برچسب: بحران بشری

1 هفته قبل - 118 بازدید

نایارادزایی گومبونزواندا، معاون مدیر اجرایی بخش زنان سازمان ملل هشدار داده است که افغانستان با شدیدترین بحران حقوق زنان در جهان مواجه است. خانم گومبونزواندا این اظهارات در نشستی درباره زنان، صلح و امنیت برگزار شده بود، مطرح کرده و نسبت به محرومیت‌های اعمال ‌شده علیه زنان و دختران در افغانستان ابراز نگرانی کرد. او تاکید کرد: «افغانستان که امروز با شدیدترین بحران حقوق زنان در جهان روبرو است، دختران از آموزشی محروم می‌شوند که می‌تواند زندگی آنان را دگرگون کند.» او همچنین هشدار داد که جنگ‌ها بیش از گذشته برای زنان و دختران «مرگ‌بار» شده‌اند و جهان در برابر افزایش تلفات غیرنظامیان و رنج زنان و دختران نباید بی‌تفاوت بماند. این مقام ملل متحد گفت که سال گذشته بیش از ۳۷ هزار غیرنظامی در درگیری‌های مسلحانه کشته شدند که یک‌چهارم آنان زنان و دختران بودند. به گفته او، بیش از ۷۵۰ میلیون زن و دختر در فاصله ۵۰ کیلومتری مناطق درگیر منازعات فعال زندگی می‌کنند و روزانه دست‌کم ۲۵ زن و دختر کشته می‌شوند. معاون مدیر اجرایی بخش زنان سازمان ملل گفت که جنگ دسترسی زنان به خدمات صحی و مراقبت‌های دوران بارداری و زایمان را نیز با خطر جدی روبرو کرده است. او با اشاره به وضعیت غزه گفت که تخریب شفاخانه‌ها و مراکز زایمان و اختلال در دسترسی به نیازمندی‌های اساسی، با کاهش ۴۱ درصدی تولد نوزادان زنده و افزایش ۳۰۰ درصدی سقط جنین همراه بوده است. همچنین خانم گومبونزواندا از افزایش خشونت‌های جنسی مرتبط با منازعات ابراز نگرانی کرد و گفت که سازمان ملل متحد در سال ۲۰۲۵ میلادی، تعداد ۹ هزار و ۷۸۸ مورد از این خشونت‌ها را تایید کرده است. این مقام سازمان ملل خواستار مشارکت زنان در تمامی مذاکرات صلح در جایگاه تصمیم‌گیرندگان و تامین منابع مالی برای سازمان‌های زنان شد. در افغانستان زنان و دختران از حق آموزش، اشتغال، مشارکت در زندگی عمومی و بسیاری از حقوق اساسی خود محروم شده‌اند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 113 بازدید

تاج‌الدین اویوالی، نماینده یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در افغانستان، در تازه‌ترین مورد از تشدید بحران آب در کشور هشدار داده است. آقای اویوالی امروز (شنبه، ۲ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که تغییرات اقلیمی، افزایش تقاضا، کمبود بودجه و زیرساخت‌ها، برداشت بیش از حد از منابع آب و مدیریت ناکارآمد این منابع، از عوامل تشدید این بحران هستند. وی در ادامه تاکید کرده است که کودکان و جوامع در افغانستان از پیامدهای بحران آب آسیب می‌بینند. همچنین او از کشورهای عضو، کمک‌کنند‌گان و نهادهای مالی بین‌المللی که در نشست توجیهی یونیسف درباره بحران آب افغانستان شرکت کرده‌اند، سپاس‌گزاری کرده است. گزارش‌های یونیسف و دیگر نهادهای سازمان ملل متحد نشان می‌دهد که خشکسالی، کاهش منابع آبی، تغییرات اقلیمی و ضعف زیرساخت‌های آبرسانی، دسترسی مردم افغانستان به آب آشامیدنی سالم را دشوارتر کرده است. در گزارش آمده است که این بحران افزون بر زندگی روزمره و کشاورزی، سلامت، تغذیه و آموزش کودکان را نیز تهدید می‌کند. بر اساس گزارش سازمان ملل متحد که در ماه جون منتشر شد، بیش از نیمی از جمعیت افغانستان با خشکسالی و کمبود آب روبه‌رو هستند. کاهش درازمدت بارندگی، به‌ویژه در مناطق کشاورزی، به محصولات زراعتی آسیب زده و درآمد خانواده‌هایی را که به کشاورزی وابسته‌اند، کاهش داده است. سازمان ملل متحد گفته بود که خشکسالی سال ۲۰۲۵ ولایت‌های شمالی، شمال‌غربی و شمال‌شرقی افغانستان را تحت تأثیر قرار داده و به زمین‌های کشاورزی، چراگاه‌ها و منابع آب زیرزمینی آسیب رسانده است. کاهش محصولات زراعتی و کمبود آب و علوفه برای دام‌ها نیز مشکلات اقتصادی خانواده‌های وابسته به کشاورزی و دامداری را افزایش داده است. بحران آب در سال‌های اخیر به یکی از چالش‌های جدی در افغانستان تبدیل شده و دست‌رسی مردم به منابع آب را دشوارتر کرده است.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 135 بازدید

شهاب‌الدین دلاور، رییس جمعیت هلال احمر افغانی با انتقاد از جامعه جهانی می‌گوید که کمک‌ کشورها به این نهاد بسیار محدود است و در حال حاضر، کمک‌ها تنها در حدی است که «نمیریم». آقای دلاور این اظهارات را در نشستی به مناسبت هفته ویژه جمع‌آوری کمک‌های جمعیت هلال‌احمر افغانستان مطرح کرده و از به ‌رسمیت‌شناخته‌ نشدن اداره حکومت سرپرست انتقاد کرد. وی تاکید کرد: «به همین دلیل، کمک‌ها از هر طرف بسیار محدود است و دریچه کوچکی را باز گذاشته‌اند تا نه افغانستانی‌ها زنده بمانند و نه بمیرند. بنابراین، ما باید خودمان دست به کار شویم.» همچنین در بخش دیگری از این نشست، عبدالسلام حنفی، معاون اداری رییس‌وزرای حکومت فعلی، بر کمک‌رسانی به جمعیت هلال‌احمر افغانستان تاکید کرد. او بدون نام بردن از هیچ کشوری گفت که کشورهای مختلف هر روز حدود هزار شهروند افغانستان را به‌ اجبار از خاک خود اخراج می‌کنند. حنفی افزود: «در سال‌های اخیر، شمار مهاجرانی که به افغانستان بازگشته‌اند، به بیش از هشت میلیون نفر رسیده است و همه آنان به کمک نیاز دارند.» در پایان این نشست، یوهانس بروور، رییس کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در افغانستان، و جمعیت هلال‌احمر افغانستان توافق‌نامه همکاری مشترک برای سال‌های ۲۰۲۷ تا ۲۰۲۹ میلادی را امضا کردند. این اظهارات درباره درخواست کمک در حالی مطرح می‌شود که بسیاری از نهادهای بین‌المللی در گزارش‌های خود اعلام کرده‌اند که اکنون بیش از نیمی از جمعیت افغانستان به کمک‌های فوری بشردوستانه نیاز دارند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 156 بازدید

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که طی سال گذشته حدود ۶۴۵ میلیون تن در سراسر جهان با گرسنگی روبرو بودند. آقای گوترش روز (جمعه، ۲۴ میزان/۱۶ اکتوبر) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که باید از ظرفیت‌های موجود برای تامین غذا استفاده شود. او در ادامه تاکید کرده است که غذا یک حق اساسی انسانی است، اما میلیون‌ها تن در سراسر جهان هنوز با گرسنگی مواجه‌اند. وی در ادامه افزوده است که جهان دانش، فناوری و توانایی لازم برای تامین غذای مردم را در اختیار دارد و زمان آن رسیده است که از این امکانات برای مبارزه با گرسنه‌گی استفاده شود. دبیرکل سازمان ملل تاکید کرده است که همه مردم، در هر نقطه‌ای از جهان، باید به غذای سالم، مغذی دسترسی داشته باشند. این در حالی است که در افغانستان، گرسنگی به شکل شدیدی روی زندگی شهروندان تاثیر گذاشته است. برنامه‌ جهانی غذا با نشر آمارهای مدعی شده است که بیش از ۱۷ میلیون جمعیت این کشور با ناامنی شدید غذایی روبرو هستند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 140 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد با ابراز نگرانی از عمیق‌ترشدن بحران انسانی در افغانسنان خواستار تأمین فوری ۹۴۹ میلیون و ۱۰۰ هزار دالر فوری برای کمک‌رسانی به ۱۲ میلیون نیازمند شده است. این نهاد امروز (دوشنبه، ۲۰ میزان) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که در سال روان ۲۱ میلیون و ۹۰۰ هزار شهروند افغانستان به شمول ۱۱ میلیون و ۶۰۰ هزار کودک به کمک‌های‌ انسان‌‌‌دوستانه نیاز دارند. یونیسف در ادامه تاکید کرده است که زنان در سنین بارداری، کودکان، جوانان و گروه‌های به‌حاشیه‌رانده‌ شده با خطرهای فزاینده‌ای روبرو‌‌ هستند. در‌ گزارش آمده است که زنان و دختران در ‌‌افغانستان با بحرانی ساختارمند در دسترسی به حقوق خود روبرو هستند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد گفته است که ممنوعیت آموزش متوسطه و‌ مشارکت زنان در نیروی کار، خطرهای مرتبط به حفاظت‌‌‌ از آن‌ها را افزایش داده و‌ تاب‌آوری‌‌ درازمدت جامعه را تهدید می‌کند.  

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 158 بازدید

اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در حال حاضر ۲۱ میلیون و ۹۰۰ هزار شهروند افغانستان به کمک‌های انسان‌دوستانه نیاز دارند. این سازمان امروز (سه‌شنبه، ۳۱ سنبله) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که با وجود گستردگی نیازهای انسان‌دوستانه تا میانه‌ی ماه روان میلادی تنها ۳۱ درصد بودجه‌ی مورد نیاز این نهاد برای رسیدگی به نیازمندان تأمین شده است. این نهاد به خطاب به مجمع عمومی سازمان ملل متحد، گفته است که برای تداوم کمک‌های انسان‌دوستانه به افغانستان و جلوگیری از وخیم‌شدن وضعیت، تأمین به‌موقع بودجه بشردوستانه ضروری است. افغانستان در حال حاضر یکی از شدیدترین بحران‌های بشری در جهان را تجربه می‌کند؛ طوری که نزدیک به نیمی از جمعیت آن با ناامنی شدید غذایی روبرو هستند. این در حالی است که مطابق گزارش‌های ارایه شده از سوی نهادهای بین‌المللی و سازمان ملل متحد، افغانستان با یکی از گسترده‌ترین بحران‌های بشردوستانه در جهان مواجه است. بی‌کاری گسترده، محدویت‌ها علیه زنان، انزوای کشور و بازگشت اجباری هزاران خانواده مهاجر به کشور، سبب تشدید بحران کنونی بشردوستانه شده است.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 160 بازدید

تاج‌الدین اویوالی، نماینده یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که تشخیص و درمان زودهنگام سوءتغذیه می‌تواند جان کودکان افغانستان را نجات دهد. آقای اویوالی با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که در یک مرکز صحی در مزارشریف، کودکی که دچار سوءتغذیه شدید شده بود، پس از دریافت درمان زودهنگام اکنون وضعیت جسمی‌اش بهبود یافته و قوی‌تر شده است. وی در ادامه تاکید کرده است که این سازمان و شرکای آن می‌توانند با تشخیص به‌موقع و درمان سوءتغذیه، از مرگ کودکان جلوگیری کنند. سوءتغذیه از مشکلات جدی صحی در میان کودکان افغانستان به شمار می‌رود که سالانه تعداد زیادی از کودکان به‌دلیل دسترسی نداشتن به خدمات درمانی جان خود را از دست می‌هند. همچنین یونیسف پیشتر نیز اعلام کرده بود که ۳.۷ میلیون کودک در افغانستان از سوءتغذیه رنج می‌برند که از این میان، حدود یک میلیون کودک به سوءتغذیه شدید و تهدیدکننده مبتلا هستند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 257 بازدید

در خانه‌ای کوچک در یکی از محله‌های فقیرنشین کابل، هر صبح با صدای سرفه‌های مردی آغاز می‌شود که دیگر توان برخاستن از جای خود را ندارد. پیش از آن‌که آفتاب از پشت خانه‌های گلی و ساختمان‌های نیمه‌کاره سر بزند، همسرش از خواب بیدار می‌شود، کنار تشک او می‌نشیند و چند لحظه به صورت شوهرش نگاه می‌کند تا ببیند شب را چگونه سپری کرده است. مرد گاهی از شدت درد چشم‌هایش را می‌بندد و گاهی به دیوار خیره می‌شود. روی تشکی نازک در گوشه اتاق خوابیده و کنار سرش چند ورق دوا قرار دارد؛ دواهایی که گاهی به دلیل نداشتن پول، خریدن‌شان برای خانواده ممکن نیست. این خانواده سال‌ها با درآمد روزانه پدر زندگی کرده‌اند. او کارگر روزمزد بود و اگر صبح از خانه بیرون می‌شد و کاری پیدا می‌کرد، شب با چند صد افغانی به خانه برمی‌گشت. همان پول برای خرید آرد، روغن، نان و نیازهای ضروری کودکان مصرف می‌شد. درآمدش هیچ‌گاه زیاد نبود، اما تا زمانی که دست‌ها و پاهایش توان کار داشت، خانواده می‌توانست با سختی زندگی را پیش ببرد. بیماری همه چیز را تغییر داد. حالا همان مردی که سال‌ها برای پیدا کردن کار در کوچه‌ها و بازارهای کابل سرگردان می‌شد، بیشتر روز را در خانه می‌گذراند و حتی برای رفتن تا سر کوچه نیز گاهی به کمک همسرش نیاز دارد. همسرش می‌گوید در روزهای نخست بیماری شوهرش، تصور می‌کرد بیماری موقتی است و او پس از چند روز دوباره به سر کار خواهد رفت. برای درمانش از چند نفر قرض گرفتند و او را نزد داکتر بردند. برای آزمایش و دوا پول پرداخت کردند، اما درمان کامل نشد. هر بار که وضعیت مرد کمی بهتر می‌شد، خانواده امیدوار می‌شد که دوباره بتواند کار کند؛ اما چند هفته بعد بیماری شدت می‌گرفت. قرض‌ها بیشتر می‌شد و درآمد خانواده کمتر. اکنون زندگی آنان میان دو مشکل گرفتار مانده است؛ از یک سو پدر خانواده بیمار است و به درمان نیاز دارد و از سوی دیگر، خانواده برای خرید همان دوا نیز پول کافی ندارد. مادر خانواده می‌گوید گاهی میان خرید نان برای کودکان و خرید دوا برای شوهرش مجبور به انتخاب می‌شود. او می‌گوید هیچ مادری نمی‌خواهد فرزندش شب گرسنه بخوابد و هیچ همسری نمی‌خواهد شوهر بیمارش بدون دوا بماند؛ اما وقتی پولی در جیب نیست، انتخاب میان این دو به یکی از تلخ‌ترین بخش‌های زندگی‌اش تبدیل می‌شود. خانه‌ای که این خانواده در آن زندگی می‌کند، کوچک و ساده است. یک اتاق برای خواب و نشستن اعضای خانواده دارند و گوشه‌ای کوچک نیز برای پخت‌وپز اختصاص یافته است. وسایل خانه زیاد نیست؛ چند فرش کهنه، چند ظرف، یک بخاری و چند دست لباس که بیشترشان سال‌هاست استفاده می‌شوند. بخشی از وسایل خانه نیز در ماه‌های گذشته برای تأمین هزینه درمان پدر فروخته شده است. مادر می‌گوید ابتدا فکر نمی‌کردند کارشان به جایی برسد که وسایل ضروری خانه را بفروشند، اما وقتی بیماری طولانی شد، دیگر راه دیگری برایشان باقی نماند. کرایه خانه نیز به نگرانی دیگری تبدیل شده است. هر ماه که زمان پرداخت کرایه نزدیک می‌شود، اضطراب در خانه بیشتر می‌شود. صاحب خانه چند بار برای دریافت کرایه مراجعه کرده و خانواده هر بار از او فرصت بیشتری خواسته است. پدر خانواده از این وضعیت بیشتر از همه ناراحت می‌شود. او می‌گوید تا زمانی که سالم بود، اجازه نمی‌داد کرایه خانه عقب بیفتد. اگر پول کم می‌آمد، هر کاری که پیدا می‌شد انجام می‌داد. حالا اما خودش در خانه افتاده و نمی‌تواند حتی برای تأمین هزینه زندگی فرزندانش کاری انجام دهد. کودکان خانواده نیز تغییر زندگی‌شان را احساس کرده‌اند. آن‌ها دیگر مانند گذشته درخواست خرید لباس یا خوراکی نمی‌کنند. وقتی مادر به بازار می‌رود، کودکان می‌دانند که قرار نیست برایشان چیزی بیاورد. یکی از بچه‌ها کفش‌هایش را چندین بار با نخ دوخته و هنوز از همان استفاده می‌کند. کودک دیگری کتابچه‌های سال گذشته‌اش را نگه داشته تا اگر دوباره به آن‌ها نیاز شد، مجبور نباشد از مادر پول بخواهد. مادر برای تأمین بخشی از هزینه‌های خانه تلاش می‌کند. بعضی روزها برای همسایه‌ها لباس می‌شوید، خانه تمیز می‌کند یا نان می‌پزد. درآمدی که از این کارها به دست می‌آورد ثابت نیست. ممکن است یک روز چند صد افغانی درآمد داشته باشد و روز دیگر هیچ کاری پیدا نکند. وقتی از خانه بیرون می‌رود، همیشه نگران شوهر بیمار و کودکانش است؛ اما اگر بیرون نرود، غذایی برای خانه تهیه نمی‌شود. گاهی مادر از صبح تا شام چند خانه را برای پیدا کردن کار می‌گردد. وقتی به خانه برمی‌گردد، دست‌هایش از شستن لباس و ظرف درد می‌کند، اما هنوز کارهای خانه باقی مانده است. باید برای کودکان غذا آماده کند، به شوهرش دوا بدهد، آب بیاورد و خانه را مرتب کند. خودش می‌گوید در گذشته، وقتی شوهرش سالم بود، سختی‌های زندگی میان هر دو تقسیم می‌شد؛ اکنون تقریباً تمام بار خانواده بر دوش او افتاده است. سخت‌ترین لحظه برای این زن زمانی است که شوهرش از او می‌پرسد: «امروز دوا آوردی؟» او گاهی مجبور می‌شود بگوید: «فردا می‌خرم.» نه به این دلیل که نمی‌خواهد دوا بخرد، بلکه پول کافی ندارد. بعد، وقتی شوهرش ساکت می‌شود، او به گوشه دیگری از اتاق می‌رود تا کودکان اشک‌هایش را نبینند. در کابل، بیماری برای یک خانواده فقیر تنها یک مشکل صحی نیست. وقتی نان‌آور خانه بیمار می‌شود، درآمد قطع می‌شود و هم‌زمان هزینه‌های درمان افزایش می‌یابد. خانواده‌ای که پیش از آن نیز با درآمد اندک زندگی می‌کرده، خیلی زود مجبور می‌شود قرض بگیرد، وسایل خانه را بفروشد یا از خرید نیازهای دیگر صرف‌نظر کند. گزارش‌های بشری نیز نشان می‌دهد که میلیون‌ها نفر در افغانستان در سال ۲۰۲۶ به خدمات صحی و کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند و فقر و ضعف درآمد، دسترسی بسیاری از خانواده‌ها به نیازهای اساسی را دشوار کرده است. برای این خانواده، مشکل تنها بیماری پدر نیست؛ آینده کودکان نیز در میان این دشواری‌ها نامعلوم شده است. مادر می‌ترسد اگر وضعیت اقتصادی خانواده همین‌گونه ادامه پیدا کند، یکی از فرزندان مجبور شود مکتب را ترک کند و برای کمک به خانواده کار کند. او نمی‌خواهد کودکانش همان زندگی سختی را تجربه کنند که خودش و شوهرش تجربه کرده‌اند، اما فقر گاهی خانواده‌ها را مجبور می‌کند میان نیازهای امروز و آینده فرزندان یکی را انتخاب کنند. پدر خانواده بیشتر وقت‌ها ساکت است. وقتی کودکان وارد اتاق می‌شوند، تلاش می‌کند لبخند بزند و حال‌شان را بپرسد. گاهی از آن‌ها درباره مکتب سؤال می‌کند و می‌گوید درس بخوانند. اما وقتی کودکان از اتاق بیرون می‌روند، چهره‌اش دوباره تغییر می‌کند. او می‌داند بیماری‌اش نه تنها بدن خودش، بلکه تمام زندگی خانواده را تحت تأثیر قرار داده است. یک روز، وقتی صاحب خانه برای گرفتن کرایه می‌آید، پدر تلاش می‌کند از جای خود بلند شود. چند لحظه دستش را به دیوار می‌گیرد، اما توان ایستادن ندارد. صاحب خانه به او نگاه می‌کند و چیزی نمی‌گوید. مادر با شرمندگی توضیح می‌دهد که هنوز پول آماده نشده است. مرد خانه دوباره روی تشک می‌نشیند و سرش را پایین می‌اندازد. برای کسی که سال‌ها با دسترنج خودش زندگی خانواده را اداره کرده، ناتوانی از پرداخت کرایه خانه شاید از خود بیماری نیز دردناک‌تر باشد. آن شب، شام خانواده ساده‌تر از همیشه است. مقداری نان و غذایی کم‌حجم روی سفره گذاشته می‌شود. کودکان آرام غذا می‌خورند. هیچ‌کس درباره کمبود غذا حرف نمی‌زند، چون همه می‌دانند مادر بیشتر از این چیزی در خانه ندارد. پدر سهم خود را کم می‌کند و می‌گوید اشتها ندارد تا شاید غذای بیشتری برای کودکان باقی بماند. مادر می‌داند که شوهرش گرسنه است، اما چیزی نمی‌گوید. در خانواده‌های فقیر، گاهی همین سکوت‌ها بخشی از زندگی روزمره می‌شود؛ پدر وانمود می‌کند سیر است، مادر می‌گوید خسته نیست و کودکان وانمود می‌کنند چیزی نمی‌خواهند. با این همه، هنوز امید کوچکی در این خانه باقی مانده است. امید مادر این است که شوهرش دوباره توان راه رفتن و کار کردن پیدا کند. پدر آرزو دارد یک بار دیگر صبح زود از خانه بیرون شود، در میان جمع کارگران روزمزد بایستد و منتظر کسی باشد که برای یک روز کاری او را استخدام کند. شاید کاری سخت باشد و شاید دستمزدش کم، اما برای او همان چند صد افغانی می‌تواند معنای بازگشت به زندگی داشته باشد. او می‌گوید اگر دوباره بتواند کار کند، نخستین کاری که خواهد کرد، پرداخت کرایه خانه و خریدن دواهایش است. بعد برای کودکانش نان و لباس خواهد خرید. حرف‌هایش ساده است، اما پشت همین آرزوهای کوچک، زندگی خانواده‌ای قرار دارد که بیماری پدر، فقر و بیکاری، آنان را تا مرز تحمل رسانده است. در پایان هر روز، وقتی کابل آرام‌تر می‌شود و صدای رفت‌وآمد موترها کمتر به گوش می‌رسد، اعضای این خانواده در همان اتاق کوچک جمع می‌شوند. کودکان می‌خوابند، مادر کنار شوهر بیمار خود می‌نشیند و پدر چشم‌هایش را می‌بندد. فردا برای آنان هنوز روشن نیست. نمی‌دانند پول دوا از کجا خواهد آمد، کرایه خانه چگونه پرداخت خواهد شد و سفره فردا چه خواهد داشت. اما صبح دوباره خواهد رسید و مادر دوباره پیش از همه بیدار خواهد شد. شاید برای پیدا کردن کار از خانه بیرون برود، شاید برای خریدن دوا از کسی قرض بگیرد و شاید تمام روز تنها به این فکر کند که چگونه خانواده‌اش را تا شب برساند. در کابل، برای این خانواده زندگی دیگر به برنامه‌های بزرگ و آرزوهای دور خلاصه نمی‌شود؛ زندگی آنان تلاش برای گذراندن امروز و رسیدن به فرداست؛ با پدری که بیمار است، مادری که از خستگی فرسوده شده و کودکانی که هنوز امیدوارند روزی خانه‌شان از صدای سرفه پدر خالی شود و دوباره صدای قدم‌های او را در کوچه بشنوند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 148 بازدید

یان ایگلند، دبیرکل شورای پناهندگان ناروی در تازه‌ترین مورد هشدار داده است که قطع کمک‌های بشردوستانه به مردم افغانستان، حکومت سرپرست را تنبیه نمی‌کند، بلکه برای زنان و دختران این کشور فاجعه‌بار است. آقای ایگلند این اظهارات را در جریان سفرش به افغانستان مطرح کرده و گفته است: «این ریاکاری است که برخی کشورها خواستار تأمین حقوق زنان افغانستان هستند ولی در عین حال کمک‌های بشردوستانه به مردم را قطع می‌کنند.» وی تاکید کرده است: «کشورهای خارجی حق دارند مانند ما، خواستار آموزش و کار برای دختران و زنان افغانستان باشند. اما این ریاکاری است وقتی کسی این درخواست را در سمیناری در پایتخت یک کشور اروپایی مطرح می‌کند و همزمان کمک‌های غذایی به دختران افغانستان و حتی کمک‌های آموزشی ابتدایی به دختران را قطع می‌کند.» او افزوده است: «کاهش بودجه برای دختران و زنان افغانستان فاجعه‌بار است. کسانی که معتقدند قطع کمک‌ها از مردم افغانستان برای تنبیه حکومت فعلی کار خوبی است، هیچ چیز از واقعیت‌های این‌جا را درک نکرده‌اند.» شورای پناهندگان ناروی گفته است که حدود ۴۰۰ نفر، از جمله زنان، را در افغانستان استخدام کرده است و به جوامع آسیب‌پذیر کمک‌های غذایی، آموزشی، سرپناه و حمایت ارائه می‌دهد. همچنین سازمان ملل متحد پیشتر اعلام کرد که تا ختم ماه اگست کمتر از ۳۰ درصد بودجه ۱.۷۱ میلیارد دالری درخواست‌شده برای رسیدگی به وضعیت افغانستان، تأمین شده است. طبق گزارش‌های سازمان ملل متحد، حدود ۱۷۵ مرکز ارائه دهنده‌ی خدمات مربوط به مبارزه با خشونت جنسیتی به دلیل کمبود بودجه در شش ماه اول سال جاری میلادی تعطیل شده‌اند که بر زندگی یک میلیون نفر تأثیر گذاشته است.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 181 بازدید

یان ایگلند، دبیرکل شورای پناهندگان ناروی در تازه‌ترین مورد هشدار داده است که خانواده‌ها در این کشور با بحرانی ناشی از آوارگی، درگیری، شوک‌های اقلیمی و تبعیض جنسیتی روبرو هستند که ماه به ماه بدتر می‌شود. شورای پناهندگان ناروی امروز (چهارشنبه، ۱۸ سنبله) با نشر اعلامیه‌ای از سفر یان ایگلند به افغانستان خبر داده است. دبیرکل شورای پناهندگان ناروی تاکید کرده است که پنج سال پس از تسلط حکومت سرپرست به افغانستان، این کشور از سوی جامعه‌ی بین‌المللی رها شده و «عواقب وحشتناکی» برای زنان و دختران داشته است. آقای ایگلند افزوده است که خانواده‌ها در افغانستان با بحرانی روبرو هستند که ماه به ماه بدتر می‌شود و ناشی از آوارگی، درگیری، شوک‌های اقلیمی و تبعیض جنسیتی است. وی تصریح کرد: «این پنجمین سفر من به افغانستان از زمان تسلط حکومت فعلی در افغانستان در سال ۲۰۲۱ است. هر بار شاهد بحران بشردوستانه‌ی عمیق‌تری بوده‌ام که برای زنان و دختران سخت‌تر است.» او تصریح کرد که مردم افغانستان طی پنج سال گذشته از کشورهای غربی که متعهد شده بودند هرگز این جامعه را فراموش نکنند، فقط «حمایت لفظی» دریافت کرده و در عمل «کاملا در سقوط آزاد رها» شده‌اند. یان ایگلند گفته است که این هفته او با مادرانی ملاقات کرده است که «چیزی برای دادن به فرزندان‌شان ندارند و از زمستان پیش رو می‌ترسند». وی تصریح کرد که سوءتغذیه‌ی نوزادان رو به افزایش است و جوامع در بدترین وضعیت قرار دارند و هیچ راه فراری ندارند. دبیرکل شورای پناهندگان ناروی می‌گوید سازمان‌های بشردوستانه در افغانستان «کم‌تر از یک‌سوم» بودجه‌ی مورد نیاز را در اختیار دارند و این امر آن‌ها را مجبور می‌کند تا در مورد این‌که به چه‌کسی می‌توان کمک کرد، تصمیمات غیرممکنی بگیرند. این در حالی است که ایران و پاکستان سال گذشته ۲.۹ میلیون و امسال تا هنوز بیش از یک میلیون مهاجر را به‌صورت اجباری به افغانستان بازگردانده‌اند. این در حالی است که سازمان ملل متحد می‌گوید در سال جاری میلادی ۲۲.۹ میلیون نفر در افغانستان به کمک‌های بشردوستانه نیازمند هستند. سازمان ملل برای رسیدگی به این وضعیت، ۱.۷۱ میلیارد دالر درخواست کرده بود. اما با گذشت هشت ماه نخست، هنوز یک‌سوم این بودجه تأمین نشده و تازه حدود ۲۹ درصد آن فراهم شده است.

ادامه مطلب