پوکی استخوان از دست دادن آرام و تدریجی کلسیم و سایر مواد معدنی استخوانی است که منجر به تراکم کمتر و شکننده‌تر استخوان‌هایی می‌شود که مستعد شکستن و جمع شدن هستند. بیشتر زنان و مردان حتی نمی‌دانند که پوکی استخوان دارند تا زمانی که استخوانی را بشکنند. پوکی استخوان باعث می‌شود استخوان‌ها ضعیف‌تر و شکننده‌تر شوند. برخی افراد بیشتر از دیگران در معرض خطر هستند. استخوان‌ها در اوایل دوران بزرگسالی شما تا اواخر دهه ۲۰ سالگی ضخیم‌ترین و قوی‌ترین هستند. از حدود ۳۵ سالگی به‌تدریج شروع به از دست دادن استخوان می‌کنید. این برای همه اتفاق می‌افتد، اما برخی از افراد به پوکی استخوان مبتلا می‌شوند و استخوان را خیلی سریع‌تر از حد معمول از دست می‌دهند. این بدان معنی است که آن‌ها در معرض خطر بیشتری برای شکستگی هستند. چه کسانی در معرض خطر پوکی استخوان هستند پوکی استخوان می‌تواند مردان و زنان را درگیر کند. این بیماری در افراد مسن شایع‌تر است، اما می‌تواند افراد جوان‌تر را نیز درگیر کند. زنان زنان بیشتر از مردان در معرض خطر ابتلا به پوکی استخوان هستند؛ زیرا تغییرات هورمونی که در دوران یائسگی اتفاق می‌افتد مستقیماً بر تراکم استخوان تأثیر می‌گذارد. هورمون زنانه استروژن برای سلامت استخوان‌ها ضروری است. پس از یائسگی، سطح استروژن کاهش می‌یابد. این می‌تواند منجر به کاهش سریع تراکم استخوان شود. زنان در صورت داشتن موارد زیر در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به پوکی استخوان هستند: یائسگی زودرس (قبل از ۴۵ سالگی) هیسترکتومی (برداشتن رحم) قبل از ۴۵ سالگی، به‌ویژه زمانی که تخمدان‌ها نیز برداشته شوند. عدم قاعدگی بیش از ۶ ماه در نتیجه ورزش بیش از حد یا رژیم غذایی زیاد عوامل خطر پوکی استخوان بسیاری از هورمون‌ها در بدن بر چرخش استخوان تأثیر می‌گذارند. اگر اختلال در غدد تولید‌کننده هورمون دارید، ممکن است در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به پوکی استخوان باشید. اختلالات مرتبط با هورمون که می‌توانند باعث پوکی استخوان شوند عبارت‌اند از: پرکاری غده تیروئید کاهش میزان هورمون‌های جنسی (استروژن و تستوسترون) اختلالات غده هیپوفیز بیش‌فعالی غدد پاراتیروئید (هیپرپاراتیروئیدیسم) سایر عواملی که تصور می‌شود خطر پوکی استخوان و شکستگی استخوان را افزایش می‌دهند عبارت‌اند از: سابقه‌ی خانوادگی پوکی استخوان سابقه والدین شکستگی لگن شاخص توده بدنی (BMI) ۱۹ یا کمتر استفاده طولانی مدت از قرص‌های استروئیدی با دوز بالا (این قرص‌ها به طور گسترده برای بیماری‌هایی مانند آرتریت و آسم استفاده می‌شوند) داشتن یک اختلال خوردن، مانند بی‌اشتهایی یا پرخوری عصبی نوشیدن زیاد و سیگار کشیدن روماتیسم مفصلی مشکلات سوء جذب، مانند بیماری سلیاک و بیماری کرون برخی از دارو‌های مورد استفاده برای درمان سرطان سینه و سرطان پروستات که بر سطح هورمون‌ها تأثیر می‌گذارد دوره‌های طولانی عدم تحرک، مانند استراحت طولانی مدت در رختخواب علائم و علل: علائم پوکی استخوان چیست؟ پوکی استخوان مانند بسیاری از بیماری‌های دیگر علائمی ندارد. به همین دلیل است که پزشکان گاهی اوقات آن را یک بیماری خاموش می‌نامند. شما چیزی را احساس یا متوجه نخواهید شد که نشان دهنده پوکی استخوان باشد. شما سردرد، تب یا معده درد نخواهید داشت که به شما اجازه دهد متوجه شوید چیزی در بدن شما اشتباه است. رایج‌ترین «علامت» شکستن ناگهانی استخوان است، به‌خصوص پس از یک زمین خوردن کوچک یا تصادف جزئی که معمولاً به شما آسیب نمی‌رساند. حتی اگر پوکی استخوان به طور مستقیم علائمی ایجاد نمی‌کند، ممکن است متوجه تغییراتی در بدن خود شوید که می‌تواند به این معنی باشد که استخوان‌های شما قدرت یا تراکم خود را از دست می‌دهند. این علائم هشداردهنده پوکی استخوان می‌تواند شامل موارد زیر باشد: کاهش قد. خمیدگی تغییر در وضعیت طبیعی بدن شما (بیشتر خم شدن یا خم شدن به جلو). تنگی نفس (اگر دیسک‌های ستون فقرات به‌اندازه کافی فشرده شده باشند تا ظرفیت ریه شما کاهش یابد). کمردرد (درد در ستون فقرات کمری). ممکن است مشاهده تغییرات در ظاهر فیزیکی خود سخت باشد. یکی از نزدیکانتان ممکن است بیشتر تغییراتی را در بدن شما ببیند (به‌خصوص قد یا وضعیت بدن). مردم گاهی در مورد «کوچک شدن» افراد مسن با افزایش سن شوخی می‌کنند، اما این می‌تواند نشانه‌ای از این باشد که باید برای آزمایش تراکم استخوان به پزشک مراجعه کنید. تشخیص: بعد از گرفتن تاریخچه و معاینات فیزیکی از بیمار برای تشخیص سریع پوکی استخوان، سنجش تراکم استخوان به کار می‌رود این آزمایش با استفاده از اشعه ایکس، تراکم مواد معدنی استخوان‌ها را اندازه‌گیری می‌کند و می‌تواند میزان پوکی استخوان را تعیین کند. این تصویر‌برداری به‌خصوص برای زنان در دوران یائسگی یا با عوامل خطر پوکی استخوان توصیه می‌شود. توجه علائم پوکی استخوان در زنان جوان و مراجعه به پزشک برای ارزیابی‌ها و آزمایش‌های تشخیصی می‌تواند به تشخیص زودهنگام پوکی استخوان کمک کند. تشخیص به‌موقع این بیماری امکان مدیریت بهتر و اجتناب از پیامد‌های جدی‌تر را فراهم می‌آورد. پیشگیری: پیشگیری از علائم پوکی استخوان در زنان جوان مستلزم توجه به سبک زندگی، تغذیه، ورزش و پیگیری‌های پزشکی منظم است. با اتخاذ این راهکار‌ها، زنان می‌توانند به حفظ سلامت استخوان‌های خود کمک کرده و خطر شکستگی‌های ناشی از پوکی استخوان را کاهش دهند. درمان: درمان زودهنگام پوکی استخوان بسیار مهم است. هر چه بیمار برنامه درمانی را زودتر شروع کند نتایج بهتری به دست خواهد آمد. در درمان پوکی استخوان بر کاهش سرعت یا توقف از دست رفتن مواد معدنی، افزایش تراکم استخوان، پیشگیری از شکستگی استخوان‌ها، و کنترل درد ناشی از این بیماری تمرکز می‌شود. پزشک، بر مبنای برآورد میزان قرار داشتن شما در معرض خطر شکستگی استخوان طی ۱۰ سال آینده که با استفاده از اطلاعاتی مانند آزمایش تراکم استخوان انجام می‌شود، توصیه‌های درمانی خود را ارائه می‌دهد. معمولاً اگر خطر شکستگی بالا نباشد، در درمان پوکی استخوان از دارو استفاده نشده و در عوض بر شیوه زندگی، ایمنی و اصلاح عوامل افزایش‌دهنده خطر از دست رفتن استخوان تمرکز می‌شود. دارو درمانی هورمون درمانی رژیم غذایی ورزش و حرکات اصلاحی از جمله سایر درمان‌های پوکی استخوان است نویسنده: داکتر معصومه پارسا

یک مرد آمریکایی با عمل به توصیه‌های رژیم غذایی که «چت‌جی‌پی‌تی»(ChatGPT) به وی داده بود، به روان‌پریشی مبتلا شد. یک مطالعه جدید، داستان هشداردهنده‌ای را ارائه کرده است. پزشکان در این مطالعه جزئیات چگونگی تجربه روان‌پریشی ناشی از مسمومیت را در مردی شرح دادند که پس از پیروی از توصیه‌های رژیم غذایی با راهنمایی هوش مصنوعی، دچار آن شده بود. این ممکن است اولین مورد مستند مسمومیت باشد که عامل مستقیم آن هوش مصنوعی است. پزشکان در «دانشگاه واشنگتن»(Washington)، وضعیت مردی را گزارش کردند که پس از مصرف «برومید»(bromide) به مدت سه ماه با توصیه «چت‌جی‌پی‌تی»، دچار مسمومیت ناشی از آن شده بود. ترکیبات «برومید» در اوایل قرن بیستم برای درمان مشکلات مختلف سلامتی، از بی‌خوابی گرفته تا اضطراب استفاده می‌شد. با این حال، مردم به تدریج متوجه شدند که این ماده می‌تواند در دوزهای بالا، سمی باشد و باعث مشکلات اعصاب‌ و روان شود. «برومید» تا دهه ۱۹۸۰، از بیشتر تجویزها حذف شد و موارد مسمومیت با آن نیز کاهش یافت. با این حال، این ماده هنوز در برخی داروهای دامپزشکی و سایر محصولات مصرفی از جمله مکمل‌های غذایی باقی مانده است و موارد مسمومیت با آن گاه به گاه رخ می‌دهد. اکنون این حادثه احتمالا اولین مسمومیت با «برومید» باشد که هوش مصنوعی مسبب آن بوده است. این مرد به یک اورژانس محلی مراجعه کرده است و به پرستاران گفته است که احتمالاً توسط همسایه‌اش مسموم شده است. اگرچه برخی از معاینات فیزیکی وی طبیعی بود، اما این مرد، مضطرب و بدبین شده بود و با وجود اینکه تشنه بود از نوشیدن آبی که به وی داده می‌شد خودداری می‌کرد. وی همچنین توهمات بینایی و شنوایی را تجربه می‌کرد و دچار یک دوره روان‌پریشی شده بود. وی در بحبوحه روان‌پریشی خود، سعی کرد از بیمارستان فرار کند. پس از آن، پزشکان وی را در بازداشت روانپزشکی غیرارادی به دلیل ناتوانی شدید قرار دادند. آنها سرم و یک داروی ضد روان‌پریشی را برای وی تجویز کردند و پس از آن، وضعیت روانی وی شروع به تثبیت کرد. پزشکان از همان ابتدا گمان کردند که مسمومیت ناشی از «برومید» مسئول بیماری این مرد است و هنگامی که وی به اندازه کافی خوب شد تا بتواند به طور منسجم صحبت کند، دقیقاً متوجه شدند که چگونه این ماده وارد بدن وی شده است. وی به پزشکان گفت: من سه ماه قبل عمداً شروع به مصرف «برومید» کردم. من در مورد مضرات استفاده نمک خوراکی در غذاهای روزانه اطلاع داشتم و تصمیم گرفتم دیگر از آن استفاده نکنم. پزشکان می‌گویند وقتی این مرد تصمیم گرفت نمک را از رژیم غذایی خود حذف کند، برای کمک با «چت‌جی‌پی‌تی» مشورت کرد و ظاهراً به هوش مصنوعی به وی گفته است که نمک خوراکی یا سدیم کلرید می‌تواند با «برومید» با خیال راحت جایگزین شود. وی با تأیید هوش مصنوعی، شروع به مصرف «برومید» به جای نمک کرده است. گفتنی است که این مرد احتمالاً از نسخه «چت‌جی‌پی‌تی ۳/۵» یا «۴/۰» استفاده می‌کرده است. پزشکان به گزارش‌های گفتگوهای این مرد با هوش مصنوعی دسترسی نداشتند، بنابراین هرگز دقیقاً نفهمیدند که مشاوره سرنوشت‌ساز وی چگونه پیش رفته است. با این حال، پژوهشگران  از «چت‌جی‌پی‌تی ۳/۵» پرسیدند که سدیم کلرید یا نمک خوراکی را با چه چیزی می‌توان جایگزین کرد و پاسخ هوش مصنوعی شامل «برومید» بود. پزشکان اعلام کردند که «چت‌جی‌پی‌تی» در پاسخ خود صراحتاً بیان کرده بود که زمینه این جایگزینی اهمیت دارد، اما هوش مصنوعی هرگز هشداری در مورد خطرات مصرف «برومید» ارائه نکرده است و همچنین نپرسیده که چرا این شخص در وهله اول به پرسیدن این سوال علاقه دارد. در نهایت این مرد به آرامی بهبود یافت و سرانجام پس از سه هفته از بیمارستان مرخص شد. پزشکان در مطالعه خود نوشتند: ابزارهایی مانند «چت‌جی‌پی‌تی» می‌توانند پلی بین دانشمندان و جمعیت غیر آکادمیک ایجاد کنند. با این حال، هوش مصنوعی خطر ترویج اطلاعات نادرست را نیز به همراه دارد. یک پزشک متخصص به کسی که نگران مصرف نمک خوراکی است، توصیه نمی‌کند که به «برومید» روی بیاورد.

مولتیپل اسکلروزیس (MS) بیماری‌ای است که مغز و نخاع را تحت تأثیر قرار می‌دهد .در حال حاضر درمان قطعی برای آن وجود ندارد، اما درمان‌های موجود می‌توانند به کنترل و مدیریت علائم کمک کنند. بیماری ام‌اس در زنان شایع‌تر از مردان است، به‌طوری‌که احتمال ابتلای زنان سه برابر بیش از مردان است.  اگرچه علائم ام‌اس در هر دو جنس مشابه است ،برخی از این علائم به‌دلیل عواملی مانند نوسانات هورمونی و ارتباط بالقوه با چربی بدن و محل تجمع آن، در زنان شایع‌تر یا متفاوت‌تر بروز می‌کنند. نوسانات هورمونی در دوران قاعدگی، بارداری و یائسگی می‌توانند بر شدت علائم ام‌اس تأثیر بگذارند. زنان ممکن است علائم اولیه ام‌اس مانند تغییرات بینایی، بی‌حسی یا احساس سوزن‌سوزن شدن را تجربه کنند. علائم مشترک: بسیاری از علائم مانند خستگی، ضعف عضلانی، تغییرات شناختی، و مشکلات جنسی )مانند خشکی واژن و مشکلات نعوظ( در هر دو جنس مشترک هستند. افزایش چربی بدن، به‌ویژه چربی شکمی، با التهاب مرتبط است که ممکن است در بیماری ام‌اس نقش داشته باشد. از آن‌جایی‌که زنان به‌طور طبیعی درصد چربی بدن بالاتری دارند. این عامل می‌تواند در شیوع بیشتر بیماری در آن‌ها مؤثر باشد. علائم خاصی که ممکن است در زنان برجسته‌تر باشند: - مشکلات بینایی: تاری دید، تشخیص رنگ ضعیف یا حرکات دردناک چشم. - اختلال عملکرد جنسی: خشکی واژن، مشکلات در برانگیختگی یا ارگاسم. - تغییرات عاطفی: افزایش اضطراب، افسردگی یا نوسانات خلقی. از جمله عوامل دیگری که باید در نظر گرفته شوند: - بارداری: اگرچه علائم ام‌اس ممکن است در دوران بارداری تغییر کند، اما به دلیل سرکوب سیستم ایمنی، احتمال عود بیماری کاهش می‌یابد. - یائسگی: علائم ممکن است در دوران یائسگی به دلیل نوسانات هورمونی بدتر شوند. - ویتامین:D تحقیقات، رابطه بین سطح ویتامین D و ابتلا به ام‌اس، روند پیشرفت و شدت علائم آن را بررسی می‌کنند. در نتیجه، زنان به‌طور نامتناسبی تحت تأثیر بیماری ام‌اس (MS) قرار می‌گیرند. در حالی‌که بسیاری از علائم این بیماری بین زنان و مردان مشترک است، نوسانات هورمونی، درصد چربی بدن و عوامل جغرافیایی ممکن است نقش بیشتری در بروز و شدت بیماری در زنان ایفا کنند. بیماری ام‌اس (MS) زمانی رخ می‌دهد که سیستم ایمنی بدن به مغز و نخاع حمله می‌کند. علت دقیق آن هنوز مشخص نیست. احتمال ابتلا به ام‌اس در شرایط زیر بیشتر است: - سن بین ۲۰ تا ۵۰ سال - زن بودن )زنان بیشتر از مردان در معرض ابتلا هستند.) - داشتن سابقه خانوادگی )برادر، خواهر یا والدین مبتلا به ام‌اس( - مصرف سیگار )احتمال ابتلا در افراد سیگاری حدود دو برابر بیشتر است( آزمایش‌های تشخیص بیماری ام‌اس: اگر پزشک عمومی مشکوک به ام‌اس باشد، شما را به متخصص مغز و اعصاب ارجاع می‌دهد. در این مراجعه، متخصص در مورد علائم شما پرس‌وجو می‌کند. هیچ آزمایش واحدی برای تشخیص قطعی ام‌اس وجود ندارد، اما ممکن است این آزمایش‌ها انجام شود: - بررسی حرکت، هماهنگی، بینایی، تعادل و رفلکس‌ها - آزمایش خون - MRI برای بررسی آسیب به مغز یا نخاع - پونکسیون کمری: نمونه‌گیری از مایع نخاعی با سوزن - تست‌های تحریک حسی با حسگرهایی که سرعت انتقال پیام‌ها از چشم یا گوش به مغز را اندازه‌گیری می‌کنند. درمان: در حال حاضر، درمان قطعی برای ام‌اس وجود ندارد، اما برخی روش‌ها می‌توانند روند پیشرفت بیماری را کند و علائم را کنترل کنند. نوع درمان به *نوع ام‌اس* و *علائم خاص فرد* بستگی دارد، و ممکن است با گذشت زمان نیاز به تغییر درمان‌ها باشد. شما توسط متخصصان مختلفی پشتیبانی خواهید شد. این متخصصان ممکن است شامل پرستار متخصص ام‌اس، متخصص مغز و اعصاب و فیزیوتراپیست باشند. داروهایی که ممکن است برای بیماری ام‌اس تجویز شوند ،عبارت‌اند از: 1. داروهای استروئیدی برای کاهش التهاب و کمک به بهبود عملکرد اعصاب. 2.درمان‌های اصلاح‌کننده بیماری، که به کاهش تعداد و شدت عودها کمک می‌کنند. 3. داروهای شل‌کننده عضلات برای کاهش اسپاسم، گرفتگی یا سفتی عضلانی. 4. داروهایی برای درمان درد، مشکلات بینایی و سایر علائم، که در جهت حمایت و کاهش ناراحتی‌های ناشی از بیماری ام‌اس به کار می‌روند. نویسنده: داکتر معصومه پارسا

سالپنژیت چیست؟ سالپنژیت به التهاب لوله‌های فالوپ که از تخمدان تا رحم کشیده می‌شود، اشاره دارد. این یک نوع بیماری التهابی لگن (PID) است که عفونت اندام‌های لگنی زنانه است و بیشتر در اثر عفونت‌های باکتریایی مقاربتی مانند کلامیدیا یا سوزاک ایجاد می‌شود. سالپنژیت می‌تواند یک یا هر دو لوله فالوپ را درگیر کند و در صورت عدم درمان، می‌تواند عوارض طولانی مدتی را به دنبال داشته باشد. لوله‌های فالوپ از رحم، یکی در هر طرف، و هر دو در نزدیکی تخمدان باز می‌شوند. در طی تخمک گذاری، تخمک آزاد شده وارد لوله فالوپ می‌شود و توسط موهای ریز به سمت رحم کشیده می‌شود. سالپنژیت التهاب لوله‌های فالوپ است. تقریباً همه موارد ناشی از عفونت باکتریایی از جمله بیماری‌های مقاربتی مانند سوزاک و کلامیدیا است. التهاب باعث ترشح مایع اضافی یا حتی چرک در داخل لوله فالوپ می‌شود. عفونت یک لوله معمولاً منجر به عفونت لوله دیگر می‌شود، زیرا باکتری از طریق عروق لنفاوی مجاور مهاجرت می‌کند. سالپنژیت یکی از شایع‌ترین علل ناباروری زنان است. بدون درمان سریع، عفونت ممکن است به طور دائمی به لوله فالوپ آسیب برساند، به طوری که تخمک‌های آزاد شده در هر چرخه قاعدگی نتوانند با اسپرم ملاقات کنند. اسکار و انسداد لوله‌های فالوپ شایع‌ترین عارضه طولانی مدت بیماری التهابی لگن (PID) است و به همین دلیل گاهی اوقات می‌توان از این وضعیت به عنوان (PID) نام برد. با این حال، اصطلاح  (PID) شامل سایر عفونت‌های دستگاه تناسلی زنان، مانند رحم و تخمدان‌ها می‌شود. علائم سالپنژیت سالپنژیت همیشه علامت دار نیست اما در برخی موارد ممکن است علائم زیر ظاهر شود : ترشحات بد بوی واژن ترشحات زرد رنگ واژن درد هنگام تخمک گذاری، قاعدگی یا رابطه جنسی لکه بینی بین قاعدگی کمر درد مبهم درد شکم حالت تهوع استفراغ تکرر ادرار این وضعیت می‌تواند حاد باشد و به طور ناگهانی و شدید ایجاد شود یا مزمن بوده و برای مدت طولانی و با علائم بسیار ناچیز یا فاقد علائم ادامه داشته باشد. علل سالپنژیت در ۹ مورد از هر ۱۰ مورد سالپنژیت، باکتری عامل آن است. برخی از شایع‌ترین باکتری‌های مسئول سالپنژیت عبارتند از: کلامیدیا گنوکوک (که باعث سوزاک می‌شود) مایکوپلاسما استافیلوکوک استرپتوکوک باکتری باید به دستگاه تناسلی زن دسترسی پیدا کند تا عفونت رخ دهد. باکتری‌ها را می‌توان به روش‌های مختلفی معرفی کرد. از جمله: رابطه جنسی قرار دادن (IUD) یا (دستگاه داخل رحمی) سقط جنین زایمان آپاندیسیت عوامل خطر سبک زندگی سالپنژیت عوامل سبک زندگی که به طور قابل توجهی خطر ابتلا به سالپنژیت را در زنان افزایش می‌دهد عبارتند از: برقراری رابطه جنسی بدون کاندوم عفونت قبلی با یک بیماری مقاربتی عوارض سالپنژیت بدون درمان، سالپنژیت می‌تواند باعث ایجاد طیف وسیعی از عوارض شود، از جمله: عفونت بیشتر: عفونت ممکن است به ساختارهای مجاور مانند تخمدان‌ها یا رحم سرایت کند. عفونت شرکای جنسی: شریک یا شرکای زن ممکن است باکتری را منقبض کرده و نیز عفونی شوند. آبسه لوله تخمدان: حدود ۱۵ درصد از زنان مبتلا به سالپنژیت دچار آبسه می‌شوند که نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارند. حاملگی خارج از رحم: یک لوله فالوپ مسدود شده مانع از ورود تخمک بارور شده به رحم می‌شود. سپس جنین در داخل فضای محدود لوله فالوپ شروع به رشد می‌کند. خطر حاملگی خارج رحمی برای زنان مبتلا به سالپنژیت قبلی یا سایر اشکال بیماری التهابی لگن (PID) حدود یک در ۲۰ است. ناباروری: لوله فالوپ ممکن است تغییر شکل داده یا زخمی شود به حدی که تخمک و اسپرم نتوانند به هم برسند. پس از یک دوره سالپنژیت یا (PID) دیگر، خطر ناباروری در زنان حدود ۱۵ درصد است. سالپنژیت چگونه تشخیص داده می‌شود؟ تشخیص سالپنژیت شامل تعدادی آزمایش است، از جمله: معاینه عمومی - برای بررسی حساسیت موضعی و بزرگ شدن غدد لنفاوی معاینه لگن - برای بررسی حساسیت و ترشح آزمایش خون - برای بررسی تعداد گلبول‌های سفید و سایر عواملی که نشان دهنده عفونت هستند. سواب مخاطی - یک اسمیر برای کشت و بررسی در آزمایشگاه گرفته می‌شود تا بتوان نوع باکتری را شناسایی کرد. لاپاراسکوپی - در برخی موارد، ممکن است نیاز باشد لوله‌های فالوپ توسط یک ابزار باریک که از طریق برش‌های شکمی وارد می‌شود، مشاهده شود. درمان سالپنژیت درمان بستگی به شدت بیماری دارد، اما ممکن است شامل موارد زیر باشد: آنتی بیوتیک - برای ازبین بردن عفونت، که در حدود ۸۵ درصد موارد موفقیت آمیز است. بستری شدن در بیمارستان - از جمله تجویز داخل وریدی آنتی بیوتیک جراحی - اگر شرایط در درمان دارویی مقاومت کند. نویسنده: داکتر معصومه پارسا

امروزه بر اثر فعالیت‌ها و اتفاقات مختلف انسان‌های زیادی دچار بی‌اشتهایی می‌شوند. از شایع‌ترین انواع بی‌اشتهایی، بی‌اشتهایی عصبی می‌باشد. هنگامی که احساس می‌کنید و بو و مزه غذا دیگر همچون سابق برایتان دلپذیر نیست و همچنین میلی به خوردن انواع غذاها ندارید شما دچار بی‌اشتهایی شده‌اید. بی اشتهایی ممکن است بر اثر انواع بیماری‌ها همچون: بیماری‌های دستگاه گوارش، سرطان‌ها و عفونت‌ها به وجود بیاید. همچنین ممکن است بر اثر مصرف برخی داروها اشتهای شما از دست برود. اما مهم‌ترین دلیل بی‌اشتهایی‌های طولانی مدت مشکلات عصبی است که سبب ایجاد بی اشتهایی عصبی می‌شوند. افراد مبتلا به این اختلال ممکن است ترس شدیدی از افزایش وزن داشته باشند، حتی زمانی که دچار کمبود وزن هستند. آنها ممکن است رژیم غذایی یا ورزش بیش از حد داشته باشند یا از راه‌های دیگری برای کاهش وزن استفاده کنند. به نوعی مشکل در تغذیه که وزن به طور غیرطبیعی پایین می‌آید و فرد استرس و اضطراب زیادی از افزایش وزن دارد را آنورکسیا یا بی‌اشتهایی عصبی می‌گویند. این بیماری که این روز ها به خصوص در میان خانم‌ها رایج شده است در آن فرد به کنترل وزن و حفظ اندامش بسیار زیاد اهمیت می‌دهد. و برای کاهش وزن با روش‌های فراوان و تلاش‌های زیاد جان خود را نیز به خطر می اندازد. افراد مبتلا به بی‌اشتهایی عصبی با محدود کردن غذای خود سعی می‌کنند از افزایش وزن خود جلوگیری کنند و یا به روند کاهش وزن خود ادامه دهند. در صورت ایجاد این بیماری بهتر است با مشاور و پزشک مشورت نمایید و مراحل درمانی را طی کنید. همچنین ما در ادامه این مقاله شما را تا حدودی با این بیماری آشنا می‌کنیم و اطلاعاتی را در اختیار شما قرار می‌دهیم. علل علل دقیق بی‌اشتهایی شناخته نشده است. عوامل زیادی ممکن است دخیل باشند. ژن‌ها و هورمون‌ها ممکن است نقش داشته باشند. نگرش‌های اجتماعی که تیپ‌های بدن بسیار لاغر را ترویج می‌کنند نیز ممکن است دخیل باشند. علائم: علائم و نشانه‌های فیزیکی بی‌اشتهایی ممکن است شامل موارد زیر باشد: کاهش شدید وزن و یا عدم افزایش وزن طبق الگوی تغییر وزن قبلی فرد آزمایش خون غیرطبیعی خستگی بی‌خوابی سرگیجه یا از‌حال‌رفتن تغییر رنگ سر انگشتان دست به رنگ آبی نازک شدن و شکننده شدن و ریزش موها به‌وجود آمدن موهای نرم و کرکی بر روی بدن عدم قاعدگی یبوست و درد شکم پوست خشک یا زرد عدم تحمل سرما ضربان قلب نامنظم فشارخون پایین کم‌آبی عوامل خطر بی‌اشتهایی عبارت‌اند از: نگران بودن یا توجه بیشتر به وزن و فرم بدن ابتلا به اختلال اضطراب در کودکی داشتن تصور منفی از خود داشتن مشکلات غذایی در دوران نوزادی یا اوایل کودکی داشتن ایده‌های اجتماعی یا فرهنگی خاص در مورد سلامت و زیبایی تلاش برای کامل بودن یا تمرکز بیش از حد روی قوانین بی‌اشتهایی اغلب در دوران پیش از نوجوانی یا نوجوانی یا جوانی شروع می‌شود. در زنان شایع‌تر است، اما ممکن است در مردان نیز دیده شود. افرادی که بی‌اشتهایی دارند اغلب ترس شدیدی از افزایش وزن دارند و ممکن است فکر کنند که اضافه‌وزن دارند، حتی زمانی که لاغر هستند. برای جلوگیری از افزایش وزن یا ادامه کاهش وزن، افراد مبتلا به بی‌اشتهایی اغلب مقدار یا نوع غذایی که می‌خورند را محدود می‌کنند. آنها برای کنترل وزن و شکل خود ارزش زیادی قائل هستند و از تلاش‌های شدید استفاده می‌کنند که می‌تواند به زندگی آنها آسیب زیادی وارد کند. بی‌اشتهایی به دلیل تغذیه بسیار نامناسب می‌تواند باعث تغییراتی در مغز شود که به آن سوءتغذیه نیز می‌گویند. این زمانی است که افراد مواد مغذی موردنیاز بدنشان برای سالم ماندن را دریافت نمی‌کنند؛ بنابراین ادامه رفتار مخاطره‌آمیز و مخرب انتخابی نیست. اگر درمان نشود، کاهش وزن می‌تواند به نقطه‌ای برسد که افراد مبتلا به بی‌اشتهایی در معرض خطر آسیب جدی جسمی یا مرگ باشند. بی‌اشتهایی دارای دومین میزان مرگ‌ومیر در بین هر بیماری روانی است، بیشتر مرگ‌های مرتبط با بی‌اشتهایی ناشی از بیماری‌های قلبی و خودکشی است. بی‌اشتهایی، مانند سایر اختلالات خوردن، می‌تواند زندگی افراد را تحت‌الشعاع قرار دهد و غلبه بر آن بسیار دشوار است. ازآنجایی‌که به تغییرات مغز مربوط می‌شود، رفتارهای بی‌اشتهایی یک انتخاب نیستند و این بیماری واقعاً مربوط به غذا یا ظاهر خاصی نیست. با درمان اثبات شده، افراد مبتلا به بی‌اشتهایی می‌توانند به وزن سالم برگردند، عادات غذایی متعادل‌تری ایجاد کنند و برخی از عوارض جدی پزشکی و سلامت روان بی‌اشتهایی را معکوس کنند. عوارض بی‌اشتهایی عصبی می‌تواند عوارض زیادی داشته باشد. در شدیدترین حالت ممکن است کشنده باشد. مرگ ممکن است به طور ناگهانی اتفاق بیفتد - حتی اگر شما به طور مشهودی کم‌وزن نباشید. ریتم نامنظم قلب که به‌عنوان آریتمی نیز شناخته می‌شود، می‌تواند منجر به مرگ شود. همچنین، عدم تعادل الکترولیت‌ها - مواد معدنی مانند سدیم، پتاسیم و کلسیم که تعادل مایعات را در بدن حفظ می‌کنند، نیز می‌تواند منجر به مرگ شود. سایر عوارض بی‌اشتهایی عبارت‌اند از: کم‌خونی سایر بیماری‌های قلبی، مانند افتادگی دریچه میترال یا نارسایی قلبی. افتادگی دریچه میترال زمانی اتفاق می‌افتد که دریچه بین حفره چپ بالا و پایین قلب به‌درستی بسته نمی‌شود. پوکی استخوان که می‌تواند خطر شکستگی را افزایش دهد. از دست دادن عضلات. مشکلات معده، مانند یبوست، نفخ یا حالت تهوع. مشکلات کلیوی. در زنان، بی‌اشتهایی می‌تواند منجر به پریود نشدن شود. در مردان، می‌تواند تستوسترون را کاهش دهد. اگر به‌شدت دچار سوءتغذیه شوید، هر سیستم عضوی در بدن شما ممکن است آسیب ببیند. این آسیب ممکن است به طور کامل قابل برگشت نباشد، حتی زمانی که بی‌اشتهایی تحت کنترل باشد. علاوه بر عوارض جسمی، ممکن است علائم و شرایط سلامت روان دیگری نیز داشته باشید، از جمله: افسردگی و سایر اختلالات خلقی. اضطراب اختلالات شخصیت. اختلالات وسواس اجباری. سوءمصرف الکل و مواد. آسیب به خود، افکار خودکشی، اقدام به خودکشی یا خودکشی. راه‌های تشخیص: مواردی هستند که به افراد در تشخیص بیماری بی‌اشتهایی عصبی کمک می‌کنند. برخی از رایج‌ترین آ‌ن‌ها به شرح زیر است: BMI یا شاخص توده بدنی که با استفاده از آن می‌توان به استانداردهای لازم بدن هر فرد باتوجه‌به اندازه قد، وزن و سایر مشخصات او پی برد. آزمایش‌های پروتئین و خون که نشان می‌دهد فرد از هر ماده لازم برای حیات و سلامت، چه میزان در بدن خود ذخیره دارد. آزمون‌های روان‌شناختی مختلف که اختلالات روانی فرد را شناسایی کرده و میزان خطرآفرین بودن آن را مشخص می‌کند. درمان: بیماری‌های تغذیه خطرناک است و جان انسان را تهدید می‌کند. به همین علت بهترین راه مراجعه به پزشک متخصص و مشورت با ایشان است. اما در ادامه ما چند توصیه مهم را برای شما بازگو می‌کنیم. عادت‌های غذایی سالم و تفکری درست درباره وزن را آموزش ببینیم. این فکر را که لاغری سبب شادی و نشاط شما می‌شود را رها کنید. آگاهی خود را دربارهٔ بیماری آنورکسیا و دیگر اختلالات تغذیه افزایش دهید. فراموش نکنید که لاغری نشانه موفقیت و ارزشمندبودن و افزایش وزن دلیل بر ضعف افراد نیست. انواع غذاها را مصرف کنید؛ زیرا بدن سالم به همه غذاها نیاز دارد. خود و دیگران را بر اساس چاقی و لاغری قضاوت نکنید و فراموش نکنید وزن نشانه شخصیت افراد نیست. تبلیغات رسانه‌ها را که شما را تشویق به لاغری می‌کند، دنبال نکنید و اجازه ندهید چیزی حس بدی در مورد بدنتان به شما انتقال دهد. بر اساس استعدادهایتان به خود ارزش دهید نه بر حسب وزن بدنتان. اگر فردی را دیدید که دچار این بیماری است با آرامش او را تشویق کنید تا به پزشک مراجعه کند و مراحل درمانی را زیر نظر پزشک طی کند. نویسنده: داکتر معصومه پارسا