برچسب: افغانستان

4 ماه قبل - 167 بازدید

رسانه‌های بین‌المللی گزارش داده‌اند که داوود هلمندی، نویسنده و کارگردان افغانستان، جایزه بهترین فیلم اول جشنواره بین‌المللی مستند آمستردام و دو جایزه دیگر این جشنواره را برای فیلم ۹۷ دقیقه‌ای خود، «پیکار»، دریافت کرد. این فیلم داستان چند نسل جابه‌جایی و تلاش آن‌ها برای یافتن تعلق، امنیت و آزادی را روایت می‌کند. در گزارش رسانه‌های بین‌المللی بین‌المللی آمده است که برند‌گان سی‌وهشتمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم مستند آمستردام (ایدفا) عصر (پنجشنبه، ۲۹ عقرب) در هالند جوایز خود را دریافت کردند و در این میان، مستند «پیکار» ساخته داوود هلمندی با کسب جوایزی، مورد توجه قرار گرفت. داوود هلمندی تاکید کرده است که مستند «پیکار» داستان چند نسل از خانواده هلمندی را روایت می‌کند که تجربه‌های متفاوتی از مهاجرت و دوری از وطن دارند و تلاش دارند تعلق، امنیت و آزادی خود را باز یابند. این فیلم رابطه داوود هلمندی با پدر سال‌خورده و سخت‌گیرش را پس از سال‌ها دوری از ایران و افغانستان به تصویر می‌کشد و تصویری عمیق از پیوند خانواد‌گی و مقاومت در برابر سختی‌ها ارائه می‌دهد. فیلم «پیکار» که به زبان‌های فارسی و هالندی ساخته شده، علاوه بر جایزه بهترین فیلم اول، جوایزی مانند «ذکر ویژه بهترین فیلم هالندی» و «جایزه فیپرسکی» را نیز در جشنواره ایدفا کسب کرده است. همچنین هیأت داوران جشنواره ایدفا با نشر اعلامیه‌ای گفته‌اند که پیکار فیلمی «گسترده و شجاعانه است که به‌گونه‌ای عمیق به پیچیدگی‌های خانواده‌ای می‌پردازد که نسل‌هاست تحت تأثیر جنگ و آوارگی شکل گرفته است.» آنان تاکید کردند که «آسیب‌پذیری فیلم‌ساز به ما امکان می‌دهد تا به‌گونه‌ای صمیمی وارد پرتره‌ای بسیار حساس از خانواده‌ی خودش شویم؛ پرتره‌ای که با صداقت، ظرافت و عمق احساسی روایت شده است.» در اعلامیه آمده است که برنده‌ی امسال جایزه بهترین اول جشنواره بین‌المللی فیلم‌های مستند آمستردام، «اثری است که با شجاعت و پختگی سینمایی روایت شده است و در ذهن می‌ماند؛ فیلمی که تأثیر ماندگار تاریخ بر زندگی فردی و معنای حقیقی “خانه” را آشکار می‌سازد.» این فیلم برای اولین‌بار در بخش «لومینیشن» جشنواره ایدفا به نمایش درآمد و برنده‌ی جایزه‌ی هرسه بخشی شد که در آن نامزد شده بود.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 233 بازدید

شکیبا زمانی‌که تازه به صفوف پولیس پیوسته بود، هنوز دختر جوانی بیش نبود؛ دختری که از دل هزاران نگاه سنگین و قضاوت‌گر عبور کرد تا ثابت کند که زن نیز می‌تواند، حتی در کشوری پر از جنگ و درد، مسوولیت تأمین امنیت را بر عهده بگیرد. با قدی نه‌چندان بلند و چشمانی همیشه امیدوار، در روزهای نخست هر گامی که در حویلی مرکز آموزشی پولیس برمی‌داشت، قلبش میان ترس و غرور می‌تپید. اولین بار که یونیفورم را پوشید، دستانش از شدت خوشحالی می‌لرزید. مادرش همان روز روی چارپایی کهنه‌ی اتاق نشسته بود، اشک‌هایش را پنهان می‌کرد و زیر لب زمزمه می‌کرد: «خدا پشت و پناهت باشد دخترکم... تو راهی را رفتی که خیلی از مردها هم از آن می‌ترسند.» سال‌ها گذشت. شکیبا در کابل و ولسوالی‌های اطراف خدمت کرد؛ بارها شاهد صحنه‌هایی بود که هنوز هم چون زخمی باز در ذهنش باقی مانده‌اند؛ زنانی بی‌پناه که نیمه‌شب از خانه گریخته بودند، دخترانی که قربانی خشونت شده بودند، و مادرانی که نام شوهر یا پسرشان را در فهرست زخمی‌ها و کشته‌ها جست‌وجو می‌کردند. شکیبا هر بار که به آن‌ها کمک می‌کرد، حس می‌نمود این شغل فقط یک وظیفه نیست، بلکه رسالتی‌ست که برای آن زاده شده است. اما سرنوشت همیشه آن‌طور که انسان با دست خود می‌سازد، پیش نمی‌رود؛ گاهی ناگهان همه‌چیز چون شیشه‌ای نازک زیر پا خرد می‌شود. روزی که خبر سقوط شهرها به گوشش رسید، حس کرد چیزی درونش فرو ریخت. با وجود تمام آموزش‌ها و تجربه‌ها، در آن لحظه نتوانست در برابر ترس انسانی‌اش ایستادگی کند. شکیبا همان شب، در پشت‌بام خانه، یونیفورمی را که سال‌ها با احترام آن را اتو می‌کرد، در آتش انداخت. شعله‌ها بالا رفتند، پارچه پیچید و سوخت، و او با چشمانی اشک‌آلود تماشا کرد که چگونه چیزی که برایش مثل هویت بود، در چند دقیقه خاکستر شد. آن لحظه برایش روشن شد: دیگر هیچ تضمینی برای فردایش وجود ندارد. شبِ فرارشان، انگار جانش را از بدنش جدا می‌کردند. کودکانش را که در خواب بودند با عجله بیدار کرد. دخترک پنج‌ساله‌اش با چشمان خواب‌آلود پرسید: «مادر جان، کجا می‌رویم؟» و شکیبا فقط توانست بگوید: «به جایی که ترس نباشد.» اما خودش هم نمی‌دانست آن‌جا کجاست. راه مرزی، طولانی، تاریک، سنگلاخ و پر از ترس بود. مرد قاچاقبر بارها تهدیدشان کرد که اگر پول بیشتری ندهند، همان‌جا رهایشان می‌کند. شوهرش مجبور شد دستبند طلای مادرش را که آخرین یادگار زن مرحوم بود، بدهد تا راه‌شان باز شود. وقتی به ایران رسیدند، شکیبا فکر می‌کرد پایان رنج است؛ اما غربت، همیشه چهره‌ای دیگر دارد. چهره‌ای که تا کسی تجربه‌اش نکند، نمی‌فهمد. در ایران، گذشته‌ی شکیبا برای هیچ‌کس اهمیتی نداشت. او دیگر یک افسر پولیس نبود، نه زنی قوی، نه چهره‌ای خدمت‌گذار؛ فقط یک «مهاجر» بود. و مهاجر بودن، یعنی همیشه در حاشیه بودن؛ همیشه با ترس از اخراج زندگی کردن، با تحقیرهای پنهان و گاهی آشکار مواجه شدن. پناه‌بردن‌شان به ایران نه از سر انتخاب، بلکه از روی ناچاری بود. خانه‌ای که در حاشیه‌ی یکی از شهرهای بزرگ گرفتند، سرد و نمور بود؛ دیوارهایش نم‌زده، سقفش کوتاه، و پنجره‌هایش همیشه نیمه‌باز تا رطوبت کمتر شود. هر صبح، اولین چیزی که شکیبا می‌دید، لکه‌های زرد نم روی دیوار بود و کودکانش که با جوراب‌های سوراخ‌شان در گوشه‌ای بازی می‌کردند. در روزهای اول، هر دروازه‌ای را زد تا کاری پیدا کند، اما همین‌که می‌فهمیدند افغانستانی است، پاسخ‌ها سرد می‌شد و دست‌هایی که با بی‌میلی می‌گفتند: «نه.» در نهایت، تنها کاری که برایش باقی ماند، کار در خانه‌ی مردم بود. سال‌ها در افغانستان برای امنیت زنانی تلاش کرده بود که حالا در ایران، او را تحقیر می‌کردند؛ همان‌ها که زمانی از جنس درد او بودند، حالا با نگاهی از بالا، می‌خواستند او پشت سرشان راه برود و آنچه را می‌ریختند، جمع کند. او بارها در خانه‌هایی کار کرد که صاحب‌خانه با لحنی سرد می‌گفت: «افغانستانی‌ها باید قناعت کنند، کارشان همین است.» شکیبا هر بار لبخندی زورکی می‌زد، اما شب‌ها که به خانه بازمی‌گشت و زانوهایش از خستگی می‌سوخت، بغضش را در تاریکی اتاق فرو می‌داد. شوهرش بیشتر روزها بیکار بود، و اگر هم کاری پیدا می‌کرد، کارهای سخت و خطرناک ساختمانی بود. شکیبا هر بار که او دیرتر از معمول به خانه می‌رسید، دلش آشوب می‌شد، از ترس اینکه شاید سقوط کرده، شاید کسی به او توهین کرده، یا شاید دیگر برنمی‌گردد. کودکانش هم در کوچه‌های غریبه، از تحقیر در امان نبودند. پسر هفت‌ساله‌اش بارها گریه‌کنان به خانه آمده بود و گفته بود: «بچه‌ها گفتن افغانستانی برو کشورت!» و شکیبا نمی‌دانست چطور به او بفهماند که "کشورشان" دیگر برای‌شان فقط جایی است پر از ترس، و نه خانه. شب‌ها بدترین لحظات برای شکیبا بود. وقتی همه خواب بودند، او کنار پنجره‌ی کوچک می‌نشست و به چراغ‌های دور نگاه می‌کرد؛ هر چراغ، خاطره‌ای خاموش در دل تاریکی. گاهی زیر لب می‌گفت: «کاش همان شکیبای پولیس می‌ماندم… کاش تقدیر این‌قدر بی‌رحم نبود.» اما واقعیت این بود: گذشته فقط تصویری تلخ بود، و آینده؟ مبهم‌تر از همیشه. با تمام این رنج‌ها، یک چیز در شکیبا هرگز نمرد: همان روح ایستادگی که همیشه در وجودش شعله می‌کشید. روزها با کارهای سخت و طاقت‌فرسا می‌گذشت، اما او هرگز اجازه نداد کودکانش حس کنند که مادرشان شکسته است. هر صبح، با صدایی که می‌کوشید لرزشش را پنهان کند، آنها را بیدار می‌کرد و می‌گفت: «ما هنوز هم قوی هستیم. ما دوباره زندگی می‌سازیم.» اما خودش خوب می‌دانست این مسیر، راه آسانی نیست. شب‌ها، پیش از خواب، در دلش این پرسش‌ها می‌چرخیدند: آیا روزی دوباره به وطنم برمی‌گردم؟ آیا کسی خواهد فهمید که این زنِ مهاجر، روزی برای امنیت وطنش ایستاده بود و خطر را با چشم‌هایش دیده بود؟ هیچ‌کس نمی‌دانست. حتی خودش هم نه. تنها چیزی که برایش مانده بود، امیدی کوچک بود؛ امیدی نازک و لرزان، مثل نخی که از قلبش آویزان است و او، با تمام توان، تلاش می‌کند همان نخ نازک را پل نجاتی برای خانواده‌اش بسازد. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 148 بازدید

برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در بسیاری از شهرهای افغانستان، سکونت‌گاه‌های غیررسمی عمدتاً گمکان‌هایی هستند که کودکان به خدمات ابتدایی دسترسی ندارند. این برنامه امروز (پنج‌شنبه، ۲۹ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که در سکونت‌گاه‌های غیررسمی، رویاها متوقف می‌شوند و فرصت‌ها رنگ می‌بازند. برنامه اسکان بشر سازمان ملل در ادامه تاکید کرده است: «با سرمایه‌گذاری در این مناطق، می‌توانیم دسترسی به خدمات را بهبود ببخشیم و محیط‌های سالم‌تری ایجاد کنیم تا کودکان بتوانند رشد کنند و شکوفا شوند.» قابل ذکر است که این برنامه روز گذشته نیز گفته بود که انتظار می‌رود در سال ۲۰۲۶ میلادی در افغانستان، از هر ده تن، یک تن در شهر زنده‌گی کند. در ادامه آمده است که شهرهای افغانستان آماده پذیرش شهرنشینی نیستند و بسیاری از این شهرها به‌گونه‌ای غیرمعیاری بزرگ شده‌اند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 143 بازدید

صندوق نجات کودکان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان همچنان یکی از آلوده‌ترین کشورهای جهان به ماین و مواد منفجره است و هر ماه بیش از ۵۰ غیرنظامی بر اثر انفجار این مواد کشته یا زخمی می‌شوند. این سازمان امروز (پنج‌شنبه، ۲۹ عقرب) با نشر گزارشی، هشدار داده است که حدود ۶.۴ میلیون نفر در سراسر افغانستان در معرض خطر مواد منفجره قرار دارند. در بخشی از گزارش آمده است که مهمات انفجاری در مقیاس بی‌سابقه کودکان را در کشور‌های مختلف از جمله افغانستان می‌کشند. در ادامه آمده است که از ماه آگوست ۲۰۲۱ تا می ۲۰۲۳ میلادی، دفتر یوناما سه هزار و ۷۷۴ مورد تلفات غیرنظامیان را ثبت کرده که سه‌چهارم آن‌ها بر اثر استفاده کورکورانه از مواد منفجره دست‌ساز در مناطق پرجمعیت مانند مکاتب، بازارها و مساجد رخ داده است. صندوق نجات کودکان، مهمات منفجره را بزرگ‌ترین عامل آسیب به کودکان در افغانستان عنوان نموده و تاکید کرده است که در سال گذشته میلادی ۵۴۳ کودک بر اثر انفجار این مواد کشته یا زخمی شده‌اند. گزارش نشان می‌دهد که هشت نفر از هر ۱۰ کودک قربانی، پسر هستند درحالی که دختران بیشتر در حملات به مکاتب هدف قرار می‌گیرند. پیامدهای انسانی آلودگی‌های انفجاری تقریبا یک‌پنجم جمعیت از جمله پناهندگان را تحت تاثیر قرار می‌دهد. در گزارش آمده است: «سیستم مراقبت‌های بهداشتی شکننده و دسترسی نابرابر به خدمات به‌ویژه در مناطق روستایی همچنان جوامع آسیب‌پذیر را به‌شدت تحت تاثیر قرار می‌دهد.» همچنین صندوق نجات کودکان در بخشی از گزارشش برآورد کرده است که امسال ۴.۴ میلیون نفر در افغانستان به خدمات مربوط به مقابله ماین نیاز خواهند داشت. این آمار نسبت به سال گذشته میلادی افزایش پنج درصدی را نشان می‌دهد.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 98 بازدید

همزمان با روز جهانی کودک، حامد کرزی، رییس ‌جمهور پیشین افغانستان می‌گوید که کودکان به عنوان آینده‌سازان کشور بیش از همه نیازمند آموزش، توجه و حمایت هستند. آقای کرزی امروز (پنج‌شنبه، ۲۹ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود به مناسبت روز جهانی کودک گفته است که تعلیم و آموزش حق هر کودک است. وی در تاکید کرده است: «اطفال ما در صورتی می‌توانند آینده‌ی درخشان داشته تا در پیشرفت و آبادی وطن، نقش‌ آفرینی و در میدان‌های جهانی عرض اندام کنند که امروز فرصت فراگیری دانش، تخصص و مهارت لازم را داشته باشند.» او تصریح کرد که فراگیری آموزش نیاز ضروری جامعه برای پیشرفت و توسعه کشور به شمار می‌رود. رییس ‌جمهور پیشین کشور افزوده است که با باز شدن دروازه‌های مکاتب و دانشگاه‌ها، باید فرصت تعلیم و تحصیل همگانی در کشور فراهم شود. او گفته است: «از همین رو، ایجاب می‌کند هرچه زودتر درب مکاتب و دانشگاه‌ها به روی تمام فرزندان ما اعم از دختران و پسران گشوده شود.» قابل ذکر است که حکومت سرپرست پس از بازگشت به قدرت، مکاتب بالاتر از صنف ششم و دانشگاه را به‌روی دختران بست؛ اقدامی که با محکومیت گسترده داخلی و بین‌المللی مواجه شده است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. حامد کرزی در این مدت پیوسته بر بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها به‌روی دختران تاکید کرده است.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 203 بازدید

تاج‌الدین اویوالی، نماینده یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد برای افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افزایش فقر کودکان، درگیری‌ها و بحران‌های اقلیمی، آینده کودکان را در افغانستان تهدید می‌کند. آقای اویوالی امروز (پنج‌شنبه، ۲۹ عقرب/۲۰ نوامبر) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود به مناسبت روز جهانی کودک گفته است که کاهش شدید بودجه برای خدمات حیاتی نیز کودکان را از حقوق و فرصت‌های شان محروم می‌کند. نماینده صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که حقوق کودکان تنها حرف نیست بلکه یک وعده زنده‌ است که باید با اقدامات عملی و سرمایه‌گذاری موثر به آن پایبند ماند. قابل ذکر است که پیش از این، تاج‌الدین اویوالی اعلام کرده بود که میلیون‌ها کودک اهل افغانستان در معرض سوءتغذیه و خطر جدی سلامت قرار دارند. اویوالی افزوده بود که ۳.۵ میلیون کودک به‌طور حاد دچار سوءتغذیه هستند و یک میلیون کودک نیز به شدت لاغر شده و در معرض تهدید جدی قرار دارند. برنامه جهانی غذای سازمان ملل متحد هشدار داده بود که با فرارسیدن فصل زمستان، احتمال دارد سطح تغذیه‌ناکافی در کشور به‌طور چشم‌گیری افزایش یابد. باید گفت که پس از تسلط دوباره‌ی حکومت فعلی بر افغانستان، شماری از نهادهای بین‌المللی اعلام کرده بودند که به‌دلیل ممنوعیت کار کارمندان زن کمک‌های خود در افغانستان را کاهش داده‌اند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 194 بازدید

مروه سلیم، نماینده فدراسیون اتلتیک افغانستان در رقابت‌ ۱۰۰ متر زنان بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی در گروه سوم رقابت کرد و با ثبت زمان ۱۳.۳۳ ثانیه، مسابقه را در جایگاه هفتم به پایان رساند. این رقابت‌ها در شهر ریاض پایتخت عربستان سعودی برگزار شد، مروه سلیم با ثبت زمان ۱۳.۳۳ ثانیه مسابقه خود را تکمیل نمود. در ادامه آمده است که در این گروه، هفت ورزشکار اشتراک داشتند که نمایندگان کشورهای ترکیه، بحرین، گینه، گامبیا، افغانستان و ترکمنستان بودند. در حالی مروه سلیم در این رقابت‌ها شرکت می‌کند که ورزش زنان و دختران در افغانستان ممنوع شده است. در کنار ورزش، دختران و زنان از آموزش بالاتر از صنف ششم نیز محروم هستند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 104 بازدید

اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل درتازه‌ترین مورد به مناسبت روز جهانی بشردوستانه اعلام کرده است که زنان و دختران افغانستان با گذشت بیش از چهار سال، همچنان با محدودیت‌های سرکوب‌کننده مواجه هستند. این نهاد با نشر گزارشی گفته است که زنان و دختران در افغانستان همچنان از آموزش، کار و زند‌گی عمومی محروم‌اند. دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که ارائه کمک‌های بشردوستانه به زنان و دختران در این شرایط حیاتی است. روز جهانی بشردوستانه در حالی فرارسیده است که نیمی از جمعیت افغانستان برای بقا به کمک‌های بشردوستانه وابسته‌اند. در بخشی از گزارش اوچا آمده است: «در این روز به‌ویژه، مردم افغانستان با بحران‌های متعدد و پیچیده‌ای مواجه هستند. در ماه‌های اخیر، تحولات ژئوپلیتیکی و تنش‌های منطقه‌ای سبب بازگشت نزدیک به دو میلیون شهروند افغانستان از ایران و پاکستان شده است، بسیاری از آن‌ها بدون انتخاب خود بازگشته‌اند.» همچنین اوچا درباره کاهش کمک‌های بشردوستانه و خشکسالی‌های مداوم در افغانستان هشدار داده است. این در حالی است که پس از تسلط مجدد حکومت فعلی بر افغانستان، زنان و دختران از اساسی‌ترین حقوق خود، از جمله تحصیل، اشتغال و آزادی‌های فردی محروم شده‌اند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 77 بازدید

برنامه توسعه سازمان ملل متحد به مناسبت روز جهانی کارآفرینی زنان و دختران اعلام کرده است که از اکتبر ۲۰۲۱ میلادی تا سپتامبر ۲۰۲۵، بیش از ۱۳۳ هزار زن در افغانستان از طریق حمایت این سازمان به فرصت‌های شغلی و درآمد دست یافته‌اند. این سازمان امروز (چهارشنبه، ۲۸ عقرب) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که زنان و دختران بیشترین آسیب را در افغانستان متحمل می‌شوند. این در ادامه تاکید کرده است که طی این مدت از ۸۱ هزار و ۸۹۷ کسب‌وکار کوچک به رهبری زنان حمایت کرده است. برنامه توسعه این سازمان می‌گوید که بیش از ۴.۵ میلیون شهروند افغانستان از این حمایت‌ها بهره‌مند شده‌اند. استفان رودریگز، نماینده مقیم برنامه توسعه سازمان ملل در افغانستان گفت: «با همکاری شرکای خود، در حال ساختن آینده‌ای روشن‌تر و عادلانه‌تر برای همه افغانستانی‌ها هستیم.» در اعلامیه آمده است، زنانی که از برنامه‌های ایجاد شغل سازمان ملل بهره‌مند شده‌اند، با ابراز خرسندی می‌گویند که این طرح‌ها به توانمندسازی زنان و ایجاد درآمد برای آنان کمک می‌کند. یکی از دختران هنگام قالین‌بافی گفت: «من توانستم با موفقیت از پدرم حمایت کنم و به توانایی خود برای ادامه تحصیل و رسیدن به اهدافم نیز اعتماد دارم.» پس از قدرت‌گیری حکومت فعلی در افغانستان، علاوه بر ممنوعیت آموزش دختران و زنان در مکاتب، دانشگاه‌ها و مراکز صحی، فعالیت‌های شغلی آنان نیز محدود شده است. این در حالی است که بسیاری از شهروندان در ولایت‌های مختلف از افزایش گرسنگی، بیکاری و فقر ابراز نگرانی می‌کنند. گزارش اخیر سازمان ملل نشان می‌دهد که چالش اشتغال زنان اهل افغانستان به دلیل محدودیت‌های حکومت فعلی در کشور افزایش یافته است. بر اساس این گزارش، بسیاری از زنان قادر به کار در دفاتر نیستند و برخی نیز اجازه فعالیت میدانی ندارند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 146 بازدید

جورجت گانیون، سرپرست دفتر معاونت سازمان ملل متحد در کابل همزمان با ممنوعیت آموزش دختران بالاتر از صنف ششم در بیش از چهار سال گذشته، می‌گوید که آینده‌ی افغانستان به تأمین آموزش برای همه گره ‏خورده است‎.‎ خانم گانیون از برنامه‌های آموزشی در صنوف محلی برای دختران که با حمایت یونیسف ‏در کاپیسا اجرا می‌شود، بازدید کرده و این اظهارات را مطرح کرده است. سرپرست دفتر معاونت سازمان ملل متحد بر حمایت از آموزش برای همه در افغانستان تاکید کرده است. ‏ قابل ذکر است که در حال حاضر مکاتب تنها تا صنف ششم برای دختران باز است.‏ حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب