برچسب: آموزش و اشتغال

2 هفته قبل - 79 بازدید

با تشدید روند اخراج شهروندان افغانستان از پاکستان، جنبش «فانوس آزادی زنان افغانستان» هشدار داده است که این روند بیش از همه، زنان به‌ویژه فعالان مدنی و خبرنگاران را در معرض خطرهای جدی قرار می‌دهد. این جنبش با نشر اعلامیه‌ای گفته است که تعیین ضرب‌الاجل برای خروج مهاجران و افزایش فشارها، در شرایطی صورت می‌گیرد که «هیچ تضمینی برای بازگشت امن، داوطلبانه و با کرامت» به افغانستان وجود ندارد. در اعلامیه آمده است که بازگرداندن اجباری زنان، به‌ویژه آنانی که در حوزه‌های حقوق بشر و رسانه فعالیت داشته‌اند، می‌تواند آنان را در معرض تهدیدهای مستقیم و محدودیت‌های شدید قرار دهد. جنبش فانوس آزادی زنان افغانستان افزوده است که بسیاری از این زنان به‌دلیل وضعیت امنیتی و محدودیت‌های گسترده، ناگزیر به ترک کشور شده‌ و اکنون بازگرداندن‌شان، آنان را به «آینده‌ای نامعلوم و ناامن» سوق می‌دهد. در کنار آن، رسانه‌های بین‌المللی از افزایش فشارهای میدانی بر مهاجران افغانستانی حکایت دارد. پولیس پاکستان به افغانستانی‌های ساکن فیصل‌تاون راولپندی هشدار داده که خانه‌های خود را ترک کنند؛ اقدامی که در هفته‌های اخیر و هم‌زمان با تشدید روند اخراج‌ها شدت گرفته است. این جنبش از دولت پاکستان خواسته است که روند اخراج اجباری را فوراً متوقف کرده و در تعیین ضرب‌الاجل تجدیدنظر کند. همچنین آنان بر ضرورت همکاری با نهادهای بین‌المللی برای ایجاد راه‌کارهای انسانی و پایدار، با توجه ویژه به وضعیت زنان، تأکید کرده‌اند. در بخشی از اعلامیه آمده است: « نحوه برخورد با پناهندگان، آزمون واقعی تعهد به ارزش‌های انسانی است؛ آزمونی که نتیجه آن، نه‌تنها سرنوشت هزاران انسان، بلکه اعتبار وجدان جهانی را رقم خواهد زد.» جنبش فانوس آزادی، هم‌چنان از جامعه‌ی جهانی خواسته که برای حفاظت از جان و کرامت پناهندگان افغانستانی، به‌ویژه زنان، اقدام‌های فوری و عملی انجام دهد و در برابر وضعیت کنونی سکوت نکند. قابل ذکر است که پاکستان از دهه‌ها به این‌سو میزبان میلیون‌ها مهاجر افغانستانی است. اکنون روزانه هزاران نفر از طریق گذرگاه‌های مرزی مشترک با پاکستان، به افغانستان بازگردانده می‌شوند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 111 بازدید

گزارش سالانه «شاخص هوش مصنوعی ۲۰۲۶» دانشگاه استنفورد در آمریکا نشان می‌دهد که عربستان سعودی با سهم ۳۲ درصدی از مشارکت زنان در حوزه هوش مصنوعی، در صدر کشورهای جهان قرار گرفته است. دانشگاه استنفورد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که پس از آن، استرالیا با ۳۰ درصد و کانادا با ۲۹ درصد در رتبه‌های دوم و سوم قرار دارند. این گزارش نشان می‌دهد که هوش مصنوعی عرصه‌ای عمدتاً مردانه است. داده‌ها حاکی از آن است که در تمام کشورها یک شکاف آشکار میان زنان و مردان فعال در حوزه هوش مصنوعی دیده می‌شود. چنانچه، مردان در همه جا اکثریت نویسندگان و مخترعان این حوزه را تشکیل می‌دهند و سهم زنان اندک است. در شاخص هوش مصنوعی دانشگاه استنفورد به‌طور نمونه به برازیل، کوریا جنوبی و جاپان اشاره شده است که بیش از ۸۰ درصد افراد شاغل در حوزه هوش مصنوعی مرد هستند. با این‌حال عربستان سعودی نخستین کشوری در سطح جهان است که زنان بیشترین مشارکت را در حوزه هوش مصنوعی را دارند. گزارش هوش مصنوعی دانشگاه استنفورد نشان می‌دهد که تا اکنون هیچ کشوری به برابری جنسیتی در این حوزه نزدیک نشده است. حتی در بیشتر کشورها شکاف جنسیتی در حوزه هوش مصنوعی از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵ میلادی تقریبا بدون تغییر باقی مانده است. علاوه بر مشارکت گسترده زنان، عربستان در برخی حوزه‌های تخصصی نیز پیشتاز ظاهر شده است. این کشور در بخش امنیت، حریم خصوصی و رمزنگاری هوش مصنوعی با سهم ۱۵ درصدی در میان کشورهای پیشتاز قرار گرفته است. از نظر جذب نیروی انسانی نیز عربستان یکی از معدود کشورهایی است که در سال ۲۰۲۵ میلادی نیروی انسانی زیادی را جذب کرده است.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 89 بازدید

در یکی از کوچه‌های خاکی غرب کابل، جایی که دیوارهای بلند گِلی خانه‌ها مثل دیوارهای خاموش رازهای زیادی را در خود نگه داشته‌اند، دختری زندگی می‌کرد که نامش زینب بود. خانه‌ی آن‌ها شبیه بسیاری از خانه‌های دیگر محل بود؛ یک حویلی کوچک با دروازه‌ی آهنی زنگ‌زده، چند اتاق که دور یک حیاط جمع شده بودند و یک درخت توت که سال‌ها پیش پدر زینب آن را کاشته بود. اما اگر کسی از بیرون به آن خانه نگاه می‌کرد، هرگز نمی‌فهمید که پشت دیوارهای گِلی چه روزها و شب‌های سنگینی می‌گذرد. زندگی زینب در ظاهر ساده بود، اما در حقیقت سرشار از دردهایی بود که هیچ‌کس آن‌ها را نمی‌دید. او دختری نوزده‌ساله بود با چشمانی تیره و صورتی که همیشه نوعی اندوه خاموش در آن دیده می‌شد. وقتی کوچک‌تر بود، همسایه‌ها می‌گفتند: «این دختر خیلی آرام است.» اما هیچ‌کس نمی‌دانست که آن آرامی نتیجه‌ی سال‌ها ترس و سکوت است. زینب تا چند سال پیش شاگرد مکتب بود. او از همان دخترهایی بود که همیشه دفترچه‌هایش مرتب بود، کتاب‌هایش را با دقت در بغل می‌گرفت و هر صبح زودتر از بسیاری از هم‌صنفی‌هایش به مکتب می‌رسید. مکتب برای او فقط جایی برای درس خواندن نبود؛ جایی بود که می‌توانست چند ساعت از فضای سنگین خانه دور باشد، جایی که صدای خنده‌ی دختران دیگر در دهلیزها می‌پیچید و معلم‌ها گاهی از آینده‌ای بهتر حرف می‌زدند. اما آن روز که اعلام شد دختران دیگر اجازه‌ی ادامه‌ی مکتب ندارند، زینب احساس کرد دروازه‌ای که به دنیای روشن‌تری باز می‌شد ناگهان بسته شده است. آن روز وقتی با دوستانش از مکتب بیرون آمد، هیچ‌کس حرف نمی‌زد. فقط صدای قدم‌هایشان روی خاک کوچه شنیده می‌شد و بعضی از دخترها آرام گریه می‌کردند. زینب وقتی به خانه رسید، کتاب‌هایش را در گوشه‌ای گذاشت، اما تا مدت‌ها نتوانست به آن‌ها دست بزند؛ انگار آن کتاب‌ها یادآور رؤیایی بودند که حالا دیگر وجود نداشت. از آن زمان به بعد، زندگی او به‌تدریج محدودتر شد. بیشتر روزها را در خانه می‌گذراند، به مادرش در کارهای خانه کمک می‌کرد، لباس می‌شست، نان می‌پخت و گاهی از پنجره‌ی کوچک اتاقشان به کوچه نگاه می‌کرد. در آن کوچه بچه‌ها بازی می‌کردند و مردها گاهی از کار برمی‌گشتند، اما برای زینب آن کوچه بیشتر شبیه مرزی بود که اجازه‌ی عبور از آن را نداشت. پدرش مردی بود که سال‌ها در بازار کارگری کرده بود و زندگی سخت او را خسته و عصبی کرده بود. وقتی به خانه می‌آمد، اغلب سکوت می‌کرد، اما گاهی کوچک‌ترین موضوعی کافی بود تا خشمش فوران کند. برادر بزرگ زینب نیز کم‌کم همان رفتار را یاد گرفته بود؛ او همیشه می‌گفت دختر باید در خانه بماند و اگر زینب گاهی می‌خواست به خانه‌ی اقوام برود یا کمی بیرون هوا بخورد، با مخالفت شدید او روبه‌رو می‌شد. مادر زینب زنی بود که بیشتر عمرش را در سکوت گذرانده بود. او همیشه تلاش می‌کرد میان پدر و بچه‌ها آرامش ایجاد کند، اما خودش هم بارها قربانی همان خشونتی بود که در خانه جریان داشت. وقتی زینب از درد دل می‌گفت، مادرش آهی می‌کشید و فقط می‌گفت: «دخترم، زندگی همین است. زن باید صبر داشته باشد.» این جمله برای زینب مثل دیواری بود که هیچ راهی برای عبور از آن وجود نداشت. او کم‌کم احساس می‌کرد صدایش در خانه شنیده نمی‌شود و آرزوهایش برای هیچ‌کس اهمیتی ندارد. روزها می‌گذشتند و او بیشتر در خود فرو می‌رفت. شب‌ها وقتی همه می‌خوابیدند، گاهی دفترچه‌ای را که در صندوقچه‌اش پنهان کرده بود بیرون می‌آورد و جملاتی پراکنده درباره‌ی احساساتی که نمی‌توانست با کسی در میان بگذارد، می‌نوشت. خشونت در خانه فقط به فریاد و توهین محدود نمی‌شد. گاهی وقتی پدر یا برادرش عصبانی می‌شدند، دستشان هم بالا می‌رفت. آن لحظه‌ها برای زینب از همه سخت‌تر بود؛ نه فقط به خاطر درد جسمی، بلکه به خاطر احساسی که در دلش می‌نشست، احساسی از بی‌ارزشی و تحقیر. بعد از هر بار دعوا، خانه دوباره در سکوت فرو می‌رفت، انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است. اما زینب می‌دانست که هر بار چیزی در دلش می‌شکند. زمستان آن سال سردتر از همیشه بود. برف سنگینی روی بام‌های کابل نشسته بود و کوچه‌ها لغزنده و خاموش بودند. یک شب که هوا به‌شدت سرد بود، دعوای بزرگی در خانه‌ی آن‌ها رخ داد. پدر زینب به خاطر مسئله‌ای کوچک عصبانی شده بود و فریاد می‌زد. برادرش هم به او پیوسته بود و هر دو با صدای بلند حرف می‌زدند. زینب در گوشه‌ی اتاق نشسته بود و احساس می‌کرد نفس کشیدن برایش سخت شده است. آن لحظه‌ها انگار همه‌ی سال‌های درد و تحقیر در ذهنش جمع شده بود. او احساس می‌کرد دیگر جایی برای فرار ندارد؛ نه مکتبی هست، نه کاری که بتواند انجام دهد و نه کسی که درد دلش را بشنود. وقتی دعوا تمام شد و همه به اتاق‌هایشان رفتند، خانه در سکوت فرو رفت، اما در دل زینب طوفانی برپا بود. آن شب تا دیر وقت بیدار ماند، به سقف نگاه می‌کرد و به زندگی‌اش فکر می‌کرد. احساس می‌کرد آینده برایش تاریک و بسته است. فکرهایی در ذهنش می‌چرخید که تا آن روز اجازه ورود به آن‌ها را نداده بود، اما حالا مثل سایه‌ای سنگین او را دنبال می‌کردند. وقتی همه خواب بودند، آرام از اتاق بیرون آمد و به آشپزخانه رفت. در قفسه‌ی کوچک کنار دیوار، بطری کوچکی بود که برای از بین بردن حشرات استفاده می‌شد. دستش می‌لرزید وقتی آن را برداشت. برای لحظه‌ای مکث کرد و به حیاط تاریک نگاه کرد؛ برف آرام روی زمین می‌نشست و همه‌چیز در سکوت فرو رفته بود. در آن لحظه زینب احساس کرد زندگی برایش به بن‌بست رسیده است. بطری را باز کرد و بوی تند آن در هوا پیچید. اشک در چشمانش جمع شده بود. زیر لب چیزی شبیه دعا گفت و بعد جرعه‌ای از آن نوشید. چند لحظه بعد بدنش شروع به لرزیدن کرد و درد شدیدی در شکمش پیچید. بطری از دستش افتاد و صدای برخورد آن با زمین سکوت خانه را شکست. مادرش که از خواب بیدار شده بود، به آشپزخانه آمد و وقتی زینب را روی زمین دید، فریاد زد. پدر و برادرانش با عجله آمدند و او را به شفاخانه رساندند. ساعت‌ها در شفاخانه گذشت. پزشکان تلاش کردند تا سم را از بدنش خارج کنند. مادرش در گوشه‌ای نشسته بود و بی‌صدا گریه می‌کرد و پدرش با چهره‌ای که برای نخستین‌بار در آن نشانی از ترس دیده می‌شد، در راهرو قدم می‌زد. بالاخره پس از تلاش طولانی، پزشکان گفتند زینب زنده خواهد ماند. وقتی او چشم‌هایش را باز کرد، نور سفید چراغ‌های شفاخانه را دید و برای لحظه‌ای نمی‌دانست کجاست. گلویش خشک بود و بدنش هنوز درد می‌کرد، اما او نفس می‌کشید؛ زنده بود. آن شب وقتی دوباره به خانه برگشتند، سکوتی سنگین حاکم بود. هیچ‌کس چیزی نمی‌گفت. زینب روی بسترش دراز کشید و به سقف نگاه کرد. او هنوز نمی‌دانست آینده‌اش چگونه خواهد بود، اما می‌دانست که از لبه‌ی مرگ برگشته است. در دلش احساسی عجیب وجود داشت؛ ترکیبی از درد، خستگی و شاید جرقه‌ای کوچک از امید. شاید زندگی هنوز راهی برای ادامه داشته باشد، حتی اگر آن راه دشوار و طولانی باشد. زینب آن شب در سکوت فکر می‌کرد که اگر روزی دوباره فرصت پیدا کند، شاید بتواند داستان زندگی‌اش را جایی بنویسد؛ داستان دختری که در میان تاریکی‌ها تا مرز نابودی رفت، اما هنوز زنده ماند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 117 بازدید

جنبش زنان آزادی‌خواه درتازه‌ترین مورد به مناسب هشت مارچ/روز جهانی هم‌بستگی زنان، اعلام کرده است که حذف زنان و دختران، حذف آینده‌ی جامعه است. این جنبش امروز (یک‌شنبه، ۱۰ حوت) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که هشتم مارچ بدون آزادی زنان و دختران در افغانستان، دیگر مفهومی ندارد. جنبش زنان آزادی‌خواه در ادامه تاکید کرده است که حق آموزش، حق کار و آزادی‌های فردی زنان و دختران، هیچ گاه قابل معامله نیست. همچنین این جنبش در ادامه تاکید کرده است که آزادی زنان در افغانستان، تضمین‌کننده‌ی پیشرفت عدالت و اثبات جایگاه ارزش‌های انسانی در جامعه است. این در حالی است که زنان و دختران در افغانستان، از بیشتر حقوق اساسی شان محروم شده و از زندگی عمومی حذف شده‌اند. حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


3 ماه قبل - 119 بازدید

رزمری دیکارلو، معاون دبیرکل ملل متحد در امور سیاسی و صلح درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که لغو محدودیت‌ها و دسترسی زنان و دختران به آموزش و اشتغال یکی از محورهای اساسی تعامل جامعه‌ی جهانی با افغانستان به شمار می‌رود. خانم دیکارلو این اظهارات در سفر سه‌روزه خود به افغانستان با هدف پیگیری «پروسه دوحه» مطرح کرده و گفته است که روند دوحه در سال ۲۰۲۳ میلادی از سوی دبیرکل ملل متحد برای تعامل «اصولی و عمل‌گرایانه» با افغانستان و به نفع همه شهروندان افغانستان آغاز شده بود. معاون دبیرکل ملل متحد تاکید کرده است که در تمامی دیدارها و گفتگوهایش، بر ضرورت اعاده دسترسی زنان به آموزش، کار و زندگی عمومی پافشاری کرده است. او افزوده است که این موضوع همچنان یکی از محورهای اساسی تعامل جامعه‌ی جهانی با افغانستان به شمار می‌رود. همچنین خانم دیکارلو از دیدار خود با سراج‌الدین حقانی، وزیر داخله حکومت سرپرست خبر داده و گفته است که در این نشست درباره همکاری در مبارزه با مواد مخدر، تلاش‌ها برای بهبود وضعیت امنیتی کشور، موانع دسترسی بشردوستانه ناشی از بسته‌شدن مرز افغانستان و پاکستان، و محدودیت‌ها بر کارمندان زن در نهادهای کمک‌رسان از جمله ملل گفتگو شده است. او با اشاره به نقش کارمندان زن در نهادهای ملل متحد در توسعه افغانستان، گفته است که با آنان ابراز همبستگی کرده است. وی در ادامه افزوده است که زنان شاغل در نهادهای ملل متحد باید بتوانند به دفاتر کاری خود بازگردند تا خدمات لازم را به مردم افغانستان ارائه کنند. بر اساس اظهارات دیکارلو، او با زنان و نمایندگان جامعه‌ی مدنی دیدار کرده و در این نشست‌ها درباره وضعیت حقوق بشر در کشور، از جمله محدودیت‌های اعمال‌شده بر زنان و دختران و نیاز به ادامه گفتگوها با حکومت فعلی و جامعه بین‌المللی از طریق روند دوحه بحث و تبادل نظر صورت گرفته است.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 165 بازدید

نهاد «دفاع»، که توسط آریانا سعید، آوازخوان اهل افغانستان، اداره می‌شود درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که صدای زنان و دختران افغانستان به دونالد ترمپ، رییس ‌جمهور آمریکا، رسانده شده، اما پاسخی قانع‌کننده از طرف وی دریافت نکرده‌ است. نهاد «دفاع» امروز (یک‌شنبه، ۲۸ جدی) با نشر اعلامیه‌ای در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که نامه‌ای را در ماه سپتامبر سال ۲۰۲۵ میلادی به کاخ سفید ارسال کرده بود تا وضعیت اسف‌بار زنان و دختران افغانستان و ضرورت حمایت از آن‌ها را روشن سازد و اخیراً پاسخ آن را دریافت کرده‌ است. در اعلامیه آمده است که طبق بیانیه، کاخ سفید در این نامه به اولویت‌های سیاست خارجی خود پرداخته و اشاره‌ای به زنان افغانستان نکرده است. در پاسخ‌ ترامپ به درخواست همکاری آمریکا با زنان افغانستان، آمده است: «دوران جنگ‌های بی‌پایان، فقر و ضعف ختم شده است و من متعهد هستم که عصر طلایی نوین از امنیت، رفاه و صلح برای امریکا رقم بزنم.» نهاد «دفاع» در ادامه تاکید کرده که آنچه در افغانستان رخ می‌دهد تنها یک بحران ملی نیست، بلکه یک هشدار جهانی است. این نهاد افزوده است که به تلاش‌های خود با دیگر نهادهای امریکایی، از جمله کنگره و رسانه‌ها، برای رساندن صدای زنان افغانستان ادامه خواهد داد. آریانا سعید در سال ۲۰۲۳ میلادی نهاد «دفاع» را به منظور حمایت از زنان افغانستان ایجاد کرد. در حالی نهاد دفاع خواهان حمایت از زنان و دختران افغانستان شده است که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 140 بازدید

یوناما یا دفتر نمایندگی سازمان ملل متحد در افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که حدود ۹۰ درصد چرخ‌کاران و بافندگان صنعت قالین‌بافی در این کشور را زنان و دختران تشکیل می‌دهند. این نهاد در حساب کاربری فیس‌بوک خود نوشته است که با وجود سهم گسترده‌ی زنان و دختران در صنعت قالین‌بافی افغانستان، آنان در پایین‌ترین سطح زنجیره‌ی تولید قرار دارند و در برابر کار سنگین خود، دست‌مزد ناچیزی دریافت می‌کنند. سوسن فرگوسن، نماینده‌ی ویژه‌ی بخش زنان سازمان ملل متحد در افغانستان، تاکید کرده است که زنان و دختران باید در همه‌ی مرحله‌های تولید قالین از تولید پشم و ریسندگی گرفته تا بافت، تکمیل و توسعه‌ی کسب‌وکار- مورد حمایت قرار گیرند. یوناما در ادامه افزوده است که بخش زنان سازمان ملل متحد متعهد است با تقویت رهبری زنان، زمینه‌ای فراهم کند تا آنان از ارزش فرهنگی و اقتصادی بزرگی که خلق می‌کنند، بهره‌مند شوند. همچنین این نهاد تصریح کرد که صنعت قالین‌بافی افغانستان بیش از هر چیز، به ‌واسطه‌ی تلاش، مهارت و پایداری زنان زنده مانده است. قابل ذکر است که قالین‌بافی یکی از مهم‌ترین صنایع دستی و کالای صادراتی افغانستان به‌شمار می‌رود؛ صنعتی که زنان و دختران در همه مرحله‌های تولید آن نقش اساسی دارند. طی چهار سال اخیر با محدودیت‌های گسترده بر آموزش و اشتغال دختران، شمار زیادی از زنان ناچار شده‌اند برای تأمین معیشت به این بخش روی آورند. باید گفت که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 171 بازدید

پدرو سانچز، نخست‌وزیر اسپانیا درتازه‌ترین مورد از اتاقی که به‌نام «زنان و دختران افغانستان» در وزارت امور خارجه‌ی این کشور نام‌گذاری شده بود، رونمایی کرد. در این مراسم شماری از فعالان حقوق زن، از جمله فوزیه کوفی، عضو پیشین پارلمان افغانستان حضور داشتند و خوزه مانوئل آلبارس، وزیر امور خارجه‌ی اسپانیا گفت که به حمایت از زنان و دختران افغانستان ادامه می‌دهد. وی در ادامه تاکید کرده است که هدف از رونمایی از این لوحه‌ی یادبود، پاسداشت از زنان و دختران افغانستان است که برای حقوق و آزادی خود مبارزه می‌کنند. او در افزوده است که سیاست خارجی اسپانیا همچنان به حمایت و اعطای حق اظهارنظر به زنان افغانستان ادامه خواهد داد. زنان و دختران افغانستان طی چهار سال گذشته، با محدودیت‌های شدیدی روبرو هستند و از حق اساسی‌شان، از جمله آموزش و کار، محروم‌ اند. در این چهار سال، علی‌رغم انتقادهای جهانی از سیاست‌های حکومت سرپرست افغانستان علیه زنان، این دولت سیاست‌های محدودکننده‌ی خود را تشدید کرده است. حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 88 بازدید

آلیس مک‌دونالد، عضو پارلمان بریتانیا درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که اگر دولت این کشور به «بحران حقوق زنان، آپارتاید جنسیتی و تقلب در افغانستان» پشت کند، نه تنها به زنان این کشور «خیانت» کرده، بلکه این «خیانت» در برابر زنان در سراسر جهان است. خانم مک‌دونالد با نشر اعلامیه‌ای در پارلمان بریتانیا گفته است: «ما نمی‌توانیم آنان را رها کنیم. ما به‌عنوان حزبی که اکنون در دولت است و همواره در داخل و خارج از کشور از حقوق زنان دفاع کرده، باید نقش خود را ایفا کنیم. اگر به این بحران، به آپارتاید جنسیتی و به تقلب در افغانستان پشت کنیم، نه‌ تنها به افغانستانی افغان خیانت کرده‌ایم، بلکه به زنان در سراسر جهان نیز خیانت کرده‌ایم.» این عضو پارلمان بریتانیا در ادامه تاکید کرده است که وضعیت زنان و دختران در افغانستان «ویران‌کننده» است، اما کشورش و جهان نباید تسلیم شود؛ چون زنان افغانستان «قطعاً» تسلیم نشده‌اند. وی به این باور است که زنان افغانستان مصمم و الهام‌بخش هستند و با وجود چالش‌هایی که با آن روبرو هستند، همچنان راه‌هایی برای اداره کسب‌وکارها و فعالیت در خط مقدم پیدا می‌کنند. همچنین آلیس مک‌دونالد بر بنیاد نقل قولی، تاکید کرده است: «بدون مقابله با سرکوب نظام‌مند زنان و دختران افغانستان، هرگز به برابری جهانی دست نخواهیم یافت. اهمیت این موضوع را نمی‌توان دست‌کم گرفت؛ نه فقط برای زنان افغان، بلکه برای حقوق و آزادی‌هایی که زنان در سراسر جهان با زحمت فراوان به دست آورده‌اند.» او افزوده است که این فقط یک مسئله‌ی اخلاقی نیست، بلکه یک مسئله‌ی امنیتی نیز هست؛ چون برابری جنسیتی برای دستیابی به صلح پایدار و ماندگار ضروری است. این عضو پارلمان بریتانیا تصریح کرد که بنابراین باید به ارزش‌های جهانی و بریتانیا پابند باید بود و آن‌ها را با افتخار به نمایش گذاشت تا نشانه‌ای از امید برای ستمدیدگان در سراسر جهان باشد و هر کاری از دست‌ این کشورها به‌ویژه بریتانیا بر می‌آید برای حمایت از حقوق زنان و دختران در افغانستان انجام دهند. در حالی این عضو پارلمان بریتانیا از حقوق زنان و دختران افغانستان دفاع می‌کند که حکومت سرپرست پس از برگشت به قدرت در آگوست ۲۰۲۱ میلادی، به تدریج اکثر حقوق اساسی و انسانی زنان را سلب کرده و آنان را حتی از رفتن به مکتب‌های بالاتر از صنف ششم و دانشگاه‌ها نیز منع کرده‌اند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 235 بازدید

بخش زنان سازمان ملل (UN Women) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال جدید میلادی نیز در کنار زنان و دختران جهان ایستاده و از آنان حمایت خواهد کرد. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود به مناسبت سال جدید میلادی بر حمایت از زنان تاکید کرده و گفته است که در هر شرایطی به پشتیبانی خود از آنان ادامه می‌دهد. بخش زنان سازمان ملل متحد در بخشی از پیامش تاکید کرده است: «به همه زنانی که به آنان گفته شده که زیادی بلند حرف می‌زنند، زیادی احساسی‌اند، زیادی جاه‌طلب‌اند، زیادی سخت‌گیرند، ما صدای شما را می‌شنویم و به شما باور داریم.» همچنین این سازمان با تاکید بر حمایت از زنان و دختران، خواهان ادامه مبارزه جمعی علیه کلیشه‌های جنسیتی شده است. این در حالی است که بسیاری از زنان در کشور‌های بحران‌زده از جمله افغانستان، به‌دلیل خشونت‌ها و کلیشه‌های موجود، همچنان از اساسی‌ترین حقوق خود محروم هستند. همچنین حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب