روزنامه نیویارک تایمز درتازهترین مورد اعلام کرده است که قطع گسترده کمکهای بینالمللی، افغانستان را با عمیقترین بحران انسانی در ۲۵ سال گذشته روبرو کرده است. کاهش ناگهانی و «بیرحمانه» کمکها، میلیونها کودک افغانستان را با گرسنگی شدید و خطر مرگ مواجه کرده است.
در گزارش روزنامه نیویارک تایمز آمده است که قطع کمکهای آمریکا باعث بستهشدن صدها مرکز صحی در سراسر افغانستان شده و جان میلیونها زن و کودک را به خطر انداخته است.
شیرین ابراهیم، رییس پیشین دفتر افغانستان کمیته بینالمللی نجات، به نیویارک تایمز گفت: «قطع کمکهای آمریکا وضعیت را بدتر کرده است. هیچ کمککننده دیگری وارد میدان نشده و هیچکس هم در آن ابعاد وارد نخواهد شد.»
در بخشی از گزارش آمده است که در پی کاهش کمکها، نزدیک به ۴۵۰ مرکز صحی در افغانستان تعطیل شدهاند. بستهشدن این مراکز به افزایش مرگومیر زنان و کودکان انجامیده است.
گزارش به نقل از پرستاران نوشته است: «شمار زنانی که بهدلیل سفرهای طولانی برای رسیدن به درمانگاهها دچار خونریزی شدید شدهاند، یا حتی در مسیر راه از جمله داخل تاکسیها زایمان کردهاند، بهطور چشمگیری افزایش یافته است.»
همزمان با کاهش کمکها، نیازهای صحی و بهداشتی افزایش یافته است. سال گذشته بیش از ۲.۸ میلیون پناهجوی افغانستانی از ایران و پاکستان اخراج یا مجبور به بازگشت شدند. افزون بر این، رویدادهای طبیعی از جمله زلزله مرگبار در شرق افغانستان، بحران انسانی را تشدید کرده است.
ایالات متحده پس از خروج از افغانستان به کمکهای بشردوستانه خود ادامه داد و طی نزدیک به چهار سال، حدود ۳.۸ میلیارد دالر به افغانستان کمک کرد. اما با بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید، این کمکها بهطور کامل متوقف شد.
دونالد ترامپ کمک به برخی کشورهای بحرانزده را از سر گرفته، اما افغانستان شامل این کمکها نیست.
گزارش نیویارک تایمز میافزاید که ولایت دورافتاده دایکندی از جمله مناطقی است که بیشترین آسیب را از قطع کمکها دیده و شمار زیادی از مراکز صحی خود را از دست داده است.
در گزارش آمده است که زکیه، نوزاد سهماهه، از بدو تولد دچار استفراغ بوده و وضعیت صحیاش رو به وخامت است. مادرش، شریفه خاوری، باشنده دایکندی میگوید هفتهها منتظر بود همسرش که در یک معدن زغالسنگ کار میکند، پول کرایه تاکسی تا نزدیکترین درمانگاه را فراهم کند، اما درآمد او بهسختی هزینه غذای خانواده را تامین میکند.
همچنین بینظیر محمدی، ۳۲ ساله، پرستار یک درمانگاه وابسته به یک نهاد غیردولتی در دایکندی، میگوید پس از قطع کمکهای امریکا، سه ماه بدون معاش کار کرده و درمانگاهشان ناچار شده متخصص تغذیه خود را اخراج کند. او تاکید میکند: «مراکز صحی محلی ضرورت مطلق هستند. وقتی زمان زایمان فرا میرسد، نمیتوان منتظر ماند.»
