وزارت دفاع بریتانیا از پناهجویان افغانستانی که نامهی پذیرش این کشور را دارند، خواست خودشان راهی برای خروج از افغانستان پیدا کنند.
لوک پولارد، در نامهای به پارلمان بریتانیا نوشته است که نزدیک به ۹ هزار افغانستانی واجد شرایط انتقال به بریتانیا و منتظر جابهجایی هستند.
آقای پولارد در کنار آن تاکید کرد که این افراد هیچ کمکی از سوی بریتانیا برای خروج از افغانستان دریافت نخواهند کرد.
وزیر دفاع بریتانیا در ادامه افزوده است که این افراد «هر زمان که بتوانند، باید خود را به یک کشور ثالث برسانند» و در آنجا تا سال ۲۰۲۸ میلادی، کمکهای مربوط به مسکن و ویزا دریافت خواهند کرد.
وی تصریح کرد که برخی از افراد واجد شرایط، امسال خودشان به کشورهای ثالث مانند پاکستان رفتهاند.
او تصریح کرد: «پس از مشاهده شواهد بیشتر از جابهجاییهای موفق شخصی، و پس از ارزیابی دوباره خطرات این گروه و عوامل دیگر، از جمله صرفهجویی برای مالیهدهندگان، تصمیم گرفتهایم به کمکها در داخل افغانستان برای خروج پایان دهیم.»
همچنین اداره حسابرسی ملی بریتانیا در ماه مارچ اعلام کرده بود اگر روند انتقال افغانستانیها سرعت نگیرد، دولت نزدیک به سه سال دیگر زمان نیاز خواهد داشت تا همه افرادی را که پناه در بریتانیا به آنان وعده داده شده منتقل کند.
برنامههای اسکان مجدد افغانستانیها در ماه جولای سال گذشته به روی متقاضیان جدید بسته شد. اندکی بعد از آن فاش شد که وزارت دفاع بریتانیا مسوول یک نشت گسترده اطلاعاتی درباره مشخصات متقاضیان بوده است؛ رخدادی که به گفته این وزارتخانه، جان هزاران نفر را به خطر انداخت.
این خانوادهها به دلیل همکاری سابق خود با نیروهای بریتانیایی در افغانستان، یا به دلیل افشای اطلاعاتشان، واجد شرایط انتقال به بریتانیا شناخته شدهاند.
همچنین سارا دی یونگ، از بنیانگذاران ائتلاف «سُلحه» که به مترجمان نظامی پیشین افغانستان کمک میکند، گفت: «اعلام وزارت دفاع برای توقف حمایت در داخل افغانستان جهت خروج امن، برای افغانهایی که پیشنهاد انتقال دارند شوک کامل خواهد بود. اینکه برخی توانستهاند فرار کنند، به این معنا نیست که این گزینه برای همه در دسترس است.»
وی در ادامه تاکید کرده است: «کسانی که نمیتوانند برای گرفتن اسناد از مخفیگاه بیرون شوند و توان مالی پرداخت هزینههای بسیار بالای ویزا را ندارند، اکنون رها شدهاند. این بیانیه همچنین مشکلات امنیتی جاری میان پاکستان و افغانستان را نادیده میگیرد؛ مسألهای که جابهجایی مستقل را حتی دشوارتر میکند.»
