برچسب: افغانستان

2 ماه قبل - 82 بازدید

محدودیت بر کار زنان؛ سازمان ملل فعالیت‌های خود را در مرز اسلام قلعه‌ تعلیق کرد

اندریکا راتواته، هماهنگ‌کننده‌ی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد در افغانستان اعلام کرده است که ملل متحد فعالیت‌های خود را در مرز اسلام قلعه‌ی هرات به‌دلیل محدودیت‌های حکومت سرپرست بر کارمندان زنان و دختران تعلیق کرده است. آقای راتواته این اظهارات را در گفتگو با خبرگزاری فرانسه مطرح کرده و گفته است که اعمال این محدودیت‌ها از سوی حکومت فعلی «چالش‌های عملیاتی فوری» ایجاد کرده و «خطرات بیشتری را متوجه مهاجران اخراج شده‌، به‌ویژه زنان و دختران» خواهد کرد. وی در ادامه در مورد جزییات این محدودیت‌ها در مرز اسلام قلعه‌ی هرات چیزی نگفته است. او تاکید کرده است که مرز اسلام قلعه‌ی ولایت هرات، نقطه عبور اصلی برای مهاجران افغانستانی اخراج‌ شده از کشور ایران است که بیش از ۶۰ درصد آنها را زنان و کودکان تشکیل می‌دهند. هماهنگ‌کننده‌ی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد در افغانستان: «سازمان ملل و نهادهای بشردوستانه همکار آن، پس از اعمال محدودیت‌های تازه که مانع فعالیت کارکنان زن سازمان ملل و شرکای آن در مرز می‌شود، عملیات خود را در مرز اسلام قلعه بین افغانستان و ایران به حالت تعلیق درآورده‌اند.» او در ادامه از وضع این محدودیت‌ها، ابراز نارضایتی کرده و هشدار داده است که سازمان ملل بدون کارمندان زن نمی‌تواند به زنان و کودکان اخراج شده از ایران خدمات ارایه کند. مسوولان محلی حکومت فعلی در هرات تا اکنون در این مورد چیزی نگفته‌اند. این در حالی است که چندی پیش یوناما یا دفتر نمایندگی سیاسی سازمان ملل متحد در افغانستان گفته بود که که بدون کارمندان زن نمی‌تواند به نیازمندان خدمات ارایه کند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 154 بازدید

انفجار سر گلوله‌ در ننگرهار جان یک کودک را گرفت

منابع محلی از ولایت ننگرهار می‌گویند که یک کودک در ولسوالی رودات این ولایت، گلوله‌ی جنگی را به‌عنوان آهن‌پاره به خانه آورده بود، براثر انفجار این گلوله جان باخت و مادر و برادرش به شدت زخمی شدند. دست‌کم دو منبع گفته‌اند که این رویداد حوالی ساعت ۱۰:۰۰ صبح امروز (چهارشنبه، ۱۴ عقرب) در خانه‌ای در منطقه‌ی «تاتنگ» از مربوطات ولسوالی رودات رخ داده است. منبع در ادامه تاکید کرده است که کودکی برای جمع‌آوری ضایعات فلزی، گلوله‌ی منفجر‌نشده‌ای از جنگ را به خانه آورده بود که به‌دلیل بی‌احتیاطی منفجر شده است. حوادث مشابه در گذشته نیز از کودکان قربانی گرفته است. قابل ذکر است که تا اکنون مسوولان محلی حکومت فعلی در ولایت ننگرهار در این مورد چیزی نگفته‌اند. این در حالی است که افغانستان سال‌ها درگیر جنگ و درگیری‌های مسلحانه بوده و بسیاری از مناطق کشور هنوز با خطر مین‌ها و مواد منفجره مواجه‌اند. چندی پیش سازمان ماین‌پاکی هلو ترست در گزارشی نوشته بود که بیش از ۸۰ درصد قربانیان ماین‌ها در افغانستان کودکان هستند. اين سازمان گفته بود که در حال حاضر ۶.۴ میلیون تن در افغانستان در معرض خطر مواد منفجره قرار دارند. سازمان هلوترست در ادامه تاکید کرده است که بر اساس آمار این سازمان، از هر ۵ تن در افغانستان، یک نفر از «ساحه‌ی عاری از ماین» بهره‌مند می‌شود. در ادامه آمده است که بیش از ۱۴۰۰ کیلومتر مربع زمین را پاک‌سازی کرده و به بیش از ۱۷ میلیون نفر کمک کرده است. موسسه هلوترست از جامعه‌ی بین‌المللی خواسته است که حمایت خود از پروسه ماین‌پاکی در افغانستان را حفظ کند. این موسسه افزوده است که از سال ۱۹۸۸ میلادی تا اکنون هزار و ۴۰۰ کیلومتر زمین را در افغانستان از ماین پاکسازی کرده و به این ترتیب به بیش از ۱۷ میلیون نفر کمک کرده است. در سال جاری میلادی به‌دلیل قطع کمک‌های مالی آمریکا، بودجه‌ی برنامه‌های بشردوستانه در افغانستان، از جمله برنامه‌ی ماین پاکی، به شدت کاهش یافته است. سازمان ملل متحد بارها از کمبود بودجه و پیامدهای آن هشدار داده و خواستار کمک‌های بیشتر جامعه جهانی شده است.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 120 بازدید

او برای همه بود؛ جز برای خودش

مدینه از آن‌ دسته آدم‌هایی بود که همیشه در حاشیه‌ی زندگی دیگران نفس می‌کشند. نه آن‌قدر دیده می‌شوند که دل کسی برایشان بسوزد، و نه آن‌قدر ناپیدا که نبودشان به چشم بیاید. او مثل سایه‌ای بی‌صدا، در میان آدم‌هایی زندگی می‌کرد که تنها به حضور همیشگی‌اش عادت کرده بودند، نه به خود او. خانه‌شان همیشه شلوغ بود؛ صدای بلند تلویزیون، بحث‌های بی‌پایان پدر، غرغرهای خسته‌ی مادر، و بی‌تفاوتی برادرانی که فقط یاد گرفته بودند از مدینه چیزی بخواهند. او در آن خانه بیشتر از همه کار می‌کرد، اما کمتر از همه دیده می‌شد. هر صبح، پیش از همه بیدار می‌شد. سحرگاه را دوست داشت؛ تنها زمانی بود که خانه آرام، بی‌صدا و خالی از قضاوت بود. چای دم می‌کرد، لباس‌ها را جمع می‌کرد، آشپزخانه را مرتب می‌کرد، بعد می‌رفت سر کار — در یک شرکت کوچک، پشت میز حسابداری. در محل کار، آدم‌ها گاهی با او مهربان بودند و گاهی نه؛ اما دست‌کم آن‌جا کسی از او انتظار نداشت مادر و خواهر و خدمتکار و فرشته‌ی نجات همه در یک نفر باشد. شب‌ها که برمی‌گشت، چراغ‌های خانه هنوز روشن بود — نه به‌خاطر اینکه کسی منتظرش بود، بلکه چون کاری ناتمام، وظیفه‌ای بی‌صدا یا ظرفی نشسته همیشه باقی مانده بود... کاری که انگار فقط مدینه می‌توانست انجامش دهد. پدرش مردی بود سخت‌گیر و خشن؛ با صدایی همیشه بلند و نگاهی همواره سرزنش‌گر. انگار تمام عمرش را صرف کرده بود تا ثابت کند همیشه حق با اوست—حتی اگر لازم بود با کلماتش روح دخترش را خرد کند. وقتی مدینه گفت نمی‌خواهد ازدواج کند، فقط گفت: «تو زیادی خودسری. زن باید یه تکیه‌گاه داشته باشه.» و وقتی مدینه آرام پاسخ داد: «من می‌تونم تکیه‌گاه خودم باشم»، پدر فقط خندید؛ خنده‌ای سنگین و تمسخرآمیز، مثل بسته شدن در آهنی بر آخرین روزنه امید. مادرش نه دشمن بود، نه پشتیبان—زنی که سکوت را آموخته بود تا کمتر درد بکشد. و همین سکوت، روزبه‌روز مدینه را به مرز فروپاشی می‌رساند. شب‌ها، مدینه در آینه خیره می‌شد. چشم در چشم خودش، اما انگار غریبه‌ای را می‌دید. در آن نگاه نه زندگی بود، نه امید—فقط خستگی… خستگی از نادیده‌ گرفته‌شدن. در دلش طوفانی از سؤال بود: «اگر من هر روز می‌جنگم، اگر همه بارها را به دوش می‌کشم، چرا باید هنوز احساس بی‌ارزشی کنم؟ چرا حتی یک نفر نگفت ممنونم؟» و هیچ پاسخی نبود. فقط صدای نفس‌های خودش، که در تاریکی اتاق گم می‌شد. شب بارانی بود، وقتی تصمیم گرفت همه‌چیز را تمام کند. آن‌قدر خسته بود که حتی گریه هم نکرد. فقط نشست، بطری قرص‌ها را باز کرد و به دست‌های لرزانش خیره شد. در ذهنش چهره‌ی پدر آمد، صدای مادر، خنده‌ی بی‌رحم برادر. و بعد، سکوت. درست وقتی قرص‌ها را به لب نزدیک کرد، تلفن زنگ زد. برادرش بود. با لحنی تند گفت: «چرا پول شارژ خانه را ندادی؟ تو همیشه همه‌چی را خراب می‌کنی.» تماس قطع شد، و مدینه ماند با دست‌هایی پُر از قرص و قلبی که دیگر حوصله‌ی تپیدن نداشت. قرص‌ها را رها کرد. ریختند روی زمین، مثل تکه‌های امیدی که دیگر هیچ ارزشی نداشتند. صبح روز بعد، با چشمانی پف‌کرده، رفت سر کار. در مترو، مردم شاد، خسته و یا بی‌تفاوت کنار هم ایستاده بودند. مدینه به چهره‌ی ‌شان نگاه می‌کرد و با خود فکر می‌کرد: «چند نفرشان هم مثل من فقط وانمود می‌کنند که زنده‌اند؟» در دفتر، کسی متوجه چیزی نشد. مثل همیشه لبخند زد. مثل همیشه گفت: «خوبم.» و هیچ‌کس نپرسید که واقعاً خوب است یا نه. چند ماه بعد، مدینه تصمیم گرفت از آن خانه برود. دیگر نمی‌توانست هر شب صدای تحقیر پدرش را تحمل کند. نمی‌توانست با مادری زندگی کند که فقط می‌ترسد. نمی‌توانست خود را میان کسانی ببیند که فقط از او می‌خواهند و هیچ‌گاه چیزی به او نمی‌دهند — حتی ذره‌ای آرامش. شروع کرد به جست‌وجوی خانه. اما در هر بنگاهی، همان جمله‌های تکراری را می‌شنید: «خانم، تنها زندگی می‌کنی؟ نه، متأسفیم، به خانم مجرد خانه نمی‌دهیم.» «باید پدرت یا شوهرت بیان برای امضا.» «دختر تنها دردسر است، نمی‌صرفد.» هر بار با لبخندی بی‌جان می‌گفت: «باشه، متوجه شدم.» و بیرون می‌آمد، با دلی که انگار هر بار تکه‌ای از آن جا می‌ماند. گاهی کنار خیابان می‌ایستاد، به پنجره‌های روشن آپارتمان‌ها خیره می‌شد و در دلش می‌گفت: «چرا من نباید جایی برای خودم داشته باشم؟ فقط یک اتاق... یک سقف... جایی که هیچ‌کس فریاد نزند.» در یکی از روزهای سرد زمستان، وقتی از آخرین بنگاه بیرون آمد، برف آرام می‌بارید. کف خیابان خیس بود و پاهایش از سرما بی‌حس. ایستاد، سرش را بالا گرفت و گذاشت دانه‌های برف روی صورتش بنشینند. و در آن لحظه‌ی کوتاه، حس کرد هنوز زنده است. شاید هنوز بتواند ادامه دهد. شاید هنوز بتواند برای خودش — نه برای کسی دیگر — نفس بکشد. وقتی شب به خانه برگشت، پدرش طبق معمول غر زد که چرا دیر کرده. مادرش گفت: «آدم باید با خانواده‌اش بماند، بیرون امنیت نداده.» و مدینه فقط گفت: «شاید امنیت نداشته باشم، ولی دست‌کم آرامش دارم.» پدرش فریاد زد: «توچی از آرامش می‌فهمی؟!» و او چیزی نگفت. فقط رفت به اتاقش، در را بست، و آهسته زیر لب گفت: «من بیشتر از هرکسی در این خانه، معنیِ بی‌آرامشی را می‌فهمم.» آن شب را تا صبح نخوابید. در دلش چیزی در حال سوختن بود، اما دیگر از دردش نمی‌ترسید. درد برایش آشنا شده بود. با خودش گفت: «شاید هنوز نتوانم از این‌جا بروم، شاید هنوز نتوانم خانه‌ای پیدا کنم... ولی یک روز... یک روز از این دیوارها عبور می‌کنم — نه برای انتقام، برای آزادی.» صبح فردا، دوباره چای دم کرد، لباس پوشید، و مثل همیشه رفت سر کار. هیچ‌کس نفهمید دختری که آرام از کنارشان گذشت، شب قبل تا مرز نابودی رفته بود. اما او می‌دانست — و همین دانستن، همین زنده ماندن، یعنی پیروزیِ کوچکی که فقط خودش قدرش را می‌دانست. و در دلش، بی‌صدا گفت: «من هنوز زنده‌ام... و شاید همین، خودش یک معجزه باشه.» نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 140 بازدید

گروه از پناه‌جویان افغانستانی از پاکستان به آلمان منتقل می‌شوند

رسانه‌های آلمان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده‌اند که چهارمین گروه از شهروندان افغانستان دارای پذیرش وارد این کشور خواهند شد. رسانه‌ها امروز (سه‌شنبه، ۱۴ عقرب) گزارش داده‌اند که این پرواز از اسلام‌آباد پاکستان به مقصد میدان هوایی هانوفر انجام می‌شود و خانواده‌هایی را منتقل می‌کند که پیش‌تر از سوی حکومت آلمان اجازه ورود دریافت کرده‌اند. در گزارش آمده است که این چهارمین پرواز انتقال پناه‌جویان از زمان روی کار حکومت جدید در ماه می‌ سال جاری است. همچنان هفته گذشته نیز ۱۴ شهروند افغانستانی وارد آلمان شدند. قابل ذکر است که پس از تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان در چهار سال پیش، دولت پیشین آلمان برای شماری از افراد در معرض خطر، از جمله کارمندان محلی، مدافعان حقوق بشر و خبرنگاران، برنامه‌ پذیرش در خاک آلمان را روی دست گرفت. دولت کنونی آلمان به رهبری ائتلاف احزاب سه‌گانه، اعلام کرده است که قصد دارد این برنامه‌های داوطلبانه را تا حد امکان متوقف کند و در حال بررسی این موضوع است که آیا تعهدهای قبلی از نظر حقوقی الزام‌آور هستند یا نه. همچنین وزارت داخله آلمان گفته است که در حال حاضر نزدیک به ۱۹۰۰ شهروند افغانستانی در پاکستان منتظر تکمیل روند انتقال به آلمان‌ اند. حکومت پاکستان تا پایان سال جاری میلادی به آلمان مهلت داده است تا پرونده‌های این افراد را نهایی کند. پیش از این، سه گروه از شهروندان افغانستانی مشمول این برنامه از مسیر پاکستان و از طریق استانبول به شهر هانوفر آلمان منتقل شده بودند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 162 بازدید

پولیس پاکستان یک خبرنگار افغان همراه با دو کودک‌اش را بازداشت کرد

منابع از میان مهاجران اهل افغانستان در پاکستان می‌گویند که پولیس این کشور، فاطمه همنوا، خبرنگار افغانستان را همراه با دو کودک‌اش از منطقه «بی–۱۷» شهر اسلام‌آباد بازداشت کرده است. دست‌کم دو منبع گفته‌اند فاطمه همنوا پس از چاشت امروز (سه‌شنبه، ۱۳ عقرب) همراه با دو کودک‌اش توسط پولیس پاکستان بازداشت شده و به یکی از کمپ‌های مهاجران غیرقانونی انتقال داده‌ شده‌اند. منبع در ادامه تاکید کرده است که فاطمه همنوا از جمله خبرنگارانی است که پس از روی‌کار آمدن حکومت سرپرست به پاکستان پناه برده بود و در ماه‌های اخیر با مشکلات تمدید ویزه روبرو بوده است. در هفته‌های اخیر، حکومت پاکستان روند تمدید ویزه برای شهروندان افغانستان را دشوار کرده و هم‌زمان، روند بازداشت و اخراج مهاجران از این کشور شدت یافته است. همچنین شماری از نهادهای مدافع حقوق بشر گفته‌اند که این اقدام‌ها برخلاف اصول بین‌المللی پناهندگی است و جان بسیاری از خبرنگاران و فعالان مدنی افغانستان در پاکستان را در معرض خطر قرار داده است. پاکستان همه روزه مهاجران افغانستان را بازداشت و اخراج می‌کند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 211 بازدید

بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی؛ تیم والیبال زنان افغانستان مقابل ترکیه قرار می‌گیرد

رسانه‌های بین‌المللی اعلام کرده‌اند که مسابقات والیبال زنان در ششمین دور بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی، از امروز (سه‌شنبه، ۱۳ عقرب) در شهر ریاض عربستان آغاز می‌شود. در گزارش آمده است که تیم والیبال دختران افغانستان در نخستین دیدار، ساعت ۵:۳۰ بعد از چاشت به وقت افغانستان، به مصاف تیم زنان ترکیه، قدرت‌مندترین تیم‌ این مسابقات می‌رود. خوشحال ملکزی، دبیرکل فدراسیون والیبال افغانستان می‌گوید که از میان ۱۲ بازیکن این تیم، تنها ۸ بازیکن موفق به ورود به عربستان شده‌اند و چهار بازیکن دیگر به‌دلیل مشکلات ویزا و پاسپورت، نتوانستند به تیم بپیوندند. به گفته او، زینب نیکزاد (از فرانسه)، فرشته کریمی (از فنلند)، فاطمه باقری و زینب جلیلی (هر دو از ایران)، به‌خاطر تمدید پاسپورت و تأخیر در صدور ویزا، از سفر به عربستان بازمانده‌اند. همچنین در بخشی از گزارش آمده است که بانو زهرا احمدی، سرپرست تیم، نیز در این رقابت‌ها حضور ندارد. تیم افغانستان تا اکنون چهار جلسه تمرین در ریاض انجام داده و با وجود تمام دشواری‌ها، آماده رویارویی با ترکیه است. از میان هشت بازیکن حاضر، مریم احمدی که از آسترالیا به ترکیب تیم پیوسته، به‌رغم داشتن پاسپورت افغانستان، به‌دلیل داشتن پاسپورت آسترالیایی، از سوی مسئولان مسابقات از بازی منع شده است. حضور او منوط به تأیید فدراسیون جهانی والیبال و تصدیق تابعیت افغانستانی‌اش است. در این رقابت‌ها پنج تیم شرکت دارند که در یک گروه با یک‌دیگر مسابقه می‌دهند. براساس برنامه تازه، که امروز در دهکده بازی‌ها پس از رأی‌گیری میان تیم‌ها نهایی شد، برنامه دیدارهای افغانستان به این‌گونه است: افغانستان – ترکیه (۱۳ عقرب ۱۴۰۴) –ساعت ۵:۳۰ بعد از چاشت به وقت کابل افغانستان – تاجیکستان (۱۸ عقرب ۱۴۰۴) –ساعت ۲:۳۰ بعد از چاشت به وقت کابل افغانستان – ایران (۲۰ عقرب ۱۴۰۴) –ساعت ۱۱:۳۰ پیش از چاشت به وقت کابل افغانستان – آذربایجان (۲۱ عقرب ۱۴۰۴) –ساعت ۲:۳۰ بعد از چاشت به وقت کابل تیم ملی والیبال زنان افغانستان در این رقابت‌ها زیر نظر محمد اسداللهی، مربی تیم ملی والیبال مردان بزرگ‌سالان کشور، به میدان می‌رود. خوشحال ملکزی، دبیرکل فدراسیون، از ناهماهنگی‌ها و مشکلات برگزاری مسابقات گلایه کرده و گفت: «مردم تصور می‌کنند اعزام تیم‌های زنان کار ساده‌ای است، در حالی که جمع‌آوری بازیکنان از کشورهای مختلف و فراهم کردن زمینه حضور آنان در چنین رویداد بزرگی، تلاش و زحمت فراوان می‌خواهد.»

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 183 بازدید

بالاترین مدال چشم‌پزشکی ناروی به یک پزشک افغانستانی اهدا شد

رسانه‌های بین‌المللی اعلام کرده‌اند که یک پزشک پناهنده اهل افغانستان در ناروی، بالاترین مدال چشم‌پزشکی این کشور را از آن خود کرد. رسانه‌ها با نشر گزارشی گفته است که انجمن پزشکان چشم ناروی «مدال یادبود پروفیسور یالمار شیتس» را در مراسمی در شهر برگن به کریم شریف امینی، پزشک ۶۶ ساله اهل افغانستان اهدا کرد. در گزارش آمده است که این نشان که بالاترین مدال در حوزه چشم‌پزشکی در ناروی شناخته می‌شود، به نام یالمار شیتس، چشم‌پزشک پیشکسوت ناروی که از میانه قرن ۱۹ تا اوایل قرن ۲۰ زندگی می‌کرد، نامگذاری شده است. این مدال در جریان نشست سالانه انجمن پزشکان چشم ناروی به آقای امینی اهدا شد. در وبسایت انجمن چشم‌پزشکی ناروی، درباره این نشان آمده است که این مدال بدون در نظرداشت ملیت پزشکان، برای قدردانی از کار علمی برجسته یا هرگونه تلاش در جهت پیشرفت علم چشم‌پزشکی و انجمن چشم‌پزشکی ناروی اهدا می‌شود. در ادامه آمده است که مدال چشم‌پزشکی یالمار شیتس هرچند همه‌ساله نامزدانی دارد، با این حال، این نشان هر سال برای افراد اهدا نمی‌شود. کریم شریف امینی کیست؟ کریم شریف امینی، در سال ۱۳۶۴ از دانشگاه طبی کابل که در آن زمان «انستیتوت دولتی طب کابل»‌ یاد می‌شد، از رشته چشم‌پزشکی فارغ شد. او در سال ۱۹۸۳ میلادی رسما کار خود را در این زمینه در شهر مزار شریف آغاز کرد. آقای امینی در آن زمان از معدود پزشکان چشم در شمال افغانستان بود که برای حدود ۱۰ میلیون نفر جمعیت با کمترین امکانات خدمات ارائه می‌کرد. آقای امینی در سال ۱۹۹۴ با کمک مبلغین مذهبی از آمریکا، انگلستان، آلمان و استرالیا، توانست یک شفاخانه چشم‌پزشکی در مزار شریف ایجاد کند. پس از به قدرت رسیدن حکومت فعلی در سال ۱۹۹۶ میلادی، آقای امینی به‌دلیل همکاری با نهادهای خارجی‌ و ایجاد یک مکتب موسیقی برای نابینایان، زندانی شد. این پزشک افغان پس از رهایی از بند، توانست از افغانستان خارج شود. او مدتی با خانواده‌اش در پاکستان بود و در سال ۱۹۹۹ میلادی به ناروی پناهنده شد. آقای امینی در ناروی، دوره‌های کارآموزی و تخصص چشم‌پزشکی را از نو شروع کرد و سپس در سال ۲۰۰۳ کار خود را به‌عنوان پزشک در شفاخانه دانشگاه سنت اولاو در تروندهایم از سر گرفت. کریم شریف امینی تا سال ۲۰۲۴ به کار خود این شفاخانه ادامه داد.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 146 بازدید

افزایش آمار قربانیان زلزله؛ ۲۷ تن کشته و ۷۳۰ تن دیگر زخمی شدند

مسوولان حکومت سرپرست اعلام کرده‌اند که شمار قربانیان زمین‌لرزه‌ی شب‌گذشته در شمال افغانستان، به ۲۷ تن کشته و ۷۳۰ تن زخمی‌ رسیده است. خبرگزاری باختر که تحت کنترول حکومت فعلی قرار دارد، بعدازظهر روز (دوشنبه، ۱۲ عقرب) اعلام کرد که این افراد در ولایت‌های بلخ، سمنگان، قندوز، سرپل و بغلان کشته و زخمی شده‌اند. در گزارش آمده است که در پی این رویداد طبیعی، در ولایت بلخ ۱۲ نفر جان باخته و ۴۰۷ تن زخمی شده‌اند. در سمنگان نیز تعداد قربانیان ۱۱ تن کشته و ۲۷۰ تن زخمی گزارش شده است. همچنین در بخشی از گزارش خبرگزاری باختر آمده است که در ولایت سرپل چهار نفر و در بغلان ۱۲ نفر زخمی شده‌اند. خبرگزاری باختر در ادامه تاکید کرده است که ۴۱ دانشجوی دانشگاه قندوز نیز در نتيجه‌ی این رویداد طبیعی زخمی شده‌اند. زخمی‌ها برای درمان به شفاخانه‌ها و مراکز صحی منتقل شده‌اند. مسوولان حکومت سرپرست مشخص نکرده‌اند که چه تعداد از قربانیان و زخمی‌های این رویداد طبیعی را زنان و کودکان تشکیل می‌دهند. این آمار نهایی نیست و ممکن است هر لحظه تعداد قربانیان زمین‌لرزه‌ی شمال کشور افزایش یابد. مرکز لرزه‌نگاری آمریکا قدرت زمین‌لرزه حوالی ساعت ۱ بامداد روز (دوشنبه، ۱۲ عقرب) در شمال کشور را ۶.۳ درجه ریشتر و مرکز آن را ولایت بلخ اعلام کرده است. این زمین‌لرزه در ولایت‌های سمنگان، بلخ، فاریاب، سرپل، تخار، کابل و قندوز نیز احساس شده است. اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده‌‌ی کمک‌های بشردوستانه در افغانستان تلفات زمین‌لرزه‌ی شب‌گذشته در شمال کشور را ۱۷ کشته و ۱۵۰ زخمی اعلام کرده است. شماری از کشورهای همسایه به شمول سازمان های بین‌المللی با خانواده‌های قربانیان این رویداد طبیعی ابراز همدردی کرده و آمادگی شان را برای کمک‌رسانی به زخمی‌ها اعلام کرده‌اند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 155 بازدید

سازمان بین‌المللی مهاجرت: سرخکان همچنان یک تهدید جدی برای سلامت کودکان است

سازمان بین‌المللی مهاجرت (IOM) برای افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که بیماری سرخکان همچنان یک تهدید جدی برای سلامت کودکان در افغانستان است. اين نهاد امروز (دوشنبه، ۱۲ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که طی یک کارزار ۱۰ روزه بیش از یک هزار کودک در کابل واکسن سرخکان دریافت کرده‌اند. سازمان بین‌المللی مهاجرت در ادامه تاکید کرده است که این کارزار اوایل ماه اکتبر سال جاری در کمپ بازگشت مهاجران در کابل برگزار شده بود که در آن تعداد یک هزار و ۱۷ کودک، شامل ۵۰۸ پسر و ۵۰۹ دختر واکسن سرخکان دریافت کردند. این در حالی است که چندی پیش سازمان جهانی صحت اعلام کرد که در نخستین مرحله‌ی کارزار سراسری مبارزه با بیماری سرخکان، ۸.۹ میلیون کودک شش‌ ماهه تا ده‌ ساله در ۱۷ ولایت سردسیر کشور واکسن شدند. براساس گزارش‌های موجود، سرخکان یکی از مسری‌ترین بیماری‌ها و از دلایل عمده‌ی مرگ‌ومیرهای قابل پیشگیری با تطبیق واکسن در میان کودکان است. سازمان جهانی صحت گفته بود که در افغانستان، جایی که دسترسی به واکسیناسیون منظم محدود است و بسیاری از کودکان با مشکلاتی مانند سوءتغذیه روبرو هستند، ابتلا به سرخکان می‌تواند عوارض شدیدی چون سینه‌پهلو، کوری و حتی مرگ به دنبال داشته باشد. این نهاد تاکید کرده بود که در سال ۲۰۲۴ میلادی بیش از ۹۳۰۰ مورد سرخکان در سراسر کشور ثبت شد. تا ماه آگوست سال جاری میلادی، ۸۵۰۰ مورد دیگر نیز به آن اضافه شد که حدود ۹۲ درصد مبتلایان، کودکان زیر ده سال بودند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 108 بازدید

مرکز خبرنگاران افغانستان: طی دو دهه ۲۰ خبرنگار زن در افغانستان جان باخته‌اند

مرکز خبرنگاران افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که طی دو دهه‌ی اخیر حدود ۱۳۰ خبرنگار و کارمند رسانه‌ای به‌شمول ۲۰ زن خبرنگار در افغانستان بر اثر رویدادهای جنگی و جرایم سازمان‌یافته جان باخته‌اند. این مرکز با نشر اعلامیه‌ای به‌مناسبت «روز جهانی پایان دادن به معافیت از مجازات در جرایم علیه خبرنگاران» گفته است که از سال ۲۰۰۱ میلادی تا اکنون، دست‌کم ۱۳۰ خبرنگار و کارمند رسانه‌ای از جمله ۲۰ زن، در کشور جان باخته‌ و به‌دلیل فرهنگ معافیت از مجازات، در بیش از ۹۰ درصد این موارد، قانون و عدالت رعایت نشده است. مرکز خبرنگاران افغانستان تاکید کرده است که طی بیش از چهار سال حاکمیت حکومت سرپرست بر کشور، دست‌کم ۶۴۰ رویداد نقض حقوق خبرنگاران و کارمندان علیه رسانه‌ها را ثبت کرده است. در بخشی از اعلامیه آمده است که طی این مدت زمان، پنج خبرنگار به‌شمول دو کارمند رادیو و تلویزیون ملی در حمله‌ی نظامیان پاکستانی جان باختند. در ادامه آمده است: «فرهنگ معافیت از مجازات جرایم علیه خبرنگاران مانع تحقق عدالت برای اکثر این قربانیان شده و محدودیت‌ها بر فعالیت‌های رسانه‌ای و خبرنگاری در کشور به شکل بی‌سابقه‌ای افزایش یافته است.» مرکز خبرنگاران افغانستان می‌گوید که حاکمیت فرهنگ معافیت از مجازات در افغانستان، همراه با افزایش تهدیدها، فشارها و محدودیت‌های روزافزون علیه خبرنگاران و رسانه‌ها، پیامدهای زیان‌باری بر جامعه و توسعه کشور داشته است. این مرکز از حکومت فعلی خواسته است که ضمن احترام به حقوق بنیادی خبرنگاران و رسانه‌ها، اقدامات لازم را برای تامین عدالت در مورد قربانیان جرایم علیه خبرنگاران و کارمندان رسانه‌ای انجام دهد. همچنین مرکز خبرنگاران افغانستان در آخر از حکومت سرپرست خواسته است تا دستوراتی که آزادی رسانه‌ها را به‌گونه‌ای بی‌سابقه محدود کرده‌ است، لغو کنند و به خبرنگاران و رسانه‌های آزاد اجازه دهند رویدادها را بازتاب دهند و حقیقت‌ها را بیان کنند.

ادامه مطلب