برچسب: دختران

2 روز قبل - 107 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد اعلام کرد که از سال ۲۰۲۱ تا اکنون، بیش از ۲.۶ میلیون دختر در افغانستان از دسترسی به آموزش متوسطه محروم شده‌اند. این نهاد هشدار داده است که ممنوعیت آموزش دختران، پیامدهای گسترده‌ای بر آینده آنان و نظام‌های آموزشی و صحی افغانستان بر جای گذاشته است. در اعلامیه آمده است که با آغاز هر سال تعلیمی، دروازه‌های مکاتب تنها به روی بخشی از دانش‌آموزان باز می‌شود و دختران همچنان از ادامه تحصیل بازمانده‌اند. این سازمان در گزارش خود روایت شماری از دختران افغانستان را بازتاب داده است. شفیقه که هنگام بازگشت حکومت سرپرست به قدرت تنها ۱۰ سال داشت، می‌گوید که پس از پایان صنف ششم از ادامه آموزش محروم شد و با وجود تلاش برای ادامه یادگیری از طریق صنوف هنری و آموزش کمپیوتر، محدودیت‌ها به تدریج تمام فرصت‌های آموزشی را از او گرفته است. یونیسف نوشته است که بسیاری از دختران اکنون بیشتر وقت خود را در خانه سپری می‌کنند و از ارتباط با دوستان، آموزگاران و محیط آموزشی محروم مانده‌اند. این نهاد افزوده است که گزارش‌ها از افزایش انزوا و مشکلات روانی در میان دختران در سراسر افغانستان حکایت دارد. همچنین رابعه، دختر ۱۴ ساله‌ای که آرزو داشت پرستار شود، به یونیسف گفته است که خانه‌نشینی بر سلامت روانی او تأثیر گذاشته و محرومیت از آموزش باعث ناامیدی و سرخوردگی او شده است. یونیسف هشدار داده است که این وضعیت تنها بر آموزش دختران تأثیر نگذاشته، بلکه بخش صحت را نیز متاثر کرده است. این نهاد افزوده است در حالی که ورود دختران جوان به رشته‌های پزشکی محدود شده، شمار کارکنان زن در بخش صحت نیز کاهش یافته است. به گفته‌ی یونیسف، این وضعیت دسترسی بسیاری از زنان، به‌ویژه مادران باردار، به خدمات صحی را با مشکل روبرو کرده است. یونیسف در پایان بار دیگر خواستار بازگشایی مکاتب متوسطه و عالی به روی دختران شده و تأکید کرده است که حق آموزش دختران در افغانستان باید بدون تأخیر احیا شود.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 109 بازدید

تیم تکواندوی پناهندگان افغانستان در مالیزیا با کسب هشت مدال، شامل سه طلا، یک نقره و چهار برنز، در رقابت‌های قهرمانی Politeknik Championship در شهر کوالالامپور عملکرد درخشان از خود به نمایش گذاشت. در گزارش آمده است که این مسابقات روزهای ۱۰ و ۱۱ اکتوبر با حضور ورزشکاران در رده‌های سنی نونهالان و نوجوانان برگزار شد و دختران و پسران تکواندوکار اهل افغانستان در وزن‌های مختلف به مصاف حریفان خود رفتند. رسانه‌ها گزارش داده‌اند که در نخستین روز رقابت‌ها، ورزشکاران اهل افغانستان موفق به کسب پنج مدال، شامل دو طلا، یک نقره و دو برنز شدند. در ادامه آمده است که مریم عطایی پس از چهار پیروزی و راه‌یابی به دیدار نهایی، با شکست حریف خود با نتیجه دو بر یک، نخستین مدال طلای تیم را به دست آورد. همچنین رقیه خاوری نیز با چهار پیروزی پیاپی به فینال رسید و با برتری در مسابقه نهایی، دومین مدال طلا را به نام خود ثبت کرد. در عین حال، مروه‌ فتحی‌زاده پس از چهار پیروزی به دیدار نهایی راه یافت، اما با شکست در فینال به مدال نقره بسنده کرد. کسرا شیرزاد و ملیکا علی‌زاده نیز هرکدام یک مدال برنز برای تیم به دست آوردند. محمدجواد حسینی با وجود پیروزی در مسابقه نخست، در دیدار دوم شکست خورد و از کسب مدال بازماند. ستایش عطایی نیز با شکست در نخستین مسابقه از دور رقابت‌ها کنار رفت. در دومین روز مسابقات، تکواندوکاران اهل افغانستان سه مدال دیگر، شامل یک طلا و دو برنز، به مجموعه افتخارات خود افزودند. ابوالفضل علی‌زاده با چهار پیروزی، از جمله برتری در دیدار نهایی، مدال طلای این روز را کسب کرد. یگانه حسینی پس از دو پیروزی و شکست در مسابقه سوم به مدال برنز رسید و شهزاد افضلی نیز با راه‌یابی به مرحله نیمه‌نهایی و شکست در این مرحله، دیگر مدال برنز تیم را به دست آورد. نجمه میرزایی، دیگر نماینده تیم، در نخستین مسابقه شکست خورد و نتوانست به مدال دست یابد. تیم تکواندوی پناهندگان افغانستان در این رقابت‌ها با سرمربیگری فهیم‌الله برکی و سرپرستی ثناالله برکی حضور داشت. ورزشکاران این تیم پیش از مسابقات، تمرینات منظم و تخصصی را برای افزایش آمادگی جسمانی و فنی پشت سر گذاشته بودند.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 97 بازدید

صوفیه سروری، ورزشکار رزمی اهل افغانستان افغانستان، در رقابت‌های بین‌المللی گرپلینگ «Grappling Industries» در شهر نورنبرگ آلمان، در دو بخش «GI» و «NOGI» به دو مدال طلا دست یافت. سروری در حساب کاربری فیسبوک خود نوشته است که روز ۱۱ اکتوبر در هر دو بخش مسابقات به میدان رفت و با ثبت چهار پیروزی، تمام حریفان خود را با استفاده از فن تسلیم‌کردن یا «سبمیشن» شکست داد. او عملکرد درخشانش موفق شد در هر دو رشته بر سکوی نخست ایستاده و دو مدال طلا به دست آورد. او در نخستین رقابت مقابل النا پرانتل سالچنر از اتریش به پیروزی رسید. صوفیه سروری در مسابقه دوم برابر فلن زاخاریا برنده شد. ورزشکار در دیدار سوم از سد ورونیکا مالتسف از آلمان گذشت و در مسابقه چهارم هم ورونیکا مالتسف آلمانی را مغلوب کرد. سروری این دستاورد ورزشی را به دختران افغانستان تقدیم کرده است. قابل ذکر است که این نخستین موفقیت مهم بین‌المللی صوفیه سروری در ماه‌های اخیر نیست. او در ۲۲ سنبله ۱۴۰۵ نیز در رقابت‌های آماتور گرپلینگ قهرمانی جهان در شهر کراکوف پولند، با کسب سه پیروزی پیاپی مدال طلا را به دست آورده بود. رقابت‌های قهرمانی جهان گرپلینگ آماتور و حرفه‌ای ADCC سال ۲۰۲۶ میلادی از ۱۱ تا ۱۳ سپتامبر در کراکوف برگزار شد. در حالی صوفیه سروری برنده دو مدال طلا می‌شود که زنان و دختران در سراسر افغانستان از رشته‌های ورزشی منع شدند.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 152 بازدید

گاهی دردناک‌ترین لحظه‌های زندگی زمانی فرا می‌رسند که انسان هنوز آرزو دارد، اما راه رسیدن به آرزوهایش را بسته می‌بیند. مریم، دختر هفده‌ساله‌ای از افغانستان، هر روز با چنین احساسی از خواب بیدار می‌شود. او روزگاری صبح‌ها با شوق کتاب‌هایش را در بکس می‌گذاشت و به مکتب می‌رفت، اما اکنون بیشتر روزهایش میان کارهای خانه، نگرانی‌های خانواده و نگاه کردن به کتاب‌هایی می‌گذرد که مدت‌هاست فرصت استفاده از آن‌ها را مانند گذشته ندارد. مریم از شاگردان علاقه‌مند به آموزش بود و آرزو داشت در آینده داکتر شود. او می‌خواست روزی به بیمارانی کمک کند که به دلیل فقر توانایی پرداخت هزینه‌های درمان را ندارند و برای خانواده‌اش نیز تکیه‌گاهی باشد. وقتی از آینده سخن می‌گفت، با امید از روزی یاد می‌کرد که بتواند وارد دانشگاه شود و به هدفی که سال‌ها برای آن تلاش کرده بود، برسد. اما با محروم شدن دختران از ادامه آموزش بالاتر از صنف ششم، زندگی او نیز مانند هزاران دختر دیگر تغییر کرد. در آغاز باور داشت که این وضعیت موقتی است و به‌زودی دوباره به مکتب بازخواهد گشت، اما هرچه زمان گذشت، امیدش به بازگشت زودهنگام کم‌رنگ‌تر شد. اکنون مریم در کنار مادرش بیشتر وقت خود را صرف کارهای خانه می‌کند. پدرش کار دایمی ندارد و مشکلات اقتصادی خانواده، زندگی را برای همه دشوار ساخته است. او گاهی هنگام انجام کارهای روزمره به هم‌صنفی‌های سابقش فکر می‌کند و از خود می‌پرسد که اگر مکتب‌ها بسته نمی‌ماندند، اکنون در کدام صنف می‌بود و چقدر به آرزوهایش نزدیک‌تر می‌شد. با وجود این، تلاش می‌کند درس‌های گذشته را فراموش نکند و هرگاه فرصت پیدا کند، کتاب‌هایش را باز می‌کند و به خواندن ادامه می‌دهد؛ هرچند می‌داند که مطالعه در خانه نمی‌تواند جای آموزگار، صنف درس و فرصت آموزش منظم را بگیرد. گاهی مریم هنگام ورق زدن کتاب‌هایش مکث می‌کند و به درس‌هایی می‌اندیشد که قرار بود در صنف‌های بالاتر بیاموزد. نام مضمون‌ها، تمرین‌های نیمه‌تمام و یادداشت‌هایی که با دقت در کتابچه‌هایش نوشته بود، او را به روزهایی می‌برند که آینده برایش روشن‌تر به نظر می‌رسید. در آن روزها، مشکلات زندگی نیز وجود داشت، اما مریم باور داشت که با درس خواندن می‌تواند راهی برای تغییر شرایط خود و خانواده‌اش پیدا کند. اکنون این باور با پرسش‌های بی‌پاسخ همراه شده است: چگونه می‌تواند دانش خود را گسترش دهد؟ چگونه برای ورود به دانشگاه آماده شود؟ و اگر روزی فرصت بازگشت به مکتب فراهم شود، چگونه می‌تواند فاصله‌ای را که در این مدت میان او و آموزش ایجاد شده است، جبران کند؟ با این همه، مریم هنوز نمی‌خواهد کتاب‌هایش را کنار بگذارد. گاهی مطالب گذشته را مرور می‌کند، موضوع‌هایی را که برایش دشوار بوده‌اند دوباره می‌خواند و در ذهن خود درس‌هایی را تصور می‌کند که دوست داشت از آموزگارش بیاموزد. این تلاش‌ها شاید نتوانند جای آموزش رسمی را بگیرند، اما نشان می‌دهند که علاقه او به آموختن هنوز زنده است. مریم بیش از هر چیز به فرصتی نیاز دارد تا این علاقه را به دانشی گسترده‌تر و توانایی‌هایی عملی تبدیل کند؛ فرصتی که بتواند مسیر آینده‌اش را دوباره پیش رویش قرار دهد. مشکلات مریم تنها به محرومیت از آموزش خلاصه نمی‌شود. نگرانی از آینده، فقر خانواده و نامعلوم بودن فرصت‌های کاری نیز بر زندگی او سایه انداخته است. گاهی احساس می‌کند روزهایش بدون آن‌که قدمی به سوی آرزوهایش بردارد، سپری می‌شوند. او نمی‌خواهد باری بر دوش خانواده‌اش باشد؛ برعکس، آرزو دارد روزی بتواند با دانش و مهارت خود به آنان کمک کند. با این حال، وقتی درباره آینده فکر می‌کند، نمی‌داند چگونه می‌تواند به هدفش برسد، در حالی که ابتدایی‌ترین فرصت برای ادامه آموزش از او گرفته شده است. فراتر از آرزوی داکتر شدن، آنچه مریم می‌خواهد، داشتن حق انتخاب در زندگی است. او می‌خواهد بتواند درباره آینده‌اش تصمیم بگیرد، توانایی‌های خود را بشناسد و برای رسیدن به هدف‌هایش تلاش کند. آموزش برای او فقط راهی برای به دست آوردن یک وظیفه یا کسب درآمد نیست؛ آموزش فرصتی است برای شناخت جهان، پرورش اندیشه، افزایش اعتماد به نفس و مشارکت در زندگی اجتماعی. محرومیت از این فرصت، تنها یک دختر را از درس خواندن بازنمی‌دارد، بلکه بخشی از امکان رشد و شکوفایی او را نیز محدود می‌کند. وقتی دختران نتوانند دانش و مهارت‌های خود را گسترش دهند، جامعه نیز از توانایی‌هایی محروم می‌شود که می‌توانستند در بهبود وضعیت خانواده‌ها، پیشرفت اقتصادی و حل مشکلات اجتماعی نقش داشته باشند. با فرارسیدن روز جهانی دختر، مریم بیش از گذشته به زندگی خود و دخترانی می‌اندیشد که در شرایط مشابه قرار دارند. او می‌داند که دختران بسیاری در افغانستان، با وجود علاقه و توانایی، از ادامه آموزش محروم مانده‌اند و در کنار آن با مشکلات اقتصادی، محدودیت‌های اجتماعی و نگرانی درباره آینده روبه‌رو هستند. مریم آرزو دارد روزی برسد که هیچ دختری به دلیل دختر بودن از مکتب بازنماند و همه بتوانند بدون ترس از آینده، برای رسیدن به اهداف خود تلاش کنند. برای مریم، روز جهانی دختر تنها یک مناسبت در تقویم نیست؛ این روز یادآور آرزوهایی است که هنوز در انتظار فرصت تحقق یافتن هستند. او هنوز کتاب‌هایش را نگه داشته و امیدوار است روزی دوباره بکس خود را بردارد و به مکتب برگردد. مریم می‌خواهد درس بخواند، وارد دانشگاه شود و به انسانی تبدیل شود که همیشه آرزویش را داشته است. داستان او، روایت دختری است که با وجود دشواری‌های زندگی، هنوز از آینده دست نکشیده است؛ دختری که بیش از هر چیز، فرصت می‌خواهد تا بتواند توانایی‌هایش را نشان دهد و خودش برای زندگی‌اش تصمیم بگیرد. امید مریم تنها به بازگشت به صنف درس محدود نمی‌شود؛ او می‌خواهد روزی بتواند با آموخته‌هایش برای دیگران نیز مفید باشد. در ذهن خود، آینده‌ای را تصور می‌کند که در آن دختران بتوانند آزادانه درس بخوانند، استعدادهایشان را پرورش دهند و بدون آن‌که مجبور باشند میان آرزوهایشان و شرایط دشوار زندگی یکی را انتخاب کنند، مسیر دلخواه خود را بسازند. او باور دارد که اگر فرصت آموزش دوباره فراهم شود، دخترانی مانند او می‌توانند با تلاش و پشتکار، بخش زیادی از فاصله ایجادشده را جبران کنند. البته این مسیر به حمایت خانواده‌ها، دسترسی به امکانات آموزشی و فراهم شدن فرصت‌های واقعی برای ادامه تحصیل نیاز دارد. امید به تنهایی نمی‌تواند دروازه‌های بسته را باز کند، اما می‌تواند انگیزه‌ای باشد تا انسان در برابر دشواری‌ها تسلیم نشود و برای رسیدن به فردایی بهتر آماده بماند. در روز جهانی دختر، داستان مریم یادآور این است که هر دختر حق دارد آموزش ببیند، آرزو داشته باشد و برای ساختن آینده خود فرصت پیدا کند. دختران افغانستان به جای وعده‌های تکراری، به فرصت‌های واقعی برای آموزش، رشد و زندگی با عزت نیاز دارند؛ زیرا هیچ جامعه‌ای نمی‌تواند از آینده‌ای روشن سخن بگوید، در حالی که دخترانش از حق آموختن محروم باشند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


6 روز قبل - 122 بازدید

دفتر حقوق بشر سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که نابرابری برای بسیاری از دختران از سنین پایین آغاز می‌شود و عامل‌هایی چون فقر، جنگ، خشونت و محرومیت از آموزش، فرصت‌های زندگی آن‌ها را محدود می‌کند. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۱۹ میزان) با نشر گزارشی گفته است که ۱۲۲ میلیون دختر در سراسر جهان از آموزش محروم‌اند و ۶۴۰ میلیون زن و دختر، در کودکی و در مجبوریت ازدواج کردند. دفتر حقوق بشر سازمان ملل متحد در ادامه تاکید دکرد که از هر هشت دختر و زن، یک تن پیش از ۱۸سالگی تجاوز یا خشونت جنسی را تجربه کرده است. این نهاد افزوده است که هر دختری حق دارد از فرصت برابر در زندگی برخوردار باشد، آموزش ببیند، در باره‌ی بدن خود آگاهانه تصمیم بگیرد و آینده‌اش را شکل دهد. دفتر حقوق بشر سازمان ملل متحد در ادامه تصریح کرد که آموزش باکیفیت، دسترسی به اطلاعات علمی و خدمات سلامت جنسی و باروری و شنیده‌شدن صدای دختران در تصمیم‌گیری‌های مربوط به زندگی‌ شان، برای تقویت برابری و کاهش خشونت مبتنی بر جنسیت اهمیت دارد. این در حالی است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 148 بازدید

سیما باهوش، مدیر اجرایی بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد گفته است که هر سال بیش از ۱۲ میلیون دختر در سراسر جهان پیش از رسیدن به ۱۸ سالگی ازدواج می‌کنند. خانم باهوس امروز (روز شنبه ۱۰ اکتوبر) مناسبت روز جهانی دختر گفت که به این ازدواج حق آموزش، سلامت، امنیت و انتخاب آینده را برای آنان با خطر روبرو می‌کند. در این گزارش آمده است که سرمایه‌گذاری در آموزش دختران، اصلاح قوانین و فراهم‌کردن حمایت‌های اجتماعی در ۲۵ سال گذشته، به جلوگیری از حدود ۶۸ میلیون مورد ازدواج کودکان کمک کرده است. بخش زنان سازمان ملل متحد تاکید می‌کند که پایان‌دادن به ازدواج کودکان امکان‌پذیر است؛ اما این هدف به اراده سیاسی، سرمایه‌گذاری پایدار، اجرای قوانین حمایتی و فراهم‌کردن زمینه آموزش و دسترسی دختران به خدمات اساسی نیاز دارد. سیما باهوس از دولت‌ها، نهادهای بین‌المللی، جامعه مدنی و بخش خصوصی خواسته است که برای حمایت از حقوق دختران، مقابله با هنجارهای زیان‌بار و تضمین حق آنان برای انتخاب آینده‌شان اقدام کنند. این گزارش در آستانه روز جهانی دختر، برابر با ۱۱ اکتوبر، منتشر شده است؛ روزی که هر سال برای برجسته‌کردن حقوق دختران و چالش‌های پیش‌روی آنان گرامی داشته می‌شود.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 168 بازدید

ناصرخان شیرزی، سخنگوی اداره ملی امتحانات در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که امتحان جواز فعالیت طبی یا «اگزیت» فردا (جمعه، ۱۷ میزان) بدون حضور دختران برگزار می‌شود. آقای شیرزی امروز (پنج‌شنبه، ۱۶ میزان) گفته است که این امتحان فردا از فارغان بخش طب معالجوی گرفته می‌شود. وی در ادامه تاکید کرده است که امتحان اگزیت فارغان بخش طب دندان نیز در ۲۴ میزان برگزار خواهد شد. در ادامه آمده است که در صورت موفقیت در آزمون ایگزیت، زمینه‌ی آموزش‌های تخصصی، کار عملی و خدمت برای آنان فراهم خواهد شد. در حالی این امتحان برگزار می‌شود که دختران فارغ‌شده از بخش‌های پزشکی از حضور در این آزمون محروم می‌ماند و نظام بهداشت افغانستان با کم‌بود جدی پزشکان زن روبرو است. بر بنیاد، آمارهای سازمان‌های بین‌المللی، افغانستان یکی از بالاترین نرخ مرگ‌ومیر زنان در هنگام زایمان را دارد. پس از قدرت‌گیری حکومت سرپرست، دختران از اشتراک در این آزمون محروم شده است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. قابل ذکر است که آزمون «اگزیت اگزم» سالانه دوبار برای تثبیت سویه‌ی علمی و مسلکی پزشکان تازه‌فارغ‌شده برگزار می‌شود و برای پزشکان اجازه‌ی کار در بخش پزشکی داده می‌شود.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 171 بازدید

اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که کم‌بود مکتب، آموزگار و منابع، دسترسی کودکان به آموزش در افغانستان را با محدودیت‌های جدی روبرو کرده است. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که ممنوعیت آموزش بالاتر از صنف شمم برای دختران، فرصت‌های آن‌ها برای ورود به بازار کار، به‌ ویژه در بخش‌هایی مانند خدمات صحی و آموزش و پرورش را نیز کاهش می‌دهد. دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که آموزش تنها به معنای یادگیری نیست، بلکه سرمایه‌گذاری برای آینده و رفاه جوامع است. این در حالی است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند. هنوز مشخص نیست که دختران چه زمانی می‌توانند به صنف‌های درسی رسمی بازگردند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 153 بازدید

الکساندر دی‌کرو، رییس برنامه توسعه سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد گفته است که محرومیت دختران بالاتر از ۱۲ سال از آموزش در افغانستان «کاملاً غیرقابل قبول» می‌باشد. دی‌کرو این اظهارات را در گفتگو با سایت خبری «فارن پالیسی» مطرح کرده و گفته است که کنار گذاشتن نیمی از جمعیت از آموزش، از دیدگاه توسعه‌ای نیز سیاستی ضعیف است. وی در ادامه تاکید کرده است که افغانستان برای حل مشکلات گسترده خود به ظرفیت تمام جمعیت نیاز دارد. الکساندر دی‌کرو در ادامه افزوده است که محروم کردن دختران از آموزش به معنای استفاده نکردن از استعداد و توانایی نیمی از جمعیت این کشور است. رییس برنامه توسعه سازمان ملل متحد تصریح کرد که برنامه توسعه سازمان ملل در زمینه کارآفرینی زنان نیز فعالیت دارد و به ده‌ها هزار زن برای راه‌اندازی کسب‌وکارهای کوچک کمک کرده است. او گفته است که این نهاد تقریباً هر روز درباره حقوق زنان و دختران با حکومت سرپرست در افغانستان گفتگو می‌کند. حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 150 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد بر اهمیت نقش آموزگاران زن در آموزش و پرورش دختران افغانستان تاکید کرده است. این سازمان امروز (دوشنبه، ۱۳ میزان) به مناسبت روز جهانی آموزگار با نشر پیامی گفته است که زنان افغانستان می‌توانند با ادامه تحصیل و ورود به حرفه آموزگاری، در تقویت دانش و مهارت‌های دختران جوان نقش داشته باشند. این نهاد از نقش آموزگاران در پرورش نسل‌های آینده قدردانی کرد. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرد که آموزگاران افغانستان با «شور، دانش و تعهد» خود، زمینه پیشرفت و رشد نسل‌های آینده را فراهم می‌کنند. این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که پس از تسلط حکومت فعلی به قدرت، زنان و دختران با محدودیت‌های فزاینده در زمینه آموزش، تحصیل و اشتغال روبرو شده‌اند. حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب