نصیراحمد اندیشه، نماینده افغانستان در شورای حقوق بشر سازمان ملل، از کمبود پزشکان و پرستارهای زن در افغانستان ابراز نگرانی کرده و میگوید که ممنوعیت آموزش زنان و دختران تحت حاکمیت حکومت فعلی، بهطور چشمگیری بر دسترسی به مراقبتهای صحی تأثیر گذاشته است. آقای اندیشه امروز (چهارشنبه، ۹ جوزا) در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که محدودیتهای روزافزون حکومت فعلی بالای زنان و دختران بهویژه محدود ساختن محیطهای کاری، مردم افغانستان را از دسترسی به مراقبتهای صحی به مشکل مواجه کرده است. وی تاکید کرد که انجمن پزشکهای زن در آمریکا، تلاش دارد که همواره از پزشکهای زن افغانستان چه در داخل کشور و چه در بیرون حمایت کند. همزمان با این نمایندگی دایمی افغانستان در دفتر سازمان ملل در ژنو، نیز در واکنش به محدودیتهای حکومت فعلی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است: «درحالی که جهان بر دستیابی به برابری جنسیتی متمرکز است، در افغانستان، حکومت فعلی بهطور سیستماتیک زنان را از تمام جنبههای جامعه پاک کرده است.» در ادامه آمده است که این یک یادآوری آشکار از نابرابریهای جنسیتی است که هنوز در سطح جهانی وجود دارد. این دفتر توصیهی عمومی و جدید «کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان» را در مورد نمایندگی برابر و فراگیر زنان در سیستمهای تصمیمگیری را گامی مهم در جهت درست خوانده است. نمایندگی افغانستان در سازمان ملل افزود: «این ابتکار به توانمندسازی زنان کمک میکند و اطمینان حاصل میکند که صدای آنان در شکل دادن به سیاستها و قوانینی که بر آنان تأثیر میگذارد شنیده میشود. این حیاتی است که ما به تلاش برای برابری جنسیتی ادامه دهیم و موانعی را که مانع از مشارکت کامل زنان در جامعه میشوند، از بین ببریم.» این در حالی است که حکومت سرپرست پس تسلط بر افغانستان، آزادیهای مدنی و اجتماعی شهروندان کشور به ویژه زنان را محدود کرده است. حکومت با صدور بیش از ۵۰ فرمان محدودکننده، حق آموزش و کار و دیگر فعالیتهای اجتماعی را از زنان سلب کرده است.
برچسب: مکتب و دانشگاه
چه کسی میگوید نمیتوان در زمان سفر کرد؟ ممکن است بسیار تخیلی و غیر ممکن به نظر برسد. اما برای ما اتفاق افتاد. وقتی ما میگویم منظورم من و سی و اندی میلیون انسانی هست که یک شبه و بی آنکه بخواهیم طعمهی سفری در زمان شدیم. سفری که چنان روزگارمان را تغییر داد که هیچ کسی قبل از آن به گمانش هم نمیگنجید. قبول دارم که قرار نیست تمام سفرها خوب باشد اما میتوانست اینقدر هم بد نباشد. اینقدر که بعد از آن، روزهایمان را چون زندانی حبس ابد خورده، بشماریم و امیدی برای روز بعد نداشته باشیم. مثل روز روشن، هنوز خاطرات قبل از این سفر اجیاری را به خاطر دارم؛ مثل تمام شبهای معمولی عمرم، خوابیدم تا طبق معمول فردا صبح به مکتب بروم. قرار بود برای امتحان چهار و نیم ماهه مکتب آمادگی بگیرم. اما هرگز صبح نشد. حداقل نه آن صبحی که من به امید آن خوابیده بودم. من تنها نبودم؛ یکی به این امید که فردا به کارهایش برسد، دیگری که از قضا هم جنس من بود، به این امید خوابید که فردا به دانشگاه برود. اما صبح ما هرگز نیامد، ما دقیقا همان شب، شبانه به آغوش سفری اجباری رفتیم که تا همین حالا که دارم خاطرات قبل از سفر را مینویسم، ادامه دارد. راستش را بخواهید ما بیدار شدیم، زمين، همان زمين بود، همان آبی آسمان، همان پرندهها، حیوانات، خانهها، کوچهها و آدمها. اما همه چیز با ما غریبه بود. افغانستان دیگر آن افغانستان نبود، عشق، از خانههای ما رفته بود، آزادی ترک مان کرده بود و ما را چون اسیری در بند، رها کرده و رفته بود، شهرها دیگر بوی زندگی نمیدادند، خیابانها دیگر با ما رفیق نبودند، گویی تمام آن خاطراتی که با هم داشتیم، یک شبه دود شده بود، همه چیز متلاشی بود، همانند چهرهی نابود شده پس از سونامی. از آدمها بگویم، این مهمترین بخشش است. یک شبه لباس عوض کردند، یک شبه افکارشان تغییر کردند، دیگر خبری از آن پولیسهای نظامی پوش نبود که با دیدنشان امنیت به جان مان تزریق میشد. ما بودیم، همه بودند اما هیچ خاطرات مشترکی گویا با همدیگر نداشتیم، همینقدر غریبه و ناشناس. آن روز بود که باورم شد سفر در زمان وجود دارد، آدمها یک شبه ریش درآوردند و مویشان سفید شد. روزگار بد مان کلید خورد و دستمان چنان از همه جا کوتاه شد که نه فریادمان شنیده شد و نه کسی دستمان را گرفت. ما برگشتیم به پنجاه سال قبل، شاید هم به یک قرن یا قرنها قبل. تاریخ درستش را نمیدانم اما همینقدر میدانم که به روزگاری برگشتیم که دختران اجازه رفتن به مکتب را ندارند، حق ندارند درس بخوانند، حقی به نام برخوداری از آموزش، تعلیم، تحصیل، کار برای زنان وجود ندارد. مردان با زبان دیگری صحبت میکنند و زبان زنان را نمیفهمند، دختران از اینکه دخترزاده شدهاند، ناراحت هستند و گریه میکنند. عدهای ردپایی از خاطراتشان باقی مانده، خودشان رفته اند شاید مایلها از این روزگار فاصله داشته باشند، شماری از عزیزانشان اما کنار ما نفس میکشند و در هراس زنده هستند. هیچ شور و شوقی برای زیستن وجود ندارد. هیچ فرصت جدیدی و یا کار جدیدی نیست. ته تمام کوچهها بن بست ساختهاند، نمیدانم اما به هر سو تلاش میکنم که بروم و از این مرداب راهی به بیرون پیدا کنم، نیست. عدهای بدنهایشان سلاخی شدند، اعدام شدند، هر روز در این روزگار، آدمها به دلایل متفاوتی که اصلا هم مشخص نیست، شلاق زده میشوند آن هم در دادگاههای صحرایی. زنان به جرمهای نکرده، شلاق زده میشوند، در چهاردیواریها حبس شده اند و عجیبتر اینکه هیچ مرجعی برای بررسی این جنایات وجود ندارد. عجیب است. نیست؟ سه سال از آن شبی میگذرد که من به امید فردای روزی که قرار بود به مکتب بروم و برای امتحان چهار و نیم ماهه آمادگی بگیرم، میگذرد. اکنون با خودم میگویم ای کاش آن شب، دیرتر میخوابیدم. ای کاش آن شب را بیشتر بیدار میماندم و بیشتر از آن لحظات لذت میبردم. چه میدانستم که قرار است، گیر کنیم دقیقا به همان روزی از تقویم که هرگز مثل آنچه میخواستیم، اتفاق نیفتاد. نمیدانم چند روز، هفته یا ماه است که نخدیدهام، خواب آرامی نداشتهام، چند وقت است که دیگر هرگز با خیال آسوده در خیابانها قدم نزدهام و با دوستان و خانواده به تفریح نرفتهام. راستش را بخواهید حساب روزها از دستم در رفته است و کم کم دارم به باقی آدمهای بیروح شهر میپیوندم. آدمهایی که از روی اجبار و نه اختبار نفس میکشند و با مفهومی به نام زندگی مدتهاست که غریبه شدهاند. چهرههایشان با دستان غم، قاب گرفته شده و قلبهایشان عاری از شادی، میتپند. نویسنده: ماه نور روشن
محمدخالد حنفی، وزیر امر به معروف و نهی از منکر حکومت سرپرست میگوید که دنیا نباید در مورد حکومت فعلی قضاوت نادرست کند و حکومت فعلی متعهد به اعطای حقوق زنان و دختران است. آقای حنفی این اظهارات را در گفتگو با یک رسانه ترکی مطرح کرده و گفته است: «حکومت فعلی متعهد به اعطای حقوق زنان است و همواره در این زمینه تلاش کرده است تا حقوق زنان ضایع نشود.» وزارت امر به معروف و نهی از منکر حکومت فعلی با نشر یک اعلامیهای گفته است که محمدخالد حنفی با گروهی از اعضای رسانه «مسک» از کشور ترکیه دیدار کرده است. او به این رسانه گفت: «چیز دیگری از کشورها نمیخواهیم، فقط این که درباره ما قضاوت نادرستی نکنند و به مردم خود تصویر واقعی حکومت فعلی را نشان دهند.» در حالی آقای حنفی میگوید که متعهد به اعطای حقوق زنان میباشد که حکومت فعلی نزدیک به سه سال گذشته، محدودیتهای شدیدی علیه دختران و زنان وضع کرده است. در حال حاضر دختران و زنان به مکتب و دانشگاه نمیتوانند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیونها دانشآموز دختر از آموزش باز بماند. در کنار آن زنان از رفتن به باشگاههای ورزشی، رستورانتها، حمامهای عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بینالمللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شدهاند. همچنین حکومت سرپرست خواستههای جهانی در مورد آموزش و آزادیهای اجتماعی زنان را خلاف تفسیر خود از شریعت و فرهنگ مردم افغانستان دانسته و آن را رد کرده است. نمایندگان حکومت فعلی بارها به نمایندگان کشورهای جهان گفتهاند که حقوق زنان جز مسایل داخلی افغانستان است و در این مورد به کشورهای دیگر حق مداخله نمیدهد.
مایکل مککال، رییس کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان آمریکا میگوید که افغانستان تحت کنترول حکومت سرپرست «ظالمترین» کشور جهان برای زنان و دختران میباشد. مجلس نمایندگان با نشر بیانیهای به نقل مایکل مککال نوشته است که واشنگتن در همکاری با متحدان خود باید حکومت فعلی را برای پایان دادن به نقض حقوق بشر علیه مردان، زنان و کودکان بیگناه زیر فشار قرار دهد. وی با اشاره بر ادامه محدودیتهای حکومت فعلی در برابر زنان و دختران گفت که افغانستان زیر حاکمیت حکومت فعلی با یک بحران انسانی ویرانگر روبرو است. او افزود که دستاوردهای مبارزه سخت برای پیشبرد حقوق زنان و ترویج دموکراسی در افغانستان با تصمیم رییس جمهور بایدن برای عقبنشینی یکجانبه از بین رفته است. مایکل مککال تاکید کرد: «دختران پس از صنف ششم از رفتن به مکتب محروم شدهاند. زنان از کار در نهادهای دولتی منع شدهاند. ما میدانیم که حکومت فعلی اقلیتهای مذهبی و آزادی مطبوعات را بهگونه وحشیانهای سرکوب میکنند.» رییس کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان آمریکا در بخشی از اعلامیهاش گفته است که پول مالیاتدهندگان کشورش به زنان و کودکان رنج دیده افغان نه، بلکه به جنگجویان و وفاداران حکومت فعلی سرازیر میشود. این در حالی است که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، همواره از سوی نهادهای بینالمللی متهم به نقض حقوق بشر، بهویژه حقوق زنان و دختران در کشور شدهاند. طی نزدیک به سه سال گذشته مکاتب بالاتر از صنف ششم به روی دختران را بسته کرده و دانشگاهها را کاملاٌ پسرانه ساختهاند.
ادم ووسورنو، یک مقام اوچا یا نهاد هماهنگکننده کمکهای بشردوستانه سازمان ملل متحد اعلام کرده است که حکومت سرپرست حدود ۱.۴ میلیون زن و دختر نوجوان را در افغانستان از حق آموزش و تحصیل محروم کرده است. ادم ووسورنو پس از سفر چهار روزهاش به افغانستان در یک نشست خبری گفت که نگرانی جامعهی جهانی و نهادها را در این زمینه با مقامهای حکومت فعلی مطرح کرده است. او تاکید کرد: «محدودیتهای اعمالشده بر زنان امدادرسان افغان لایهای از پیچیدگی را بر روند کمکرسانی در افغانستان اضافه کرده است. همچنان حدود ۱.۴ میلیون زن و دختر نوجوان هنوز زیر ممنوعیت تحصیل هستند.» وی افزود که مقامهای حکومت فعلی میگویند که آنان برای فراهمسازی زمینه آموزش و تحصیل دختران در کشور نیاز به زمان بیشتر دارند. ادم ووسورنو در نشست خبری گفت: «ما وقت نداریم. هر چه بیشتر منتظر بمانیم، میلیونها کودک بیشتر تحت تأثیر قرار خواهند گرفت و تأثیر بیشتری بر جامعه خواهد گذاشت.» او علاوه کرد که نهادهای کمکرسان در زمینه کمکرسانی از طریق زنان و دختران در افغانستان با محدودیتهای روبرو هستند. خانم ووسورنو از حکومت سرپرست خواسته است که تا محدودیتهای آموزشی و کاری علیه زنان و دختران در کشور را لغو کند. براساس معلومات این نهاد، در حال حاضر بیش از ۱۵ میلیون تن در افغانستان با سطوح بالایی ناامنی غذایی مواجه هستند و سیلابهای اخیر مرگبار در شمال کشور به این چالش افزوده است. حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، در گام نخست دختران بالاتر از صنف ششم را از رفتن به مکتب ممنوع و سپس دروازه دانشگاهها را نیز به روی زنان و دختران بسته کردهاند.
سیما سمر، نخستین رییس کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان مدال «رییس» را از دانشگاه تافتس ایالات متحدهی آمریکا به دلیل فعالیتهایش در عرصهی حقوق بشر و ترویج آموزش بهدست آورد. رییس دانشگاه تافتش، در مراسم فراغت دانشجویان این دانشگاه گفت که بالاترین جایزه خود، «مدال رییس»، را به خانم سیما سمر به دلیل تلاشهای بیوقفهی او برای بهبود حقوق بشر به وی اهدا میکند. وی از فعالیتهای سیما سمر ستایش کرده و تاکید کرد که دفاع بیوقفه و تلاشهای خستگیناپذیرش برای ترویج حقوق زنان و بهبود وضعیت اجتماعی و سیاسی آنان، برای او تحسین بینالمللی به ارمغان آورده است. رییس این دانشگاه افزود که تعهد داکتر خانم سمر به آموزش و توانمندسازی زنان و دختران هیچ حد و مرزی نمیشناسد. سیما سمر نیز یکی از سخنرانان اصلی این نشست بود. او با یادآوری از دورهی دانشجویی و آموزشی خودش گفت که بهدلیل بیثباتی سیاسی و تهاجم اتحاد جماهیر شوروی سابق به افغانستان، نتوانسته که مدرک دیپلوم خودش را از دانشگاه کابل دریافت کند. او در این مراسم به محدودیتهای حکومت فعلی بر زنان و دختران نیز اشاره کرده و گفته است که حکومت بار دیگر آموزش دختران بالاتر از صنف ششم را ممنوع کرده و تطبیق سیاستهای زنان و دختران را بار دیگر از زندگی عمومی حذف کرده است. خانم سمر گفت: «خوشحالم که با شما بودهام و دستیابی شما به هدفها و رویاهایتان در فلچر را مشاهده کردم. شما بسیار خوششانس هستید که به این دانشگاه معتبر دسترسی دارید و توانایی بهرهبرداری از آزادی و حقوق خود را دارید. متأسفانه، کشورم بار دیگر به دست حکومت فعلی، افتاده است که تبعیض جنسیتی را اجرا میکند، جایی که زنان و دختران رسماً از آموزش بالاتر از صنف ششم ممنوع شدهاند و به طور کامل از زندگی عمومی کنار گذاشته شدهاند.» وی در این مراسم گفت که تبعیض بر اساس جنسیت، ریشه اصلی درگیریهای خشونتآمیز است. جهانی با صلح، امنیت و توسعهی پایدار بدون حقوق بشر ممکن نخواهد بود و هیچکدام از اینها بدون مشارکت کامل زنان امکانپذیر نیست. سیما سمر در این مراسم از دانشجویان خواست که حقوق بشر و برابری را در مرکز کار و زندگی روزمره شان قرار دهند. خانم سمر، سیاستمدار، پزشک و فعال حقوق بشر نخستین وزیر امور زنان افغانستان بود. وی، از سال ۱۳۸۱ تا ۱۳۹۸ در سمت رییس کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان فعالیت کرد. او، در ۲۸ جدی ۱۳۹۷ بهعنوان عضو بورد عالی مشورتی دبیرکل سازمان ملل متحد در امور میانجیگری صلح تعیین شد.
اسحاق دار، معاون نخستوزیر و وزیر خارجه پاکستان میگوید که حکومت سرپرست افغانستان باید اصل سیاست همهشمول و رعایت حقوق تمام شهروندان و بهویژه زنان و دختران این کشور پابند باشد. وزیر خارجه پاکستان این اظهارات را در نشست شانگهای مطرح کرده و گفت که حکومت فعلی اصول پذیرفتهشده جهانی از جمله مشارکت و احترام به حقوق همه افغانها، بهویژه زنان و دختران را رعایت کند. همچنین افزون بر این، اسحاق دار در این نشست بار دیگر از حکومت فعلی خواسته است تا جلو گروههای تروریستی در افغانستان را بگیرند. وی تاکید کرد که حکومت سرپرست اقدامهای «ملموس و موثری» را برای تضمین خاک افغانستان اتخاذ و اطمینان حاصل کنند که «گروههای تروریستی» از خاک این کشور در برابر هیچ کشوری کار نمیگیرد. او در ادامه افزوده است: «گروه تماس برای افغانستان به هدف ایجاد پلتفرمی برای همکاری عملی، در سازمان شانگهای احیا شود.» همچنین پیش از این، قاسم جومارت توکایف، رییس جمهور قزاقستان، در نشستی با وزیران امور خارجه کشورهای عضو سازمان همکاری شانگهای (SCO) گفته بود که وضعیت افغانستان نیازمند توجه دقیق است. در حالی وزیر خارجه پاکستان خواهان رعایت حقوق زنان و دختران افغانستان میشود که حکومت فعلی نزدیک به سه سال گذشته، محدودیتهای شدیدی علیه دختران و زنان وضع کرده است. در حال حاضر دختران و زنان به مکتب و دانشگاه نمیتوانند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیونها دانشآموز دختر از آموزش باز بماند. در کنار آن زنان از رفتن به باشگاههای ورزشی، رستورانتها، حمامهای عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بینالمللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شدهاند.
مسوولان در مکتب سیدالشهدا و خانوادههای قربانیان این مکتب در سومین سالیاد حمله انتحاری بر این مکتب، از حکومت سرپرست خواستار تامین امنیت و بازگشایی مکاتب به روی دختران شدند. سومین سالیاد حمله انتحاری بر مکتب سیدالشهدای در منطقهی دشت برچی کابل دیروز (سهشنبه، ۱۸ ثور) از سوی مسوولان مکتب سیدالشهدا و خانوادهای قربانیان این رویداد در غرب کابل گرامیداشت شد. نصرت الله نصرت، مدیر مکتب سیدالشهدا در این مراسم گفت که با گذشت سه سال از این حادثه المناک، هنوز درد این حادثه برای خانوادهها تازه است. مدیر مکتب سیدالشهدا از حکومت سرپرست خواست که عاملان این حمله را شناسایی، بازداشت و به پنجه قانون بسپارد. آقای نصرت در این مراسم خطاب به دانشآموزان این مکتب گفت که از علم و دانش دست بر ندارند: «از خانوادهها میخواهم که فرزنداشان را به مکتب، علم و دانش تشویق نمایند. نگذارید دخترانتان بیسواد بماند. دانش آموزان مسوولیت دارند تا راه نرفته دانش آموزان شهید شده این مکتب را به سر انجام برسانند.» مدیر مکتب سیدالشهدا همچنان از حکومت سرپرست خواستار بازگشایی دروازهی مکاتب و دانشگاهها بهروی دختران بازمانده از علم و دانش شد: «دانش آموزان را بیشتر از این بیسرنوشت نگذارید، نگذارید نسل بعدی افغانستان بیسواد بار بیاید.» مریم احمدی، خواهر یکی از قربانیان حمله انفجاری در این مکتب در این مراسم گفت با آن که سه سال از کشته شدن خواهرش میگذرد اما تا هنوز داغ کشته شدن یگانه، خواهرش بر دل او و خانوادهاش تازه است. بانو احمدی، با اشاره به حمله انتحاری بر این مکتب گفت: «ما اگر درس و مکتب را رها کنیم و از تعلیم فاصله بگیریم به معنی نادیده گرفتن خون شهدای این مکتب و شهدای معارف هست. ما رسالت داریم که آرمانهای شهدا را تحقق ببخشیم.» احمدی از حکومت سرپرست خواستار بازگشایی مکاتب و دانشگاهها به روی دختران شد: «دختران و زنان نصف پیکر این ملت هستند. نادیده گرفتن نیم پیکر یک ملت جفای بزرگی در حق آنان است.» [caption id="attachment_12792" align="aligncenter" width="674"] عکس: ارسالی به رسانه گوهرشاد[/caption] علی رضا، اقارب یکی دیگر از قربانیان مکتب سیدالشهدا در این مراسم گفت که سه سال از این فاجعهی غمانگیز گذشت اما تا هنوز عاملان این رویداد شناسایی نشده اند. علی رضا، تاکید کرد که حکومت سرپرست باید امنیت تمام مراکز آموزشی در غرب کابل را تامین و در راستای بهبود امنیت شهروندان توجه جدی نماید. او از حکومت سرپرست خواستار بازگشایی دروازههای مکاتب و دانشگاهها به روی دختران شد و از جامعه جهانی خواست که عاملان حمله بر مکتب سیداشهدا را شناسایی و به پنجه قانون بسپارد. انفجار در مکتب سیدالشهدا در (۱۸ ثور، ۱۴۰۰) هنگام خروج دانشآموزان از مکتب بهوقوع پیوست. در این حادثه، ابتدا یک موتر بمبگذاری منفجر شد و سپس دو ماین جاسازی شده دیگر منفجر شدند. در این رویداد خونین بیش از ۸۵ تن کشته و ۱۴۷ تن دیگر زخمی شدند. اکثر قربانیان و مجروحان این رویداد دانشآموز دختر بودند. با آن که سه سال از حمله بر مکتب سیدالشهدا می گذرد، تا هنوز مسوولیت این حملات را فرد یا گروهی بر عهده نگرفته است. به علاوه، تاکنون هیج فرد و یا گوهی نیز در پیوند به این جملهی انفجاری شناسایی و بازداشت نشده است. نویسنده: سینا
شماری از رسانههای داخلی به نقل از منابع محلی از بازداشت نسیمه سادات، یکی از فعالان حقوق زن، از سوی نیروهای حکومت سرپرست در ولایت تخار خبر دادهاند. در گزارش رسانهها آمده است که نسیمه سادات از روز چهارشنبه هفته گذشته به اینسو در زندان حکومت فعلی در ولایت تخار بهسر میبرد. در گزارشها ادامه آمده است که نسیمه سادات از سالها به اینسو زنان و دختران روستانشین را در تخار بهگونه پنهانی به شیوه «خانهبهخانه» جهت جلوگیری از خشونتهای خانوادگی و ازدواجهای اجباری آگاهیدهی میکرد. در ادامه آمده است که نیروهای حکومت سرپرست این فعال حقوق زن را در جریان آگاهیدهی برای اعضای خانوادهای که میخواستند دختر ۱۰ سالهشان را به یک بزرگ محلی نکاح کنند، از روستای «گلمیش» از مربوطات ولسوالی بهارک تخار بازداشت کرده و به ریاست امر به معروف و نهی از منکر این ولایت انتقال دادهاند. این در حالی است که نسیمه سادات مادر پنج فرزند است. تا اکنون مسوولان محلی حکومت سرپرست در ولایت تخار در این باره چیزی نگفتهاند. باید ذکر است که حکومت فعلی پس از تسلط دوبارهشان بر افغانستان، همواره فعالان حقوق زن را در کشور بازداشت، زندانی و شکنجه کرده است. همچنین در تحت حاکمیت حکومت فعلی دختران و زنان به مکتب و دانشگاه نمیتوانند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیونها دانشآموز دختر از آموزش باز بماند. در کنار آن زنان از رفتن به باشگاههای ورزشی، رستورانتها، حمامهای عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بینالمللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شدهاند. علیرغم واکنشها و محکومیتهای جهانی، حکومت سرپرست تا اکنون از تصمیمشان دربارهی آموزش زنان و دختران عقبنشینی نکردهاند. حکومت فعلی کار زنان در ادارات دولتی و غیردولتی را نیز منع کرده است.
با وجود ادامهی منع آموزش دختران بالاتر از صنف ششم و اشتغال زنان در نهادهای غیردولتی داخلی و بینالمللی، اتحادیه جهان اسلام منع دختران و زنان از این حق را بار دیگر به شدت محکوم کرد. شورای فقه اسلامی اتحادیه جهان اسلام با نشر بیانیهای بر اهمیت آموزش زنان و دختران در دین اسلام تاکید کرده است. اتحادیه جهان اسلام تاکید کرد: «این شورا توصیه میکند که کشورها و مسلمانان در سراسر جهان به زنان اجازه دهند تا دانش مفید در زمینههای مختلف را فرا گیرند و آنان را از این امر محروم نکنند.» شورای فقه اسلامی نقش زنان و دختران در خدمت به جوامع را قابلتوجه عنوان کرده است. این اتحادیه افزود که زنان و مردان «جز در موارد استثنا براساس فطرتشان» برابر هستند. قابل ذکر است که بیستوسومین اجلاس شورای فقه اسلامی وابسته به اتحادیه مسلمانان جهان روز گذشته (جمعه، ۷ ثور) در شهر مکه برگزار شد و در آن بر توانمندسازی زنان برای کسب دانش مفید در زمینههای مختلف تاکید صورت گرفت. این در حالی است که حکومت سرپرست پس از تسلط دوبارهشان بر افغانستان، آموزش دختران بالاتر از صنف ششم را منع کرده است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیونها دانشآموز دختر از آموزش باز بماند. در کنار آن زنان از رفتن به باشگاههای ورزشی، رستورانتها، حمامهای عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بینالمللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شدهاند. علیرغم واکنشها و محکومیتهای جهانی، حکومت سرپرست تا اکنون از تصمیمشان دربارهی آموزش و کار زنان و دختران عقبنشینی نکردهاند.