برچسب: زلزله

23 ساعت قبل - 52 بازدید

اداره ملی آماد‌گی مبارزه با حوادث حکومت سرپرست اعلام کرده است که در اثر بارند‌گی‌های اخیر، سرازیرشدن سیلاب‌ها، زمین‌لرزه و لغزش زمین تا اکنون، ۱۷۹ تن جان باخته، ۲۳۸ تن زخمی و نهُ تن دیگر ناپدید شده‌اند. این اداره با نشر اعلامیه‌ای گفته است که در نتیجه این رویدادهای طبیعی، یک هزار و ۲۷۷ خانه به‌طور کامل تخریب و پنج هزار و ۷۷۰ خانه دیگر به‌صورت جزیی آسیب دیده‌اند. همچنین اداره ملی آمادگی مبارزه با حوادث طبیعی حکومت فعلی تاکید کرد که ۳۷۲ کیلومتر جاده تخریب شده و محصولات زراعتی در ۱۸ هزار و ۶۵۰ جریب زمین از بین رفته و چهار هزار و ۳۵۴ درخت نابود شده است. در اعلامیه آمده است که در مجموع هشت هزار و ۹۸۷ خانواده در سراسر کشور از این رویدادها متاثر شده‌اند. قابل ذکر است که در روزهای اخیر ولایت‌های مختلف کشور شاهد بارش شدید باران و سرازیرشدن سیلاب‌‌ بوده است. در برخی مناطق نیز برف باریده است.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 51 بازدید

مسوولان حکومتی می‌گویند که ۱۲ تن در پی زمین‌لرزه شب گذشته در چند ولایت افغانستان جان باخته و چهار تن دیگر زخمی شده‌اند. حمدالله فطرت، معاون سخنگوی حکومت سرپرست امروز (شنبه، ۱۵ حمل) گفته است که این افراد در ولایت‌های کابل، پنجشیر، لوگر، ننگرهار، لغمان و نورستان کشته و زخمی شده‌اند. وی در ادامه تاکید کرده است که پنج خانه در این رویداد به‌گونه کامل و ۳۳ خانه به‌صورت نسبی تخریب شده‌اند. معاون سخنگوی حکومت در ادامه افزوده است که در مجموع ۴۰ خانواده متضرر شده‌ است. پیشتر منابع گفته بودند که هشت عضو یک خانواده در ولسوالی بگرامی کابل در پی زمین‌لرزه جان باختند. براساس اعلام مرکز لرزه‌نگاری آمریکا، زمین‌لرزه‌ای با قدرت ۵.۸ ریشتر شب گذشته در شمال‌شرق کشور به وقوع پیوست. این زمین‌لرزه به قدرت ۵.۸ ریش‌تر حوالی ساعت ۸:۴۲ بخشی‌های از افغانستان را تکان داد که مرکز آن ولسوالی جرم بدخشان گزارش شده است. همزمان، لرزش‌‎هایی در بخش‌های وسیعی از هند و پاکستان نیز گزارش شده است.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 91 بازدید

تلویزیون ملی که تحت کنترول حکومت سرپرست قرار دارد، اعلام کرده است که در پی زمین‌لرزه شدید در ولسوالی بگرامی ولایت کابل دستکم هشت نفر جان باخته‌اند. در گزارش تلویزیون ملی آمده است که زمین‌لرزه شامگاه روز (جمعه، ۱۴ حمل) رخ و یک خانه مسکونی در منطقه گوسفند‌دره از مربوطات ولسوالی بگرامی به صورت کامل تخریب شده است. در اعلامیه آمده است که در این زمین‌لرزه دست‌کم هشت عضو یک خانواده جان باخته و یک کودک دیگر زخمی شده است. همچنین حافظ بشارت، سخنگوی مقام ولایت کابل، گفته است که قربانیان این رویداد همه اعضای یک خانواده بوده‌اند و در میان جان‌باختگان پدر، مادر، چهار دختر و دو پسر شامل هستند. همزمان، شرافت زمان، سخنگوی وزارت صحت نیز اعلام کرد که مسوولان صحی در مرکز و ولایات در حالت آماده‌باش کامل قرار دارند. او از شهروندان کشور خواست تا در صورت نیاز به شماره رایگان ۱۰۲ تماس بگیرند. بر بنیاد معلومات ارائه‌شده، این زلزله با قدرت ۵.۹ ریشتر، حوالی ساعت ساعت ۸:۴۲ شب به وقت کابل منطقه هندوکش افغانستان را تکان داده است. مرکز تحقیقات علوم زمین آلمان اعلام کرده که این زلزله در عمق حدود ۱۷۷ کیلومتری زمین رخ داده است. لرزش‌های این زلزله در بخش‌های مختلف منطقه، از جمله کابل، اسلام‌آباد پایتخت پاکستان و دهلی‌نو پایتخت هند نیز احساس شده است. مقام‌ها تا اکنون درباره میزان خسارات احتمالی دیگر یا تلفات بیشتر معلومات تازه‌ای منتشر نکرده‌اند.

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 111 بازدید

نهاد حفاظت از کودکان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که ۲۵ هزار کودک، شش ماه پس از زمین‌لرزه‌ی قدرتمند در کنر، هنوز در خیمه‌ها زند‌گی می‌کنند. این نهاد امروز (پنج‌شنبه، ۷ حوت) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بسیاری از این خیمه‌ها در بارندگی اخیر تخریب شده‌اند. نهاد حفاظت از کودکان در ادامه تاکید کرده است که بسیاری از خانه‌ها و مکاتب تخریب‌شده در ولایت کنر هنوز بازسازی نشده‌اند. در بخشی از گزارش آمده است: «این زلزله بیش از نیمی از تقریباً یک هزار و ۳۰۰ صنف درسی ارزیابی‌شده را کاملاً یا جزئاً تخریب کرد. پیش از زلزله، نزدیک به ۵۰ هزار کودک در سنین ابتدایی در کنر که بیشترین تأثیر را از این فاجعه دیده بودند، از تحصیل بازمانده بودند.» در گزارش آمده است که بازسازی مکاتب آغاز نشده و ۱۷ هزار کودک در فضای باز درس می‌خوانند. همچنین بوجار هوکسا، مدیر سازمان نجات کودکان برای افغانستان، گفته است: «خانواده‌ها در کنر نگران هستند که فراموش شوند. آن‌ها وابسته به کمک‌های سازمان نجات کودکان و دیگر نهادهای بشردوستانه هستند و این وضعیت به‌زودی تغییر نخواهد کرد.» این در حالی است که شش ماه پیش، زمین‌لرزه‌ای قدرتمند ولایت کنر و چندین ولایت شرقی افغانستان را لرزاند که بیش از دو هزار تن در کنر جان باختند.

ادامه مطلب


3 ماه قبل - 122 بازدید

سازمان نجات کودکان (Save the Children) درتازه‌ترین مورد هشدار داده اطت که کودکان و خانواده‌های آسیب‌دیده از زمین‌لرزه‌های پنج ماه پیش در شرق افغانستان با سرمای شدید و برف سنگین مواجه هستند و جان آن‌ها در خطر می‌باشند. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که نزدیک به پنج هزار و ۷۰۰ خانواده هنوز در خیمه زندگی می‌کنند و تنها با یک پلاستیک از برف و باد سرد محافظت می‌شوند. در اعلامیه آمده است که شرایط سرد و مرطوب کودکان را به شدت در برابر عفونت‌های حاد تنفسی، از جمله سینه‌وبغل، آسیب‌پذیر کرده است. همچنین بوجار هوجا، رییس سازمان نجات کودکان در افغانستان، گفته است: «پنج ماه پس از زمین‌لرزه، بسیاری از کودکان و خانواده‌هایشان هنوز تنها با خیمه زنده‌گی می‌کنند. هوای سرد جان همه کودکان را تهدید می‌کند.» در ادامه آمده است که این سازمان تا اکنون به نزدیک به سه هزار خانواده در ولایت کنر کیت‌های زمستانی شامل پتو، لباس گرم و وسایل ضروری خانه ارائه کرده است. در اعلامیه آمده است که نیاز فوری به منابع بیش‌تر برای کمک به خانواده‌های آسیب‌دیده وجود دارد. سازمان نجات کودکان قصد دارد در زمستان امسال به نزدیک به ۷۵ هزار تن کیت‌های زمستانی شامل لباس، پتو و بخاری ارائه کند و بیش از ۲۱ هزار کودک از نصب بخاری در مراکز آموزشی و مراقبت کودکان بهره‌مند خواهند شد.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 182 بازدید

سازمان‌های بین‌المللی اعلام کرده‌اند که در دو زمین‌لرزه بزرگ در شرق و شمال افغانستان در سال روان خورشیدی، زنان و کودکان بیش‌ترین آسیب را دیده و اکنون در زمستان با خطر بیماری، گرسنگی و آوارگی بیش‌تر روبرو هستند. سازمان‌های بین‌المللی «کریستین اید» و «تِرفاند» با پشتیبانی مالی دولت اسکاتلند، بسته‌های کمک شامل پول نقد، پتو، لباس گرم و کیت‌های بهداشتی را به خانوارهای آسیب‌پذیر در ولایت‌های شرقی به‌ویژه کنر توزیع می‌کنند، امروز (شنبه، ۶ جدی) گفته‌اند که زنان و کودکان بیشترین آسیب را دیده‌اند. ول براون، رییس «کریستین اید اسکاتلند»، گفته است: «زنان و کودکان بیش‌ترین بار بحران‌های هم‌زمان افغانستان را تحمل می‌کنند، بحرانی که با زمین‌لرزه اخیر در کنر تشدید شده است. با نزدی‌ک شدن زمستان، خطر بیماری، تروما، گرسنگی شدید و آوارگی بیش‌تر افزایش می‌یابد.» همچنین سولومون کورنلیوس، مدیر «ترفاند افغانستان»، نیز گفته است: «کارکنان محلی را با آموزش کمک‌های اولیه روانی مجهز خواهیم کرد تا زنان، کودکان و افراد دارای معلولیت بتوانند گرم بمانند، نیازهای ضروری خود را با کرامت برآورده کنند و از بحران و ترومای تجربه شده بهبود یابند.» اداره امور خارجی اسکاتلند تاکید کرده است که برای پشتیبانی از زلزله‌زدگان افغانستان ۲۵۰ هزار پوند کمک انسان‌دوستانه به این کشور اختصاص می‌دهد. در ادامه آمده است که هر یک از این دو نهاد خیریه کریستین اید اسکاتلند و تِرفاند افغانستان ۱۲۵ هزار پوند از صندوق اضطراری انسان‌دوستانه‌ی اسکاتلند، دریافت می‌کنند تا کمک‌های فوری در منطقه‌های آسیب‌دیده فراهم کند. در سال روان، دو زمین‌لرزه‌ی بزرگ در شرق و شمال افغانستان رخ داد. در نهم سنبله، زمین‌لرزه‌ای به بزرگی شش درجه‌ی ریشتر شماری از ولایت‌های شرقی افغانستان را لرزاند که در این رویداد، بیش از دو هزار و ۲۰۰ نفر کشته، بیش از سه هزار و ۶۰۰ نفر زخمی و نزدیک به هفت ویران شد. همچنین زمین‌لرزه‌ی ۱۲ عقرب، خسارات و تلفات گسترده‌ای در ولایت‌های شمالی بر جا گذاشت که در آن ۲۷ نفر کشته، بیش از هزار نفر زخمی و بیش از سه هزار خانه نیز تخریب شد. پس از این زمین‌لرزه‌ها، شماری از نهادها و کشورها به آسیب‌دیدگان کمک‌هایی کرده؛ اما نبود کارمندان زن روند امدادرسانی به آنان را با چالش روبرو کرده است.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 179 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد می‌گوید که چهار کودک در مناطق زلزله‌زده‌ی ولایت کنر براثر «سینه‌بغل و سرما» جان باخته‌اند. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این کودکان آخر هفته‌ی پیش در کمپ آوارگان «زری‌بابا» در ولسوالی نورگل ولایت کنر جان باخته‌اند. در اعلامیه آمده است که کودکان جان باخته شامل تقوا، پسر سه ساله، عثمانی، دختر نُه ماهه از دره‌ی «شولات» و ذاکره دو‌ونیم ساله و عبدالله هشت ماهه از دره «ماماگل» ولسوالی نورگل کنر می‌شوند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که در مناطق زلزله‌زده افغانستان ۲۷۰ هزار کودک در معرض ابتلا به بیماری‌های ناشی از سرما قرار دارند. در اعلامیه آمده است که شب‌ها دمای هوا در این مناطق به زیر صفر درجه می‌رسد و ممکن است تا منفی ۲۵ درجه کاهش یابد. همچنین تاج‌الدین اویواله، مسوول دفتر یونیسف برای افغانستان افزوده است: «به‌شدت نگران سلامت و ایمنی کودکانی هستم که زمین‌لرزه خانه‌های شان را ویران کرده و آواره شده‌اند.» وی در ادامه تصریح کرد: «ما از شرکا و کمک‌کنندگان می‌خواهیم که همین حالا اقدام کنند تا بتوانیم کمک‌های حیاتی زمستانی را برای گرم و ایمن نگه داشتن کودکان ارائه کنیم.» قابل ذکر است که زمین‌لرزه حدود سه ماه پیش ولایت‌های شرق افغانستان را لرزاند و بیشترین تلفات و خسارات را در کنر برجای گذاشت. در این زلزله، بیش از دو هزار و ۲۰۰ تن جان باختند، سه هزار و ۶۴۰ تن زخم برداشتند و هزاران خانواده بی‌خانمان شدند. بر بنیاد گزارش سازمان‌های جهانی، زنان و کودکان بیش‌ترین آسیب را از این رویداد متحمل شدند. با این وجود، براساس گزارش دفتر هماهنگ‌کننده‌ی کمک‌های بشردوستانه‌ی سازمان ملل متحد، در این زمین‌لرزه هزار و ۹۹۲ نفر جان باختند و بیش از سه هزار و ۶۰۰ نفر زخمی شدند.

ادامه مطلب


4 ماه قبل - 204 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد برای افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که کودکان بازمانده از زمین‌لرزه‌های شرق کشور هنوز نیازمند حمایت هستند. این سازمان با نشر گزارشی گفته است که در مناطق آسیب‌دیده، ۲۰۰ فضای موقت یادگیری برای بیش از شش هزار کودک فراهم شده است. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که سه ماه از زمین‌لرزه‌ در شرق افغانستان می‌گذرد که در آن نزدیک به ۲ هزار تن جان باختند و همچنان بسیاری از بازماندگان نیازمند کمک‌های انسانی هستند. همچنین برنامه اسکان بشر سازمان ملل نیز گفته بود که در حال بازسازی مکتبی است که در زمین‌لرزه دو سال پیش هرات تخریب شد و ۵۰۰ دانش‌آموز صنف‌های خود را از دست دادند. این در حالی است که زمین‌لرزه‌های مرگ‌بار طی سال‌های اخیر در ولایات مختلف کشور، خسارات جانی و مالی زیادی را به همراه داشته است. قابل ذکر است که حدود سه ماه پیش زمین‌لرزه‌ای ولایت‌های شرقی افغانستان را تکان داد که بیش از دو هزار و ۲۰۰ تن جان باختند، سه هزار و ۶۴۰ تن زخم برداشتند و هزاران خانواده بی‌خانمان شدند. بر بنیاد گزارش سازمان‌های جهانی، زنان و کودکان بیش‌ترین آسیب را از این رویداد متحمل شدند. با این وجود، براساس گزارش دفتر هماهنگ‌کننده‌ی کمک‌های بشردوستانه‌ی سازمان ملل متحد، در این زمین‌لرزه هزار و ۹۹۲ نفر جان باختند و بیش از سه هزار و ۶۰۰ نفر زخمی شدند.

ادامه مطلب


5 ماه قبل - 129 بازدید

در میان کوهستان‌های بلند و سنگلاخ کنر، جایی که آسمان در زمستان خاکستری‌تر از همیشه است و باد در میان شاخه‌های خشک درختان ناله‌وار می‌پیچد، خانواده‌ی عبدالکریم هنوز زیر همان خیمه‌ی نازکی زندگی می‌کنند که از روزهای نخست زلزله بر پا شده بود؛ خیمه‌ای که بیشتر از آن‌که سرپناه باشد، یادآور شبی است که زمین زیر پای‌شان شورید و همه‌چیز را از آن‌ها گرفت. هر صبح که آفتاب از پشت قله‌های سرد و آسمان‌خراش سر برمی‌آورد، خیمه اندک‌ اندک گرم می‌شود، اما همین که خورشید به سوی مغرب خم می‌شود، سرمای کوهستان بار دیگر چنگال یخ‌زده‌اش را بر تن خیمه می‌کوبد و همه‌ی اعضای خانواده را در خود می‌پیچد. این خانواده‌ی شش‌نفره، در میان صدها خانواده‌ی دیگر، هنوز هم امیدوار است که روزی برسد که دیگر مجبور نباشد با هر باد تند از ترس پاره شدن خیمه از خواب بپرد. عبدالکریم، مردی با ریش جوگندمی و چهره‌ای که بیش از سنش پیر به نظر می‌رسد، از نخستین روزهای زلزله تا امروز، هر صبح با دلی خسته اما امیدوار از خیمه بیرون می‌شود. او به کوه‌های اطراف سر می‌زند، شاید بتواند کمی چوب خشک برای گرم کردن خیمه پیدا کند؛ اما در این فصل، چوب خشک کمیاب‌تر از نان است. کوه‌ها یا از باران‌های اخیر نمناک‌اند یا چوب‌های‌شان از پیش جمع‌آوری شده‌اند. هر بار که عبدالکریم با دستان خالی بازمی‌گردد، در چهره‌اش احساس گناهی دیده می‌شود که نه از ناتوانی، بلکه از مسئولیتی برمی‌خیزد که یک پدر همواره بر دوش خود احساس می‌کند. نگاه‌های کودکانش که در گوشه‌ی خیمه منتظر او نشسته‌اند، برایش سخت‌ترین لحظه‌ی روز است؛ نگاه‌هایی که در آن‌ها هم امید هست و هم پرسش‌هایی بی‌صدا—این‌که «آیا امشب هم می‌توانیم از سردی در امان بمانیم؟» همسرش، زرمینه، زنی جوان اما فرسوده از روزگار است. چهره‌اش خطوطی عمیق دارد؛ هرکدام نشانی از شبی طولانی در سرمای کوهستان یا روزی خسته‌کننده میان خاک و سنگ‌های روستا. او روزهای بسیاری را صرف خشک‌کردن لباس‌های نم‌کشیده‌ی خیمه، ترمیم سوزن‌دوزی چادرش، و مراقبت از فرزندانی کرده است که هیچ‌کدام چیزی به‌نام کودکی واقعی را تجربه نکرده‌اند. زرمینه هر شب پیش از خواب برای کودکانش قصه می‌گوید؛ قصه‌هایی نه برای خواباندن‌شان، بلکه برای آرام کردن دل‌های کوچکی که از صدای زوزه‌ی باد و ترس از ریزش دوباره‌ی زمین بی‌قرارند. دخترک دوساله‌شان، صفیه، چند شب است از شدت سرفه‌های خشک، خواب درست‌وحسابی ندارد. سرفه‌هایش همچون ضربه‌هایی به قلب مادر فرود می‌آید؛ اما در خیمه هیچ دارویی نیست. هر بار که صفیه سینه‌اش را می‌گیرد و با گریه می‌نالد، زرمینه تنها او را در آغوش می‌گیرد و آرام تکانش می‌دهد—شاید صدای ضربان قلب مادر، اندکی آرامش به او ببخشد. خدمات صحی در این منطقه تقریباً وجود خارجی ندارد. مرکز صحی‌ای که در گذشته دست‌کم چند کارمند داشت، اکنون یا بر اثر زلزله تخریب شده، یا امکاناتش چنان محدود شده که مراجعه به آن بی‌فایده به نظر می‌رسد. با این حال، عبدالکریم چند بار تلاش کرده صفیه را به آن‌جا ببرد، اما مسیر طولانی و نبود وسایط نقلیه باعث می‌شود این سفر برای کودکی بیمار، خطرناک‌تر از ماندن در خیمه باشد. دیگر کودکان خانواده نیز هرچند از نظر ظاهری سالم‌اند، اما نشانه‌های واضحی از سردی و ضعف در بدن‌شان دیده می‌شود؛ سردی‌ای که از نبود بخاری، نداشتن لباس گرم، و کمبود غذای مناسب سرچشمه می‌گیرد. کودکان در طول روز اطراف خیمه بازی می‌کنند، اما بازی‌شان بیشتر راهی برای فرار از واقعیتی‌ست که هیچ کودکی نباید تجربه کند، تا نشانه‌ای از شادی و تفریح. آن‌ها با سنگ‌ها، تکه‌های چوب و پارچه‌های پاره، خود را سرگرم می‌سازند. گاهی خاک‌ریزی بزرگ را خانه‌ی خیالی خود می‌نامند یا چوبی شکسته را به‌جای اسباب‌بازی در دست می‌گیرند. اما همین که باد تندی بوزد یا صدای خفیفی از ریزش کوه به گوش برسد، همه با ترس به سوی خیمه می‌دوند و در آغوش مادر پناه می‌گیرند؛ گویی زخم عمیق روز زلزله هنوز از دل‌های کوچک‌شان بیرون نرفته است. این خانواده خاطرات زیادی از روز زلزله دارد؛ خاطراتی که با هر لرزش کوچک زمین یا صدای سنگی که از بالای کوه می‌افتد، دوباره در ذهن‌شان زنده می‌شود. آن روز، زمین چنان شدید لرزید که محمدامین، پسر ده‌ساله‌ی خانواده، فکر کرد دنیا به پایان رسیده است. او هنوز حاضر نیست با صدای بلند درباره آن روز صحبت کند و وقتی مادرش چیزی می‌پرسد، تنها لبخندی تلخ می‌زند و نگاهش را به زمین می‌دوزد. اما شب‌ها در خواب می‌لرزد، ناگهان بیدار می‌شود و زیر لب می‌گوید: «خانه می‌ریزد… مادر، خانه می‌ریزد…» زرمینه او را در آغوش می‌گیرد و با آرامش می‌گوید: «نه بچیم، خانه‌مان دیگر ریخته… چیزی برای ریختن نمانده.» اما این جمله، هرچند برای آرام کردنش گفته می‌شود، بیشتر از آن‌که امیدبخش باشد، واقعیت تلخی را یادآوری می‌کند؛ واقعیتی که در آن خانواده‌ای بدون سقف، بدون دیوار و بی‌هیچ سرپناهی، در برابر زمستانی ایستاده‌اند که بی‌رحمی‌اش در کنر زبانزد است. عبدالکریم و زرمینه هر دو امیدوار بودند که با آغاز زمستان، دولت یا نهادهای کمک‌رسان خانه‌های موقت یا حداقل وسایل ضروری را توزیع کنند؛ اما تا امروز تنها چیزی که دریافت کرده‌اند همان خیمه و چند کمپل نازک است که حتی توان گرم نگه‌داشتن یک کودک را هم ندارد. عبدالکریم می‌گوید چندین بار مسئولان منطقه را دیده است؛ کسانی که عکس می‌گرفتند، وضعیت مردم را یادداشت می‌کردند و وعده می‌دادند کمک‌ها به‌زودی خواهد رسید. اما حالا که هفته‌ها گذشته، هیچ کمک قابل‌توجهی نرسیده و خانواده عبدالکریم، مانند بسیاری از خانواده‌های دیگر، در میان این خیمه‌های بی‌پناه رها شده‌اند. باران که می‌بارد، شرایط چند برابر سخت‌تر می‌شود. سقف خیمه در چند نقطه سوراخ شده و عبدالکریم با تکه‌های پلاستیک تلاش می‌کند جلوی چکیدن آب را بگیرد، اما هر بار که باران شدیدتر می‌شود، آب از گوشه و کنار وارد خیمه می‌شود و لباس‌ها و بسترشان را خیس می‌کند. زرمینه هر روز مجبور است کمپل‌ها را بیرون بیاورد و زیر آفتاب پهن کند، اما در روزهای ابری همه چیز نم‌دار باقی می‌ماند. شب‌هایی که باران و باد هم‌زمان می‌وزند، خیمه چنان تکان می‌خورد که گویی هر لحظه می‌خواهد کنده شود. کودکان از ترس نزدیک مادر جمع می‌شوند و عبدالکریم با دستانش ستون وسط خیمه را محکم نگه می‌دارد، شاید کمی از خطر بکاهد. در چنین روزهایی، هیچ‌کس از آن‌ها نمی‌پرسد شام چه خورده‌اند. حقیقت این است که بعضی شب‌ها اصلاً چیزی برای خوردن ندارند، جز نان خشک یا چای کم‌رنگ. زرمینه با دقت غذا را میان کودکان تقسیم می‌کند و خودش آخر از همه می‌خورد، یا گاهی اصلاً نمی‌خورد تا کودکان دست‌کم سیر بخوابند؛ هرچند خواب در چنین سرمایی معنای چندانی ندارد. با وجود تمام این سختی‌ها، عبدالکریم هنوز امیدوار است صدایشان به جایی برسد. او از هر راه ممکن تلاش کرده پیامشان را به نهادهای کمک‌رسان برساند؛ گاهی از طریق مردم محل، گاهی با کمک یک خبرنگار سرزده، و گاهی با درخواست مستقیم از مسئولان محلی. بارها گفته است: «ما چیز زیادی نمی‌خواهیم؛ فقط یک خانه موقت، یک بخاری و کمی دارو می‌خواهیم تا این کودکان زنده بمانند.» اما در سکوت سنگین کوهستان، این صداها کمتر شنیده می‌شوند. زمستان کنر نه تنها سرد، بلکه طولانی و نفس‌گیر است. هر روز که می‌گذرد، نگرانی خانواده‌های بی‌سرپناه بیشتر می‌شود. عبدالکریم با نگاهی به قله‌های سفیدپوش می‌گوید: «اگر برف‌ها شروع شود، خدا می‌داند چه خواهد شد.» او خوب می‌داند که خیمه نازک‌شان حتی در برابر بادهای عادی تاب نمی‌آورد، چه برسد به برف‌های سنگین و رطوبت‌دار. همچنین می‌داند اگر صفیه و دیگر کودکان در این شرایط بدتر بیمار شوند، تقریباً هیچ فرصتی برای رسیدگی به آنها وجود نخواهد داشت. در این روزهای سخت، خانواده عبدالکریم تنها یک درخواست دارند؛ اینکه دولت، نهادهای بشردوستانه و هر کسی که توان کمک دارد، صدایشان را بشنود. این خانواده نه به دنبال زندگی مجلل است و نه کمک‌های بی‌پایان؛ فقط می‌خواهند زنده بمانند، زمستان را پشت سر بگذارند و کودکانشان شب را بدون لرزش بدن و ترس از فرو ریختن خیمه به صبح برسانند. و در پایان، وقتی آفتاب کنر در یک عصر سرد بر فراز کوه‌ها غروب می‌کند، خیمه کوچک آن‌ها هنوز در میان باد می‌لرزد؛ اما امیدی که در دل‌شان روشن مانده، هرچند کوچک و خاموش، هنوز پابرجاست. شاید فردا کسی بیاید… شاید فردا کمکی برسد… شاید فردا در این سکوت کوهستانی، صدای این خانواده شنیده شود و دستی یاری‌شان کند… پیش از آن‌که زمستان بی‌رحم، آخرین رشته‌های مقاومت‌شان را قطع کند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


5 ماه قبل - 206 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در افغانستان اعلام کرده است که احتمال افزایش آمار تلفات در پی زمین‌لرزه در ولایت‌های بلخ و سمنگان وجود دارد. این نهاد امروز (سه‌شنبه، ۱۳ عقرب) با نشر گزارشی گفته است که تا اکنون ۲۰ تن در این زمین‌لرزه جان باخته و ۹۴۵ تن دیگر زخمی شده‌اند. در بخشی از گزارش صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد آمده است که ۹ تن در بلخ و ۱۱ تن دیگر در سمنگان جان خود را از دست داده‌اند. در ادامه آمده است که در این زمین‌لرزه ۱۱ هزار تن در معرض لرزش بسیار شدید و ۱.۵۳ میلیون تن دیگر در معرض لرزش شدید قرار گرفته‌اند. یونیسف در بخشی از گزارش تاکید کرده است که ارزیابی‌های اولیه نشان می‌دهد خانه‌های بسیاری به‌طور کامل یا جزئی تخریب شده‌اند. در گزارش آمده است که آسیب‌دید‌گان بی‌خانمان شده و به کمک‌های فوری نیاز دارند. یونیسف در ادامه افزوده است که با همکاری شرکای خود برای ارایه‌ کمک‌های فوری اقدام کرده است. این در حالی است که زمین‌لرزه‌ای به قدرت ۶.۳ ریشتر دو شب قبل در ولسوالی خُلم بلخ رخ داد که شدت آن در بسیاری از ولایت‌ها از جمله در کابل احساس شد. با این وجود، بر اساس آمار ابتدایی خبرگزاری باختر، در پی وقوع زمین‌لرزه‌ی ۶.۳ ریشتری دو شب قبل در پنج ولایت در شمال کشور، ۲۷ تن جان باخته و ۷۳۰ تن دیگر زخمی‌ شده‌اند. این رویداد طبیعی علاوه بر تلفات انسانی، خسارات مالی نیز در پی داشته است. شماری از کشورهای همسایه به شمول سازمان‌های بین‌المللی با خانواده‌های قربانیان این رویداد طبیعی ابراز همدردی کرده و آمادگی شان را برای کمک‌رسانی به زخمی‌ها اعلام کرده‌اند.

ادامه مطلب