برچسب: افغانستان

2 ماه قبل - 106 بازدید

روز جهانی زنان و دختران در علم؛ ۱۶۰۷ روز از محرومیت دختران افغانستان از آموزش می‌گذرد

یوناما هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان، هم‌زمان با روز جهانی زنان و دختران در علم گفته است که یک هزار و ۶۰۷ روز از روزی می‌گذرد که دختران بالاتر از ۱۲ سال از مکتب منع شدند. این نهاد امروز (چهارشنبه، ۲۲ دلو) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بیش از چهار سال فرصت از دست رفته و بدون زنان و دختران آینده تاریک است. هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان بار دیگر از حکومت سرپرست خواسته است که ممنوعیت آموزش دختران را لغو کنند. دفتر سازمان ملل در افغانستان هم گفته است که برابری در علوم برای پیشرفت بشریت اهمیت اساسی دارد، اما بیش از چهار سال است که دختران و زنان افغانستان از آموزش و کار منع شدند. اعلامیه‌ای این نهاد آمده است که این محرومیت نه‌تنها زنان و دختران را به حاشیه می‌راند، بلکه مانع جدی در برابر توسعه‌ی کشور و رفاه بلندمدت نیز به شمار می‌رود. قابل ذکر است که حکومت فعلی پس از بازگشت به قدرت، در نخست دختران بالاتر از صنف ششم را از مکتب محروم کردند. این گروه در ادامه دانشگاه‌ها و انستیتوت‌های طبی را نیز به‌روی زنان و دختران بست. در چهار سال، با وجود درخواست‌های جهانی برای احترام به حقوق زنان و دختران، حکومت فعلی محدودیت‌های خود را تشدید کرده‌اند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 112 بازدید

راشد خان: دوست دارم افغانستان تیم ملی کریکت زنان داشته باشد

راشد خان، ستاره جهانی کریکت اهل افغانستان می‌گوید که مشتاق است افغانستان در آینده تیم ملی کریکت زنان خود را وارد میدان سبز کند. راشد خان این اظهارات را پیش از دیدار افتتاحیه جام جهانی ۲۰ آووره، در پاسخ به این سوال که آیا دوست دارد افغانستان تیمی متشکل از زنان به رقابت‌ها بفرستد، گفت :«بله، قطعا. داشتن تیم زنان، از جمله شرایط و معیارهای شورای جهانی کریکت برای پذیرفتن افغانستان به‌عنوان عضو کامل نیز هست.» وی در ادامه تاکید کرده است: «شورای جهانی کریکت و هیئت کریکت افغانستان بهتر می‌دانند، اما ما دوست داریم هر کسی را که از افغانستان نمایندگی می‌کند، روی صحنه ببینیم.» راشد خان در ادامه افزوده است که حضور زنان در کریکت به تصمیم هیئت کریکت افغانستان و شورای جهانی کریکت بستگی دارد. آقای خان تاکید کرد که او به عنوان بازیکن، اختیارات زیادی ندارد و تنها به چیزهایی می‌اندیشد که قابل کنترول‌اند. او تصریح کرد: «ما در وضعیتی قرار داریم که واقعا نمی‌توانی چندان نقش داشته باشی. با این حال، بله، حمایت همیشه بوده است. اما در نهایت افراد قدرتمندتر تصمیم می‌گیرند.» اظهارات آقای خان با واکنش تند فیروزه افغان، بازیکن تیم ملی کریکت زنان افغانستان که اکنون از فعالیت بازمانده، روبه‌رو شده است. خانم افغان در یادداشتی در اینستاگرام خود نوشته است که شورای جهانی کریکت در سال ۲۰۱۷ میلادی به طور آگاهانه با اعطای عضویت کامل به افغانستان بدون داشتن یک تیم کریکت زنان، مقررات بین‌المللی خود را نقض کرد. او این تصمیم را ضربه‌ای مستقیم و ویرانگر به کریکت زنان در افغانستان توصیف کرد و افزود: «سپس هیئت کریکت افغانستان از این ناکامی بهره‌برداری کرد و این روایت را تقویت بخشید که فقط تیم مردان شایسته این دستاوردها بوده و وجود یک تیم زنان غیرضروری است.» خانم افغان در ادامه خطاب به راشد خان با اشاره با این اقدامات نوشت که با تصمیمی به این اندازه «بی‌پروا و آسیب‌زا»، نمی‌توان ادعا کرد که شورای جهانی کریکت و هیئت کریکت افغانستان «بهتر می‌دانند». او افزود: «اگر واقعاً چنین بود، کریکت زنان افغانستان به حاشیه رانده و خاموش نمی‌شد. به‌صورت نظام‌مند نادیده گرفته نمی‌شد. افغانستان از قبل یک تیم کریکت زنان دارد.» این در حالی است که حکومت سرپرست پس از بازگشت به قدرت، در کنار محدودیت‌های دیگر، زنان و دختران را از ورزش منع و تمام تیم‌های ملی زنان را منحل کرد. باید گفت که هیئت کریکت افغانستان در سال ۲۰۲۰ دارای ۲۵ بازیکن زن بود، اما پس از تسلط حکومت فعلی، اکثر این بازیکنان اکنون در استرالیا، کانادا و بریتانیا در تبعید زندگی می‌کنند. شمار زیاد از اعضای تیم زنان کریکت افغانستان در شهرهای کانبرا و ملبورن مقیم شده‌اند و برای باشگاه‌های محلی بازی می‌کنند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 120 بازدید

افغانستان عاری از پولیو: کودکان زیر پنج سال در خطر فلج اطفال قرار دارند

نهاد «افغانستان عاری از پولیو» درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که کودکان زیر پنج سال در مناطق مختلف کشور با خطر بالای ابتلا به فلج اطفال یا بیماری پولیو مواجه هستند. این نهاد امروز (سه‌شنبه، ۲۱ دلو) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که سطح ایمنی این کودکان پایین است و به همین دلیل ضروری است که آنان در همه کمپین‌ها و هنگام جابه‌جای از یک محل به محل دیگر توسط تیم‌های واکسیناسیون، واکسن شوند. همچنین پیش از این نیز سازمان صحی جهان (WHO) اعلام کرده بود که برای حفاظت از سلامت کودکان، در مناطق مرزی افغانستان هزاران کودک را در برابر بیماری‌های مختلف از جمله پولیو و سرخکان واکسن کرده است. همچنین در افغانستان بسیاری از مناطق دورافتاده و محروم با خطر شیوع فلج اطفال و دیگر بیماری‌های قابل پیشگیری با واکسن مواجه‌ هستند. سازمان ملل نیز بارها تاکید کرده است که واکسیناسیون منظم کودکان، به‌ویژه در مناطق دورافتاده و محروم، نقش حیاتی در پیشگیری از شیوع فلج اطفال و سایر بیماری‌ها دارد. این در حالی است که در سال ۲۰۲۵ میلادی، نُه مورد مثبت بیماری فلج اطفال یا پولیو در افغانستان ثبت شده بود. از این میان، یک مورد در ارزگان، سه مورد در هلمند، یک مورد در بادغیس، یک مورد در نورستان، دو مورد در پکتیکا و یک مورد در فراه گزارش شده بود. باید گفت که در سال جاری میلادی تا اکنون گزارشی از ثبت موارد مثبت بیماری پولیو در افغانستان منتشر نشده است. در حال حاضر، افغانستان و پاکستان تنها کشورهای جهان‌اند که بیماری فلج اطفال در آن‌ها به‌طور کامل ریشه‌کن نشده است.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 94 بازدید

بیماری عفونت حاد تنفسی؛ ۳۵۲ نفر در جریان یک ماه جان باختند

سازمان جهانی صحت درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که بیماری عفونت حاد تنفسی (ذات‌الریه) در افغانستان در ماه دسامبر ۲۴.۶ درصد افزایش یافته و جان ۳۵۲ تن را گرفته است. این سازمان در گزارش ماهانه‌ی خود درباره‌ی وضعیت صحی در افغانستان گفته است که ر طول ماه دسامبر، در مجموع ۱۸۳ هزار و ۳۰۲ مورد ابتلا به عفونت حاد تنفسی/ذات‌الریه و ۳۵۲ مورد مرگ‌ومیر مرتبط با آن گزارش شده است. سازمان جهانی صحت در بخشی از گزارش ماهانه خود تاکید کرده است که موارد گزارش‌شده افزایش ۲۴.۶ درصدی را در مقایسه با ماه قبل نشان می‌دهد. براساس آمار این سازمان، در ماه نوامبر ۱۴۷ هزار و ۱۳۸ مورد ابتلا به بیماری عفونت حاد تنفسی و ۲۴۸ مورد مرگ‌ومیر ناشی از آن گزارش شده بود. همچنین در ادامه آمده است که در طول ماه دسامبر، دو هزار و ۹۵ مورد مشکوک جدید به سرخک گزارش شد که منجر به ۱۰ مورد مرگ شد. این نشان‌دهنده‌ی کاهش ۱.۵ درصدی تعداد موارد در مقایسه با ماه قبل است. در طول ماه دسامبر، نیز یک هزار و ۲۲۸ مورد مشکوک جدید به مالاریا نیز گزارش شده است که هیچ مورد مرگی در آن ثبت نشد. این نشان‌دهنده‌ی کاهش ۷۴.۴ درصدی تعداد موارد در مقایسه با ماه قبل است. سازمان جهانی صحت در ادامه افزوده است که در طول ماه دسامبر، ۳۴۰ مورد جدید تب دنگی گزارش شد که هیچ مورد مرگی در آن ثبت نشد. این نشان‌دهنده‌ی کاهش ۸۵.۶ درصدی تعداد موارد در مقایسه با ماه قبل (دو هزار و ۳۵۷) است. همچنین براساس آمار سازمان جهانی صحت، تا ۲۰ دسامبر ۲۰۲۵ میلادی، در مجموع ۴۴۵ مرکز درمانی به‌دلیل محدودیت‌های بودجه به حالت تعلیق درآمده یا بسته شده‌اند. این سازمان تصریح کرد که انتظار می‌رود این اختلال تقریبا ۳.۰۸ میلیون نفر را در ۳۰ ولایت تحت تأثیر قرار دهد. باید گفت که کاهش کمک‌ها، بخش صحت افغانستان را به‌شدت متأثر کرده است. اوچا یا دفتر سازمان ملل متحد در امور هماهنگی کمک‌های بشردوستانه می‌گوید که تخمین زده می‌شود در سال ۲۰۲۶ میلادی، حدود ۱۴.۴ میلیون نفر نیاز به کمک صحی داشته باشند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 104 بازدید

برنامه جهانی غذا: ۴.۹ میلیون کودک و زن افغان از سوءتغذیه حاد رنج می‌برند

برنامه جهانی غذا درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سراسر افغانستان، ۳.۷ میلیون کودک و ۱.۲ میلیون زن از سوءتغذیه حاد رنج می‌برند. این برنامه امروز (سه‌شنبه، ۲۱ دلو) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که در یک کلینیک تحت حمایت‌اش در کابل، افزایش سوءتغذیه هر روز کودکان بیشتری را به این کلینیک می‌کشاند. برنامه جهانی غذا در ادامه تاکید کرده است که با افزایش نیازها، این سازمان بین‌المللی به ارائه‌ی حمایت‌های تغذیه‌ای نجات‌بخش ادامه می‌دهد و به مادران و کودکان کمک می‌کند تا به درمان‌های فوری مورد نیاز خود دسترسی پیدا کنند. در ادامه آمده است که پیش‌بینی می‌شود در سال جاری میلادی، ۱۷.۴ میلیون نفر با ناامنی غذایی حاد مواجه شوند، از جمله ۴.۷ میلیون نفر با وضعیت اضطراری (فاز چهارم) دست‌وپنجه نرم خواهند کرد. در حالی که بحران عمیق‌تر می‌شود، کمک‌های بشردوستانه به افغانستان در حال کاهش است. باید گفت که نهادهای امدادرسان همواره هشدار دادند که بدون حمایت و رسیده‌گی فوری، وضعیت تغذیه‌ای کودکان و زنان در افغانستان می‌تواند بدتر شود و پیامدهای طولانی‌مدت برای سلامت و رشد آنان را به همراه داشته باشد. یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل همچنان اعلام کرده بود که ۹۴۲ هزار کودک در افغانستان دچار سوءتغذیه شدید و حدود ۷۰۰ هزار کودک دیگر در معرض سوءتغذیه متوسط قرار دارند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 97 بازدید

بخش زنان سازمان ملل: دختران هر روز در بخش‌های مختلف کلیشه‌ها را به چالش می‌کشند

بخش زنان سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که دختران و زنان در سراسر جهان هر روز در عرصه‌های مختلف در حال به چالش کشاندن کلیشه‌های جنسیتی و نشان دادن توانایی‌های خودشان به جهانیان هستند. این سازمان امروز (سه‌شنبه، ۲۱ دلو/۱۰ فبروری) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که دختران در مکاتب، ورزش، نوآوری، مشاغل و حوزه‌های مختلف با به چالش کشیدن دیدگاه‌های سنتی، ثابت می‌کنند که هیچ محدودیتی برای مشارکت و موفقیت آنان در هیچ بخشی وجود ندارد. بخش زنان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است: «باشد که همیشه به یاد داشته باشیم آنان توانمندند و جهانی بسازیم که فرصت‌های برابر در اختیارشان قرار دهد.» همچنین پیش از این نیز سازمان ملل گفته بود که ایجاد دسترسی برابر به آموزش، حمایت از مشارکت دختران در فناوری و نوآوری و مقابله با تبعیض، از گام‌های اساسی برای توانمندسازی نسل آینده به شمار می‌رود. در حالی سازمان ملل متحد می‌گوید که دختران در بخش‌های مختلف کلیشه‌ها را به چالش می‌کشند، شرایط دختران در افغانستان بسیار نگران کننده گزارش شده و آنان از ابتدایی‌ترین حقوق خود از جمله حق تحصیل، کار، ورزش و حضور فعال در اجتماع منع شده‌اند. همچنین حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 101 بازدید

سازمان ملل: دسترسی زنان افغان به فرصت‌های شغلی بسیار محدود است

برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) درتازه‌ترین مورد  اعلام کرده است که وضعیت اقتصادی زنان و دختران در افغانستان بسیار شکننده بوده و دسترسی آنان به منابع مالی و فرصت‌های شغلی به صورت گسترده محدود است. این سازمان امروز (سه‌شنبه، ۲۱ دلو) با نشر گزارشی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که ۷۵ درصد مردم افغانستان با ناامنی در تامین نیازهای روزانه خود روبرو هستند و همچنان ۸۸ درصد خانواده‌های زن‌سرپرست از دسترسی به حداقل نیازهای زندگی محروم‌اند. در بخشی از گزارش برنامه توسعه سازمان ملل متحد آمده است که تنها هفت درصد زنان در بیرون از خانه اشتغال دارند، در حالی که این رقم برای مردان ۸۴ درصد است. همچنین چندی پیش برنامه جهانی غذا اعلام کرده بود: «پیش از سال ۲۰۲۴ میلادی، تنها ۱۱.۸ درصد بزرگسالان حساب بانکی داشتند و دسترسی به اعتبار رسمی برای کسب‌کارهای کوچک و متوسط به رهبری زنان بسیار محدود بود.» سازمان ملل گفته بود که در پاسخ به این وضعیت، اتحادیه اروپا پروژه‌ای را برای سال‌های ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵ میلادی تمویل کرده بود که در شش ولایت اجرا شده و راهکارهای اقتصادی عملی را برای زنان و دختران ساکن این ولایات ارائه کرده است. براساس گزارش، این برنامه دسترسی زنان و دختران به خدمات مالی را افزایش داده، از توسعه کسب‌وکارهای محلی حمایت کرده و کسب‌وکارهای کوچک و متوسط تحت رهبری زنان را از طریق تطبیق کمک‌های مالی گسترش داده است. در حالی سازمان ملل از دسترسی محدود زنان و دختران به شغل خبر می‌دهد که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 155 بازدید

از کابل تا بلخ؛ مسیر کوتاهِ فروپاشی یک دختر

اولین چیزی که از آن صبح به یادش مانده، صدای بسته‌شدن در بود. درِ چوبی خانه با تقی آرام اما سنگین بسته شد؛ طوری که انگار چیزی را برای همیشه قطع کرد. هوا هنوز تاریک بود و کابل در خواب نیمه‌جانش نفس می‌کشید. او روی فرش کهنه‌ی اتاق نشسته بود، چادرش را دور خودش پیچیده و به دست‌هایش نگاه می‌کرد؛ دست‌هایی که هنوز کودکانه بودند، هنوز نشانی از زندگی زنی را نداشتند که قرار بود از آن روز به بعد باشد. او در ولسوالی پغمان کابل بزرگ شده بود؛ جایی که صبح‌ها با صدای پرنده‌ها آغاز می‌شد و عصرها با بوی نان تازه. پغمان برایش فقط یک محل زندگی نبود؛ آخرین جایی بود که خودش را صاحب آینده می‌دانست. تا وقتی مکتب باز بود، هر روز با شوق از خانه بیرون می‌رفت، روپوش آبی‌اش را صاف می‌کرد و در دلش خیال می‌بافت؛ خیال این‌که یک روز درسش را تمام کند، کاری داشته باشد و دیگر بارِ سنگین فقر روی شانه‌های پدرش نباشد. اما مکتب بسته شد؛ ناگهانی، بی‌خبر، بی‌توضیح. یک روز رفت و دیگر اجازه‌ی رفتن نداشت. روپوشش تا مدت‌ها کنار دیوار آویزان ماند؛ مثل یادآوری خاموش از چیزی که از او گرفته شده بود. او هنوز امید داشت. با خودش می‌گفت: «شاید دوباره باز شود»، «شاید فقط موقت باشد». اما روزها گذشت، ماه‌ها گذشت و امید، آرام‌آرام مثل چراغی بی‌نفت خاموش شد. در همان روزها، فقر بیشتر خودش را نشان داد. پدرش دیگر کمتر کار پیدا می‌کرد. بدهی‌ها روی هم جمع می‌شدند. شب‌ها حرف قرض در خانه می‌چرخید، بی‌آن‌که نامی از او برده شود. اما او حس می‌کرد چیزی در حال نزدیک‌شدن است؛ چیزی سرد، چیزی سنگین. تا این‌که یک شب، وقتی چراغ تیل کم‌نور بود و مادرش بی‌صدا گریه می‌کرد، فهمید آینده‌اش معامله شده است. نه کسی نظرش را پرسید، نه کسی توضیح داد. فقط گفتند «مجبوریم». گفتند «راه دیگری نیست». گفتند «تو دختر فهمیده‌ای». او هفده‌ساله بود که عقد شد؛ نه از روی رضایت، نه از روی آمادگی. لباس عروسی‌اش بیشتر شبیه لباس عزاداری بود. وقتی اسمش را پرسیدند و «بله» گفت، صدایش از جایی آمد که خودش هم نمی‌شناخت. همان لحظه، پغمان برایش تمام شد. چند روز بعد، او را از کابل بیرون بردند؛ از کوچه‌هایی که بلد بود، از دیوارهایی که صدای خنده‌اش را شنیده بودند. راه بلخ طولانی بود، اما برای او هر کیلومترش مثل کندن یک لایه از وجودش بود. در موتر، بی‌حرکت نشسته بود؛ نه گریه کرد، نه حرف زد. انگار گریه‌اش را همان‌جا، در پغمان جا گذاشته بود. خانه‌ی خانواده‌ی شوهر در بلخ بزرگ بود، اما دل‌گیر. آدم‌ها زیاد بودند، اما هیچ‌کدام به او نزدیک نبودند. از همان روز اول فهمید این‌جا جای اشتباه‌کردن ندارد. هر حرکتش زیر نظر بود، هر سکوتش معنا داشت. او دیگر دختر نبود؛ وظیفه بود. روزها شبیه هم می‌گذشتند. صبح زود بیدار می‌شد، کار می‌کرد، خاموش می‌ماند. کسی از دلش نمی‌پرسید. شب‌ها، وقتی همه می‌خوابیدند، او به سقف خیره می‌شد و به پغمان فکر می‌کرد؛ به مکتب، به معلمی که گفته بود «تو باهوشی»، به دوستی که قرار بود با هم آینده بسازند. شوهرش مردی بود که فاصله را بلد بود؛ نه مهربانی بلد بود، نه پرسش. حضورش مثل سایه بود؛ همیشه بود، اما گرما نداشت. برای او، این ازدواج پایان یک بدهی بود؛ برای دختر، آغاز یک زندان بی‌دیوار. گاهی در حویلی، وقتی تنها می‌شد، زیر لب درس‌هایی را که یادش مانده بود مرور می‌کرد. بعضی کلمه‌ها را دیگر به یاد نمی‌آورد. حافظه‌اش هم، مثل خودش، خسته شده بود. دلش می‌خواست بنویسد، اما کاغذ نداشت. دلش می‌خواست حرف بزند، اما گوشی نبود. او در بلخ زندگی می‌کرد، اما جانش در پغمان مانده بود. فاصله‌ی میان این دو، فاصله‌ی یک زندگی تا زندگی دیگر نبود؛ فاصله‌ی دختر بودن تا زنِ مجبور بودن بود. و این قصه فقط قصه‌ی او نیست؛ قصه‌ی نسلی است که مکتب را از آن گرفتند، بعد آینده را، بعد اختیار را. دخترانی که از یک ولسوالی به ولایت دیگر برده می‌شوند؛ نه برای زندگی، بلکه برای خاموش‌ماندن. او هنوز زنده است، نفس می‌کشد، راه می‌رود. اما در جایی عمیق‌تر، همان صبحی که درِ خانه‌ی پغمان بسته شد، او تمام شد. با این‌همه، چیزی در او هنوز کاملاً نمرده بود؛ جرقه‌ای کم‌نور که گاهی بی‌اجازه سر برمی‌آورد. نه امیدی بزرگ، نه رؤیایی روشن، فقط آگاهیِ تلخی از این‌که آنچه بر او گذشته، ناعادلانه بوده است. شب‌هایی بود که به خودش می‌گفت اگر روزی دختری داشته باشد، نخواهد گذاشت همان راه را برود؛ حتی اگر نتواند کاری کند، دست‌کم در دلش تکرار می‌کرد که این سرنوشت «طبیعی» نیست. این فکر، هرچند بی‌صدا، نوعی مقاومت بود. او یاد گرفته بود چگونه زنده بماند، نه چگونه زندگی کند. یاد گرفته بود کمتر دیده شود، کمتر خواسته داشته باشد، کمتر خودش باشد. اما خاطره‌ی آن صبح در پغمان، صدای بسته‌شدن در، و روپوش آبیِ آویزان کنار دیوار، مثل زخمی کهنه هرگز رهایش نکرد. آن خاطره، شاهدی بود بر این‌که زمانی، پیش از بلخ، پیش از عقد، پیش از وظیفه‌شدن، دختری وجود داشت با حقِ انتخاب. و شاید همین یادآوری است که قصه را هنوز تمام نمی‌کند؛ چون تا وقتی کسی به یاد می‌آورد که چه بوده و چه می‌توانست باشد، فروپاشی هرچند عمیق، مطلق نیست. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 90 بازدید

یک زن جوان در ننگرهار کارگاه مواد غذایی راه‌اندازی کرد

منابع محلی از ولایت ننگرهار می‌گویند که یک زن جوان در شهر جلال‌آباد، مرکز این ولایت، کارگاه تولید مواد غذایی به شمول ترشی، مربا و کچاپ تولید می‌کند را به هدف فراهم‌سازی زمینه‌ی کار برای زنان و دختران بازمانده از تحصیل، راه‌اندازی کرده است. منبع از این زن به نام شبنم ساپی، ۲۲ ساله‌ یاد کرده و گفته است که این کارگاه را در خانه‌اش در شهر جلال‌آباد، مرکز ولایت ننگرهار راه‌اندازی کرده است. شبنم ساپی در صحبت با رسانه‌های محلی گفته است که این کارگاه را به هدف ارزش‌گذاری به تولیدات داخلی، صنایع دستی و فراهم‌سازی زمینه‌ی کار و اشتغال برای زنان و دختران نیازمند ایجاد کرده است. وی گفته است که در حال حاضر در کارگاه‌اش ده زن و دختر جوان در کنار او مشغول به کار هستند. او از حکومت سرپرست خواسته است که در زمینه بازاریابی داخلی و خارجی با او همکاری کنند تا بتوانند تولیدات خود را گسترش دهد و زنان بیشتری را به کار استخدام کند. در حالی این زن جوان این کارگاه تولیدی را ایجاد کرده که حکومت فعلی طی بیش از چهار سال گذشته با وضع محدودیت‌ها علیه زنان و دختران، آن‌ها را از کار کردن در ادارات دولتی، موسسات داخلی و خارجی و بخش خصوصی منع کرده‌اند. باید گفت که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 102 بازدید

سازمان ملل: برای ۸۸۰ هزار کودک در مکاتب وعده‌های غذایی ارائه کردیم

برنامه جهانی غذا درتازه‌ترین مورد اعلام کرده که در سال ۲۰۲۵ میلادی برای ۸۸۰ هزار کودک در سراسر افغانستان از طریق برنامه تغذیه مکاتب این سازمان، وعده‌های غذایی ارائه کرده است. این سازمان امروز (دوشنبه، ۲۰ دلو) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که ارائه وعده‌های غذایی، بخشی از تلاش‌های آنان برای حمایت از آموزش و تشویق خانواده‌ها به فرستادن کودکان‌شان به مکتب است. برنامه جهانی غذا در ادامه تاکید کرده است که وعده‌های غذایی با ترکیب ویتامین‌ها و مواد معدنی تقویت شده، نقش مهمی در یادگیری کودکان داشته و به آنان کمک می‌کند تا با تمرکز بیش‌تر بیاموزند. همچنین پیش از این نیز برنامه جهانی غذا گفته بود که وعده‌های غذایی مکاتب برای بسیاری از کودکان در افغانستان نجات‌بخش و حیاتی می‌باشد. این در حالی است که یونیسف همچنان اعلام کرده بود که ۹۴۲ هزار کودک در افغانستان دچار سوءتغذیه شدید و حدود ۷۰۰ هزار کودک دیگر در معرض سوءتغذیه متوسط قرار دارند. در کنار آن، سازمان ملل متحد افزوده است که میزان نیازمندی‌ها در افغانستان به‌‌شدت افزایش یافته و بیش از ۱۷ میلیون تن در کشور با ناامنی غذایی روبرو هستند.

ادامه مطلب