برچسب: گرسنگی

2 روز قبل - 87 بازدید

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد از ادامه گرسنگی در جهان ابراز نگرانی کرده و می‌گوید که با وجود دهه‌ها پیشرفت، نظام جهانی غذا همچنان با چالش‌های جدی روبرو است. آقای گوترش با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که میزان گرسنگی در جهان همچنان در سطحی غیرقابل‌قبول قرار دارد. وی در ادامه تاکید کرد که هر انسان حق دارد به غذا دسترسی داشته باشد و کشورها باید برای فراهم‌کردن غذای سالم و کافی برای همه، اقدامات عملی انجام دهند. او افزوده است: «بیایید تعهدات مشترک خود را به اقدام عملی تبدیل کنیم و نظام‌های غذایی پایدار، سالم و عادلانه را برای همه فراهم کنیم.» همچنین پیشتر، سازمان ملل متحد در گزارشی از افزایش ناامنی غذایی و سوءتغذیه در افغانستان خبر داده بود. این سازمان چند وقت پیش اعلام کرده بود که سوءتغذیه حاد و گرسنگی در افغانستان به بالاترین سطح رسیده و ۱۵.۹ میلیون تن در کشور با ناامنی حاد غذایی روبرو هستند.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 94 بازدید

جان آیلیف، ریس برنامه‌ جهانی غذا در افغانستان در تازه‌ترین مورد هشدار داده است که در ماه‌های آینده، ۱۹ میلیون تن یعنی نزدیک به ۴۰ درصد جمعیت این کشور، با گرسنگی شدید روبرو خواهند شد. آقای آیلیف در گفتگو با خبرگزاری اسوشیتدپرس گفته است که شمار افرادی که از گرسنگی رنج می‌برند، بیش از هر زمان دیگری شده است. او تاکید کرده است که سوءتغذیه‌ی شدید که در صورت درمان‌نشدن می‌تواند به مرگ منجر شود، به‌ گونه نگران‌کننده‌ای در افغانستان در حال افزایش است. او تصریح کرد که در سال پیش رو نزدیک به پنج میلیون و ۳۰۰ هزار زن و کودک در افغانستان به درمان سوءتغذیه‌ی شدید نیاز خواهند داشت؛ رقمی که یک میلیون و ۳۰۰ هزار بیشتر از ۲۰۲۲ است. بر بنیاد گزارش اسوشیتدپرس، بخش سوءتغذیه شفاخانه‌ی صحن طفل اندرا گاندی، یکی از مرکزهای اصلی درمان کودکان در افغانستان، با همه ظرفیت فعالیت می‌کند و هر ۲۰ تخت آن پر است. جان آیلیف تأکید کرده است که کودکان بیشترین آسیب را از کم‌بود مواد غذایی می‌بینند؛ زیرا بدن آن‌ها هنوز در حال رشد است و به مواد مغذی بیش‌تری نیاز دارد. برنامه جهانی غذا هشدار داد که کم‌بود غذا می‌تواند آن‌ها را در معرض سوءتغذیه شدید و خطر مرگ قرار دهد. این وضعیت در حالی ادامه دارد که اقتصاد افغانستان پس از خروج نیروهای ائتلاف به رهبری ایالات متحده و بازگشت حکومت سرپرست به قدرت در سال ۲۰۲۱ میلادی، با بحران‌های جدی روبرو شده است.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 115 بازدید

برنامه توسعه‌ سازمان ملل متحد و ابتکار فقر و توسعه انسانی آکسفورد اعلام کردند که شمار افراد گرفتار فقر چندبعدی در جهان برای نخستین‌ بار از زمان راه‌اندازی این شاخص در ۲۰۱۰ میلادی افزایش یافته و به ۱.۲ میلیارد تن رسیده است. سازمان ملل در گزارش «شاخص جهانی فقر چندبعدی سال ۲۰۲۶» وضعیت فقر را در ۱۰۸ کشور در حال توسعه را بررسی کرده است. بر بنیاد گزارش که امروز (شنبه، ۲۵ میزان) نشر شده، شاخص فقر چندبعدی در افغانستان ۰.۳۶۰ است. این برآورد نشان می‌دهد که ۶۴.۹ درصد جمعیت افغانستان، معادل حدود ۲۶.۳ میلیون تن، با محرومیت‌های چندبعدی شامل مشکلات در زمینه آموزش، صحت و سطح رفاه زندگی روبرو است. طبق این داده‌ها، آموزش بیش‌ترین سهم را در محرومیت چندبعدی افغانستان دارد و پس از آن سطح زندگی و صحت قرار می‌گیرند. کم‌بود دسترسی به امکانات اساسی نیز از عامل‌های مؤثر بر وضعیت خانواده‌ها است. همچنین در سطح جهان، گزارش ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که بیش از نیمی از افراد گرفتار فقر چندبعدی، کودکان‌اند و ۸۳ درصد آن‌ها در مناطق روستایی زندگی می‌کنند. در ادامه آمده است که از میان ۸۹ کشوری که اطلاعات روندی درباره آن‌ها در دسترس بوده، ۳۳ کشور توانسته‌اند شاخص فقر چندبعدی خود را در کمتر از ۱۵ سال به نصف کاهش دهند. برنامه توسعه‌ای سازمان ملل متحد تاکید کرده است که کاهش فقر چندبعدی به اقدام‌های هماهنگ در بخش‌های آموزش، صحت و بهبود سطح زندگی نیاز دارد.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 124 بازدید

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که طی سال گذشته حدود ۶۴۵ میلیون تن در سراسر جهان با گرسنگی روبرو بودند. آقای گوترش روز (جمعه، ۲۴ میزان/۱۶ اکتوبر) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که باید از ظرفیت‌های موجود برای تامین غذا استفاده شود. او در ادامه تاکید کرده است که غذا یک حق اساسی انسانی است، اما میلیون‌ها تن در سراسر جهان هنوز با گرسنگی مواجه‌اند. وی در ادامه افزوده است که جهان دانش، فناوری و توانایی لازم برای تامین غذای مردم را در اختیار دارد و زمان آن رسیده است که از این امکانات برای مبارزه با گرسنه‌گی استفاده شود. دبیرکل سازمان ملل تاکید کرده است که همه مردم، در هر نقطه‌ای از جهان، باید به غذای سالم، مغذی دسترسی داشته باشند. این در حالی است که در افغانستان، گرسنگی به شکل شدیدی روی زندگی شهروندان تاثیر گذاشته است. برنامه‌ جهانی غذا با نشر آمارهای مدعی شده است که بیش از ۱۷ میلیون جمعیت این کشور با ناامنی شدید غذایی روبرو هستند.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 105 بازدید

یان اگلند، رییس شورای پناهندگان ناروی در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که یک‌سوم جمعیت افغانستان در زمستان پیشرو با گرسنگی مواجه خواهند شد. آقای اگلند با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که امسال دست‌کم دو میلیون نفر به شمار افرادی که به غذای کافی دسترسی ندارند، افزوده شده است. او تاکید کرد که در حال حاضر، نزدیک به ۱۶ میلیون تن در افغانستان به غذای کافی دسترسی ندارند و این وضعیت ناشی از هم‌زمانی تورم، نرخ بالای بیکاری، تغییرات اقلیمی و کاهش کمک‌های بشردوستانه می‌باشد. رییس شورای پناهندگان ناروی نوشت سال گذشته شمار افغانستانی‌هایی که به غذای مورد نیاز دسترسی نداشتند به ۱۴ میلیون نفر می‌رسید. وی افزوده است که این آمار به‌طور روز افزون در حال افزایش است. همچنین آقای یان اگلند هشدار داد که اگر به بحران گرسنگی در افغانستان به سرعت رسیدگی نشود، تعداد گرسنگان همچنان افزایش خواهند یافت. رییس شورای پناهندگان ناروی نوشت: «با مادرانی که ماه گذشته در کابل و قندهار دیدار کردم، گفتند قادر به فراهم‌آوری غذای کافی به فرزندان خود نیستند.» او افزود که مادران افغانستان از فرارسیدن فصل سرما و ادامه گرسنگی به شدت هراس دارند. یان اگلند تصریح کرد که این وضعیت پیامد فراموش کردن افغانستان پس از به قدرت رسیدن حکومت سرپرست است. این مقام شورای پناهندگان ناروی تاکید کرد که برنامه‌های بشردوستانه در افغانستان نیازمند افزایش فوری کمک‌های اهداکنندگان است. سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد و برنامه جهانی غذا روز پنجشنبه اعلام کردند که نزدیک به ۱۹.۲ میلیون نفر، برابر با ۳۸ درصد جمعیت افغانستان در زمستان پیش‌رو با سطح بالای ناامنی حاد غذایی روبه‌رو خواهند شد.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 129 بازدید

سازمان ریچ در تازه‌ترین مورد در باره‌ی نیازهای زمستانی مردم افغانستان، هشدار داده است که ۷۴ درصد جوامع بررسی‌شده به‌ دلیل گرانی مواد غذایی و ناتوانی در خرید آن با مشکلات امنیت غذایی مواجه هستند. این گزارش که امروز (چهارشنبه، ۲۲ میزان) همگانی شده، آمده است که با نزدیک‌شدن زمستان، کمبود مواد سوخت، امکانات گرمایشی و دشواری دسترسی به خدمات بهداشتی، زندگی خانواده‌های آسیب‌پذیر را نیز با خطر روبرو می‌کند. بر بنیاد یافته‌های سازمان ریچ، ۵۸ درصد خانواده‌های بررسی‌شده برای گرم‌کردن خانه‌های‌ شان از فضولات حیوانی، بوته‌ها یا زباله استفاده می‌کنند و ۱۷ درصد نیز در داخل خانه آتش روشن می‌کنند؛ روش‌هایی که می‌توانند سلامت اعضای خانواده را به خطر بیندازند. در بخشی از گزارش آمده است که برف‌باری و بسته‌شدن راه‌ها نیز دسترسی به خدمات صحی و رفت‌وآمد را دشوارتر می‌سازد. بر اساس گزارش، در ۳۶ درصد جوامع بررسی‌شده، مشکلات رفت‌وآمد ناشی از برف وجود دارد؛ وضعیتی که می‌تواند دسترسی بیماران، زنان باردار و مادران شیرده را به خدمات درمانی محدود کند. سازمان ریچ در بخشی از گزارشش تاکید کرده است که آمادگی برای زمستان باید بر تأمین مواد غذایی، سوخت و وسایل گرمایشی و حفظ دسترسی خانواده‌ها به خدمات اساسی متمرکز باشد. این در حالی است که در افغانستان، گرسنگی به شکل شدیدی روی زندگی شهروندان تاثیر گذاشته است. برنامه‌ جهانی غذا با نشر آمارهای مدعی شده است که بیش از ۱۷ میلیون جمعیت این کشور با ناامنی شدید غذایی روبرو هستند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 123 بازدید

سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که مهاجران برای مهاجرت انتخاب نمی‌کنند که خانه و سرزمین خود را ترک کنند. این نهاد امروز (پنج‌شنبه، ۱۶ میزان) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بیشتر افراد به انتخاب‌های ناممکن ناچار می‌شوند؛ این که برای یافتن امنیت همه چیز خود را پشت سر بگذارند و به مهاجرت اقدام کنند. سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که بیشتر مهاجران می‌خواهند به سرزمین خود باز گردند. در اعلامیه آمده است که کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان همه‌روزه به مهاجران کمک می‌کند که زندگی خود را از نو بسازند. این در حالی است که مهاجرت از چندین دهه به این سو به یکی از جنبه‌های هویتی شهروندان افغانستان بدل شده است. در مقایسه با میزان جمعیت افغانستان بیشترین رقم مهاجرت را در جهان به خود اختصاص داده است. مهاجران افغانستان که بیشترشان در پاکستان و ایران به سر می‌برند، با محدودیت‌های شدیدی در دسترسی به خدمات عمومی در این دو کشور مواجه هستند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 147 بازدید

اوچا یا دفتر هماهنگی امور کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد از اختصاص ۱۸ میلیون دالر برای کمک‌رسانی در افغانستان خبر داد. این سازمان امروز (سه‌شنبه، ۱۴ میزان) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این بودجه از صندوق مرکزی واکنش اضطراری سازمان ملل متحد (CERF) به افغانستان اختصاص داده شده است. در اعلامیه آمده است با توجه به این‌که ۲۱.۹ میلیون نفر در افغانستان به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند و تنها حدود ۳۱ درصد از طرح بشردوستانه‌ی سال ۲۰۲۶ میلادی تأمین مالی شده است، این حمایت در زمان بسیار مهمی ارائه می‌شود. تام فچلر، معاون دبیرکل سازمان ملل متحد در امور بشردوستانه و هماهنگ‌کننده‌ی امداد اضطراری اعلام کرده است که اختصاص ۱۶۰ میلیون دالر از صندوق مرکزی واکنش اضطراری سازمان ملل متحد برای رسیدگی به ۱۲ بحران که با کمبود بودجه مواجه است، تصویب کرده است. او تاکید کرد که از این مبلغ، ۱۰ میلیون دالر برای اطمینان از این‌که افراد دارای معلولیت از کمک‌ها محروم نمانند، اختصاص یافته است. وی افزوده است: «قرار است به ۸۷ میلیون نفر کمک‌رسانی شود. وقت برای تلف کردن نداریم.» این مقام سازمان ملل تأکید کرده است که بحران‌هایی که بیش از همه در جهان نادیده گرفته می‌شوند، نباید به بحران‌های فراموش‌شده تبدیل شوند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 188 بازدید

وقتی صدای شکم کودکان بلندتر از صدای قاشق و بشقاب می‌شود، مادر دیگر نمی‌داند چگونه گرسنگی آنان را پنهان کند. در خانه‌ای کوچک و خاموش، در یکی از روستاهای اطراف کابل، این صدا برای یک خانواده هشت‌نفره به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده است؛ خانواده‌ای متشکل از پدر و مادر و چهار دختر و دو پسر که هر شب، پیش از خواب، به جای فکر کردن به فردای بهتر، نگران این هستند که آیا صبح چیزی برای خوردن خواهند داشت یا نه. مادر می‌گوید سخت‌ترین لحظه روز برایش زمانی است که کودکانش دور سفره می‌نشینند و او چیزی برای گذاشتن روی آن ندارد. گاهی چند تکه نان خشک را میان هشت نفر تقسیم می‌کند و برای آن‌که سهم کودکان بیشتر شود، خودش از خوردن صرف‌نظر می‌کند. وقتی بچه‌ها می‌پرسند: «مادر، تو نمی‌خوری؟» لبخند می‌زند و می‌گوید: «من گرسنه نیستم.» اما او گرسنه است. خانه این خانواده ساده است؛ دیوارهای فرسوده، وسایل اندک و آشپزخانه‌ای که در آن، مقدار کمی آرد و روغن باقی مانده است. زندگی در این خانه بیشتر با کمبود معنا می‌شود تا با داشته‌ها. مادر هر روز پیش از پختن نان، به ظرف آرد نگاه می‌کند و حساب می‌کند اگر امروز این مقدار مصرف شود، برای فردا چه باقی خواهد ماند. گاهی مجبور می‌شود نان را کوچک‌تر از روز قبل بپزد. گاهی آب غذا را بیشتر می‌کند تا یک قابلمه کوچک برای هشت نفر کافی باشد. و گاهی غذایی که باید برای یک خانواده هشت‌نفره باشد، تنها به چند لقمه برای هر نفر تبدیل می‌شود. پدر خانواده کار ثابت ندارد. صبح‌ها، پیش از آن‌که کودکان از خواب بیدار شوند، از خانه بیرون می‌شود و به امید پیدا کردن کار روزمزدی راهی می‌شود. او نمی‌داند آن روز کاری پیدا خواهد کرد یا نه. روزهایی که کار پیدا می‌کند، با دستمزدی اندک به خانه برمی‌گردد؛ پولی که حتی پیش از رسیدن به خانه، جای مصرفش مشخص شده است: مقداری آرد، کمی روغن، شاید چند کیلو برنج و اگر چیزی باقی بماند، برای یکی از نیازهای ضروری خانه. اما روزهایی هم هست که از صبح تا شام در جست‌وجوی کار می‌گردد و دست خالی به خانه برمی‌گردد. در چنین شب‌هایی، وارد شدن به خانه برای خودش از هر چیز دیگری سخت‌تر است. کودکان به استقبالش می‌آیند و شاید یکی از آنان بپرسد: «پدر، چیزی برای خوردن آوردی؟» پدر نمی‌داند چه بگوید. گاهی فقط سرش را پایین می‌اندازد و سکوت می‌کند. او می‌گوید تحمل گرسنگی خودش برایش آسان‌تر است، اما تحمل نگاه کودکانش دشوار است؛ کودکانی که هنوز آن‌قدر بزرگ نشده‌اند که بفهمند چرا در خانه دیگران سفره پر است، اما در خانه آنان، مادر برای تقسیم یک تکه نان میان چند نفر حساب می‌کند. چهار دختر خانواده هر کدام آرزوهایی دارند. یکی دوست دارد درس بخواند، دیگری می‌خواهد خیاط شود و دیگری آرزو دارد روزی زندگی متفاوتی داشته باشد. اما فقر باعث شده بسیاری از این آرزوها پیش از آن‌که فرصت جوانه زدن پیدا کنند، در همان ذهن کودکی باقی بمانند. دختر بزرگ‌تر خانواده بیشتر از همه شرایط خانه را درک می‌کند. وقتی می‌بیند مادر چیزی برای خوردن ندارد، تلاش می‌کند کمتر غذا بخورد تا سهم خواهرها و برادرهای کوچک‌ترش بیشتر شود. او می‌گوید دیگر مثل گذشته چیزی از پدر و مادرش نمی‌خواهد؛ نه لباس تازه، نه کفش نو و نه خوراکی. چون می‌داند هر خواسته‌ای که بر زبان بیاورد، ممکن است پدرش را بیشتر شرمنده کند. پسر کوچک‌تر خانواده اما هنوز کودک است و نمی‌تواند گرسنگی را مانند خواهر بزرگش پنهان کند. وقتی گرسنه می‌شود، به آشپزخانه می‌رود و در ظرف‌ها را نگاه می‌کند؛ شاید چیزی باقی مانده باشد. اگر چیزی پیدا نکند، نزد مادر می‌رود و می‌پرسد چه زمانی غذا آماده می‌شود. مادر گاهی به او می‌گوید: «کمی صبر کن.» اما خودش هم نمی‌داند برای چه چیزی باید صبر کند. شاید برای پیدا شدن کار پدر. شاید برای رسیدن کمک یک آشنا. و شاید فقط برای این‌که چند ساعت دیگر بگذرد. در این خانه، غذا دیگر تنها غذا نیست؛ موضوعی است که تمام زندگی خانواده را تحت تأثیر قرار داده است. مادر باید تصمیم بگیرد امروز نان بیشتری بپزد یا آرد را برای فردا نگه دارد. پدر باید میان خرید مواد غذایی و پرداخت یکی از هزینه‌های ضروری خانه انتخاب کند. کودکان نیز کم‌کم یاد گرفته‌اند که اگر چیزی روی سفره نیست، نباید زیاد سؤال کنند. مادر می‌گوید گاهی وقتی کودکانش خواب هستند، کنارشان می‌نشیند و به چهره‌هایشان نگاه می‌کند. از خودش می‌پرسد چرا باید کودکانش چنین زندگی‌ای داشته باشند؛ چرا دخترانش به جای فکر کردن به آینده، نگران لباس و غذا باشند و چرا پسرانش باید از کودکی طعم سختی را بچشند. بیشترین دردش این است که نمی‌تواند خواسته‌های ساده فرزندانش را برآورده کند؛ خواسته‌هایی که شاید برای یک خانواده دیگر کوچک باشند، اما برای آنان به بزرگ‌ترین آرزوها تبدیل شده‌اند. یک لباس نو، یک جفت کفش، غذای کافی، یک وعده گوشت، میوه‌ای برای کودکان و حتی یک روز بدون نگرانی از خالی شدن سفره. پدر خانواده، با وجود خستگی، هر روز دوباره از خانه بیرون می‌شود. می‌گوید اگر امروز کار پیدا نکرده، شاید فردا پیدا کند. اگر امروز نتوانسته برای فرزندانش غذای کافی تهیه کند، شاید فردا وضعیت بهتر شود. همین امید کوچک است که هر صبح او را از جا بلند می‌کند. اما فقر به‌آرامی امید را هم خسته می‌کند. روزها می‌گذرند و خانواده همچنان با همان مشکل روبه‌رو است. گاهی غذایی در خانه هست و گاهی نیست. گاهی پدر کار پیدا می‌کند و گاهی نه. گاهی کودکان می‌خندند و گاهی گرسنگی و نگرانی، سکوت سنگینی بر خانه حاکم می‌کند. با این همه، مادر هنوز تلاش می‌کند خانه را گرم نگه دارد. اگر غذایی باشد، نخست کودکان را سیر می‌کند. اگر لباس سالمی باقی مانده باشد، آن را به کوچک‌ترها می‌دهد. اگر تنها چند تکه نان در خانه باشد، آن را میان شش کودک تقسیم می‌کند و خودش و همسرش سهم کمتری برمی‌دارند. او شاید نتواند فقر را از خانه بیرون کند، اما تلاش می‌کند کودکانش کمتر طعم آن را احساس کنند. شب هنگام، وقتی چراغ خانه کم‌نور است و کودکان یکی‌یکی به خواب می‌روند، پدر و مادر در سکوت کنار هم می‌نشینند. دیگر چیزی برای گفتن ندارند. هر دو می‌دانند که فردا دوباره همان راه تکرار خواهد شد؛ پدر به دنبال کار خواهد رفت و مادر در آشپزخانه به مقدار آرد باقی‌مانده نگاه خواهد کرد. شش کودک نیز صبح از خواب بیدار خواهند شد و شاید دوباره نخستین پرسش‌شان این باشد: «امروز برای صبحانه چه داریم؟» و مادر باز هم تلاش خواهد کرد لبخند بزند. شاید دردناک‌ترین بخش زندگی این خانواده همین باشد؛ این‌که گرسنگی دیگر یک اتفاق ناگهانی نیست، بلکه به بخشی از زندگی روزمره‌شان تبدیل شده است. آنان دیگر از خالی بودن سفره تعجب نمی‌کنند؛ فقط امیدوارند روز بعد، چیزی برای گذاشتن روی آن پیدا شود. در یکی از روستاهای اطراف کابل، خانواده‌ای هشت‌نفره شب‌هایش را با چنین امیدی به صبح می‌رساند؛ امیدی کوچک اما سرسخت؛ برای سفره‌ای که روزی پرتر باشد، برای کاری ثابت برای پدر، برای آرامشی که مادر سال‌هاست از آن دور مانده و برای آینده‌ای که در آن هیچ‌کدام از شش کودک مجبور نباشند گرسنگی را به عنوان بخشی از کودکی خود به یاد بیاورند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 159 بازدید

برنامه جهانی غذا در تازه‌ترین مورد اعلام کرد که ۲۶۶ میلیون تن در سراسر جهان با ناامنی حاد غذایی روبرو هستند. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که با افزایش ناامنی غذایی، حمایت افراد برای مبارزه با گرسنگی اهمیت بیشتری پیدا کرده است. برنامه جهانی غذا در ادامه تاکید کرده است که در کنار دولت‌ها و شرکت‌ها، کمک‌های افراد نیز به یکی از منابع مهم برای پیش‌برد ماموریت این نهاد در مبارزه با گرسنگی تبدیل شده است. او در ادامه افزوده است که این حمایت‌ها در شرایطی اهمیت دارد که میلیون‌ها تن در سراسر جهان با کمبود شدید غذا روبرو هستند. این سازمان تصریح کرد که پشتیبانی از فعالیت‌های آن برای مقابله با گرسنگی و رسید‌گی به نیازهای غذایی مردم در سراسر جهان ضروری است. این در حالی است که در افغانستان، گرسنگی به شکل شدیدی روی زندگی شهروندان تاثیر گذاشته است. برنامه‌ جهانی غذا با نشر آمارهای مدعی شده است که بیش از ۱۷ میلیون جمعیت این کشور با ناامنی شدید غذایی روبرو هستند.

ادامه مطلب