یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد اعلام کرده است که ممنوعیت وضعشده بر آموزش و کار زنان و دختران تنها یک نسل را تحت تأثیر قرار نمیدهد، بلکه نسل بعدی نیز هزینهی آن را میپردازد. این با نشر اعلامیهای گفته است که پس از ۱۵ آگست ۲۰۲۱ میلادی، ۲.۶ میلیون دختر از آموزش محروم شدند و محدودیتهای اعمالشده بر آموزش دختران و اشتغال زنان، سالانه ۸۴ میلیون دالر امریکایی برای افغانستان هزینهی اقتصادی دارد و با ادامهی محدودیتها، این ضررها هر ساله بیشتر میشود. یونیسف هشدار داده است که این محدودیتها تنها یک نسل را تحت تأثیر قرار نمیدهد، بلکه هزینهها و عواقب آن به نسل بعدی نیز منتقل میشود. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل افزوده است: «با افزایش نسبت مادران بیسواد، خطرات کموزنی هنگام تولد، واکسیناسیون ناکافی و کوتاهی قد در بین فرزندانشان نیز افزایش مییابد و فشار بیشتری را بر سیستم صحی که از قبل تحت فشار بوده است، وارد میکند.» در بخشی از اعلامیه آمده است که با این محدودیتها، افغانستان تا سال ۲۰۳۰ با خطر از دست دادن حداکثر ۲۰ هزار معلم زن و حدود پنجونیم هزار پزشک زن مواجه است و همچنان تعداد معلمان زن در آموزش پایه در حال حاضر بیش از نُه درصد کاهش یافته و از نزدیک به ۷۳ هزار نفر در سال ۲۰۲۲ به حدود ۶۶ هزار نفر در سال ۲۰۲۴ رسیده است. بررسیهای یونیسف نشان میدهد که حضور زنان در خدمات ملکی بین سالهای ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵ میلادی از ۲۱ درصد به ۱۷.۷ درصد کاهش یافته است. کاترین راسل، مدیر اجرایی یونیسف میگوید: «پنج سال ممکن است در تاریخ یک کشور کوتاه باشد، اما در زندگی یک دختر دورهای تعیینکننده است.» او افزوده است: «کلاس درس چیزی بیش از یادگیری ارائه میدهد. به یک جوان صدا و توانایی رسیدن به تمام ظرفیت او را میدهد و سپری در برابر کار کودکان، ازدواج زودهنگام و خشونت و سوءاستفاده ارائه میدهد.» وی افزوده است: «وقتی مکتبها تعطیل شدند، این حمایتها از بین رفت.» یونیسف هشدار داده است که دختران وقتی از مکتب خارج میشوند با خطرات بیشتری از جمله کار کودکان، سوءاستفاده، ازدواج زودهنگام و خشونت مبتنی بر جنسیت روبهرو هستند. این در حالی است که حکومت سرپرست پس از وارد شدن به کابل، حدود دو هفته بعد اعلام کردند که دختران اجازه ندارند فراتر از صنف ششم ابتدائی مکتب درس بخوانند. همچنین آموزش بانوان در دانشگاهها در دسامبر ۲۰۲۲ منع شد.
