شبکه خبری بیبیسی جهانی در گزارشی از وضعیت فقر و بیکاری در ولایت غور نوشته است که خانوادهها در افغانستان از روی ناچاری برای تهیه مخارج خود، به انتخابهای سختی مانند فروش کودکان خود روی میآورند. شبکه خبری بیبیسی به نقل از سعید احمد، باشنده غور نوشته است که پس از مبتلا شدن شایقه، دختر پنجسالهاش، به آپاندیسیت و کیست کبد و ناتوانی در تأمین هزینه درمان، ناچار شد او را بفروشد. در گزارش آمده است: «سعید احمد برای پرداخت هزینههای درمان پولی نداشت، بنابراین دخترش را به یکی از بستگانش فروخته است و عمل جراحی شایقه موفقیتآمیز بود. هزینه آن از همان مبلغ ۲۰۰ هزار افغانی (۳۲۰۰ دالر) که شایقه در ازای آن فروخته شده بود، پرداخت شد.» پدر شایقه گفت: «با بستگانم توافق کردم که اکنون تنها پول درمان او را بپردازند و مبلغ باقیمانده طی پنج سال آینده پرداخت کنند و اگر همه پول را یکجا میگرفتم، همان موقع او را میبردند.» سعید میگوید: «اگر پول داشتم، هرگز این تصمیم را نمیگرفتم. اما با خودم فکر کردم اگر بدون جراحی بمیرد چه؟ اینطوری حداقل زنده میماند.» بیبیسی در این گزارش نوشته است که مردانی هر سپیدهدم در چهارراهیای در چلچراغِ غور گرد هم میآیند، به امید آنکه کاری پیدا کنند. آنها تنها زمانی میتوانند برای خانوادههایشان نان ببرند که کسی برای کار سراغشان بیاید؛ اما بسیاری روزها، با دستِ خالی به خانه بازمیگردند. جمعهخان، ۴۵ ساله، گفت که در شش هفته گذشته تنها سه روز کار پیدا کرده که روزانه بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ افغانی درآمد داشته است. او میگوید: «سه شب پشت سر هم کودکانم گرسنه خوابیدند. زنم گریه میکرد، بچههایم هم. از همسایه قرض گرفتم که آرد بخرم. من در ترس از این زندگی میکنم که کودکانم از گرسنگی بمیرند.» افزایش مرگومیر کودکان همچنین این گزارش از افزایش مرگ کودکان در افغانستان به دلیل فقر و گرسنگی خبر داده است. محمد هاشم که چند هفته پیش دختر ۱۴ ماههاش را از دست داد، به بیبیسی گفت: «فرزندم از گرسنگی و نبود دارو مرد... وقتی کودکی بیمار است و گرسنه، طبیعی است که میمیرد.» یک بزرگ محل گفته است مرگ کودکان، عمدتاً به خاطر سوءتغذیه، در دو سال اخیر «واقعاً افزایش یافته است». بیبیسی نوشت به دلیل اینکه هیچ سند رسمی از مرگ کودکان در غور وجود نداشت، از یک گورستان محلی به عنوان تنها شاهد این رویدادها دیدن کرد. در گزارش آمده: «ما قبرهای کوچک و بزرگ را جداگانه شمردیم. تعداد قبرهای کوچک تقریباً دو برابر قبرهای بزرگ بود که نشان میدهد دو برابر بیشتر کودکان نسبت به بزرگسالان مردهاند.» پیشتر سازمان ملل در گزارشی از کمبود گسترده آب، غذا، خدمات درمانی، سرپناه، گرمایش و پوشاک برای میلیونها خانواده یاد کرد و گفت که بیش از ۸۰ درصد خانوادهها بدهکار هستند. حمدالله فطرت، معاون سخنگوی حکومت فعلی، در واکنش به یافتههای این گزارش به بیبیسی گفت: «در طول ۲۰ سال اشغال، به خاطر سرازیر شدن دالرهای امریکایی، یک اقتصاد مصنوعی شکل گرفت. پس از پایان اشغال، ما وارث فقر، سختی، بیکاری و دیگر مشکلات شدیم.»
