برچسب: افغانستان

4 ماه قبل - 185 بازدید

صندوق اعتماد سازمان ملل برای افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که زنان خودسرپرست را در ولایت غزنی برای پرورش دام‌ها حمایت می‌کند. این صندوق امروز (یک‌شنبه، ۱۸ عقرب) با نشر گزارشی گفته است که این اقدام را با همکاری برنامه (JP) و برنامه هماهنگی بازسازی ملی افغانستان انجام داده است. در بخشی از گزارش صندوق اعتماد سازمان ملل متحد برای افغانستان آمده است که هر گروه شامل ۲۰ زن خودسرپرست در روستاهای ولسوالی ناور غزنی از بسته‌های جامع دام‌داری مستفید شدند. در گزارش تاکید شده است که این بسته‌ها شامل ابزار و تجهیزات بهداشتی ضروری مثل سطل‌های شیر استیل، صافی‌ها، لیوان‌ها و قوطی‌های ۴۰ لیتری برای بهبود بهداشت و کیفیت محصول بودند. همچنین در بخشی از گزارش آمده است که بر تأمین تجهیزات، دام‌داران آموزش‌های عملی در زمینه تکنیک‌های بهبود دام‌داری، استانداردهای بهداشتی و روش‌هایی برای ارتقای کیفیت و قابلیت فروش محصولات دریافت کردند. صندوق اعتماد سازمان ملل متحد برای افغانستان افزوده است که چالش‌هایی مثل آب‌وهوای غیرقابل پیش‌بینی، روش‌های قدیمی دام‌داری و دسترسی محدود به بازارها سبب شده است که درآمدها پایین و ناامنی غذایی بالا باقی بماند. برنامه‌های حمایتی کوچک از سوی نهادهای بین‌المللی در حالی صورت می‌گیرد که حکومت سرپرست زنان را از کار کردن در ادارات و بیرون از خانه منع کرده‌اند. حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 228 بازدید

برگدیس الرتسدوتیر، معاون دبیرکل دایمی وزارت خارجه ایسلند و رییس هیأت نمایندگی این کشور در یونسکو، بر حمایت پایدار از زنان و دختران افغانستان تاکید کرده و می‌گوید که زنان و دختران این کشور نباید در سکوت جهانیان فراموش شوند. خانم الرتسدوتیر این اظهارات را در چهل‌وسومین نشست عمومی یونسکو در سمرقند مطرح کرده و گفته است که میلیون‌ها کودک، به‌ویژه دختران در کشورهای درگیر جنگ یا تحت «رژیم‌ سرکوبگر» از حق آموزش محروم مانده‌اند. او با اشاره به محدودیت‌های گسترده‌ی حکومت سرپرست بر آموزش و کار زنان در افغانستان گفت: «میلیون‌ها دختر افغانستان‌ با آزار و تبعیض آشکار جنسیتی مواجه‌اند. یونسکو باید در کنار آنان بایستد، آموزش را زنده نگه دارد و اطمینان حاصل کند که صدای زنان و دختران افغانستان‌ در جهان شنیده می‌شود.» الرتسدوتیر در این نشست تاکید کرده است که حمایت از حق آموزش، آزادی بیان و کرامت انسانی، از اصول بنیادی یونسکو است و جامعه‌ی جهانی نباید در برابر سرکوب زنان افغانستان‌ بی‌تفاوت بماند. همچنین وی در بخشی از صحبت‌هایش از نقش یونسکو در اجرای برنامه‌های اضطراری در افغانستان، اوکراین و غزه ستایش کرد و گفت این برنامه‌ها در حفظ تداوم آموزش و حمایت از روزنامه‌نگاران و دانشمندان در مناطق بحران‌زده حیاتی است. ایسلند که دوره چهارساله عضویت خود در هیأت اجرایی یونسکو را به پایان رسانده، در طول این مدت بر برابری جنسیتی، حقوق بشر، آزادی رسانه‌ها و آموزش برای همه تاکید کرده است. وزارت امور خارجه‌ی ایسلند گفته است که این کشور همچنان به همکاری با یونسکو برای حمایت از زنان و دختران افغانستان‌ و ترویج آموزش در مناطق محروم ادامه خواهد داد.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 178 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که ۴۲۷ بسته کیت‌ بهداشتی و لباس زمستانی به خانواده‌های آسیب‌دیده از زمین‌لرزه در ولایت سمنگان کمک کرده است. تاج‌الدین اویواله، نماینده یونیسف در افغانستان در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این کمک‌ها روز (جمعه، ۱۶ عقرب) به خانواده‌های آسیب‌دیده از زلزله توزیع شده است. نماینده یونیسف در افغانستان در ادامه تاکید کرده است که کمک‌های بشری بیشتر در راه است. یک‌شنبه شب هفته‌ی گذشته زمین‌لرزه‌ای با قدرت ۶.۳ درجه ریشتر ولایت‌های شمال کشور را لرزاند. مرکز این زمین‌لرزه ولسوالی خلم ولایت سمنگان بود و بیشترین تلفات و خسارات را نیز در این ولایت و بلخ برجای گذاشت. بر اساس آمار ابتدایی حکومت سرپرست، در پی وقوع زمین‌لرزه‌ی ۶.۳ ریشتری در پنج ولایت در شمال کشور، ۲۷ تن جان باخته و ۷۳۰ تن دیگر زخمی‌ شده‌اند. این رویداد طبیعی علاوه بر تلفات انسانی، خسارات مالی نیز در پی داشته است. شماری از کشورهای همسایه به شمول سازمان‌های بین‌المللی با خانواده‌های قربانیان این رویداد طبیعی ابراز همدردی کرده و آمادگی شان را برای کمک‌رسانی به زخمی‌ها اعلام کرده‌اند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 228 بازدید

منابع محلی از ولایت قندهار و بدخشان می‌گویند که در پی دو رویداد ترافیکی جداگانه این ولایت‌ها هشت تن، به‌شمول زنان و کودکان جان باخته‌اند. اسدالله جمشید، سخنگوی فرماندهی پولیس ولایت قندهار با نشر اعلامیه‌ای گفته است که روز (جمعه، ۱۶ عقرب) یک موتر نوع «فولدر» با یک موتر باربری در منطقه‌ «حوض مدد» که بین‌ ولسوالی‌های میوند و ژیری قرار دارد و در مسیر شاهراه قندهار – هرات برخورد کرده است. وی در ادامه تاکید کرده است که در پی این رویداد، هفت تن، از جمله یک زن و یک کودک، جان باخته‌اند. سخنگوی فرماندهی پولیس ولایت قندهار دلیل این رویداد را بی‌احتیاطی رانندگان عنوان کرده است. همچنین یک منبع دیگر گفته است که رویداد ترافیکی دیگری در ولسوالی شِکی ولایت بدخشان، جان یک تن را گرفته است. رویدادهای ترافیکی در روزهای اخیر در ولایت‌های مختلف کشور افزایش یافته است. حوادث ترافیکی در افغانستان سالانه جان صدها نفر را می‌گیرد و صدها زخمی برجای می‌گذارد. نبود علایم ترافیکی، خرابی جاده‌ها و بی‌احتیاطی رانندگان از عوامل اصلی وقوع این حوادث گفته می‌شود.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 189 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل اعلام کرده است که با استفاده از ۲۷۰ میلیون دالر کمک‌ بانک توسعه آسیایی، ارائه خدمات بهداشتی به حدود ۲۳ میلیون نفر در افغانستان گسترش یافته و حفظ می‌شود. این نهاد امروز (پنج‌شنبه، ۱۵ عقرب) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این بودجه خدمات مراقبت‌های صحی را در هزار و ۳۰۰ مرکز بهداشتی تضمین خواهد کرد و ۲۳ میلیون تن در ۱۷ ولایت افغانستان از ارائه خدمات ضروری بهداشتی بهره‌مند می‌شوند. این سازمان در ادامه تاکید کرده است که با این کمک می‌توان اطمینان حاصل کرد که حدود ۲۳ میلیون افغانستانی به مراقبت‌های بهداشتی اولیه باکیفیت در نزدیکی محل سکونت خود دسترسی دارند. در ادامه آمده است که یونیسف با این بودجه ارائه خدمات بهداشتی اصلی از جمله سلامت و تغذیه مادران، نوزادان و کودکان؛ واکسیناسیون، خدمات سلامت روان و حمایت‌های روانی-اجتماعی، درمان بیماری‌های واگیردار و غیرواگیر و مراقبت‌‌های صحی عاجل را حفظ خواهد کرد. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد افزوده است که به‌رغم دست‌آوردها، هنوز یک چهارم افغانستانی‌ها به مراکز صحی در نزدیکی محل سکونت (با یک ساعت پیاده‌روی) دسترسی ندارند. این سازمان مشکلات عمده فراراه دسترسی به خدمات صحی را کمبود مراکز صحی در روستاها، کمبود پزشک و کادر صحی و عدم دسترسی مردم به خدمات ترانسپورتی خوانده است. در اعلامیه آمده است که زنان به دلیل محدودیت‌های تحصیلی، شغلی، مراقبت‌های بهداشتی و رفت و آمد با موانع بیشتری روبرو هستند. همچنین اعلامیه به نقل از تاج‌الدین اویوال، نماینده یونیسف در افغانستان نوشته است: «به لطف حمایت مداوم بانک توسعه آسیایی، یونیسف ارائه خدمات بهداشتی و توانمندسازی کارکنان بهداشتی، به ویژه زنان، را برای خدمت به جوامع خود حفظ می‌کند.» او تصریح کرد که این حمایت نه‌تنها تضمین می‌کند که کودکان و خانواده‌ها می‌توانند به مراقبت‌های نجات‌بخش دسترسی داشته باشند، بلکه پایه‌های یک سیستم بهداشتی مقاوم، عادلانه و پایدار را نیز تقویت می‌کند. براساس گزارش یونیسف، حمایت مالی بانک توسعه آسیایی تا پایان سال جاری میلادی ادامه می‌یابد و صندوق کودکان ملل متحد می‌تواند از این طریق به خانواده‌های نیازمند به هزینه‌های بهداشتی کمک‌های نقدی ارائه دهد.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 169 بازدید

سازمان جهانی صحت برای افغانستان درتازه‌ترین مورد هشدار داده است که خطر ابتلا به بیماری سرخکان در این فصل زیاد است. این سازمان امروز (پنج‌شنبه، ۱۵ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود از مردم خواسته است که هرچه عاجل کودکان خود را واکسن کنند. سازمان جهانی صحت در ادامه تاکید کرده است که واکسن سرخکان به‌طور رایگان تطبیق می‌شود. به گفته‌ی این سازمان، این واکسن بر کودکان زیر پنج سال تزریق می‌شود. همچنین پیشتر، سازمان جهانی صحت از افزایش بیماری سرخکان هشدار داده و افزوده بود که شمار جان‌باختگان بر اثر این بیماری در افغانستان افزایش یافته است. این در حالی است که هفته گذشته، کارزار ده‌روزه واکسن سرخکان در ولایت ننگرهار آغاز شده بود. براساس گزارش‌های موجود، سرخکان یکی از مسری‌ترین بیماری‌ها و از دلایل عمده‌ی مرگ‌ومیرهای قابل پیشگیری با تطبیق واکسن در میان کودکان است. سازمان جهانی صحت گفته بود که در افغانستان، جایی که دسترسی به واکسیناسیون منظم محدود است و بسیاری از کودکان با مشکلاتی مانند سوءتغذیه روبرو هستند، ابتلا به سرخکان می‌تواند عوارض شدیدی چون سینه‌پهلو، کوری و حتی مرگ به دنبال داشته باشد. این نهاد تاکید کرده بود که در سال ۲۰۲۴ میلادی بیش از ۹۳۰۰ مورد سرخکان در سراسر کشور ثبت شد. تا ماه آگوست سال جاری میلادی، ۸۵۰۰ مورد دیگر نیز به آن اضافه شد که حدود ۹۲ درصد مبتلایان، کودکان زیر ده سال بودند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 130 بازدید

اندریکا راتواته، هماهنگ‌کننده‌ی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد در افغانستان اعلام کرده است که ملل متحد فعالیت‌های خود را در مرز اسلام قلعه‌ی هرات به‌دلیل محدودیت‌های حکومت سرپرست بر کارمندان زنان و دختران تعلیق کرده است. آقای راتواته این اظهارات را در گفتگو با خبرگزاری فرانسه مطرح کرده و گفته است که اعمال این محدودیت‌ها از سوی حکومت فعلی «چالش‌های عملیاتی فوری» ایجاد کرده و «خطرات بیشتری را متوجه مهاجران اخراج شده‌، به‌ویژه زنان و دختران» خواهد کرد. وی در ادامه در مورد جزییات این محدودیت‌ها در مرز اسلام قلعه‌ی هرات چیزی نگفته است. او تاکید کرده است که مرز اسلام قلعه‌ی ولایت هرات، نقطه عبور اصلی برای مهاجران افغانستانی اخراج‌ شده از کشور ایران است که بیش از ۶۰ درصد آنها را زنان و کودکان تشکیل می‌دهند. هماهنگ‌کننده‌ی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد در افغانستان: «سازمان ملل و نهادهای بشردوستانه همکار آن، پس از اعمال محدودیت‌های تازه که مانع فعالیت کارکنان زن سازمان ملل و شرکای آن در مرز می‌شود، عملیات خود را در مرز اسلام قلعه بین افغانستان و ایران به حالت تعلیق درآورده‌اند.» او در ادامه از وضع این محدودیت‌ها، ابراز نارضایتی کرده و هشدار داده است که سازمان ملل بدون کارمندان زن نمی‌تواند به زنان و کودکان اخراج شده از ایران خدمات ارایه کند. مسوولان محلی حکومت فعلی در هرات تا اکنون در این مورد چیزی نگفته‌اند. این در حالی است که چندی پیش یوناما یا دفتر نمایندگی سیاسی سازمان ملل متحد در افغانستان گفته بود که که بدون کارمندان زن نمی‌تواند به نیازمندان خدمات ارایه کند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 209 بازدید

منابع محلی از ولایت ننگرهار می‌گویند که یک کودک در ولسوالی رودات این ولایت، گلوله‌ی جنگی را به‌عنوان آهن‌پاره به خانه آورده بود، براثر انفجار این گلوله جان باخت و مادر و برادرش به شدت زخمی شدند. دست‌کم دو منبع گفته‌اند که این رویداد حوالی ساعت ۱۰:۰۰ صبح امروز (چهارشنبه، ۱۴ عقرب) در خانه‌ای در منطقه‌ی «تاتنگ» از مربوطات ولسوالی رودات رخ داده است. منبع در ادامه تاکید کرده است که کودکی برای جمع‌آوری ضایعات فلزی، گلوله‌ی منفجر‌نشده‌ای از جنگ را به خانه آورده بود که به‌دلیل بی‌احتیاطی منفجر شده است. حوادث مشابه در گذشته نیز از کودکان قربانی گرفته است. قابل ذکر است که تا اکنون مسوولان محلی حکومت فعلی در ولایت ننگرهار در این مورد چیزی نگفته‌اند. این در حالی است که افغانستان سال‌ها درگیر جنگ و درگیری‌های مسلحانه بوده و بسیاری از مناطق کشور هنوز با خطر مین‌ها و مواد منفجره مواجه‌اند. چندی پیش سازمان ماین‌پاکی هلو ترست در گزارشی نوشته بود که بیش از ۸۰ درصد قربانیان ماین‌ها در افغانستان کودکان هستند. اين سازمان گفته بود که در حال حاضر ۶.۴ میلیون تن در افغانستان در معرض خطر مواد منفجره قرار دارند. سازمان هلوترست در ادامه تاکید کرده است که بر اساس آمار این سازمان، از هر ۵ تن در افغانستان، یک نفر از «ساحه‌ی عاری از ماین» بهره‌مند می‌شود. در ادامه آمده است که بیش از ۱۴۰۰ کیلومتر مربع زمین را پاک‌سازی کرده و به بیش از ۱۷ میلیون نفر کمک کرده است. موسسه هلوترست از جامعه‌ی بین‌المللی خواسته است که حمایت خود از پروسه ماین‌پاکی در افغانستان را حفظ کند. این موسسه افزوده است که از سال ۱۹۸۸ میلادی تا اکنون هزار و ۴۰۰ کیلومتر زمین را در افغانستان از ماین پاکسازی کرده و به این ترتیب به بیش از ۱۷ میلیون نفر کمک کرده است. در سال جاری میلادی به‌دلیل قطع کمک‌های مالی آمریکا، بودجه‌ی برنامه‌های بشردوستانه در افغانستان، از جمله برنامه‌ی ماین پاکی، به شدت کاهش یافته است. سازمان ملل متحد بارها از کمبود بودجه و پیامدهای آن هشدار داده و خواستار کمک‌های بیشتر جامعه جهانی شده است.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 214 بازدید

مدینه از آن‌ دسته آدم‌هایی بود که همیشه در حاشیه‌ی زندگی دیگران نفس می‌کشند. نه آن‌قدر دیده می‌شوند که دل کسی برایشان بسوزد، و نه آن‌قدر ناپیدا که نبودشان به چشم بیاید. او مثل سایه‌ای بی‌صدا، در میان آدم‌هایی زندگی می‌کرد که تنها به حضور همیشگی‌اش عادت کرده بودند، نه به خود او. خانه‌شان همیشه شلوغ بود؛ صدای بلند تلویزیون، بحث‌های بی‌پایان پدر، غرغرهای خسته‌ی مادر، و بی‌تفاوتی برادرانی که فقط یاد گرفته بودند از مدینه چیزی بخواهند. او در آن خانه بیشتر از همه کار می‌کرد، اما کمتر از همه دیده می‌شد. هر صبح، پیش از همه بیدار می‌شد. سحرگاه را دوست داشت؛ تنها زمانی بود که خانه آرام، بی‌صدا و خالی از قضاوت بود. چای دم می‌کرد، لباس‌ها را جمع می‌کرد، آشپزخانه را مرتب می‌کرد، بعد می‌رفت سر کار — در یک شرکت کوچک، پشت میز حسابداری. در محل کار، آدم‌ها گاهی با او مهربان بودند و گاهی نه؛ اما دست‌کم آن‌جا کسی از او انتظار نداشت مادر و خواهر و خدمتکار و فرشته‌ی نجات همه در یک نفر باشد. شب‌ها که برمی‌گشت، چراغ‌های خانه هنوز روشن بود — نه به‌خاطر اینکه کسی منتظرش بود، بلکه چون کاری ناتمام، وظیفه‌ای بی‌صدا یا ظرفی نشسته همیشه باقی مانده بود... کاری که انگار فقط مدینه می‌توانست انجامش دهد. پدرش مردی بود سخت‌گیر و خشن؛ با صدایی همیشه بلند و نگاهی همواره سرزنش‌گر. انگار تمام عمرش را صرف کرده بود تا ثابت کند همیشه حق با اوست—حتی اگر لازم بود با کلماتش روح دخترش را خرد کند. وقتی مدینه گفت نمی‌خواهد ازدواج کند، فقط گفت: «تو زیادی خودسری. زن باید یه تکیه‌گاه داشته باشه.» و وقتی مدینه آرام پاسخ داد: «من می‌تونم تکیه‌گاه خودم باشم»، پدر فقط خندید؛ خنده‌ای سنگین و تمسخرآمیز، مثل بسته شدن در آهنی بر آخرین روزنه امید. مادرش نه دشمن بود، نه پشتیبان—زنی که سکوت را آموخته بود تا کمتر درد بکشد. و همین سکوت، روزبه‌روز مدینه را به مرز فروپاشی می‌رساند. شب‌ها، مدینه در آینه خیره می‌شد. چشم در چشم خودش، اما انگار غریبه‌ای را می‌دید. در آن نگاه نه زندگی بود، نه امید—فقط خستگی… خستگی از نادیده‌ گرفته‌شدن. در دلش طوفانی از سؤال بود: «اگر من هر روز می‌جنگم، اگر همه بارها را به دوش می‌کشم، چرا باید هنوز احساس بی‌ارزشی کنم؟ چرا حتی یک نفر نگفت ممنونم؟» و هیچ پاسخی نبود. فقط صدای نفس‌های خودش، که در تاریکی اتاق گم می‌شد. شب بارانی بود، وقتی تصمیم گرفت همه‌چیز را تمام کند. آن‌قدر خسته بود که حتی گریه هم نکرد. فقط نشست، بطری قرص‌ها را باز کرد و به دست‌های لرزانش خیره شد. در ذهنش چهره‌ی پدر آمد، صدای مادر، خنده‌ی بی‌رحم برادر. و بعد، سکوت. درست وقتی قرص‌ها را به لب نزدیک کرد، تلفن زنگ زد. برادرش بود. با لحنی تند گفت: «چرا پول شارژ خانه را ندادی؟ تو همیشه همه‌چی را خراب می‌کنی.» تماس قطع شد، و مدینه ماند با دست‌هایی پُر از قرص و قلبی که دیگر حوصله‌ی تپیدن نداشت. قرص‌ها را رها کرد. ریختند روی زمین، مثل تکه‌های امیدی که دیگر هیچ ارزشی نداشتند. صبح روز بعد، با چشمانی پف‌کرده، رفت سر کار. در مترو، مردم شاد، خسته و یا بی‌تفاوت کنار هم ایستاده بودند. مدینه به چهره‌ی ‌شان نگاه می‌کرد و با خود فکر می‌کرد: «چند نفرشان هم مثل من فقط وانمود می‌کنند که زنده‌اند؟» در دفتر، کسی متوجه چیزی نشد. مثل همیشه لبخند زد. مثل همیشه گفت: «خوبم.» و هیچ‌کس نپرسید که واقعاً خوب است یا نه. چند ماه بعد، مدینه تصمیم گرفت از آن خانه برود. دیگر نمی‌توانست هر شب صدای تحقیر پدرش را تحمل کند. نمی‌توانست با مادری زندگی کند که فقط می‌ترسد. نمی‌توانست خود را میان کسانی ببیند که فقط از او می‌خواهند و هیچ‌گاه چیزی به او نمی‌دهند — حتی ذره‌ای آرامش. شروع کرد به جست‌وجوی خانه. اما در هر بنگاهی، همان جمله‌های تکراری را می‌شنید: «خانم، تنها زندگی می‌کنی؟ نه، متأسفیم، به خانم مجرد خانه نمی‌دهیم.» «باید پدرت یا شوهرت بیان برای امضا.» «دختر تنها دردسر است، نمی‌صرفد.» هر بار با لبخندی بی‌جان می‌گفت: «باشه، متوجه شدم.» و بیرون می‌آمد، با دلی که انگار هر بار تکه‌ای از آن جا می‌ماند. گاهی کنار خیابان می‌ایستاد، به پنجره‌های روشن آپارتمان‌ها خیره می‌شد و در دلش می‌گفت: «چرا من نباید جایی برای خودم داشته باشم؟ فقط یک اتاق... یک سقف... جایی که هیچ‌کس فریاد نزند.» در یکی از روزهای سرد زمستان، وقتی از آخرین بنگاه بیرون آمد، برف آرام می‌بارید. کف خیابان خیس بود و پاهایش از سرما بی‌حس. ایستاد، سرش را بالا گرفت و گذاشت دانه‌های برف روی صورتش بنشینند. و در آن لحظه‌ی کوتاه، حس کرد هنوز زنده است. شاید هنوز بتواند ادامه دهد. شاید هنوز بتواند برای خودش — نه برای کسی دیگر — نفس بکشد. وقتی شب به خانه برگشت، پدرش طبق معمول غر زد که چرا دیر کرده. مادرش گفت: «آدم باید با خانواده‌اش بماند، بیرون امنیت نداده.» و مدینه فقط گفت: «شاید امنیت نداشته باشم، ولی دست‌کم آرامش دارم.» پدرش فریاد زد: «توچی از آرامش می‌فهمی؟!» و او چیزی نگفت. فقط رفت به اتاقش، در را بست، و آهسته زیر لب گفت: «من بیشتر از هرکسی در این خانه، معنیِ بی‌آرامشی را می‌فهمم.» آن شب را تا صبح نخوابید. در دلش چیزی در حال سوختن بود، اما دیگر از دردش نمی‌ترسید. درد برایش آشنا شده بود. با خودش گفت: «شاید هنوز نتوانم از این‌جا بروم، شاید هنوز نتوانم خانه‌ای پیدا کنم... ولی یک روز... یک روز از این دیوارها عبور می‌کنم — نه برای انتقام، برای آزادی.» صبح فردا، دوباره چای دم کرد، لباس پوشید، و مثل همیشه رفت سر کار. هیچ‌کس نفهمید دختری که آرام از کنارشان گذشت، شب قبل تا مرز نابودی رفته بود. اما او می‌دانست — و همین دانستن، همین زنده ماندن، یعنی پیروزیِ کوچکی که فقط خودش قدرش را می‌دانست. و در دلش، بی‌صدا گفت: «من هنوز زنده‌ام... و شاید همین، خودش یک معجزه باشه.» نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 178 بازدید

رسانه‌های آلمان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده‌اند که چهارمین گروه از شهروندان افغانستان دارای پذیرش وارد این کشور خواهند شد. رسانه‌ها امروز (سه‌شنبه، ۱۴ عقرب) گزارش داده‌اند که این پرواز از اسلام‌آباد پاکستان به مقصد میدان هوایی هانوفر انجام می‌شود و خانواده‌هایی را منتقل می‌کند که پیش‌تر از سوی حکومت آلمان اجازه ورود دریافت کرده‌اند. در گزارش آمده است که این چهارمین پرواز انتقال پناه‌جویان از زمان روی کار حکومت جدید در ماه می‌ سال جاری است. همچنان هفته گذشته نیز ۱۴ شهروند افغانستانی وارد آلمان شدند. قابل ذکر است که پس از تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان در چهار سال پیش، دولت پیشین آلمان برای شماری از افراد در معرض خطر، از جمله کارمندان محلی، مدافعان حقوق بشر و خبرنگاران، برنامه‌ پذیرش در خاک آلمان را روی دست گرفت. دولت کنونی آلمان به رهبری ائتلاف احزاب سه‌گانه، اعلام کرده است که قصد دارد این برنامه‌های داوطلبانه را تا حد امکان متوقف کند و در حال بررسی این موضوع است که آیا تعهدهای قبلی از نظر حقوقی الزام‌آور هستند یا نه. همچنین وزارت داخله آلمان گفته است که در حال حاضر نزدیک به ۱۹۰۰ شهروند افغانستانی در پاکستان منتظر تکمیل روند انتقال به آلمان‌ اند. حکومت پاکستان تا پایان سال جاری میلادی به آلمان مهلت داده است تا پرونده‌های این افراد را نهایی کند. پیش از این، سه گروه از شهروندان افغانستانی مشمول این برنامه از مسیر پاکستان و از طریق استانبول به شهر هانوفر آلمان منتقل شده بودند.

ادامه مطلب