لزلی ارچمبولت، مسوول سیاستهای بشردوستانه سازمان حفاظت از کودکان در ایالات متحده اعلام کرده است که پشتکردن کشورش به رنج کودکان افغانستانی، او را بهشدت خشمگین و ناامید کرده است.
لزلی ارچمبولت هشدار داده است که قطع ناگهانی کمکهای بشردوستانه آمریکا، بحران بشری را در افغانستان عمیقتر کرده است. او که پیشتر به کابل و ولایات شرقی افغانستان سفر کرده بود، میگوید این اقدام آمریکا «دههها وعده تکراری برای حفاظت از زنان و کودکان افغانستانی را به کلماتی میانخالی تقلیل» داد.
این مقام سازمان حفاظت از کودکان هشدار داده است که قطع بیش از ۸۰ درصد کمکهای خارجی آمریکا در سال ۲۰۲۵، هزینه انسانی تکاندهندهای را رقم زده است و پیامدهای آن بهگونهای قابل پیشبینی ویرانگر است.
در ماه اپریل سال گذشته، حکومت ایالات متحده تمام کمکهای بشردوستانه برای حمایت از کودکان و خانوادهها در افغانستان را قطع کرد.
مسوول سیاستهای بشردوستانه سازمان حفاظت از کودکان در ایالات متحده با اشاره به تعطیلی بیش از ۴۰۰ مرکز صحی در افغانستان ناشی از قطع کمکهای مالی آمریکا، افزود که این وضعیت مردم را مجبور ساخته است تا به تعداد اندک مراکز باقیمانده مراجعه کنند؛ مراکزی که اکنون بهشدت با فشار و ازدحام بیشاز حد مواجهاند.
خانم لزلی میگوید کمکهای بشردوستانه آمریکا پیش از این، منابع مالی مهمی را برای فعال نگهداشتن این کلینیکها فراهم میکرد، اما اکنون آینده این مراکز در خطر قرار دارد و شمار بیشتری از مادران و کودکان با تهدید جدی مواجهاند.
همچنین لزلی ارچمبولت در بخشی از گزارشش میگوید که پس از بازگشت از افغانستان به واشنگتن، با سیاستگذاران آمریکایی از طیفهای مختلف سیاسی درباره وضعیت اسفبار کودکان افغان گفتگو کرده است. بیش از ۱۰۰ هزار شهروند آمریکایی به سازمان حمایت از کودکان مستقر در آمریکا پیوستهاند و با ارسال نامه به نمایندگانشان، خواستار اقدام برای حفاظت از کودکان افغانستان شدهاند.
مسوول سیاستهای بشردوستانه سازمان حفاظت از کودکان در آمریکا میگوید، کودکان افغانستان نیاز دارند که حکومت ایالات متحده کمکهای بشردوستانه نجاتبخش را دوباره ارائه کند.
او نیز از حکومت ایالات متحده خواست که بهگونه فوری اقدام کند و به ارزشهایی وفادار بماند که این کشور برای نسلها به آن افتخار کرده است.
خانم ارچمبولت معتقد است: «هر کودک سزاوار یک کودکی واقعی است؛ فرقی نمیکند که کیست یا در کجا زندگی میکند. کودکان افغانستان نیز همانقدر سزاوار زندهماندن، رشدکردن، رؤیاپردازی و بازیکردن را دارند که کودکان امریکایی یا کودکان هر ملیت دیگر دارند.»
