نصیراحمد اندیشه، سفیر افغانستان در سویس در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است تا زمانی که نیمی از جمعیت افغانستان از زندگی عمومی محروم باشند، دستیابی به راه‌حل‌های پایدار در این کشور ممکن نیست.
آقای اندیشه این اظهارات را در هفتادوهفتمین اجلاس سالانه کمیته اجرایی کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان، مطرح کرده و گفت که محدودیت‌های اعمال‌شده بر زنان و دختران افغانستان، موضوعی داخلی نیست که بتوان آن را به نام «عمل‌گرایی یا حاکمیت ملی» نادیده گرفت.
او در ادامه تاکید کرده است که این محدودیت‌ها بر روند کمک‌های بشردوستانه و بازگشت مهاجران نیز تاثیر دارند و سازمان ملل متحد و دیگر نهادهای بین‌المللی را ناگزیر می‌سازند که به راه‌حل‌های موقت روی بیاورند.
نصیراحمد اندیشه در ادامه افزوده است که با وضع محدودیت‌های تازه، نهادهای بین‌المللی همواره با ابهام روبه‌رو هستند و نمی‌دانند در روزهای آینده چه محدودیت‌هایی وضع خواهد شد.
همچنین وی در بخشی از صحبت‌هایش از کمبود منابع مالی کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهنده‌گان ابراز نگرانی کرده و گفته که این نهاد تنها ۳۵ درصد از نیازمندی‌های مالی خود برای سال جاری را تامین کرده است.
اندیشه از کمک‌کنندگان خواسته است که کاهش بودجه برنامه‌های بشردوستانه و ادغام مجدد را در نظر بگیرند زیرا پیامدهای این کاهش‌ها می‌تواند در آینده به شکل بی‌ثباتی بازگردد.
این در حالی است که در افغانستان، گرسنگی به شکل شدیدی روی زندگی شهروندان تاثیر گذاشته است.
برنامه جهانی غذا با نشر آمارهای مدعی شده است که بیش از ۱۷ میلیون جمعیت این کشور با ناامنی شدید غذایی روبرو هستند.
