برچسب: افغانستان

4 ماه قبل - 229 بازدید

سازمان بین‌المللی کار، در چارچوب برنامه‌ی «راه‌حل‌های پایدار»، ۱۸۰ زن کارآفرین از ننگرهار و لغمان را مهارت‌های تجاری آموزش داده تا توان‌مندی‌های معیشتی آنان تقویت شود. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این برنامه به هدف ارتقای ظرفیت‌های زنان در بخش کسب‌وکارهای کوچک و متوسط طراحی شده و به آنان فرصت می‌دهد تا با دانش و مهارت‌های تازه، کسب‌وکارهای خود را گسترش داده و درآمد خانواده‌ها را افزایش دهند. مسوولان در سازمان بین‌المللی کار تاکید کرده است که این آموزش‌ها افزون بر افزایش توان‌مندی‌های اقتصادی زنان، نقش مهمی در ارتقای استقلال مالی و کاهش آسیب‌پذیری اجتماعی آنان دارد. وضعیت زنان در افغانستان، با محدودیت‌های جدی در عرصه‌ی کاری روبرو هستند و بسیاری از زنان دسترسی بسیار محدود به فرصت‌های آموزشی، شغلی و خدمات اجتماعی دارند. باید گفت که پس از به قدرت‌رسیدن حکومت سرپرست، بسیاری از زنان با از دست‌دادن فرصت‎‌های کار رسمی، منبع‌های درآمدشان را از دست داده و با فقر و ناداری دست‌وپنجه نرم می‌کنند. همچنین حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


5 ماه قبل - 218 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از برنامه توسعه و حمایت معلمان زن با پشتیبانی مالی اتحادیه اروپا حمایت می‌کند. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۱۱ عقرب) با نشر گزارشی گفته است که این برنامه با هدف تقویت محیط آموزشی مدارس طراحی شده و مربیان، معلمان را با شیوه‌های نوین تدریس آشنا می‌کنند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است: «این برنامه اطمینان حاصل می‌کند که معلمان به‌ خوبی آموزش دیده‌اند، مواد آموزشی در دسترس هستند و مدیران مکاتب مهارت لازم برای راهنمایی و حمایت از تیم‌های خود را دارند.» یونیسف در ادامه افزوده است که بیش از ۱۰ هزار معلم در مراکز مختلف تربیت معلم در سراسر افغانستان آموزش دیده‌اند. این نهاد به نقل از پری، یکی از مربیان در ولایت هرات، نوشته است: «در افغانستان، معلمان در شرایط دشواری کار می‌کنند که پذیرش روش‌های نوین آموزشی را برای آن‌ها دشوار می‌سازد. روش‌های سنتی و معلم‌محور هنوز هم به‌طور گسترده در مدارس مورد استفاده قرار می‌گیرند و گذار به شیوه‌های آموزش دانش‌آموزمحور بدون حمایت کافی، به‌ویژه دشوار است.» این در حالی است که پس از تسلط مجدد حکومت سرپرست، معلمان زن به‌طور سیستماتیک از نظام آموزشی افغانستان حذف شده‌اند. همچنان یونیسف و یونسکو پیش‌تر هشدار داده بودند که سیستم آموزشی افغانستان در وضعیت بحرانی قرار دارد. در حالی یونیسف از حمایت معلمان زن خبر می‌دهد که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


5 ماه قبل - 260 بازدید

تیم فوتبال زنان افغانستان در تبعید، در سومین بازی خود با پیروزی پرگول هفت بر صفر برابر تیم ملی زنان لیبیا، به کار خود در تورنمنت FIFA Unites: Women’s Series ادامه داد و نخستین پیروزی را کسب کرد. این مسابقه روز (شنبه، ۱۰ عقرب) در کشور مراکش برگزار شده است و تیم فوتبال زنان افغانستان در تبعید با نمایش چشم‌گیر توانست با نتیجه ۷–۰ تیم لیبیا را شکست دهد. زنان فوتبالیست اهل افغانستان پیش از این در دو دیدار ابتدایی با نتایج ۱–۶ در برابر چاد و ۰–۴ در برابر تونس، شکست خورده بودند. در دیدار دوم، جیانی اینفانتینو رییس فدراسیون بین‌المللی فوتبال (فیفا) نیز از نزدیک نظاره‌گر بازی آنان بود. پیروزی تیم زنان افغانستان برابر تیم زنان لیبیا که پس از ممنوعیت ورزش زنان در داخل کشور از سوی حکومت فعلی در سال ۲۰۲۱ در تبعید به فعالیت خود ادامه می‌دهد، یک دستاورد مهم به شمار می‌رود. تیم فوتبال زنان افغانستان در تبعید، در ماه می سال روان میلادی با حمایت فیفا و هدایت پایولین هامیل، سرمربی این تیم تشکیل شد و پس از مشورت با فیفا، نام رسمی «زنان افغان متحد» (Afghan Women United) را برای خود برگزید. این تیم متشکل از بازیکنانی است که پس از تسلط دوباره حکومت فعلی بر افغانستان، از کشور خارج شده‌اند و اکنون در کشورهای مختلف از جمله استرالیا، بریتانیا و دنمارک زنده‌گی می‌کنند. برد ۷–۰ برابر لیبیا در مراکش، نه تنها بزرگ‌ترین پیروزی تاریخ تیم زنان افغانستان در تبعید است، بلکه نشانه‌ای از بازگشت آن‌ها به صحنه بین‌المللی فوتبال زنان به شمار می‌رود.

ادامه مطلب


5 ماه قبل - 212 بازدید

کلستر جهانی حفاظت، شبکه‌ای از سازمان‌های غیردولتی بین‌المللی اعلام کرده است که افغانستان با یکی از شدیدترین بحران‌های بشردوستانه جهان درگیر است. بازگشت اجباری مهاجران و بلایای طبیعی در سال جاری این بحران را نسبت به سال گذشته تشدید کرده است. این نهاد با نشر گزارشی گفته است که بحران‌هایی چون بازگشت گسترده‌ مهاجران و تاثیرات شدید تغییرات اقلیمی در افغانستان جای درگیری‌ها را به‌عنوان عامل اصلی آوارگی گرفته و وضعیت انسانی کشور را وخیم‌تر ساخته‌‌اند. در بخشی از گزارش تاکید شده است که در سال جاری میلادی بیش از دو میلیون مهاجر از ایران و پاکستان به افغانستان بازگشته‌اند و همچنان کاهش ۴۷ درصدی بودجه‌ بشردوستانه‌ آمریکا سبب تعلیق برنامه‌های پاک‌سازی ماین و تعطیلی مراکز خدماتی شده است. در ادامه آمده است که بلایای طبیعی تنها در نیمه‌ نخست سال ۲۰۲۵ میلادی بیش از پنج میلیون نفر را تحت تاثیر قرار داده و اجرای قانون امر به معروف حکومت سرپرست، محدودیت‌های بیشتری را بر زنان و دختران تحمیل کرده است. همچنین کلستر جهانی حفاظت، فقر و ناامنی غذایی، تکرار بلایای طبیعی، نقض سیستماتیک حقوق بشر و محدودیت‌های شدید بر آموزش، اشتغال و مشارکت عمومی را از جمله بحران‌های جاری در افغانستان عنوان کرده است. در گزارش آمده است که اقلیت‌های قومی و مذهبی، افراد دارای معلولیت و بی‌جا‌شدگان داخلی با چالش‌های جدی روبرو هستند و موانع اداری و محدودیت‌ها ظرفیت گسترش عملیات امدادی را کاهش داده است. این سازمان از شرکای بین‌المللی خواسته است تا برای کاهش محدودیت‌های عملیاتی و تقویت حمایت‌های مبتنی بر جامعه در مناطق پذیرای بازگشت‌کنندگان، تمرکز بیشتری داشته باشند.

ادامه مطلب


5 ماه قبل - 214 بازدید

یوناما یا دفتر هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان اعلام کرده است که مشارکت معنادار زنان در تمام عرصه‌های زندگی عمومی، به‌شمول گفتگوهای سیاسی و پاسخ به مسائل بشری، برای ثبات، شکوفایی و مشروعیت افغانستان در صحنه‌ی جهانی مهم است. یوناما این اظهارات را در اعلامیه‌ای به‌مناسبت بیست‌وپنجمین سالگرد تصویب «قطع‌نامه‌ی ۱۳۲۵» شورای امنیت سازمان ملل در مورد صلح، امنیت و زنان مطرح کرده و از حکومت سرپرست خواسته است که تعهدات افغانستان در قوانین بین‌المللی را رعایت کنند و مشارکت کامل زنان در بخش‌های همگانی، سیاسی و اقتصادی را بازگردانند. جورجت گانیون، معاون سیاسی و سرپرست یوناما برای افغانستان تاکید کرده است: «در افغانستان، اصول قطع‌نامه‌ی ۱۳۲۵ بیشتر از هر زمانی مرتبط باقی مانده است. زنان و دختران این کشور از دیرزمانی در برابر ناملایمات شدید از خود استقامت، رهبری و شهامت فوق‌العاده‌ای به نمایش گذاشته‌اند.» وی در ادامه تاکید کرده است: «زنان و دختران پیوسته بار تأثیرات نامناسب منازعات و همچنان محرومیت و فرسایش حقوق بنیادی خویش را به دوش می‌کشند.» خانم گانیون می‌گوید: «علی‌رغم این چالش‌ها، میلیون‌ها زن و دختر افغانستان به تلاش‌های خود برای فراهم‌آوری منابع مالی برای خانواده‌های‌شان، رهبری محلات، عرضه‌ی کمک‌های بشری، آموزش کودکان و میانجی‌گری در حل کشمکش‌های محلی پرداخته و امید برای آینده‌ی بهتر را در خانواده‌ها، محلات و کشور خویش زنده نگه داشته‌اند.» قابل ذکر است که حکومت فعلی از زمان بازگشت به قدرت در افغانستان، محدودیت‌های گسترده‌ای بر حضور و فعالیت زنان در اجتماع وضع کرده است. حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


5 ماه قبل - 206 بازدید

تاج‌الدین اویواله، نماینده‌ی یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد برای افغانستان اعلام کرده است که این کشور با یکی از شدیدترین بحران‌های سوء‏تغذیه‌ در جهان روبرو است.‏ آقای اویواله با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که که ۳.۵ میلیون کودک دچار سوءتغذیه حاد ‏هستند و یک میلیون نفر به شدت لاغر و در معرض خطر قرار دارند.‏ وی در ادامه تاکید کرده است: «این قابل پیشگیری است. بودجه پایدار و دسترسی به ‏کارکنان بهداشتی زن می‌تواند جان انسان‌ها را نجات دهد و آینده کودکان را ‏محافظت کند.»‏ همچنین پیشتر اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده‌ی کمک‌های بشردوستانه‌ی سازمان ملل متحد ‏گفته بود که افغانستان با یکی از بدترین بحران‌های گرسنگی در ‏جهان روبرو ‏است‎.‎ این نهاد گفته بود که ۹.۵‌‌‎ ‌‏ میلیون نفر به‌شدت از ناامنی غذایی رنج می‌برند و از ‏هر پنج نفر، یک نفر نمی‌داند وعده ‏غذایی بعدی‌اش از کجا خواهد آمد‎.‎ بازگشت حکومت سرپرست به قدرت و تشدید خشک‌سالی، منجر به گسترش فقر در ‏افغانستان ‏شده است. ‏ سازمان ملل متحد چند وقت پیش گزارش داده بود که بیش از ۲۲ میلیون نفر در کشور نیاز به ‏کمک‌های ‏بشردوستانه دارند. این در حالی است که کمک‌های جهانی به افغانستان ‏نیز ‏کاهش یافته است.‏ همچنین در حالی وضعیت اقتصادی در افغانستان رو به وخامت است که کشورهای ‏همسایه در ‏حال بازگرداندن مهاجران اند. تنها امسال بیش از دو میلیون مهاجر ‏از ‏کشورهای ایران و پاکستان به افغانستان بازگشته‌اند.‏

ادامه مطلب


5 ماه قبل - 228 بازدید

ریچارد بنت، گزارشگر ویژه‌ی حقوق بشر سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که حملات شاخه‌ی خراسان گروه داعش علیه اقلیت‌ها در افغانستان که عمدتا هزاره‌ها را هدف قرار می‌دهد، تمامی نشانه‌های جنایات بین‌المللی را دارد. آقای بنت این موضوع را در گزارش تازه‌اش که در مجمع عمومی سازمان ملل ارائه کرده بود، مطرح کرده است. در این گزارش، وضعیت حقوق بشر در افغانستان در ماه‌های نخست سال جاری میلادی بررسی شده است. وی در بخشی از گزارشش تاکید کرده است که شکایت‌ها و نارضایتی‌های جوامع قومی، مذهبی و زبانی در افغانستان و نیز حملات علیه آنان، تا اکنون به اندازه‌ی کافی مستندسازی، تحلیل و رسیدگی نشده است و همچنان بی‌اعتنایی نسبت به این نارضایتی‌ها ادامه دارد. آقای بنت هشدار داده است که بی‌توجهی حکومت سرپرست به تبعیض‌ها و شکاف‌های قومی و مذهبی می‌تواند به افزایش تنش‌ها و ناآرامی‌ها در افغانستان منجر شود. او از حکومت فعلی افغانستان خواسته است سیاست‌های تبعیض‌آمیز خود را کنار بگذارند و زمینه‌ی حضور و نمایندگی واقعی همه‌ی اقوام و جوامع مذهبی را در روند تصمیم‌گیری فراهم کنند. در این گزارش آمده است که در دوره‌ی مورد بررسی، موارد متعددی از نقض آزادی مذهبی در افغانستان ثبت شده است. همچنین گزارشگر ویژه‌ی سازمان ملل متحد در بخشی از گزارشش از استفاده از واژه‌ها و سخنان تحقیرآمیز توسط مقام‌های حکومت فعلی ابراز نگرانی کرده است. او برای نمونه به سخنرانی محمدخالد حنفی، وزیر امر به معروف و نهی از منکر اشاره کرده که در آن غیرمسلمانان را با «حیوانات چهارپا» مقایسه کرده بود.

ادامه مطلب


5 ماه قبل - 212 بازدید

من زهرا هستم، شانزده سال دارم، اما احساس می‌کنم عمرم از غصه و دلتنگی، خیلی بیشتر گذشته است. گاهی که در آینه نگاه می‌کنم، چشم‌هایم را نمی‌شناسم. دیگر از آن برق امید روزهای کودکی خبری نیست؛ فقط خستگی‌ست، سکوت و اندوهی که در دلم جا خوش کرده. یادم می‌آید وقتی در ایران بودیم، چقدر عاشق مکتب رفتن بودم. هر صبح زود، پیش از طلوع آفتاب، مادرم بیدارم می‌کرد. صدای اذان از دور شنیده می‌شد و من با شوق، لباس مکتبم را می‌پوشیدم. کفش‌هایم همیشه برق می‌زد، و در چشمانم رؤیای داکتر شدن موج می‌زد. راه تا مکتب طولانی بود، اما با هر قدم، احساس می‌کردم به آینده نزدیک‌تر می‌شوم. در آنجا، کسی نمی‌پرسید «دختر هستی یا پسر؟»؛ فقط می‌پرسیدند: «چه می‌خواهی یاد بگیری؟» من عاشق ریاضی بودم؛ عاشق اعداد و معماهایش. وقتی معلم مسئله‌ای روی تخته می‌نوشت، حس می‌کردم وارد دنیایی از منطق و زیبایی شده‌ام. گاهی با دوستم مهتاب زیر درخت چنار حیاط مکتب می‌نشستیم و از آینده حرف می‌زدیم.  او می‌خواست معلم شود، من داکتر. باورمان این بود که هیچ‌چیز نمی‌تواند مانع ما شود. اما تقدیر... تقدیر همیشه بی‌رحم‌تر از آن است که خیال می‌کنی. وقتی پدرم گفت باید به افغانستان برگردیم، اشک در چشمان مادرم جمع شد. من نمی‌فهمیدم چرا. فقط خوشحال بودم که دوباره وطنم را می‌بینم؛ همان خاکی که در قصه‌های مادرم زیبا بود، با کوه‌های بلند، دشت‌های پرگل، و آدم‌های مهربان. اما وقتی رسیدیم، همه‌چیز فرق داشت. شهر آرام بود، اما در چهره‌ی مردم غمی سنگین نشسته بود.  زن‌ها در کوچه کمتر دیده می‌شدند.  دختران با چادرهای تیره و نگاه‌های خاموش از کنارم می‌گذشتند... چند روز بعد، با خوشحالی به مکتب رفتم تا ثبت‌نام کنم.  نگهبان دروازه جلویم را گرفت و گفت:  «دختر جان، بعد از صنف ششم دیگر اجازه نداری بیایی.» فکر کردم شوخی می‌کند. خندیدم و گفتم:  «ولی من صنف نهم هستم، کارنامه‌ام را هم دارم!» او فقط سرش را پایین انداخت و آرام گفت:  «قانون است... دخترها نمی‌توانند.» در آن لحظه، دنیا دور سرم چرخید. دلم فرو ریخت، انگار تمام امیدهایم را یک‌جا از من گرفتند. در راه برگشت، کتاب‌هایم را محکم در آغوش گرفته بودم، اما اشک‌ها بی‌اجازه می‌آمدند. مردم در کوچه‌ها می‌رفتند و می‌آمدند، ولی من فقط به آن دروازه‌ی بسته فکر می‌کردم؛ دروازه‌ای که میان من و آینده‌ام دیوار کشید. از آن روز به بعد، هر صبح که صدای زنگ مکتب همسایه را می‌شنوم، دلم می‌سوزد.  بچه‌ها با کیف‌های رنگی از کنار خانه‌مان می‌گذرند،  و من، از پشت پنجره، نگاه‌شان می‌کنم. دلم می‌خواهد با آن‌ها بروم. دلم می‌خواهد دوباره روی چوکی مکتب بنشینم، تخته سفید را ببینم،  و صدای معلمم را بشنوم. اما حالا، روزهایم بی‌رنگ است و شب‌هایم بی‌خواب... گاهی کتاب‌هایم را باز می‌کنم.  بوی کاغذشان مرا به روزهای ایران می‌برد.  کنار بعضی صفحه‌ها یادداشت‌هایی نوشته‌ام:  «امید یعنی ادامه دادن، حتی وقتی سخت است.»  اما حالا... دیگر معنای امید را فراموش کرده‌ام. مادرم می‌گوید: — «زهرا جان، غم نخور، شاید دوباره اجازه بدهند.» اما در صدایش هم دیگر امیدی نیست. او خودش هر روز با دلی شکسته، ساکت و خسته، به کارهای خانه مشغول است. گاهی می‌بینم پنهانی گریه می‌کند. می‌گوید از دیدن افسردگی من، دلش درد می‌گیرد. من حالا بیشتر وقت‌ها ساکتم. دوستانم در ایران گاهی برایم پیام می‌فرستند. یکی‌شان نوشته بود: «زهرا، ما حالا در صنف یازدهم هستیم. سال آینده کنکور داریم. تو چطور؟» و من... نتوانستم جوابی بدهم. فقط گوشی را خاموش کردم و تا صبح گریستم... دلم تنگ است... برای بوی گچ تخته، برای صدای زنگ تفریح، برای خنده‌های مهتاب، برای لحظه‌ای که معلمم دستم را گرفت و گفت: «تو استعداد داری، هیچ‌وقت از درس دست نکش.» اما حالا، درس برای من تنها خاطره‌ای دور است. هر شب که به آسمان نگاه می‌کنم، در دل به ستاره‌ها می‌گویم: «آیا روزی دوباره به مکتب برمی‌گردم؟» ستاره‌ها سکوت می‌کنند؛ شاید آن‌ها هم جوابی ندارند. افسردگی مثل سایه‌ای آرام و بی‌صدا، بر زندگی‌ام افتاده. صبح که بیدار می‌شوم، انگیزه‌ای برای بلند شدن ندارم. انگار زمان متوقف شده، و من در قفس روزهای تکراری گیر کرده‌ام. پدرم می‌گوید: «دخترم، زندگی همین است.» اما من می‌دانم زندگی این نیست. زندگی یعنی یاد گرفتن، رشد کردن، رؤیا دیدن... و من هنوز رؤیا دارم. من نمی‌خواهم خاموش شوم. نمی‌خواهم آینده‌ام را پشت دیوار جهل دفن کنم. ما دختران این سرزمین، تنها علم می‌خواهیم، نه چیز دیگر. ما دشمن نیستیم؛ ما فقط می‌خواهیم بیاموزیم، رشد کنیم و وطن‌مان را آباد بسازیم. امشب، در گوشه‌ی اتاق، دفتر قدیمی‌ام را ورق می‌زنم. در آخرین صفحه می‌نویسم: «من زهرا هستم، دختری با آرزوی مکتب رفتن. حالا، پشت دیوارهای بلند خاموشی، هر روز ذره‌ذره از درون می‌میرم. اما هنوز امید دارم — امیدی کوچک، مثل شمعی در باد. از حکومت سرپرست افغانستان خواهش می‌کنم: دروازه‌های مکتب را به روی دختران باز کنید. بگذارید ما هم بیاموزیم، بگذارید ما هم نفس بکشیم. خاموشی ما، خاموشی آینده‌ی افغانستان است.» و بعد، دفتر را می‌بندم. اشک‌ها آرام می‌ریزند، اما در دلم، هنوز آن شمع کوچک می‌سوزد — شمعی به نام دانش. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


5 ماه قبل - 277 بازدید

تیم ملی فوتسال زیر ۱۷ سال افغانستان در فینال مسابقات فوتسال بازی‌های آسیایی جوانان سال ۲۰۲۲۵ میلادی، ایران را دو بر یک شکست داد و مقتدرانه بر سکوی قهرمانی ایستاد. این دیدار شب (پنج‌شنبه‌، ۸ عقرب) در شهر ورزشی خلیفه در منامه، پایتخت بحرین برگزار شد. برای افغانستان در این بازی عباس حیدری در نیمه‌ی اول و علی احمدی در نیمه‌ی دوم گلزنی کردند. تک‌گل ایران نیز در نیمه‌ی دوم بازی به ثمر رسید، اما نوجوانان فوتسال کشور تا پایان بازی برتری خود را حفظ کردند و قهرمان این مسابقات شدند. قابل ذکر است که در ثانیه‌های پایانی بازی، حسین‌رضا یوسفی، بازیکن ایرانی با لگد زدن به دروازه‌بان تیم افغانستان باعث درگیری و بی‌نظمی در جریان بازی شد. اما در نهایت، داوران قادر شدند بازی را بار دیگر آغاز کنند و سوت پایان و قهرمانی افغانستان را به صدا در آورند. نوجوانان فوتسال افغانستان در این رقابت‌ها بدون هیچ شکستی به قهرمانی دست یافتند و اولین مدال طلای تاریخ افغانستان را در بازی‌های آسیایی نوجوانان کسب کردند. باید گفت که این نخستین قهرمانی تاریخ فوتسال افغانستان در مسابقات آسیایی است. همچنین ایران در مسابقات دوم شد و تایلند به مقام سوم رسید. در کنار آن اوزبیکستان نیز در رده چهارم قرار گرفت.

ادامه مطلب


5 ماه قبل - 287 بازدید

تیم فوتبال زنان متحد افغانستان (Afghan Women United) در دومین دیدار خود در تورنمنت بین‌المللی فیفا با نام FIFA Unites: Women’s Series 2025، با نتیجه ۰–۴ مقابل تیم زنان تونس شکست خورد. این دیدار شب گذشته (چهارشنبه، ۷ عقرب) با حضور جیانی اینفانتینو، رییس فدراسیون بین‌المللی فوتبال (فیفا در مراکش برگزار شده بود، تیم ملی فوتبال زنان افغانستان با نتیجه‌ی ۰-۴ مغلوب تیم ملی فوتبال زنان تونس شد. پیش از آغاز مسابقه، اینفانتینو با پوشیدن پیراهن سرخ تیم افغانستان وارد میدان شد و با بازیکنان هر دو تیم دست داد. تیم افغانستان در این بازی با ترکیب منتها مصلح، بهاره صمیمی، خرسند عزیزی، سوسن خجسته، فاطمه سادات، سونیا عظیمی، فاطمه حیدری، نیلاب محمدی و زینب مظفری به میدان رفت. نیمه نخست دیدار با برتری ۲–۰تونس پایان یافت و در نیمه دوم نیز تیم تونس دو گل دیگر به ثمر رساند تا در پایان با نتیجه ۴–۰پیروز میدان شود. تیم زنان افغانستان در دیدار نخست خود نیز با نتیجه ۱–۶در برابر تیم چاد تن به شکست داده بود. رقابت‌های این تورنمنت از ۲۶اکتوبر تا اول نوامبر ۲۰۲۵ برابر با ۴تا ۱۰ عقرب ۱۴۰۴برگزار می‌شود و چهار تیم افغانستان، چاد، لیبیا و تونس در آن حضور دارند. تیم تونس در آخرین لحظات جایگزین امارات متحده عربی شد. در ابتدا قرار بود این رقابت‌ها در شهر دوبی برگزار شود؛ اما به‌دلیل خودداری مقام‌های امارات از صدور ویزا برای بازیکنان افغان، مسابقات به کشور مراکش منتقل شد. این رویداد نخستین حضور رسمی زنان فوتبالیست افغان در یک رقابت بین‌المللی پس از حدود چهار سال دوری از میدان‌های جهانی است. بازیکنان این تیم از طریق سه کمپ استعدادیابی در آسترالیا و انگلستان و زیر نظر پالین هامیلی، ملی‌پوش پیشین اسکاتلند و سرمربی فعلی تیم، برگزیده شده‌اند. تیم زنان متحد افغان در آخرین دیدار خود در برابر تیم لیبیا به میدان خواهد رفت.

ادامه مطلب