وقوع جرم، ملاخیل و دختر ۱۲ ساله با هم به یک مغازه رفته و وی برای کودک نوشیدنی انرژی‌زا خریده است. در اقدامی قابل توجه در روند دادرسی، احمد ملاخیل به یکی از اتهامات خود مبنی بر «تجاوز جنسی دهانی» اعتراف کرده است. با این حال، او سایر اتهامات از جمله ربودن کودک، دو مورد تجاوز دیگر، دو مورد آزار جنسی و گرفتن عکس‌های برهنه کودک را رد کرده است. محمد کبیر نیز تمامی اتهامات وارده، شامل خفگی عمدی، اقدام برای ارتکاب جرم جنسی و تلاش برای ربودن کودک را انکار کرده است. در گزارش آمده است که در جلسه دادگاه، شاهدانی که بلافاصله پس از رویداد با دختر آسیب‌دیده صحبت کرده‌اند، وضعیت روانی شدیداً آسیبدیده او را توصیف کردند. این پرونده در بستری از بحث‌های گسترده‌تر درباره رسیدگی به پرونده‌های پناه‌جویان و مهاجران در نظام قضایی بریتانیا و همچنان اقدامات حفاظتی از کودکان در فضاهای عمومی مطرح شده است.

ادامه مطلب


4 هفته قبل - 105 بازدید

بازگشت از ایران؛ آغاز خشونت در خانه

او بیست‌ونه‌ساله است، اما وقتی صبح‌ها از خواب بیدار می‌شود، بدنش سنگین‌تر از سنش است. معمولاً قبل از اذان صبح چشم باز می‌کند؛ نه چون عادت مذهبی داشته باشد، بلکه چون صدای حرکت مادرش در آشپزخانه یا سرفه‌های پدر، خواب را از سرش می‌پراند. اتاقی که در آن می‌خوابد کوچک است؛ یک فرش کهنه کف آن افتاده، یک تشک نازک کنار دیوار، و یک چمدان قدیمی که هنوز باز نشده؛ همان چمدانی که از ایران آورده بود. لباس‌هایش بیشتر همان لباس‌هاست، چون خرید لباس جدید همیشه به تعویق افتاده؛ مثل خیلی چیزهای دیگر در زندگی‌اش. وقتی می‌نشیند، زانوهایش را بغل می‌کند و چند دقیقه به دیوار خیره می‌ماند. این مکث‌های کوتاه، تنها زمانی است که کسی از او چیزی نمی‌خواهد. سال‌های بودن درایران برایش سخت بود، اما قابل پیش‌بینی. صبح زود بیدار می‌شد، سوار سرویس کارگاه می‌شد، ساعت‌ها پشت چرخ خیاطی می‌نشست، ناهار ساده می‌خورد و شب خسته برمی‌گشت. مزدش کم بود، تحقیرش زیاد، اما دست‌کم برنامه داشت. می‌دانست اگر کار کند، آخر ماه پولی خواهد گرفت؛ اگر خسته شود، می‌تواند سکوت کند. وقتی خانواده تصمیم به بازگشت گرفتند، هیچ‌کس نظرش را نخواست. پدر گفت دیگر نمی‌شود ماند، مادر گفت این‌جا آینده‌ای نیست و تمام. در مسیر بازگشت، او بیشتر از همه ساکت بود. نه اعتراض کرد، نه سؤال پرسید. فقط فهمید که دوباره باید خودش را با جایی وفق بدهد که زن بودن در آن سخت‌تر است. وقتی به افغانستان رسیدند، همان هفته‌ی اول، فضای خانه تغییر کرد. رفت‌وآمدها بیشتر شد؛ خاله، عمه، همسایه. سوال‌ها مستقیم نبودند، اما همه یک چیز را نشانه می‌رفتند: «دخترت چند ساله شده؟» «در ایران چرا شوهر نکرد؟» «خواستگار نداشته؟» مادرش اول دفاع می‌کرد، بعد سکوت می‌کرد و بعد از چند هفته، همان حرف‌ها را در خانه تکرار می‌کرد. از همان‌جا فشار شروع شد؛ آرام و تدریجی، مثل فشاری که اول درد ندارد، اما استخوان را می‌شکند. خواستگار اول مردی بود که خود ندیدش. فقط شنید که سی‌وهفت‌ساله است، یک بار ازدواج کرده و دنبال زن «آرام» می‌گردد. وقتی گفت نمی‌خواهد، مادرش گفت: «تو خیلی سخت‌گیر شدی.» خواستگار دوم را دید؛ مردی که بیشتر از ده دقیقه حرف نزد و آخرش گفت: «زن باید سازگار باشد.» او همان‌جا فهمید این ازدواج نیست؛ معامله است. خواستگار سوم و چهارم هم شبیه هم بودند. هیچ‌کدام به خودش نگاه نکردند؛ به سنش نگاه کردند، به شرایطش، به این‌که برگشته است. هر بار که «نه» می‌گفت، واکنش‌ها شدیدتر می‌شد. مادرش داد می‌زد، گاهی گریه می‌کرد، گاهی بشقاب را محکم روی زمین می‌گذاشت. می‌گفت: «من دیگر جواب مردم را ندارم.» برادرش مستقیم‌تر بود. یک بار وسط حویلی، جلوی پدر، گفت: «اگر این‌طور پیش برود، خودم تصمیم می‌گیرم.» آن روز، اولین بار بود که او ترس واقعی را حس کرد؛ نه ترس از شوهر، بلکه ترس از خانواده. خشونت‌ها شکل‌های مختلف داشت. همیشه سیلی نبود. گاهی نگاه تحقیرآمیز بود، گاهی بستن در، گاهی گرفتن تلفن. یک بار که دیرتر از معمول از بیرون برگشت، برادرش بازویش را محکم گرفت و گفت: «دیگر بیرون نمی‌روی.» بازویش تا چند روز درد می‌کرد. مادرش فقط گفت: «خودت مقصر هستی.» هیچ‌کس نپرسید چرا دیر آمده بود؛ آمده بود چون دنبال کار گشته بود، چون می‌خواست دوباره مستقل شود. او می‌گفت هنوز فرد مورد علاقه‌اش را پیدا نکرده. این جمله برای خودش واضح بود؛ یعنی هنوز کسی را ندیده که بتواند کنارش احساس امنیت کند. اما برای خانواده‌اش، این حرف بی‌معنی بود. آن‌ها علاقه را لوکس می‌دانستند. می‌گفتند زن باید به‌موقع شوهر کند، بعد علاقه خودش می‌آید. هر بار که این بحث تکرار می‌شد، او ساکت‌تر می‌شد، اما درونش پر از سؤال بود: چرا زندگی زن باید این‌قدر ساده و بی‌حق تعریف شود؟ شب‌ها وقتی همه می‌خوابیدند، او روی همان تشک نازک دراز می‌کشید و به جزئیات فکر می‌کرد؛ به این‌که اگر ازدواج کند فقط برای رهایی، چه چیزی در انتظارش است: مردی که او را انتخاب نکرده، خانه‌ای که در آن غریبه است، و خشونتی که فقط شکلش عوض می‌شود. گاهی به ایران فکر می‌کرد؛ به کارگاه، به صدای چرخ‌ها، به خستگی‌ای که حداقل معنا داشت. حالا خستگی‌اش بی‌معنا بود. آخرین خواستگار مردی بود که خانواده رویش خیلی حساب کرده بودند. سنش بالا بود، اما «وضعش خوب» بود. همان شب که حرفش جدی شد، دعوا بالا گرفت. برادرش فریاد زد، مادرش گریه کرد، پدر سکوت کرد. او گفت «نه» و بعد دیگر حرفی نزد. آن شب در را از بیرون قفل کردند؛ نه برای این‌که فرار نکند، بلکه برای این‌که بفهمد انتخابی ندارد. آن‌جا، در تاریکی، برای اولین‌بار به این فکر کرد که شاید زندگی‌اش همیشه همین‌طور بماند؛ نه با ازدواج نجات پیدا کند، نه با مقاومت. او هنوز همان‌جاست. نه ازدواج کرده، نه آزاد شده. هر روز با احتیاط حرف می‌زند، با احتیاط راه می‌رود، با احتیاط نفس می‌کشد. این روایت پایان مشخصی ندارد، چون زندگی او هم هنوز ادامه دارد. این داستان نه درباره یک زن خاص، بلکه درباره واقعیتی است که هر روز، بی‌سروصدا، در خانه‌های زیادی تکرار می‌شود؛ زنانی که فقط به‌خاطر خواستنِ حق انتخاب، تحت فشار و خشونت قرار می‌گیرند. این روایت عینی است، چون شبیه زندگی است: طولانی، خسته‌کننده و پر از تصمیم‌هایی که هیچ‌وقت ساده نیستند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 84 بازدید

ممنوعیت آموزش دختران؛ یونیسف: یک نسل در معرض خطر قرار دارد

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد با انتقاد از ادامه‌ی ممنوعیت آموزش دختران در افغانستان هشدار داده است که این وضعیت، یک نسل را در معرض خطر قرار می‌دهد. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که پس از سال ۲۰۲۱ میلادی و اعمال ممنوعیت آموزش دختران، سکتور آموزش افغانستان با بحران جدی روبرو شده است. یونیسف در ادامه تاکید کرده است که به‌دلیل سیاست‌های حکومت سرپرست مبنی بر بسته‌ماندن مکتب‌ها، بیش از دو میلیون و ۲۰۰ هزار دختر از دسترسی به آموزش محروم شده‌اند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه افزوده است که آموزش، حق بنیادی هر کودک است؛ اما در افغانستان این حق از نیمی از جامعه سلب شده است. همچنین یونیسف می‌گوید که در حالی آموزش دختران بالاتر از صنف ششم همچنان ممنوع است، میزان ثبت‌نام پسران در مکتب‌ها نیز کاهش یافته است. باید گفت که  حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب