عفونت مقاربتی یک بیماری جدی است که می‌تواند پس از رابطه جنسی ایجاد شود. علائم رایج STI شامل خارش و سوزش در اطراف ناحیه تناسلی است. خبر خوب این است که اکثر درمان‌های STI می‌توانند عفونت را درمان کنند، اما نه همه انواع. حتی پس از درمان می‌توانید دوباره به STI مبتلا شوید. عفونت‌های  مقاربتی (STI) عفونت‌ها یا شرایطی هستند که می‌توانید از هر نوع فعالیت جنسی شامل دهان، مقعد، واژن یا آلت تناسلی به آن مبتلا شوید. نام رایج دیگر برای STI بیماری‌های  مقاربتی یا STDs است. انواع مختلفی از STI وجود دارد. شایع‌ترین علائم سوزش، خارش یا ترشح در ناحیه تناسلی شماست. برخی از بیماری‌های  مقاربتی بدون علامت هستند، به این معنی که ممکن است علائمی نداشته باشید. عفونت‌های  مقاربتی بسیار مسری هستند. اگر از نظر جنسی فعال هستید، می‌توانید بدون اینکه بدانید یک STI داشته باشید (و منتقل کنید). پیشنهاد می‌شود در صورت فعال بودن جنسی، غربالگری یا آزمایش STI را به طور منظم انجام دهید. ‌ STIها بیماری‌های  جدی هستند که نیاز به درمان دارند. برخی از آنها مانند ویروس نقص ایمنی انسانی (HIV) هیچ درمانی ندارند و بدون درمان می‌توانند تهدیدکننده زندگی باشند. علائم و علل علائم عفونت‌های  مقاربتی چیست؟ علائم عفونت‌های  مقاربتی بر حسب نوع متفاوت است. ممکن است علائمی نداشته باشید. اگر علائمی دارید، ممکن است در اطراف ناحیه تناسلی شما ظاهر شود و می‌تواند شامل موارد زیر باشد: برجستگی، زخم یا زگیل روی آلت تناسلی، واژن، دهان یا مقعد شما یا نزدیک آن. تورم یا خارش شدید در نزدیکی آلت تناسلی یا واژن. ترشح از آلت تناسلی خود ترشحات واژن که بوی بدی دارد، باعث سوزش می‌شود یا رنگ یا مقدار آن متفاوت از حد معمول است. خونریزی واژینال که پریود شما نیست. رابطه جنسی دردناک ادرار دردناک یا تکرر ادرار. علاوه بر این، ممکن است علائمی در سراسر بدن خود داشته باشید، چه چیزی باعث عفونت‌های  مقاربتی می‌شود؟ عفونت‌های  مقاربتی زمانی ایجاد می‌شوند که باکتری‌ها، ویروس‌ها یا انگل‌های  مختلف بدن شما را آلوده کنند. شما می‌توانید این میکروارگانیسم‌ها را از مایعات بدن (مانند خون، ادرار، مایع منی، بزاق و سایر نواحی پوشیده از مخاط) در طول رابطه جنسی - معمولاً رابطه جنسی واژینال، دهانی و مقعدی یا سایر فعالیت‌های  جنسی دریافت کنید. آیا عفونت‌های  مقاربتی مسری هستند؟ بله عفونت‌های  مقاربتی (بیماری‌های  مقاربتی) مسری هستند. بیشتر بیماری‌های  مقاربتی از فردی به فرد دیگر از طریق تماس جنسی از طریق مایعات بدن یا از تماس پوست به پوست با لمس قسمت عفونی بدن فرد، معمولاً اندام تناسلی، منتقل می‌شود. برخی از بیماری‌های  مقاربتی، مانند سفلیس، می‌توانند در حین تولد نوزاد سرایت کنند. اگر مبتلا به STI هستید، مهم است که برای دریافت درمان به یک پزشک مراجعه کنید. برخی از بیماری‌های  مقاربتی قابل‌درمان هستند. اگر از نظر جنسی فعال هستید، با انجام آزمایش‌های منظم، صحبت با شریک جنسی خود در مورد تشخیص خود و استفاده از محافظت در حین رابطه جنسی، می‌توانید از گسترش بیماری‌های  مقاربتی جلوگیری کنید. عوامل خطر عفونت‌های  مقاربتی چیست؟ اگر از نظر جنسی فعال هستید، در معرض خطر ابتلا به یک عفونت مقاربتی (بیماری مقاربتی) هستید. همچنین در صورت استفاده از وسایل شخصی مانند سوزن‌هایی که حاوی خون شما هستند، می‌توانید به STI مبتلا شوید. این ممکن است در موارد زیر رخ دهد: خال‌کوبی‌های بی‌نظم پیرسینگ‌های بی‌نظم استفاده از سوزن‌های مشترک هنگام استفاده از داروهای داخل وریدی (اختلال مصرف مواد). عوارض عفونت‌های  مقاربتی چیست؟ عفونت‌های  مقاربتی در صورت عدم درمان می‌توانند عوارض مادام‌العمر ایجاد کنند. عوارض شایع ناشی از عفونت‌های  مقاربتی درمان نشده شامل موارد زیر است: ‌ HIV می‌تواند منجر به ایدز شود. سفلیس می‌تواند به اندام‌ها، سیستم عصبی شما آسیب برساند و جنین درحال‌رشد را آلوده کند. خطر سرایت بیماری‌های  مقاربتی به شریک جنسی شما. عوارض STI برای زنان عبارت‌اند از: بیماری التهابی لگن (PID) که می‌تواند به رحم شما آسیب برساند و باعث ناباروری شود. حاملگی خارج از رحم ناباروری. درد مزمن لگن. در مردان، بیماری‌های  مقاربتی درمان نشده می‌تواند منجر به موارد زیر شود: عفونت در مجرای ادرار و پروستات. بیضه‌های متورم و دردناک. ناباروری. تشخیص و آزمایشات عفونت‌های  مقاربتی چگونه تشخیص داده می‌شوند؟ پزشک پس از معاینه فیزیکی و آزمایش، عفونت مقاربتی (بیماری مقاربتی) را تشخیص می‌دهد. پزشک شما در مورد علائم و سابقه پزشکی و جنسی شما می‌پرسد - صادقانه پاسخ دهید تا بتوانید کمک مورد نیاز خود را دریافت کنید. پس از تشخیص مثبت STI، باید به شریک جنسی خود اطلاع دهید که آنها نیز باید آزمایش شوند. این می‌تواند یک فرایند بسیار احساسی باشد، اما گفتن این موضوع به شریک زندگی خود می‌تواند به آنها کمک کند مراقبت‌های  مورد نیاز خود را دریافت کنند و از گسترش عفونت جلوگیری کنند. تست STI چیست؟ آزمایش عفونت مقاربتی یک آزمایش پزشکی برای تعیین اینکه آیا شما یک STI دارید یا خیر. پزشک  علائم شما را بررسی می‌کند و آزمایش‌هایی را برای تعیین علت ارائه می‌دهد. تست‌های  مختلفی برای هر نوع STI وجود دارد. پزشک شما در مورد آزمایش(هایی) که نیاز دارید با شما صحبت خواهد کرد. درمان: بعد از تشخیص نظر به نوع بیماری مقاربتی پزشک درمان مناسب را تجویز می‌کند. نویسنده: داکتر معصومه پارسا

سندرم قلب شکسته یا تاکاتسوبو کاردیومیوپاتی یک وضعیت کوتاه‌مدت است که در آن برخی از عضلات قلب شما به‌سرعت ضعیف می‌شوند. این معمولاً پس از یک استرس فیزیکی یا عاطفی ناگهانی اتفاق می‌افتد. وقتی بخشی از قلب شما به‌خوبی کار نمی‌کند، قسمت‌های دیگر ممکن است سخت‌تر کار کنند. تنش عاطفی و استرس ناشی از اتفاقات مختلف، مانند شکست عاطفی، فوت نزدیکان یا تراژدی‌های بزرگ‌تر می‌توانند غیر از اثر روانی، آثار جسمی نیز داشته باشند. یکی از این آثار، بیماری قلب شکسته است. در این مطلب علت ایجاد، درمان این بیماری و نحوه مدیریت آن را به شما توضیح می‌دهیم. ضعیف‌بودن ماهیچه قلب می‌تواند باعث اختلال در تأمین خون قلب و توانایی آن در پمپاژ شود. اگر قلب شما به‌خوبی پمپاژ نمی‌کند، به کل بدن شما آسیب می‌رساند. هر سلول در بدن شما متکی به اکسیژنی است که خون شما حمل می‌کند. این نارسایی در رده نارسایی‌های ماهیچه قلب طبقه‌بندی می‌شود. دلیل اصلی آن استرس است و بیشتر در زنان، پس از پریود دیده شده است. استرس ناشی از بیماری حاد نیز می‌تواند منجر به سندرم قلب شکسته و مشکلات پیچیده دیگری مثل حمله قلبی شود علائم علائم سندرم قلب شکسته می‌تواند شبیه علائم حمله قلبی باشد. علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد: درد قفسه سینه. تنگی نفس. ضربان قلب نامنظم سرگیجه یا غش‌کردن علائم شبیه سکته مغزی، مانند گیجی، بی‌حسی در یک طرف بدن یا افتادگی صورت چه نوع استرس عاطفی و جسمی می‌تواند باعث سندرم قلب شکسته شود؟ نمونه‌هایی از استرس‌های هیجانی ناگهانی عبارت‌اند از: غم و اندوه ناشی از مرگ یک عزیز یا فقدان بزرگ خبر خوب (مهمانی‌های غافلگیرکننده، برنده شدن در قرعه‌کشی). خبر بد حوادث آسیب‌زا مانند تصادفات یا زلزله. ترس شدید (سخنرانی عمومی، سرقت مسلحانه). عصبانیت شدید. نمونه‌هایی از استرس‌های فیزیکی ناگهانی عبارت‌اند از: درد شدید. یک رویداد فیزیکی خسته‌کننده مشکلات سلامتی، از جمله حملات آسم، مشکل در تنفس، تشنج، سکته مغزی، تب بالا، قند خون پایین (هیپوگلیسمی)، از دست دادن خون زیاد یا جراحی. عوامل خطر برای سندرم قلب شکسته چیست؟ احتمال ابتلا به سندرم قلب شکسته در خانم‌ها بیشتر است سن بالای ۵۰ سال اختلال روان‌پزشکی مانند اضطراب یا افسردگی اختلال عصبی مانند تشنج یا سکته مغزی عوارض: عوارض سندرم قلب شکسته نادر است، اما ممکن است شامل موارد زیر باشد: ادم ریوی. پارگی بطن چپ قلب شما. انسداد جریان خون از بطن چپ شما. نارسایی قلبی. لخته خون در دیواره بطن چپ شما. فشارخون پایین (فشارخون پایین). ریتم غیرطبیعی قلب (آریتمی). شوک قلبی بلوک قلب مرگ تفاوت سندروم قلب شکسته با حمله قلبی: حملات قلبی معمولاً در اثر انسداد کامل یا تقریباً کامل یکی از شریان‌های قلب ایجاد می‌شود. در سندرم قلب شکسته، رگ‌های قلب مسدود نمی‌شوند، اما خون‌رسانی به قلب ممکن است کاهش یابد. سندرم قلب شکسته به‌ندرت منجر به مرگ می‌شود و اکثر بیماران بدون عوارض طولانی‌مدت بهبود می‌یابند چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد هر درد قفسه سینه ادامه‌دار می‌تواند به دلیل حمله قلبی باشد. اگر درد قفسه سینه جدید یا غیرقابل‌توضیحی دارید همچنین اگر ضربان قلب خیلی سریع یا نامنظم یا تنگی نفس دارید، مراجعه کنید تشخیص و آزمایش‌ها سندرم قلب شکسته چگونه تشخیص داده می‌شود؟ پزشک یک معاینه فیزیکی را تکمیل می‌کند و سابقه پزشکی شما را بررسی می‌کند و آزمایش‌های زیر را برای شما تجویز کند آزمایش خون برای بررسی وجود آنزیم خاصی از سلول‌های آسیب‌دیده عضله قلب. ‌ EKG (الکتروکاردیوگرام). آنژیوگرافی عروق کرونر. اکوکاردیوگرافی. اشعه ایکس قفسه سینه. ‌ MRI قلب درمان: هیچ درمان استانداردی برای کاردیومیوپاتی تاکوتسوبو وجود ندارد. تا زمانی که دلیل علائم فرد مشخص نشود، برای درمان او از اقداماتی که برای حمله قلبی مناسب هستند استفاده می‌شود. نویسنده: داکتر معصومه پارسا

طوری که در قسمت اول این مقاله بیان شد درهر یک از گروه‌های خودشیفتگی، زیر گروه‌های نیز وجود دارند که مشخص می‌کنند این ویژگی‌ها از نظر دیگران چگونه‌اند؟ اولین گروه فرعی مشخص می‌کند که افراد خودشیفته از چه روش‌هایی برای رفع نیاز خود استفاده می‌کنند. آیا آنها در زیرگروه آشکار قرار می‌گیرند و از روش‌هایی استفاده می‌کنند که برای دیگران واضح و قابل تشخیص است یا در زیرگروه پنهان قرار می‌گیرند و از روش‌هایی استفاده می‌کنند که پنهان و مخفیانه‌ترند. گروه فرعی 1 ( پنهان یا آشکار) : می‌دانیم که خودشیفته‌ها دوست دارند به دیگران توهین کنند و آنها را آزار دهند، خودشیفته‌ی  آشکار این کار را به شیوه‌ای واضح و غیرقابل انکار انجام می‌دهد، درحالی‌که در خودشیفتگی پنهان، افراد به روش پرخاشگری منفعلانه عمل می‌کنند. خودشیفته‌ی  پنهان می‌تواند به نحوی از دیگران سوءاستفاده کند که آنها متوجه این امر نشوند یا می‌تواند با استفاده از روش‌های خود آنچه را  که اتفاق افتاده انکار کند. خودشیفتگان اجتماعی و کلاسیک همیشه آشکار و خودشیفتگان آسیب‌پذیر همیشه پنهان هستند، ولی در خودشیفتگی بدخیم افراد می‌توانند هر یک از دو حالت را داشته باشند. گروه فرعی 2 ( جسمی یا فکری) : دومین گروه فرعی خودشیفتگی توضیح می‌دهد که برای یک  خودشیفته چه چیزی درباره‌ی خودش یا دیگران ارزشمندتر است. هیچ خودشیفته‌ای دوست ندارد بهتر از همسر خود به نظر برسد؛ زیرا همسر فرد خودشیفته معمولاً وسیله‌ی پر زرق‌وبرقی است که فرد خودشیفته از آن برای بالا بردن جایگاه اجتماعی خود استفاده می‌کند. این گروه فرعی شامل خودشیفته‌های جسمی یا فکری است. افرادی با خودشیفتگی جسمی کسانی هستند که با بدن و ظاهر بیرونی خود درگیری افراطی دارند و خودشیفته‌های فکری به حالت همه‌چیزدان ظاهر می‌شوند. آنها خود را باهوش‌ترین فرد حاضر در جمع می‌دانند و دوست دارند دیگران را با دستاوردهایشان تحت‌تأثیر قرار دهند. هر یک از افراد چهار گروه اصلی خودشیفتگی (کلاسیک، اجتماعی، آسیب‌پذیر، بدخیم) ممکن است جسمی یا فکری باشند. گروه فرعی 3 ( وارونه یا سادیستی) : آخرین گروه فرعی شامل 2 نوع خاص از خودشیفته‌ها میباشد؛ اولین مورد خودشیفتگان وارونه یا معکوس است که فقط درمورد خودشیفتگان آسیب پذیر و پنهان دیده میشود. افراد در این گروه فرعی به دیگران وابسته هستند و خود را به سایر خودشیفته‌ها وصل میکنندتا احساس خاص بودن داشته باشند. طرز فکر انها بر اساس قربانی بودن است و از مشکل رها شدگی در کودکی رنج میبرند. دومین مورد از این زیر گروه افراد خودشیفته نوع سادیستی هستند. این گروه با افراد جامعه‌ستیز و مبتلا به امراض روانی قابل مقایسه هستند؛ زیرا از رنج دیگران لذت می‌برند. آنها تمسخر و آسیب رساندن به دیگران را دوست دارند و گاهی تمایلات جنسی نامتعارفی را نیز دارا هستند. به‌صورت خلاصه موارد زیر می‌توانند از جمله دلایل ابتلا به خودشیفتگی باشند: تربیت بدون حساسیت مراقبت غیر قابل پیش‌بینی یا سهل انگارانه انتقاد و سرزنش بیش از حد سوءاستفاده تروما یا آسیب شدید روانی انتظارات بیش از حد ستایش بیش از حد و نازپروردگی هنگامی که والدین بر استعداد خاصی در کودک یا ظاهر او به‌صورت افراطی متمرکز می‌شوند. همچنین برخی گمان‌هایی وجود دارد که بیان می‌کند ممکن است ناهنجاری‌های ژنی بر ارتباط میان مغز و رفتارهای فرد تأثیر بگذارد. خودشیفتگی چه علائم هشداردهنده‌ی دارد؟ همیشه مکالمه را به سمت خود می‌کشاند به اغراق در مورد دستاوردها و توانایی‌های خود متمایل هستند دوست دارند اسامی و نشانه‌ها را فراموش کنند خیلی سطحی هستند و نمی‌توانند واقعاً انتقادپذیر باشند، چیزی بنام گفتگوی عمیق با خودشیفته‌ی  واقعی امکان‌پذیر نیست به علت وجود نیاز اغراق‌آمیز به تأیید همیشه در پی شنیدن تعریف و تمجید از خود هستند اگر از آنان انتقاد شود ممکن است رفتار خصمانه‌ای از خودشان نشان دهند کمال‌گرا هستند همیشه سعی می‌کنند یک یا چند پله از دیگران بالاتر قرار بگیرند؛ زیرا خودشان خود را برتر می‌دانند ممکن است به سبب احساس حق‌به‌جانب بودن از قوانین پیروی نکنند توانایی تفکر عمیق درباره‌ی خود را ندارند و نمی‌توانند مسئولیت اعمال خود را به عهده بگیرند، دوست دارند برای هر چیزی مقصری پیدا کنند به‌شدت کنترول‌گر هستند برای همین به قراری ارتباط خوب تمایل نشان نمی‌دهند و در کارهای تیمی مشارکت نیفکنند به شکل واضحی فاقد احساس همدلی با دیگران هستند و به معنای واقعی با عبارت " خود را به‌جای دیگران گذاشتن" ناآشنا هستند ممکن است بسیار از دیگران انتقاد کنند به‌عنوان بخشی از حق‌به‌جانب بودن فاقد حدومرز شخصی هستند دوستان سطحی و دوستی‌های کوتاه‌مدت زیادی دارند؛ ولی از دوستی‌های بلندمدت و عمیق محروم هستند به‌صورت کلی هرجایی که حضور پیدا کنند کوهی از ویرانه‌ها را به جا می‌گذارند. این ویرانه‌ها می‌توانند مجموعه‌ی از دوستی‌های خراب شده، روابط عاشقانه و صمیمانه کاملاً غلط یا تجارت عاشقانه باشند. نویسنده: مرضیه بهروزی «روانشناس بالینی»

افراد مبتلا به خودشیفتگی در رفتار خود الگوی فراگیر بزرگ‌منشی را بروز می‌دهند و گاه فقط در خیال موفقیت و قدرت به سر می‌برند، اما در زیر این پوسته‌ی  ظاهری افراد خودشیفته خود را دوست ندارند که اعتقاد داریم به این معنی است که آنان از دوست‌داشتن واقعی دیگران ناتوان هستند. احساس شرم بر افراد خودشیفته تسلط دارد، همیشه نیاز به تحسین شدن دارند و با استفاده از مکانیسم‌های مقابله‌ای کاملاً به‌صورت سوءاستفاده‌گرانه برای محافظت از نفس شکننده‌ی خود تلاش می‌کنند. گروه‌های اصلی افراد خودشیفته کدام‌اند؟ محققان چهار گروه اصلی از خودشیفتگی را شناسایی کرده‌اند که هر گروه در تلاش برای حفظ احساس درونی واقعی و شکننده‌ی خود رفتارهای متفاوتی را بروز می‌دهند. درون این گروه‌ها 6 گروه فرعی دیگر نیز وجود دارد که مشخص می‌کنند این ویژگی‌های از نظر دیگران چگونه‌اند. هم چنین باید در نظر داشته باشیم که این گروه‌ها مفاهیم کلی هستند و همه‌ی افراد خودشیفته به طور کامل در یک گروه مشخص قرار نخواهند گرفت. مانند هر چیزی در زندگی در این مورد نیز حالتی خاکستری وجود دارد و ممکن است فردی خودشیفته در بیش از یک گروه از انواع خودشیفتگی قرار بگیرد. دسته‌ی کلاسیک: افرادی که در دسته‌ی خودشیفتگی کلاسیک قرار می‌گیرند، همان خودشیفتگان معمولی هستند که بیشتر مردم هنگام شنیدن واژه‌ی خودشیفته متصور می‌شوند، همچنین از آنها به‌عنوان خودشیفتگان با عملکرد بالا خودنما و بزرگ‌منش یاد می‌شود. آنها رفتارهایی را برای جلب‌توجه از خود نشان می‌دهند، دستاوردهای خود را بزرگ‌نمایی می‌کنند، احساس می‌کنند لایق برخوردهای ویژه‌ای هستند و از دیگران انتظار دارند در مقابلشان تعظیم کنند. برای افراد خودشیفته‌ی کلاسیک واقعاً کسی جز خودشان اهمیتی ندارد و اگر موضوع مکالمه درباره‌ی آنان و ویژگی‌هایشان نباشد خیلی زود حوصله‌شان از سر خواهد رفت. آنان تلاش می‌کنند خود را قانع کنند که از دیگران برتراند ولی به طرز عجیبی محتاج این هستند که در بین سایرین احساس مهم بودن کنند. دسته‌ی آسیب‌پذیر: دومین گروه اصلی از انواع اصلی خودشیفتگی  خودشیفتگان آسیب‌پذیر هستند که به نام‌های خودشیفته‌ی شکننده، جبرانی و گنجه‌ای نیز شناخته می‌شوند. افراد مبتلا به این نوع خودشیفتگی نیز مانند گروه کلاسیک نسبت به اغلب افرادی که ملاقات می‌کنند احساس برتری دارند؛ ولی درون‌گراتر هستند و از قرار گرفتن در مرکز توجه می‌گریزند. آنها به‌جای اینکه از دیگران بخواهند با آنان برخورد ویژه‌ای داشته باشند ترجیح می‌دهند خود را به افراد خاصی منسوب کنند. افراد خودشیفته‌ی آسیب‌پذیر معمولاً به دنبال جلب ترحم دیگران هستند یا گاهی با سخاوتمندی بیش از اندازه، چاپلوسی می‌کنند و به دیگران می‌چسبند، فقط  برای اینکه توجه و تحسین مورد نیاز خود را دریافت کنند تا احساس ارزشمندی خود را افزایش دهند. دسته‌ی اجتماعی: سومین گروه اصلی از خودشیفتگی خودشیفتگان اجتماعی هستند. تشخیص این گروه در نگاه اول سخت‌تر است؛ زیرا آنها بر بالا بردن جایگاه خود از طریق حفظ تعهد به دیگران، داشتن اهداف اجتماعی و توانایی فوق‌العاده‌ی  خود در گوش‌دادن به دیگران و برقراری ارتباط با آنها تمرکز می‌کنند. آنها معمولاً به خیریه‌ها کمک می‌کنند یا در مورد اینکه برای خودشان خیلی کم ‌پول خرج می‌کنند مبالغه می‌کنند و به طور داوطلبانه وقت خود را برای کمک به دیگران صرف می‌کنند. ممکن است آنها در مورد مأموریت خود در زندگی با آب‌وتاب بسیار صحبت کنند  و یا خودشان را نسبت به اهدافی که قرار است دنیا را تغییر بدهد متعهد بدانند. با این که افراد مبتلا به خودشیفتگی اجتماعی در ظاهر فروتن به نظر می‌رسند؛ ولی اگر کمی عمیق‌تر نگاه کنید متوجه خواهید شد به‌شدت در مورد خیریه‌ای که در آن فعالیت می‌کنند احساس مالکیت دارند و بیشتر از این که بخواهند در راه رسیدن به آن هدف اجتماعی فعالیت کنند این دغدغه را دارند که به سبب مشارکتشان  دیگران دستی به شانه‌شان بزنند. واقعیت این امر این است که آنها فقط به این دلیل در اجتماعات مشارکت می‌کنند که تأیید شوند و کمبود عزت‌نفسشان جبران شود. دسته‌ی بدخیم: در انواع خودشیفتگی چهارمین و آخرین گروه اصلی خودشیفتگان بدخیم یا سمی هستند. در خودشیفتگی بدخیم افراد به‌شدت سوءاستفاده‌گر هستند و دیگران را  استثمار می‌کنند (معمولاً برای کسب لذت) و به بروز ویژگی‌هایی مانند شکاک بودن و صفات ضداجتماعی گرایش دارند که این موارد در انواع کلاسیک، اجتماعی و آسیب‌پذیر وجود نداشتند. آنها در رسیدن به اولویت خود که کنترل دیگران و حکم‌فرمایی بر آنان است می‌توانند کاملاً بی‌رحم باشند این نوع افراد خودشیفته فریبکار و پرخاشگر نیز هستند و بدتر از همه این است که هرگز نسبت به رفتارهای خود احساس پشیمانی نمی‌کنند. هر کدام از این ویژگی‌ها را ممکن است در افراد مختلف در اطرافتان دیده باشید که این به‌تنهایی و با تشخیص افراد غیرمتخصص نمی‌تواند دلیل بر ابتلا به اختلال نارسیسیسم یا خودشیفتگی باشد. نویسنده: مرضیه بهروزی «روانشناس بالینی»

کم‌کاری تیروئید زمانی اتفاق می‌افتد که غده تیروئید به‌اندازه کافی هورمون تیروئید نمی‌سازد. به این وضعیت کم‌کاری تیروئید می‌گویند. کم‌کاری تیروئید ممکن است در مراحل اولیه علائم قابل‌توجهی ایجاد نکند. با گذشت زمان، کم‌کاری تیروئید که درمان نمی‌شود می‌تواند منجر به سایر مشکلات سلامتی، مانند کلسترول بالا و مشکلات قلبی شود. کم‌کاری تیروئید چیست؟ کم‌کاری تیروئید (بیماری تیروئید کم کار) وضعیتی است که زمانی اتفاق می‌افتد که غده تیروئید شما هورمون کافی را در جریان خون شما تولید یا ترشح نمی‌کند. در نتیجه متابولیسم شما کند می‌شود. این می‌تواند باعث افزایش وزن ناخواسته شود و باعث شود همیشه احساس خستگی کنید. اگرچه افزایش وزن و خستگی مختص کم‌کاری تیروئید نیست، یک آزمایش خون ساده می‌تواند به پزشک شما کمک کند تا این وضعیت را بررسی کند. به‌طورکلی کم‌کاری تیروئید  قابل‌درمان است. بیشتر افراد می‌توانند این بیماری را با دارو و ویزیت‌های منظم پیگیری با متخصص غدد خود کنترل کنند. در صورت عدم درمان در طولانی‌مدت، کم‌کاری تیروئید می‌تواند تهدید کننده زندگی باشد. علائم کم‌کاری تیروئید در زنان: علائم کم‌کاری تیروئید به شدت بیماری بستگی دارد. مشکلات معمولاً به آرامی و اغلب در طی چندین سال ایجاد می‌شوند. در ابتدا ممکن است به‌سختی متوجه علائم کم‌کاری تیروئید، مانند خستگی و افزایش وزن شوید. یا ممکن است فکر کنید آنها فقط بخشی ازتأثیرات بالا رفتن سن هستند. اما از آن‌جایی‌که متابولیسم شما به‌کندی  عمل می‌کند، ممکن است مشکلات آشکارتری را ایجاد کند. علائم کم‌کاری تیروئید ممکن است شامل موارد زیر باشد: حساسیت بیشتر به سرما. یبوست. پوست خشک. افزایش وزن صدای خشن. ضعف عضلانی. درد عضلانی، حساسیت و سفتی. سیکل‌های قاعدگی سنگین‌تر از حد معمول یا نامنظم هستند. کند شدن ضربان قلب که "برادی کاردی" نیز نامیده می‌شود. مشکلات حافظه فراموشی افسردگی ریزش و نازکی موها تورم مفاصل درد در مفاصل افزایش کلسترول خون پف کردن صورت احساس گرفتگی در سینه احساس ضعف و خستگی کم‌کاری تیروئید چقدر شایع است؟ کم‌کاری تیروئید می‌تواند هر کسی را تحت تاثیر قرار دهد. این بیماری در بین زنان بالای 60 سال به ویژه پس از یائسگی شایع است. علت های کم‌کاری تیروئید: هیپوتیروئیدی اولیه برداشتن تیروئید با جراحی (مثلاً در گواتر شدید یا سرطان تیروئید) کمبود آیودین، که در این مورد غده تیروئید بزرگ می‌شود (گواتر) استفاده از آیودین رادیو اکتیو یا داروهای ضد تیروئید برای درمان سایر بیماری‌های تیروئید مصرف داروهایی مانند لیتیوم دوز بالای آیودین التهاب تیروئیدی تحت حاد هیپوتیروئیدی خود ایمنی (تیروئیدیت  هاشیموتو) هیپوتیروئیدی ثانویه که ناشی از کم‌کاری  هیپوفیز است. کمبود ویتامین b12 تیروئید برای حفظ عملکرد صحیح خود در بدن نیاز به چندین ماده دارد که یکی از آنها ویتامین B12 است. در صورت عدم وجود B12 کافی در بدن، غده تیروئید به‌اندازه کافی هورمون تولید نمی‌کند، و در نتیجه کم‌کاری تیروئید به وجود می آید. عوامل خطر کم‌کاری تیروئید چیست؟ هر کسی ممکن است به کم‌کاری تیروئید مبتلا شود. اما اگر زن هستید ، احتمال ابتلا به این بیماری بیشتر است: بیماری خود ایمنی. استعداد ژنتیکی (یک والدین یا خواهر یا برادر بیولوژیکی مبتلا به این بیماری). سابقه جراحی تیروئید، از جمله برداشتن غده تیروئید. بارداری سابقه قبلی پرتودرمانی سر و گردن. مصرف برخی داروها را شروع کرده یا متوقف کرده است. عوارض کم‌کاری تیروئید چیست؟ با درمان، عوارض کم‌کاری تیروئید خیلی رایج نیست. اما اگر تیروئید کم کار درمان نشود، می‌تواند منجر به سایر شرایط سلامتی مانند: گواتر. مشکلات قلبی ناباروری. سقط جنین یا نقایص مادرزادی. نوروپاتی محیطی. پیشگیری آیا می‌توان از کم‌کاری تیروئید پیشگیری کرد؟ شما نمی‌توانید از کم‌کاری تیروئید جلوگیری کنید. اگر علائمی مانند موارد ذکر شده در بالا مشاهده کردید، فوراً به پزشک خود اطلاع دهید. تشخیص و درمان به موقع بهترین راه برای کاهش خطر عوارض و داشتن یک زندگی سالم است. تشخیص و آزمایشات یک پزشک در طول معاینه فیزیکی به آرامی اطراف تیروئید شما را فشار می دهد تا ببیند آیا غده شما متورم شده است یا خیر. آنها همچنین در مورد علائم شما می پرسند و سابقه پزشکی شما را با جزئیات بررسی می کنند. پزشکان معمولاً آزمایش های تیروئید را برای تشخیص دقیق کم‌کاری تیروئید انجام می دهند. این به این دلیل است که تیروئید کم کار می‌تواند علائمی ایجاد کند که شبیه سایر بیماری های غیرمرتبط باشد. آزمایش خون تیروئید سطح هورمون محرک تیروئید (TSH) در خون شما و همچنین سطح هر هورمون تیروئید (T3 و T4) را اندازه گیری می کند. درمان: بعد از تشخیص ،کم‌کاری تیروئید با دارو تحت نظر پزشک متخصص درمان و‌کنترل می‌شود. نویسنده: داکتر معصومه پارسا