برچسب: افغانستان

2 ماه قبل - 168 بازدید

یونیسف: از کارمندان صحی برای مدیریت سوءتغذیه کودکان حمایت می‌کنیم

برنامه کمک‌های بشردوستانه اتحادیه اروپا درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل با کمک مالی «ECHO-ASIA» از کارمندان صحی برای مدیریت سوءتغذیه کودکان حمایت می‌کند. این برنامه امروز (پنج‌شنبه، ۲۲ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که کارمندان صحی از کودکان مبتلا به سوءتذیه در خانه‌ها پرستاری خواهند کرد. در ادامه آمده است که یونیسف کارمندان صحی را آموزش می‌دهد تا سوءتغذیه را به‌موقع از طریق مراقبت سرپایی مدیریت کنند و از بستری شدن‌های غیرضروری در بیمارستان جلوگیری شود. همچنین صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد پیشتر از این گفته بود که ۷۰ «مرکز رشد کودک» در افغانستان ایجاد کرده است. این نهاد همچنان اعلام کرده بود که بیشتر خانواده‌ها در افغانستان، به‌ویژه در مناطق کوهستانی مانند بامیان، به غذاهای متنوع و مغذی دسترسی ندارند. این در حالی است که برنامه جهانی غذا دو روز قبل، نیز اعلام کرده بود که میزان سوء‌تغذیه در افغانستان، به‌ویژه در میان زنان و کودکان به‌گونه نگران‌کننده‌ای رو به افزایش است. برنامه جهانی غذای سازمان ملل متحد هشدار داده بود که با فرارسیدن فصل زمستان، احتمال دارد سطح تغذیه‌ناکافی در کشور به‌طور چشم‌گیری افزایش یابد. باید گفت که پس از تسلط دوباره‌ی حکومت فعلی بر افغانستان، شماری از نهادهای بین‌المللی اعلام کرده بودند که به‌دلیل ممنوعیت کار کارمندان زن کمک‌های خود در افغانستان را کاهش داده‌اند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 116 بازدید

برنامه‌ توسعه‌ی ملل متحد: ۹۰ درصد خانواده‌های افغان به کاهش وعده‌ی غذایی و قرض متوسل می‌شوند

برنامه‌ی توسعه‌ی سازمان ملل متحد می‌گوید که از هر ۱۰ خانوار در افغانستان، ۹ خانوار برای زنده‌ماندن به استراتژی‌های مقابله‌ی منفی، از جمله کاهش وعده‌های غذایی، فروش دارایی‌ها و قرض، متوسل می‌شوند. این برنامه امروز (چهارشنبه، ۲۱ عقرب) با نشر گزارشی گفته است که آمارها نشان می‌دهد، بیش از ۸۰ درصد خانواده‌ها بده‌کار هستند و بدهی در میان گروه‌های جمعیتی متغیر است. در گزارش آمده است که ۸۸ درصد از بازگشت‌کنندگان، ۸۵ درصد از آوارگان داخلی و ۸۱ درصد از خانوارهای جامعه‌ی میزبان گزارش می‌دهند که بده‌کار هستند و مبالغ این بدهی بین ۲۵ هزار تا ۶۰ هزار افغانی یا ۳۷۳ تا ۹۰۰ دالر آمریکا متغیر است. برنامه‌ی توسعه‌ی سازمان ملل تاکید کرده است که دهه‌ها جنگ، رکود اقتصادی و شوک‌های اقلیمی در افغانستان، تاب‌آوری محلی را از بین برده و اکثر خانوارها را حتا در تأمین نیازهای اولیه‌ی خود ناتوان کرده است. این گزارش نشان می‌دهد که بیش از سه‌-چهارم خانواده‌ها در افغانستان با ناامنی معیشتی مواجه هستند و به حمایت برای غذا، مسکن و مراقبت‌های بهداشتی نیاز دارند. این نهاد تصریح کرد که در سال ۲۰۲۴ میلادی، ۹۵ درصد از این خانواده‌ها شوک اقتصادی مانند از‌دست‌دادن درآمد، معیشت یا دارایی‌های تولیدی را تجربه کرده و میلیون‌ها نفر را به فقر عمیق‌تری سوق داده‌اند. برنامه‌ی توسعه‌ی سازمان ملل اضافه کرده است که خدمات ضروری نیز در سراسر کشور در نقطه‌ی بحرانی قرار دارند و فشارهای زیست‌محیطی همچنان رو‌به‌وخامت است. همچنان بازگشت مهاجران از کشورهای همسایه فشار مضاعفی بر جوامع وارد می‌کند. این در حالی است که از سپتامبر ۲۰۲۳ میلادی بیش از ۴.۵ میلیون نفر به افغانستان بازگشته‌اند که این امر باعث افزایش بیش از ۱۰ درصدی میزان جمعیت شده است. برنامه‌ی توسعه‌ی سازمان ملل گفته است که بازگشت‌های انبوه در وضعیتی انجام شده که رکود شدید اقتصادی، ظرفیت ضعیف نهادهای اجتماعی و اقتصادی، کاهش کمک‌ها و شوک‌های اقلیمی مکرر ادامه دارد. برنامه‌ی توسعه‌ی سازمان ملل اشاره کرده است که سیستم‌های محلی ضعیف و سرمایه‌گذاری محدود، این فشار را تشدید می‌کنند و در صورت نبود حمایت‌های هدفمند برای بهبود، خطر آوارگی و بی‌ثباتی بیشتر را به‌ همراه دارند. براساس گزارش این نهاد، حدود ۷۵ درصد از کل خانوارهای بازگشت‌کننده، ۷۱ درصد از خانوارهای جامعه‌ی میزبان و ۵۶ درصد از خانوارهای آوارگان داخلی در مناطق روستایی، اغلب در خانوارهای پرجمعیت و چندنسلی با میانگین پنج تا هشت عضو زندگی می‌کنند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 114 بازدید

سازمان جهانی صحت: خطر گسترش فلج اطفال در افغانستان همچنان جدی است

سازمان جهانی بهداشت می‌گوید که با وجود کاهش موارد ابتلا به فلج اطفال در افغانستان، خطر انتقال ویروس در مناطق جنوبی هم‌مرز با پاکستان همچنان بالاست. این سازمان با نشر گزارشی هشدار داده است که از آغاز سال جاری تا اکنون چهار مورد جدید ویروس پولیو نوع یک در افغانستان ثبت شده است و این موارد عمدتا در ولایت‌های جنوبی و شرقی افغانستان گزارش شده‌اند. در گزارش آمده است که از ابتدای سال ۲۰۲۵ تا ۱۷ سپتامبر، ۴ مورد ویروس وحشی پولیو نوع ۱ در افغانستان و ۲۴ مورد در پاکستان ثبت شده است و در همین بازه زمانی، ۵۳ نمونه محیطی مثبت در افغانستان شناسایی شده است، در حالی که این تعداد در کل سال میلادی گذشته، ۱۱۳ نمونه مثبت بوده است. سازمان جهانی بهداشت تاکید کرده است، این آمار نشان می‌دهد که ویروس هنوز فعال است، اما نسبت به سال گذشته در افغانستان کاهش یافته و وضعیت ایمنی جمعیت نسبتاً بهبود یافته است. همچنین کمیته اضطراری مقررات بین‌المللی بهداشت، نسبت به تداوم انتقال فعال ویروس در منطقه کویته و خیبرپختونخوا ابراز نگرانی کرده است. این کمیته همچنان از بازگشت گسترده مهاجران افغانستانی از پاکستان به‌عنوان یکی از عوامل خطر یاد کرده و گفته است که جابه‌جایی مداوم جمعیت در مناطق مرزی جنوب و شرق، امکان انتقال ویروس میان افغانستان و پاکستان را بالا برده است. سازمان جهانی صحت افزوده است که برنامه‌های واکسیناسیون سراسری در افغانستان به دلیل محدودیت‌های امنیتی دیگر پوشش خانه‌به‌خانه ندارد و موجب جا ماندن بخشی از کودکان از واکسیناسیون شده است. همچنین سازمان جهانی صحت از همکاری نزدیک میان برنامه‌های ملی افغانستان و پاکستان در زمینه واکسیناسیون و کنترول پولیو قدردانی کرده و تأکید نموده است که ادامه این هماهنگی‌ها برای ریشه‌کنی کامل ویروس در منطقه ضروری است.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 139 بازدید

یونیسف: تأثیر تغییرات اقلیمی در افغانستان یک وضعیت اضطراری خاموش است

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که تأثیر تغییرات اقلیمی بر افغانستان یک وضعیت اضطراری خاموش است و بیش از نیمی از منابع آب در ولایت‌های مستعد خشک‌سالی خشک شده‌اند. تاج‌الدین اویوال، نماینده‌ی یونیسف در افغانستان هم‌زمان با آغاز نشست تغییرات اقلیمی سازمان ملل در برازیل (کوپ-۳۰) گفته است که از هر ۱۰ نفر، هشت نفر آب آلوده استفاده می‌کنند و افغانستان جزو کشورهایی است که بیشترین آسیب را از اثرات اقلیمی می‌بیند، در حالی که تقریبا هیچ سهمی در این بحران ندارد. وی در ادامه تاکید کرده است که تأثیر بحران‌های اقلیمی و آب بر خانواده‌های افغانستان کم‌تر دیده می‌شود. او افزوده است: «تأثیر تغییرات اقلیمی بر کشور واقعاً یک وضعیت اضطراری خاموش است؛ بیش از نیمی از منابع آب در ولایت‌های کلیدی مستعد خشک‌سالی خشک شده‌اند.» نماینده‌ی یونیسف در افغانستان در بخشی از گزارشش گفته است که از هر ۱۰ نفر، هشت نفر آب آلوده می‌نوشند و سیستم‌های بهداشتی در مناطق شهری تحت فشار بلاها و تخریب محیط‌زیستی در حال فروپاشی هستند که منجر به شیوع فزاینده‌ی بیماری‌های ناشی از آب می‌شود. همچنین تاج‌الدین اویوال می‌گوید که افغانستان همچنان یکی از کم‌بودجه‌ترین کشورها در زمینه‌ی بحران‌های بشردوستانه‌ی جهان است و تنها به پنج درصد از بودجه‌ی مورد نیاز برای دسترسی به آب و فاضلاب ایمن و مقاوم در برابر تغییرات اقلیمی دسترسی دارد. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد تصریح کرد که با وجود محدودیت‌های بودجه، با شرکای خود همچنان به‌صورت شبانه‌روزی در حال تلاش برای ارائه‌ی کمک به خانواده‌ها و کودکانی است که با شرایط اضطراری متعددی روبرو هستند. نماینده‌ی این نهاد از رهبران جهان در برازیل خواسته است کشورهایی را که در سالن‌های مذاکره حضور ندارند و کودکانی را که با ظروف خالی به‌دنبال آب می‌روند به‌یاد داشته باشند. قابل ذکر است که نشست تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد روز دوشنبه به‌طور رسمی در شهر بلم برازیل آغاز به‌کار کرد. در این نشست، افغانستان نماینده ندارد.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 117 بازدید

صلیب سرخ: حدود ۲۰ هزار کودک مبتلا به فلج مغزی در افغانستان درمان شدند

کمیته بین‌المللی صلیب سرخ (ICRC) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که طی چهار سال گذشته، حدود یازده هزار و ۵۰۰ پسر و بیش از هشت هزار دختر مبتلا به بیماری فلج مغزی درمان، خدمات توان‌بخشی و وسایل کمکی دریافت کرده‌اند. این کمیته با نشر گزارشی گفته است که از سال ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵ میلادی از طریق برنامه توان‌بخشی جسمی، خدمات درمانی و توان‌بخشی را برای کودکان و بزرگ‌سالان مبتلا به بیماری فلج مغزی در افغانستان ارائه کرده است. در بخشی از گزارش آمده است که این برنامه در هفت مرکز توان‌بخشی در ولایت‌های، کابل، هرات، مزارشریف، بلخ، جلال‌آباد، بدخشان و لشکرگاه اجرا شده است. کمیته بین‌المللی صلیب سرخ تاکید کرده است که هدف این برنامه بازگرداندن حرکت و تسهیل ادغام اجتماعی بیماران است. همچنین در بخشی از گزارش آمده است که این برنامه به کودکان امکان می‌دهد مهارت‌های حرکتی و ارتباطی خود را تقویت کرده و در مکتب‌ها و جامعه مشارکت کنند. این کمیته افزوده است که در این مدت هشت صد و ۲۸ بزرگ‌سال مبتلا به بیماری فلج مغزی ثبت نام کردند که شامل ۵۱۳ مرد و ۳۱۵ زن می‌باشند. این نهاد افزوده است که ثبت‌نام‌ بیماران فلج مغزی در سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ میلادی افزایش قابل توجهی داشته است. در گزارش آمده است که از آگوست ۲۰۲۱ میلادی، ۴۰۰ بیمار شامل فعالیت‌هایی مانند فوتسال، درمان تفریحی و سایر ابتکارات اجتماعی شده‌اند که به کودکان فرصت بازی، تعامل و بازسازی اعتماد به نفس در محیط‌های حمایتی را می‌دهد. این در حالی است که کمیته بین‌المللی صلیب سرخ سال گذشته نیز برای بیش از ۱۱ هزار کودک مبتلا به بیماری فلج مغزی در افغانستان خدمات توان‌بخشی ارائه کرده بود.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 154 بازدید

پدری که نان را در زباله‌ها جستجو می‌کند

باد سرد پاییزی در کوچه‌های باریک ناحیه‌ی کارته‌نوِ هرات می‌پیچد. خاکِ خشک و ریز در هوا پخش می‌شود و با بوی نم و دود ذغال، بوی فقر را به ریه‌های شهر می‌ریزد. عبدالرووف در آستانه‌ی دروازه‌ی خانه ایستاده است؛ بوجی چرکین پلاستیکی را از روی شانه‌اش پایین می‌گذارد. نفس‌هایش سنگین‌اند و نگاهش به زمین دوخته شده. کف دست‌هایش زخم دارد، انگشتانش از سرما کبود شده‌اند و صدای خش‌خش پاهایش روی خاک، تنها موسیقی این کوچه‌ی خاموش است. عبدالرووف چهل‌و‌دو سال دارد؛ مردی که سال‌های جوانی‌اش در غربتِ ایران گذشت، در میان صدای ماشین‌ها و فریاد سرکارگرهایی که حتی نامش را درست تلفظ نمی‌کردند. آن‌جا، در کارخانه‌ی کاشی‌سازی کار می‌کرد؛ روزی دوازده ساعت، با مزدی ناچیز اما امیدی بزرگ — امید به اینکه روزی بتواند برای فرزندانش خانه‌ای بخرد، یا دست‌کم نانی بی‌قرض بر سر سفره بگذارد. اما حالا، پس از پانزده سال کار و رنج، دوباره به وطن برگشته است؛ به شهری که روزگاری در آن متولد شد و اکنون در همان‌جا احساس غربت می‌کند. او از ایران اخراج شد، مانند هزاران مهاجر دیگر که با چشمانی گریان از مرز اسلام‌قلعه عبور کردند. مأمور ایرانی فقط گفت: «دیگه برنگرد، تموم شد.» و عبدالرووف، بی‌هیچ اعتراضی، سرش را پایین انداخت — چون خوب می‌دانست برای فقیری مثل او، هیچ‌وقت چیزی «تمام» نمی‌شود؛ فقط رنج است که از جایی به جایی دیگر ادامه پیدا می‌کند. وقتی به هرات رسید، در جیبش فقط دوصد هزار تومان ایرانی بود؛ پولی که حتی خرج چند روز زندگی نمی‌شد. چند روز نخست را در خانه‌ی یکی از اقوام دورش گذراند، تا اینکه خانه‌ای کوچک در حاشیه‌ی شهر پیدا کرد. خانه‌ سه اتاق کوچک دارد، با دیوارهایی از خشت خام و سقفی که با پلاستیک و چوب پوسیده پوشیده شده است. هر ماه باید سه‌هزار افغانی کرایه بدهد؛ مبلغی که حالا برای عبدالرووف شبیه کوهی‌ست که هر روز سنگین‌تر می‌شود. همسرش، مریم، زنی لاغر و رنگ‌پریده است با چشمانی همیشه دوخته به زمین. او می‌گوید: «وقتی شب‌ها باد می‌وزد، صدای ناله از دیوارها بلند می‌شود، انگار خانه هم مثل ما از ترسِ سرما می‌لرزد. آن‌قدر چکه‌ی سقف را در یک شب جمع کرده‌ایم که دیگر ظرف خالی در خانه نمانده.» عبدالرووف در روزهای نخست بازگشت، هنوز امید داشت. چند بار به شهرک صنعتی رفت؛ همان‌جایی که صدها کارخانه‌ی کوچک و بزرگ فعالیت می‌کنند. هر بار لباس تمیزش را می‌پوشید، نان خشک می‌خورد و پیاده راهی آن‌جا می‌شد. با احترام وارد می‌شد و می‌پرسید: «کارگر نمی‌خواهید؟ هر کاری باشد، من بلدم.» اما پاسخ‌ها همه شبیه هم بودند: یا می‌گفتند «کارگرها تکمیل‌اند»، یا با لبخندی تلخ می‌پرسیدند: «کسی را این‌جا می‌شناسی؟» عبدالرووف آهی می‌کشید و می‌گفت: «در این شهر، اگر آشنا نداشته باشی، حتی فقرت هم به رسمیت شناخته نمی‌شود.» او بارها به کارخانه‌های آهن‌سازی، نجاری، آجرپزی و حتی کارگاه‌های تولید بوت سر زد، اما هر بار دست خالی برگشت. تنها چیزی که نصیبش شد، گرد و خاک کف کارخانه بود و نگاه‌های بی‌تفاوت مدیرانی که می‌گفتند: «برو، خبرت می‌کنیم.» روزها گذشت و جیب‌هایش خالی‌تر شد. پس از دو ماه بیکاری، ناچار شد کاری را بپذیرد که روزی حتی فکرش را هم نمی‌کرد: جمع‌کردن پلاستیک و بوتل از میان زباله‌ها. صبح‌ها، پیش از طلوع آفتاب، بوجی پاره‌ی سفیدی را بر دوش می‌گیرد و همراه پسر دوازده‌ساله‌اش، عبدالمنان، راهی کوچه‌ها و کوه‌های زباله‌ی اطراف شهر می‌شود. در زمستان، وقتی بوی دود از خانه‌ها بلند می‌شود و صدای خنده‌ی کودکان از پشت پنجره‌ها شنیده می‌شود، عبدالرووف در میان زباله‌ها خم شده، در جستجوی بطری‌های پلاستیکی‌ست. انگشتانش از سرما یخ زده‌اند، اما دلش گرم است به این امید که شاید امروز بتواند پنجاه یا شصت افغانی جمع کند. می‌گوید: «روزهایی هست که از صبح تا شب می‌گردم و بوجی‌ام هنوز نیمه‌خالی‌ست. وقتی به خانه برمی‌گردم، بچه‌ها با نگاه منتظرشان می‌پرسند: پدر، نان آوردی؟ و من فقط لبخند می‌زنم... چون چه بگویم؟ مگر نان از پلاستیک درمی‌آید؟» عبدالمنان، که حالا مکتب را ترک کرده، با دستان کوچک و چشمان غمگینش پدرش را در جمع‌کردن زباله‌ها کمک می‌کند. مریم آه می‌کشد و می‌گوید: «هر بار که او را با بوجی می‌بینم، دلم می‌خواهد گریه کنم. طفل است، باید درس بخواند، بازی کند… نه این‌که در زباله‌ها بگردد. شب‌ها که خواب است، صدای سرفه‌اش می‌آید. فکر می‌کنم از دود و گردی‌ست که روزها در آن نفس می‌کشد.» در خانه‌ی عبدالرووف دیگر چیزی برای فروش نمانده. ماه گذشته تلویزیون کوچک‌شان را به ۱۲۰۰ افغانی فروخت تا کرایه‌ی خانه را بدهد. حالا فقط یک چراغ نفتی دارند و بخاری قدیمی‌ای که با چوب می‌سوزد. زمستان نزدیک است. قیمت ذغال بالا رفته و او هنوز نتوانسته حتی یک  بوجی  ذغال بخرد. می‌گوید: «هر شب، وقتی بچه‌ها می‌خوابند، من تا نیمه‌شب بیدار می‌مانم و فکر می‌کنم اگر برف بیاید، چطور دوام بیاوریم؟ زنم می‌گوید خدا بزرگ است، اما من می‌ترسم بچه‌ها مریض شوند. دوا پول می‌خواهد، داکتر پول می‌خواهد... حتی دعا هم حالا بدون پول قبول نمی‌شود.» در روزهایی که هوا خوب است، عبدالرووف از کوچه‌های شهرک صنعتی می‌گذرد؛ از کنار همان دروازه‌هایی که بارها به رویش بسته شده‌اند. هر بار که از آنجا رد می‌شود، در دلش می‌گوید: «شاید روزی یکی از این مدیرها صدایم بزند، شاید روزی دستم را بگیرد و بگوید: بیا، کار پیدا شد.» اما روزها می‌گذرند، فقط صدای ماشین‌ها از پشت دیوارها می‌آید، و او دوباره راهش را ادامه می‌دهد، با بوجی‌ای بر شانه و چشمانی خسته. گاهی در میان زباله‌ها، عروسکی شکسته یا بوت کهنه‌ی کودکی را پیدا می‌کند، آن را تمیز می‌کند و برای دختر کوچکش، حُمَیرا، می‌برد. دخترک با خوشی آن را در آغوش می‌گیرد و می‌پرسد: «پدر، این را از دکان خریدی؟» و عبدالرووف لبخند می‌زند و می‌گوید: «بله، از دکان آسمان.» سپس رو برمی‌گرداند تا اشک‌هایش را کسی نبیند. چند روز پیش، صاحب‌خانه آمده بود. با صدایی خشن گفت: «اگر کرایه را ندهی، باید خانه را خالی کنی.» عبدالرووف فقط جواب داد: «یک هفته مهلت بده، شاید کاری پیدا کنم.» اما خودش هم می‌دانست، پیدا کردن کار برای کسی مثل او در این شهر، شبیه پیدا کردن بهشت در خاکستر است. مریم، گاهی در خانه نان می‌پزد و از همسایه‌ها آرد قرض می‌گیرد. می‌گوید: «دیگر روی قرض گرفتن ندارم. اما اگر قرض نگیرم هم، بچه‌ها گرسنه می‌مانند. شب‌ها صدای شکم‌شان را می‌شنوم که از گرسنگی ناله می‌کند.» عبدالرووف گاهی در دل، آهسته از خدا شکایت می‌کند، اما بعد با خودش می‌گوید: «نه... من حق ندارم شکایت کنم. شاید خدا هم از دیدن ما خسته شده باشد.» او نمی‌خواهد صدقه بگیرد، نمی‌خواهد دستش را دراز کند. تنها آرزویش این است که روزی بتواند کاری شرافتمندانه پیدا کند، حتی اگر سخت‌ترین کار دنیا باشد. می‌گوید: «من کار می‌خواهم، نه ترحم. می‌خواهم نان خانه‌ام را از عرق پیشانی‌ام درآورم، نه از زباله‌ی مردم.» در آخرین روز گفت‌وگو، آفتاب غروب کرده بود. سایه‌ی بلندش روی دیوار خانه افتاده بود. عبدالرووف بوجی‌اش را گوشه‌ای انداخت و به افق خیره شد. «وقتی از ایران اخراجم کردند، فکر می‌کردم سخت‌ترین روز زندگی‌ام همان است. اما حالا می‌بینم، سختی در وطن خود آدم، دردناک‌تر است. در ایران حداقل بیگانه بودم… این‌جا اما خودی‌ام و هیچ‌کس مرا نمی‌بیند.» باد از کوچه گذشت، خاک نرم را بلند کرد، و میان آسمان و زمین، چهره‌ی مردی گم شد که روزی کارگر بود و امروز پلاستیک‌چین. در دستانش بوی فقر بود، اما در دلش هنوز چیزی کوچک و زنده می‌تپید: *امید*. امیدی که شاید روزی، در یکی از همان شهرک‌های صنعتی، صدایی از پشت در بگوید: «بیا، کار پیدا شد.» نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 126 بازدید

سازمان ورلد ویژن: افغانستان چهارمین کشور جهان در سوءتغذیه حاد کودکان است

نهاد کمک‌رسانی ورلد ویژن (World Vision) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان از نظر سوءتغذیه حاد کودکان در رتبه چهارم در سراسر جهان قرار دارد. اين نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که افغانستان با یکی از بدترین بحران‌های تغذیه در جهان روبرو است و حدود ۳.۷ میلیون کودک زیر پنج سال در افغانستان مبتلا به سوءتغذیه حاد هستند که حدود یک میلیون تن‌شان به‌شدت وزن از دست داده‌اند. در ادامه تاکید شده است که ۱.۲ میلیون زن باردار و شیرده نیز در افغانستان از سوءتغذیه حاد رنج می‌برند. نهاد کمک‌رسان ورلد ویژن از کاهش بودجه برای خدمات‌رسانی به نیازمندان در افغانستان هشدار داده و افزوده است که ۳۰۵ سایت تغذیه به دلیل مسائل مالی و دسترسی بسته شده‌اند. این نهاد کمک‌رسانی نوشته که بودجه فعلی تنها ۳۰ درصد از نیازمندی‌ها در افغانستان را پوشش می‌دهد. نهاد کمک‌رسان ورلد ویژن با تاکید بر فوریت کمک‌رسانی به نیازمندان در افغانستان، می‌گوید: «حالا زمان اقدام است و کودکان گرسنه و دچار سوءتغذیه نمی‌توانند صبر کنند.» نهاد ویژن جهانی چندی پیش نیز هشدار داده بود که کاهش کمک‌های بشردوستانه در افغانستان، هزاران خانواده را در وضعیت بحرانی قرار داده و کودکان را میان گرسنگی و کار شاقه گرفتار کرده است. همچنین چندی پیش اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده‌‌ی کمک‌های بشردوستانه در افغانستان نوشت که زنان و کودکان بیشترین آسیب را از بحران گرسنگی دیده‌اند. اين نهاد نوشت که افغانستان با یکی از بدترین بحران‌های گرسنگی جهان روبرو است و حدود ۹.۵ میلیون نفر به شدت دچار ناامنی غذایی هستند و از هر ۵ نفر، ۱ نفر آن‌ها نمی‌داند وعده غذایی بعدی‌اش از کجا خواهد آمد. پیش از این نیز بارها، سازمان‌ها و نهادهای بین‌المللی از وقوع بحران بشری و افزایش گرسنگی در افغانستان زیر حاکمیت طالبان هشدار داده‌ بودند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 118 بازدید

حامد کرزی: افغانستان با آموزش دختران به صلح و توسعه می‌رسد

حامد کرزی، رییس‌جمهور پیشین افغانستان، درتازه‌ترین مورد به‌مناسبت «روز جهانی علم برای صلح و توسعه»، ابراز امیدواری کرده است که مکاتب و دانشگاه‌ها هرچه زودتر به‌روی دختران باز شوند. آقای کرزی با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که افغانستان مانند سایر کشورها به علم و دانش نیاز دارد و تنها زمانی می‌تواند بر مشکلات فایق آید و به پیشرفت و خودکفایی برسد که زمینه‌های آموزش همگانی فراهم شود. وی در بخشی از پیامش از دختران و پسران کشور خواسته است تا از هر فرصت و وسیله‌ای برای فراگیری علم استفاده کنند تا افغانستان در پرتو آگاهی و تلاش فرزندان تحصیل‌کرده‌اش به صلح و توسعه‌ی پایدار دست یابد. حامد کرزی در حالی این اظهارات را مطرح می‌کند که حکومت سرپرست پس از تسلط دوباره بر افغانستان، آموزش دختران بالاتر از صنف ششم را ممنوع کرده است. این تصمیم بیش از دو‌ونیم میلیون دختر را از رفتن به مکتب و دانشگاه محروم کرده است. همچنین حکومت فعلی حتا تحصیل دختران را در انستیتوت‌های طبی نیز منع کرده و تا اکنون به درخواست‌های داخلی و بین‌المللی برای بازگشایی مراکز آموزشی به‌روی دختران پاسخی نداده‌اند. قابل ذکر است که «روز جهانی علم برای صلح و توسعه» هر سال در دهم نوامبر از سوی یونسکو گرامی‌داشته می‌شود. این روز با هدف برجسته‌ساختن نقش علم در پیشرفت جوامع، تقویت هم‌کاری‌های علمی میان کشورها و استفاده از دانش برای صلح، عدالت و توسعه‌ی پای‌دار تعیین شده است. یونسکو در این روز از دولت‌ها و نهادهای علمی می‌خواهد تا فرصت آموزش و پژوهش را برای همه، به‌ویژه زنان و دختران، فراهم کنند تا علم به ابزاری برای کاهش نابرابری‌ها و ساختن آینده‌ای انسانی‌تر بدل شود.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 118 بازدید

اخراج اجباری مهاجران؛ سازمان ملل: افغانستان تحت فشار عظیمی قرار دارد

برنامه‌ جهانی غذا درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با بازگشت اجباری بیش از دو‌ونیم‌میلیون مهاجر از پاکستان و ایران، افغانستان تحت فشار عظیمی قرار گرفته است. این برنامه امروز (دوشنبه، ۱۹ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بسیاری از خانواده‌ها با مادران و کودکانی که دچار سوءتغذیه هستند، به افغانستان می‌آیند. برنامه‌ جهانی غذا در ادامه تاکید کرده است که به‌ لطف شرکایی مانند یونان، در مراکز پذیرش و ترانزیت و از طریق خدمات تغذیه‌ای برای مادران و کودکان، حمایت‌های حیاتی را برای خانواده‌ها فراهم می‌کند. این در حالی است که اخیراً اخراج مهاجران افغانستان از پاکستان تشدید شده است، در حالی‌ که در اوایل امسال بازگشت و اخراج از ایران بیشتر بود. براساس اعلام سازمان ملل، تنها در سال جاری بیش از دو‌ونیم‌میلیون مهاجر از ایران و پاکستان به افغانستان بازگشته‌اند. طبق آمار این سازمان، از سال ۲۰۲۳ میلادی که روند اخراج از پاکستان آغاز شد، تا اکنون بیش از چهار‌ میلیون مهاجر به افغانستان اخراج شده‌اند. بازگشت مهاجران در حالی ادامه دارد که افغانستان با بحران بشری مواجه است و کمک‌های جهانی نیز کاهش یافته است.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 161 بازدید

سازمان ملل: افغانستان یکی از کشورهای با ناامنی شدید انرژی در جهان است

برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان همچنان یکی از کشورهای با ناامنی شدید انرژی در جهان است. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بیش از ۸۰ درصد جمعیت افغانستان هنوز به برق قابل اعتماد دسترسی ندارند و بیشتر خانواده‌ها در افغانستان برای تأمین نیازهای روزمره خود به هیزم متکی هستند که بر سلامت، ایمنی و محیط‌زیست تأثیر می‌گذارد. برنامه توسعه سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که با هدف بهبود دسترسی به انرژی پاک و پایدار، پروژه‌هایی در زمینه توسعه منابع انرژی تجدیدپذیر در مناطق مختلف کشور آغاز کرده است. این نهاد سازمان ملل در بخشی از پیامش افزوده است که تلاش می‌کند با کاهش وابستگی به سوخت‌های چوبی، شرایط زنده‌گی مردم را بهبود بخشیده و اثرات مخرب محیط‌زیستی را کاهش دهد. این در حالی است که برنامه توسعه ملل متحد چندی پیش نیز یک سیستم انرژی خورشیدی ۱۰۰ کیلوواتی را در شفاخانه تخصصی قلب و قفسه سینه ابن‌سینا در کابل نصب کرده است. همچنین برنامه توسعه سازمان ملل متحد اعلام کرده است که از سال ۲۰۲۱ میلادی تا اکنون، ۶‌ هزار و ۴۶۹ مرکز و تأسیسات در سراسر افغانستان با انرژی خورشیدی مجهز شده‌اند. این نهاد می‌گوید که از میان این تأسیسات، پنج هزار و ۴۶۲ مرکز صحی و ۱۵۳ مکتب شامل‌ می‌شوند. همچنین ادامه آمده است که ۸۵۴ کسب‌وکار، که بیش‌تر از آن‌ها توسط زنان رهبری می‌شود، اکنون با استفاده از انرژی پاک فعالیت دارند. برنامه توسعه سازمان ملل متحد گفته است که بیش از دو میلیون زن در نتیجه این برنامه‌ها به انرژی پاک، ایمن و پایدار دسترسی پیدا کرده‌‌اند.

ادامه مطلب