برچسب: ورزشکاران

1 روز قبل - 53 بازدید

خالده پوپل، کاپیتان پیشین تیم ملی فوتبال زنان افغانستان، از سوی مجله تایم در فهرست ۱۰۰ چهره تاثیرگذار ورزش جهان در سال ۲۰۲۶ میلادی قرار گرفته است. مجله تایم در این فهرست، برای نخستین‌بار تاثیرگذارترین شخصیت‌های دنیای ورزش را معرفی و ستایش می‌کند. در گزارش آمده است که نام خالده پوپل در این فهرست، به دلیل نقش برجسته او در توسعه ورزش زنان و حمایت از حقوق ورزشکاران زن افغانستان صورت گرفته است. خانم پوپل پس از سال‌ها فعالیت در عرصه فوتبال و دفاع از حقوق زنان، به یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های ورزش افغانستان در سطح بین‌المللی تبدیل شده است. مجله تایم در معرفی خالده پوپل نوشته است که او در سال ۲۰۰۷ میلادی از بنیان‌گذاران نخستین تیم ملی فوتبال زنان افغانستان بوده و علاوه بر حضور در میدان، برای گسترش فوتبال زنان و افزایش مشارکت دختران در این ورزش نیز تلاش کرده است. در ادامه آمده است که با قدرت‌گیری دوباره حکومت سرپرست، ورزش زنان در افغانستان عملاً متوقف شد و فدراسیون فوتبال افغانستان در سال ۲۰۲۱ میلادی تیم ملی زنان را منحل کرد و در پی این تحولات، بسیاری از فوتبالیست‌های زن، از جمله خالده پوپل، ناچار به ترک کشور شدند. تایم می‌افزاید که پوپل پس از مهاجرت به دنمارک به فعالیت‌های خود ادامه داد و در ایجاد و سازمان‌دهی تیم «افغان وومن یونایتد» نقش محوری داشت؛ تیمی متشکل از فوتبالیست‌های زن افغانستان که در کشورهای مختلف زندگی می‌کنند. بر اساس این گزارش، خالده پوپل رهبری کارزارهایی را برای به‌رسمیت شناخته شدن این تیم از سوی فدراسیون جهانی فوتبال (فیفا) بر عهده داشت. این کارزارها سرانجام در اپریل امسال به نتیجه رسید و فیفا این تیم را به رسمیت شناخت. با این تصمیم، بازیکنان افغانستانی عضو «افغان وومن یونایتد» می‌توانند در رقابت‌های بین‌المللی، از جمله مسابقات انتخابی المپیک تابستانی ۲۰۲۸ شرکت کنند. فهرست «۱۰۰ چهره اثرگذار ورزش جهان» هر سال از سوی مجله تایم منتشر می‌شود و از ورزشکاران، مربیان و شخصیت‌هایی که تأثیر چشمگیری بر دنیای ورزش گذاشته‌اند، تقدیر می‌کند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 63 بازدید

وقتی سمیرا دستان خاک‌آلودش را از میان بوته‌های سبزی بیرون کشید و کمرش را صاف کرد، آفتاب داغ تابستان بر زمین‌های کشاورزی اطراف شهر می‌تابید. صدای کارگران از گوشه‌های مختلف مزرعه شنیده می‌شد و بوی خاک نم‌خورده در هوا پیچیده بود. او شالش را کمی روی سرش مرتب کرد و بطری آب را از کنار جعبه‌های پلاستیکی برداشت. جرعه‌ای نوشید و نگاهش را به جاده باریکی دوخت که در فاصله‌ای نه‌چندان دور از مزرعه قرار داشت. در همان لحظه، دختری جوان با بایسکل از آن جاده عبور کرد. عبورش تنها چند ثانیه طول کشید، اما برای سمیرا کافی بود تا زمان در ذهنش متوقف شود. انگار ناگهان از میان مزرعه‌ای در ایران، به سال‌های دورتر، به بامیان، به کوهستان‌ها و جاده‌هایی بازگشته بود که زمانی تمام زندگی‌اش را در خود جا داده بودند. او آرام لبخند زد، اما لبخندی که خیلی زود در گوشه لب‌هایش محو شد. سال‌ها گذشته بود، اما هنوز دیدن یک بایسکل می‌توانست قلبش را به درد بیاورد. هنوز هم وقتی صدای چرخ‌هایی را می‌شنید که روی آسفالت می‌غلتیدند، چیزی در وجودش بیدار می‌شد؛ چیزی که نه مهاجرت توانسته بود خاموشش کند و نه سختی‌های زندگی در غربت. سمیرا در یکی از روستاهای ولایت بامیان به دنیا آمده بود؛ جایی که کوه‌های بلند در هر سو دیده می‌شدند و زمستان‌های طولانی و سرد بخشی از زندگی مردم بودند. خانواده‌اش مانند بسیاری از خانواده‌های آن منطقه، زندگی ساده‌ای داشتند. پدرش کارمند یک اداره محلی بود و مادرش بیشتر عمرش را صرف بزرگ کردن فرزندان و رسیدگی به خانه کرده بود. آن‌ها ثروتمند نبودند، اما تلاش می‌کردند فرزندانشان فرصت‌هایی داشته باشند که خودشان در جوانی نداشتند. سمیرا از کودکی با دیگر دختران تفاوت‌هایی داشت. نمی‌توانست ساعت‌های طولانی در خانه بماند. همیشه به بیرون رفتن، حرکت کردن و تجربه کردن چیزهای تازه علاقه داشت. وقتی هم‌سن‌وسالانش با عروسک بازی می‌کردند، او بیشتر دوست داشت در تپه‌های اطراف بدود یا همراه برادرانش به بیرون از روستا برود. مادرش گاهی با لبخند می‌گفت: «این دختر انگار باد را در دلش پنهان کرده است.» اولین بار در حدود سیزده‌سالگی بود که بایسکل‌سواری توجهش را جلب کرد. یکی از اقاربشان بایسکلی داشت و سمیرا با اصرار فراوان از او خواست اجازه دهد چند دقیقه آن را امتحان کند. بار اول زمین خورد، بار دوم هم تعادلش را از دست داد، اما بار سوم توانست چند متر رکاب بزند. همان چند متر کافی بود تا احساس کند چیزی را یافته که سال‌ها دنبالش بوده است. پس از آن، هر فرصتی پیدا می‌کرد تمرین می‌کرد. مدتی بعد پدرش با وجود مشکلات مالی برایش یک بایسکل دست‌دوم خرید. سمیرا آن روز را هنوز هم یکی از بهترین روزهای زندگی‌اش می‌داند. ساعت‌ها بایسکل را تمیز کرد و شب هنگام آن را کنار اتاقش گذاشت. حتی چند بار نیمه‌شب بیدار شد تا مطمئن شود هنوز همان‌جا قرار دارد. سال‌های بعد برای او سال‌های رشد و امید بودند. بایسکل‌سواری در بامیان میان دختران رونق گرفته بود و سمیرا توانست به گروهی از دختران ورزشکار بپیوندد. آن‌ها با وجود امکانات محدود تمرین می‌کردند. گاهی مسیرهای طولانی را رکاب می‌زدند و گاهی در مسابقات محلی شرکت می‌کردند. بسیاری از مردم از آن‌ها حمایت می‌کردند و بسیاری نیز نگاه انتقادی داشتند، اما دختران جوانی مانند سمیرا بیشتر به رویاهای خود فکر می‌کردند تا به حرف دیگران. برای سمیرا، بایسکل تنها یک ورزش نبود. او احساس می‌کرد هنگام رکاب زدن به انسانی تبدیل می‌شود که می‌تواند سرنوشتش را خودش انتخاب کند. وقتی از میان دره‌های بامیان عبور می‌کرد و باد موهایش را تکان می‌داد، باور داشت آینده می‌تواند متفاوت از گذشته باشد. او آرزو داشت روزی مربی شود و به دختران دیگر آموزش دهد و حتی در مسابقات بین‌المللی شرکت کرده و پرچم افغانستان را با افتخار حمل کند. اما زندگی همیشه مطابق رویاهای انسان پیش نمی‌رود. تحولات سیاسی افغانستان همه چیز را تغییر داد. روزهایی که ابتدا تنها با نگرانی و شایعات همراه بودند، به‌تدریج به واقعیتی تلخ تبدیل شدند. محدودیت‌ها یکی پس از دیگری از راه رسیدند. بسیاری از فعالیت‌هایی که زمانی عادی به نظر می‌رسیدند، ناگهان ناممکن شدند. برای دخترانی مانند سمیرا، این تغییرات تنها یک خبر سیاسی نبود، بلکه تغییری بود که مستقیماً بر زندگی روزمره و آینده‌شان اثر می‌گذاشت. تمرین‌های ورزشی متوقف شدند. مسابقات لغو گردیدند. فضای ناامیدی به‌تدریج میان ورزشکاران دختر گسترش یافت. سمیرا بارها امیدوار بود شرایط بهتر شود، اما هر بار امیدش کمرنگ‌تر از قبل بازمی‌گشت. بایسکلش روزبه‌روز بیشتر در گوشه خانه باقی می‌ماند و گرد و خاک روی آن می‌نشست. هر بار که از کنار آن عبور می‌کرد، احساس می‌کرد بخشی از زندگی‌اش را از دست داده است. ماه‌ها گذشت و مشکلات اقتصادی نیز بیشتر شدند. خانواده‌ها نگران آینده فرزندانشان بودند. بسیاری از همسایه‌ها تصمیم به مهاجرت گرفتند و کم‌کم خانواده سمیرا نیز با این پرسش روبه‌رو شدند که آیا باید در افغانستان بمانند یا نه. تصمیم آسانی نبود. هیچ‌کس دلش نمی‌خواست خانه، خاطرات و سرزمینش را ترک کند، اما واقعیت‌های زندگی گاهی انسان را به انتخاب‌هایی وادار می‌کنند که هرگز تصورش را نمی‌کرد. پس از ماه‌ها فکر و مشورت، خانواده تصمیم گرفتند راهی ایران شوند. شبی که سمیرا آخرین وسایلش را جمع می‌کرد، چند بار به بایسکلش نگاه کرد. نمی‌توانست آن را همراه خود ببرد. برای دقایقی کنار آن نشست و دستش را روی فرمان کشید. هیچ‌کس در اتاق نبود، اما اشک‌هایش بی‌صدا روی گونه‌هایش جاری شدند. احساس می‌کرد بخشی از وجودش را پشت سر می‌گذارد. سفر مهاجرت طولانی و خسته‌کننده بود. آن‌ها مانند هزاران خانواده دیگر با امید یافتن زندگی بهتر راهی کشوری شدند که بسیاری از افغان‌ها سال‌ها در آن کار و زندگی کرده بودند. اما رسیدن به ایران پایان مشکلات نبود، بلکه آغاز فصل تازه‌ای از دشواری‌ها بود. خانواده سمیرا در منطقه‌ای کشاورزی ساکن شدند. در آنجا بیشتر مهاجران در مزارع و باغ‌ها کار می‌کردند. برای تأمین هزینه‌های زندگی، همه اعضای خانواده مجبور بودند سهمی در کار داشته باشند و سمیرا نیز خیلی زود همراه پدر و مادرش وارد کار شد. روزهایش از سپیده‌دم آغاز می‌شد. پیش از طلوع کامل خورشید، راهی مزرعه می‌شدند. ساعت‌ها در گرما کار می‌کردند؛ سبزی می‌کاشتند، علف‌های هرز را جمع می‌کردند، محصول برداشت می‌کردند و جعبه‌ها را برای فروش آماده می‌ساختند. دست‌های سمیرا که زمانی به گرفتن فرمان بایسکل عادت داشتند، اکنون از کار مداوم زبر و خشن شده بودند. در آغاز، این تغییر برایش بسیار دشوار بود. گاهی شب‌ها از شدت خستگی نمی‌توانست راحت بخوابد. اما چیزی که بیش از خستگی جسمی آزارش می‌داد، احساس دور شدن از رویایی بود که سال‌ها برای آن تلاش کرده بود. با این حال، تلاش کرد تسلیم نشود. هرچند زندگی جدید فرصت زیادی برای ورزش باقی نمی‌گذاشت، اما سمیرا هر زمان که امکان داشت به رویاهایش برمی‌گشت. بعضی عصرها مسیرهای طولانی را پیاده می‌رفت تا بایسکل‌سوارانی را ببیند که در جاده‌های اطراف تمرین می‌کردند. گاهی ویدیوهای مسابقات جهانی را در تلفن همراهش تماشا می‌کرد و با دقت حرکات ورزشکاران را دنبال می‌کرد. مدتی بعد توانست با پس‌انداز اندکی که از کارش جمع کرده بود، یک بایسکل دست‌دوم بخرد. روزی که آن را به خانه آورد، مادرش لبخند زد؛ او می‌دانست دخترش چه اندازه به این وسیله وابسته است. از آن پس، هرگاه فرصتی پیدا می‌کرد، صبح زود یا هنگام غروب رکاب می‌زد. شاید مسیرها کوتاه بودند و شاید دیگر خبری از مسابقات رسمی نبود، اما همان لحظات برایش ارزش فراوانی داشتند. در ذهنش دوباره در جاده‌های بامیان قرار می‌گرفت؛ جایی که دوستانش در کنارش رکاب می‌زدند و صدای خنده‌هایشان در هوا می‌پیچید. گاهی هنگام کار در مزرعه، خاطرات گذشته ناگهان در ذهنش زنده می‌شد؛ روز گرفتن نخستین مدال یا موفقیت در مسابقات محلی. آن خاطرات به او یادآوری می‌کردند که پیش از مهاجرت، دختری بود که آرزوهای بزرگی داشت. سمیرا هنوز همان دختر است. سال‌های زندگی در ایران به او صبر آموختند. یاد گرفت که گاهی انسان نمی‌تواند مسیر زندگی را انتخاب کند، اما می‌تواند امیدش را حفظ کند. او هرگز از آرزوی بازگشت دست نکشید. هر بار که نام بامیان را می‌شنود، تصویر جاده‌هایش در ذهنش زنده می‌شود. هر بار که عکس بند امیر یا کوه‌های سر به فلک کشیده ولایتش را می‌بیند، قلبش فشرده می‌شود. او بارها به مادرش گفته است که اگر روزی شرایط تغییر کند، نخستین کاری که انجام خواهد داد بازگشت به بامیان است؛ نه فقط برای دیدن خانه، بلکه برای رکاب زدن در همان جاده‌هایی که رویاهایش در آن شکل گرفته بودند. سمیرا می‌داند شاید آن روز به این زودی‌ها نرسد، اما باور دارد امید آخرین چیزی است که باید از دست برود. اکنون هر روز صبح که برای کار راهی مزرعه می‌شود، خورشید همان‌گونه طلوع می‌کند که سال‌ها پیش بر کوه‌های بامیان طلوع می‌کرد. او میان بوته‌های سبزی کار می‌کند، عرق می‌ریزد و برای خانواده تلاش می‌کند، اما در گوشه‌ای از ذهنش هنوز دختری زندگی می‌کند که با تمام نیرو رکاب می‌زند و به سوی افق می‌رود. شاید زندگی او را از جاده‌های بامیان تا مزارع ایران کشانده باشد، اما نتوانسته عشقش به بایسکل‌سواری را از او بگیرد. هنوز هم شب‌ها در خواب، خود را در میان مسابقه‌ای می‌بیند که دختران زیادی در آن حضور دارند؛ باد کوهستان صورتش را نوازش می‌دهد و او با تمام توان رکاب می‌زند. در آن رویاها هیچ مانعی وجود ندارد؛ هیچ محدودیتی نیست و هیچ دختری مجبور نیست آرزوهایش را کنار بگذارد. شاید به همین دلیل است که سمیرا هنوز تسلیم نشده است. زیرا در دلش یقین دارد روزی دوباره به سرزمینش بازخواهد گشت؛ روزی که بایسکلش را برمی‌دارد، در جاده‌های بامیان رکاب می‌زند و در کنار دختران دیگر مسابقه‌ای را آغاز می‌کند که سال‌ها پیش ناتمام مانده بود. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 63 بازدید

تیم فوتبال زنان افغانستان در تبعید که به‌تازگی از سوی فیفا یا فدراسیون جهانی فوتبال به‌رسمیت شناخته شده است، در یک رقابت رسمی وارد میدان شد. تیم فوتبال زنان افغانستان صبح امروز (پنج‌شنبه، ۱۴ جوزا) در شهر اوکلند نیوزلند مقابل تیم جزایرکوک‌ بازی کرد. براساس گزارش‌ رسانه‌های بین‌المللی، نتیجه‌ی این بازی یک بر صفر به نفع تیم رقیب به پایان رسید ولی بانوان افغانستان با حضور در این رقابت، امیدواری بزرگی برای بازگشت به میدان‌های بین‌المللی به نمایندگی از کشور خلق کردند. این در حالی است که پس از سقوط نظام جمهوری و روی‌کارآمدن مجدد حکومت سرپرست در قدرت، تیم فوتبال زنان افغانستان ازهم فروپاشید و دیگر تیم‌های ورزشی زنان را نیز لغو شدند. اعضای تیم ملی فوتبال زنان افغانستان به کشورهای استرالیا، کانادا و برخی کشورهای اروپایی پناهنده شدند. شماری از اعضای این تیم در استرالیا تیم «زنان متحد افغان» را ایجاد کردند و همچنان به تمرین‌های ورزشی خود ادامه دادند. به‌تازگی فیفا با تغییر برخی قوانین خود، به تیم فوتبال زنان افغانستان اجازه داده است که تحت نام «تیم زنان متحد افغان» به‌عنوان نماینده‌ی رسمی افغانستان در رقابت‌های بین‌المللی شرکت کند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 73 بازدید

ای‌بی‌سی نیوز در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که تیم فوتبال زنان افغانستان پس از پنج سال دوری از رقابت‌های بین‌المللی، برای نخستین بار در برابر تیمی از جزایر کوک، کشوری مستقلی که وابسته به نیوزیلند است، به میدان می‌رود. این رسانه با نشر گزارشی گفته است که این بازی در هفته جاری در چارچوب یک اردوی تمرینی در اوکلند نیوزیلند برگزار می‌شود؛ اما زمان دقیق آن نشر نشده است. پس از برگشت دوباره‌ی حکومت سرپرست به قدرت، فدراسیون بین‌المللی فوتبال این تیم را به عنوان تیم ملی زنان افغانستان به رسمیت نشناخت و اعضای آن از رقابت‌های بین‌المللی محروم شدند. با این وجود، در ماه اپریل سال جاری میلادی «فیفا» صلاحیت تیم زنان افغانستان را برای مسابقات بین‌المللی به عنوان «تیم فوتبال زنان افغانستان» تایید کرد؛ اما فدراسیون فوتبال افغانستان این تیم را همچنان به رسمیت نمی‌شناسد. هفت ماه پیش، اعضای تیم فوتبال زنان افغانستان که آن زمان به عنوان «تیم افغانستان» شناخته نمی‌شدند، در تورنمنت موسوم به «متحد» بازی کردند که در آن لیبیا را شکست دادند. قابل ذکر است که حکومت سرپرست در افغانستان فعالیت زنان و دختران در تمامی رشته‌های ورزشی را منع کرده‌اند. در پی این محدودیت، تمامی تیم‌های ورزشی زنان کشور منحل شده است.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 115 بازدید

سازمان ملل متحد (United Nations) در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که خالده پوپل، کاپیتان پیشین تیم ملی فوتبال زنان افغانستان را در فهرست ۱۶ چهره برجسته فوتبال جهان قرار داده است. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود، فهرست این افراد را هم‌زمان با روز جهانی فوتبال اعلام کرده و در این فهرست، اسامی کارلو آنچلوتی، مربی تیم ملی فوتبال برازیل، تا انی آلوکو، قهرمان لیگ برتر زنان و سری‌آ، خاویر زانتی، اسطوره اینتر میلان، و خالده پوپل، کاپیتان پیشین تیم ملی فوتبال زنان افغانستان شامل می‌شوند. سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است: «این افراد به این هدف معرفی شده‌اند تا با استفاده از جایگاه و محبوبیت خود، درباره اهداف توسعه پایدار آگاهی‌دهی کنند و برای آینده‌ای بهتر برای مردم و کره زمین دادخواهی نمایند.» در ادامه آمده است: «این افراد نقش غیررسمی سفیران جهانی را برای ترویج پایداری، برابری جنسیتی، شمولیت و حقوق بشر عهده‌دار شدند.» مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ماه می سال ۲۰۲۴ میلادی قطعنامه‌ای را برای تعیین روز جهانی فوتبال تصویب کرد؛ قطعنامه‌ای که گستره جهانی فوتبال، تأثیر آن بر صلح و دیپلماسی، و نقش این ورزش در ایجاد فضای همکاری را به‌رسمیت می‌شناسد. ملل متحد افزوده است که محبوبیت و دسترسی گسترده فوتبال در جهان، این ورزش را به بستری قدرت‌مند برای مشارکت عمومی در موضوعاتی چون اقدام برای اقلیم، سلامت، آموزش، شمولیت و برابری جنسیتی تبدیل کرده است. این در حالی است که خالده پوپل، در سال ۲۰۰۷ میلادی با همکاری تعدادی از زنان، تیم ملی فوتبال زنان افغانستان را بنیان‌گذاری کرد. او به‌عنوان نخستین کاپیتان این تیم شناخته می‌شود. پوپل در سال ۲۰۱۱ میلادی با افزایش تهدیدها و فشارهای اجتماعی به‌دلیل فعالیت‌هایش در حمایت از حقوق زنان، افغانستان را ترک و در دنمارک ساکن شد. همچنین تیم ملی فوتبال زنان افغانستان در ۲۰۲۱ از هم پاشید. اعضای تیم ملی فوتبال زنان افغانستان پس از بازگشت حکومت سرپرست به قدرت، از کشور خارج شده‌ و اکنون در کشورهای استرالیا، بریتانیا، آلبانیا، پرتغال و امریکا پناهنده شده‌اند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 56 بازدید

بورد کریکت انگلستان و ولز (ای‌سی‌بی) در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که اعضای «تیم کریکت زنان پناه‌جوی افغانستان» برای شرکت در بازی‌های ۲۰ آوره به انگلستان سفر می‌کنند. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که ۲۰ عضو تیم کریکت زنان پناه‌جوی افغانستان به‌تاریخ ۲۲ جون سال جاری میلادی سفرشان را به مقصد انگلستان آغاز خواهند کرد. در اعلامیه آمده است که این نخستین سفر رسمی تیم کریکت زنان پناه‌جوی افغانستان خواهد بود. قرار است تیم کریکت زنان پناه‌جوی افغانستان در این سفر، در مسابقه‌های ۲۰ آوره شرکت کند و در دور نهایی جام جهانی ۲۰ آوره که در انگلستان برگزار می‌شود، نیز حضور خواهد داشت. همچنین در اعلامیه تاکید شده است که قرار است این تیم در آستانه‌ی نشست شورای جهانی کریکت در شهر ادینبرو در اسکاتلند نیز حضور داشته باشد. تیم کریکت زنان افغانستان پس از روی‌کارآمدن مجدد حکومت سرپرست در سال ۲۰۲۱ میلادی، فروپاشید. اعضای این تیم به استرالیا پناهنده شدند و برای نخستین‌بار در جنوری ۲۰۲۵ میلادی تحت نام «تیم کریکت زنان پناه‌جوی افغانستان» در یک رقابت در شهر ملبورن شرکت کردند. سپس شورای بین‌المللی کریکت یک گروه کاری ویژه‌ برای حمایت از این تیم ایجاد کرد. این شورا با کمک هیأت کریکت انگلستان، استرالیا و هند یک «صندوق حمایت مالی» برای این ورزشکاران راه‌اندازی کرد. این در حالی است که حدود یک ماه قبل، فدراسیون بین‌المللی فوتبال (فیفا) تیم فوتبال زنان افغانستان در تبعید را به‌عنوان نماینده‌ی رسمی کشور به‌رسمیت شناخت تا بتواند در بازی‌های بین‌المللی به نمایندگی از افغانستان شرکت کند. این بانوان از شورای بین‌المللی کریکت می‌خواهند که شبیه الگوی فیفا، تیم آنان را به‌عنوان نماینده‌ی افغانستان به‌رسمیت بشناسد.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 132 بازدید

ذکیه خدادادی، پاراتکواندو‌کار اهل افغانستان و ساکن در فرانسه برای دومین‌بار قهرمان رقابت‌های پاراتکواندو‌ی اروپا ۲۰۲۶ میلادی شده و مدال طلای این رقابت‌ها را بر گردن آویخته است. خانم خدادادی با نشر پیامی در حساب کاربری اینستاگرام خود نوشته است که او با شکست دادن حریفانی از ایتالیا، گرجستان و ترکیه، بر سکوی نخست مسابقات قهرمانی اروپا ایستاده است. ذکیه خدادادی در این دوره از رقابت‌ها در وزن منفی ۴۷ کیلوگرم اشتراک کرده و در دیدار نهایی با غلبه بر حریف ترکیه‌ای خود قهرمان شده است. در ادامه آمده است که رقابت‌های «تکواندوی یورو ۲۰۲۶ مونیخ» به تاریخ ۱۱ ماه می در شهر مونیخ آلمان شروع و به تاریخ ۱۴ ماه می به پایان می‌رسد. این در حالی است که ذکیه خدادادی بهار سال گذشته‌ نیز برنده مدال برنز مسابقات آزاد پاراتکواندوی اوپن (Rio Open G2 2025) کشور برازیل شده شود. خانم خدادادی نخستین زن ورزشکار اهل افغانستان است که در بازی‌های پارالمپیک توکیو ۲۰۲۰ شرکت و لقب زن شجاع این رقابت ورزشی را از آن خود کرد. او پیش از این مدال طلای مسابقات قهرمانی پاراتکواندوی اروپا، مدال برنز مسابقات جایزه‌ی بزرگ جهانی سال ۲۰۲۲، مدال نقره مسابقات بین‌المللی در کشور البانیا و مدال برنز مسابقات پاراتکواندو مصر در سال ۱۳۹۵ را به گردن آویخته است. باید گفت که ذکیه خدادادی به‌دلیل حمایت از حقوق زنان در افغانستان، به‌ویژه حق آموزش و ورزش دختران، برنده‌ی رده رهبری نوظهور جایزه‌ی روز جهانی زن ۲۰۲۵ کمیته بین‌المللی پارالمپیک شده بود. در حالی ذکیه خدادادی قهرمان این دوره می‌شود که در داخل افغانستان، زنان و دختران از فعالیت‌های ورزشی محروم هستند. پس از بازگشت حکومت فعلی به قدرت، محدودیت‌های گسترده‌ای بر حضور زنان در عرصه‌های عمومی، از جمله ورزش، اعمال شده است. بر اساس گزارش‌های نهادهای بین‌المللی، زنان در افغانستان اجازه حضور در باشگاه‌ها، رقابت‌های ورزشی و تمرینات رسمی را ندارند. این محدودیت‌ها باعث شده است که بسیاری از ورزشکاران زن فعالیت خود را متوقف کنند یا برای ادامه آن، کشور را ترک کنند.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 108 بازدید

رسانه‌های بین‌المللی گزارش داده‌اند که بازیکنان تیم ملی کریکت زنان افغانستان در تبعید، خواستار به‌رسمیت شناسی از سوی شورای بین‌المللی کریکت (ICC) شده است. رسانه ای‌بی‌سی نیوز با نشر گزارشی نوشته است که این درخواست به تازگی از سوی اعضای تیم‌ ملی زنان کریکت افغانستان مطرح شده است. بازیکانان تیم ملی کریکت زنان افغانستان از شورای بین‌المللی کریکت خواسته‌اند که از الگوی فدراسیون بین‌المللی فوتبال ‌(فیفا) پیروی کرده و آن‌ها را به‌عنوان یک تیم ملی رسمی به رسمیت بشناسد. در گزارش ای‌بی‌سی نیوز آمده است که این درخواست پس از آن مطرح شده است که چندی پیش فیفا اعلام کرد که بازیکنان تیم فوتبال زنان افغانستان در تبعید را به رسمیت شناخته و این تیم‌ می‌تواند به نمایندگی از افغانستان به رقابت‌های بین‌المللی شرکت کنند. باید گفت که در داخل افغانستان، زنان و دختران از فعالیت‌های ورزشی محروم هستند. پس از بازگشت حکومت فعلی به قدرت، محدودیت‌های گسترده‌ای بر حضور زنان در عرصه‌های عمومی، از جمله ورزش، اعمال شده است. بر اساس گزارش‌های نهادهای بین‌المللی، زنان در افغانستان اجازه حضور در باشگاه‌ها، رقابت‌های ورزشی و تمرینات رسمی را ندارند. این محدودیت‌ها باعث شده است که بسیاری از ورزشکاران زن فعالیت خود را متوقف کنند یا برای ادامه آن، کشور را ترک کنند. بسیاری از ورزشکاران زن که عضویت تیم‌های ملی کشور را داشتند به کشورهای دیگر پناهنده شده‌اند. بازیکنان تیم ملی کریکت زنان افغانستان در تبعید در ماه‌های اخیر در اردوهای تمرینی شرکت کرده‌اند و قرار است در آستانه نشست شورای جهانی کریکت در شهر ادینبرو اسکاتلند نیز حضور داشته باشند. تا اکنون شورای جهانی کریکت به این درخواست اعضای تیم ملی کریکت زنان افغانستان پاسخی نداده است.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 126 بازدید

فاطمه جعفری، ورزشکار بوکس اهل افغانستان در رقابت‌های بین‌المللی بوکس «صلح برای بلوچستان» پاکستان برای دومین بار کمربند قهرمانی را گرفت. خانم جعفری پس از انصراف حریف پاکستانی خود به این مقام دست یافت. وی با نشر پیامی در حساب کاربری فیس‌بوک خود نوشته است که این دومین کمربند قهرمانی بوکس است که فاطمه جعفری در کویته، مرکز ایالت بلوچستان پاکستان کسب می‌کند. او که چندی پیش نیز در شهر کویته پاکستان کمربند قهرمانی کسب کرده بود، بار دیگر این افتخار را تکرار کرد. حریف فاطمه در مراسم وزن‌کشی و روز مسابقه در سالن حاضر شده بود، اما از ورود به رینگ مبارزه خودداری کرد و کمربند قهرمانی به خانم جعفری رسید. فاطمه جعفری در «آکادمی بوکس فجر» زیر نظر بسم‌الله ناصح، از مربیان بوکس افغانستان تمرین می‌کند. او تا کنون در سه مبارزه‌ی حرفه‌ای خود به پیروزی رسیده و دو کمربند قهرمانی به ‌دست آورده است. رقابت‌های «صلح برای بلوچستان» به همکاری نهادهای ورزشی و اداره‌ی محلی بلوچستان و اشتراک ورزشکان از پاکستان و کشورهای همسایه‌‎ی آن به هدف ترویج صلح، ورزش و وحدت در شهر کویته برگزار می‌شود. در حالی فاطمه جعفری قهرمان این دوره می‌شود که در داخل افغانستان، زنان و دختران از فعالیت‌های ورزشی محروم هستند. پس از بازگشت حکومت فعلی به قدرت، محدودیت‌های گسترده‌ای بر حضور زنان در عرصه‌های عمومی، از جمله ورزش، اعمال شده است. بر اساس گزارش‌های نهادهای بین‌المللی، زنان در افغانستان اجازه حضور در باشگاه‌ها، رقابت‌های ورزشی و تمرینات رسمی را ندارند. این محدودیت‌ها باعث شده است که بسیاری از ورزشکاران زن فعالیت خود را متوقف کنند یا برای ادامه آن، کشور را ترک کنند.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 85 بازدید

در پنجمین دوره رقابت‌های ووشو در بخش سانداوانگ که در ایالت بلوچستان پاکستان برگزار شد، فاطمه جعفری، ورزشکار اهل افغانستان موفق شد کمربند قهرمان در بخش ووشو از آن خود کند. در اعلامیه آمده است که ورزشکاران مجتمع ورزشی فجر با هدایت بسم‌الله ناصح، عملکرد درخشانی از خود به نمایش گذاشتند. در این میان، فاطمه جعفری موفق شد کمربند قهرمانی را از آن خود کند و محسن حسینی نیز مدال طلا به‌دست آورد. محسن حسینی در وزن ۵۶ کیلوگرام در برابر عبدالرحمان، حریف پاکستانی خود، به میدان رفت و توانست در همان راوند نخست با ضربه فنی به پیروزی برسد. همچنین در بخش بانوان، فاطمه جعفری برای کسب کمربند قهرمانی باید با سلیمه از پاکستان رقابت می‌کرد؛ اما حریف او در مسابقه حاضر نشد و بدین ترتیب، این ورزشکار اهل افغانستان صاحب کمربند قهرمانی شد. مسوولان مجتمع ورزشی فجر گفته‌اند که فاطمه جعفری و علی‌سینا رضایی، دو ورزشکار این مجموعه، قرار است در تاریخ ۱۰ می ۲۰۲۶ میلادی در رقابت‌های حرفه‌ای بوکس که در وب‌سایت سازمان جهانی بوکس ثبت خواهد شد، در کویته پاکستان به مصاف حریفان خود بروند. قابل ذکر است که فاطمه جعفری تا اکنون دو مبارزه حرفه‌ای در بوکس انجام داده و علی‌سینا رضایی نیز یک رکورد حرفه‌ای در کارنامه دارد. این رقابت‌ها قرار است برای کسب کمربند قهرمانی برگزار شود. در حالی فاطمه جعفری قهرمان این دوره می‌شود که در داخل افغانستان، زنان و دختران از فعالیت‌های ورزشی محروم هستند. پس از بازگشت حکومت فعلی به قدرت، محدودیت‌های گسترده‌ای بر حضور زنان در عرصه‌های عمومی، از جمله ورزش، اعمال شده است. بر اساس گزارش‌های نهادهای بین‌المللی، زنان در افغانستان اجازه حضور در باشگاه‌ها، رقابت‌های ورزشی و تمرینات رسمی را ندارند. این محدودیت‌ها باعث شده است که بسیاری از ورزشکاران زن فعالیت خود را متوقف کنند یا برای ادامه آن، کشور را ترک کنند.

ادامه مطلب