برچسب: ورزشکاران

2 هفته قبل - 101 بازدید

بازیکنان تیم ملی کریکت زنان افغانستان با حضور در محل برگزاری مسابقات تنیس ویمبلدون در بریتانیا، از نزدیک شاهد بازی‌های این تورنمنت بودند. مسوولان رقابت‌های ویمبلدون با استقبال از حضور ورزشکاران، حضور آنان را نشانه‌ای از استقامت، امید و ادامه مسیر ورزش زنان افغانستان توصیف کردند. بازیکنان تیم کریکت زنان افغانستان که برای انجام چند دیدار دوستانه به بریتانیا سفر کرده‌اند، در حاشیه این رقابت‌ها با شماری از مسوولان ورزشی و چهره‌های مرتبط با ورزش دیدار و گفتگو کردند. ویمبلدون یکی از چهار رقابت بزرگ گرنداسلم تنیس جهان به شمار می‌رود و از معتبرترین و قدیمی‌ترین تورنمنت‌های تاریخ این رشته است که هر سال در لندن برگزار می‌شود. حضور بازیکنان کریکت زنان افغانستان در چنین رویداد جهانی، فرصتی برای معرفی ورزشکاران این کشور و برجسته ساختن نقش ورزش در ایجاد انگیزه، ارتباطات بین‌المللی و حمایت از حضور زنان در عرصه‌های ورزشی به شمار می‌رود. قابل ذکر است که  در داخل افغانستان، زنان و دختران از فعالیت‌های ورزشی محروم هستند. پس از بازگشت حکومت فعلی به قدرت، محدودیت‌های گسترده‌ای بر حضور زنان در عرصه‌های عمومی، از جمله ورزش، اعمال شده است. بر اساس گزارش‌های نهادهای بین‌المللی، زنان در افغانستان اجازه حضور در باشگاه‌ها، رقابت‌های ورزشی و تمرینات رسمی را ندارند. این محدودیت‌ها باعث شده است که بسیاری از ورزشکاران زن فعالیت خود را متوقف کنند یا برای ادامه آن، کشور را ترک کنند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 81 بازدید

ریچارد بنت، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل برای افغانستان، خواستار حمایت و به‌رسمیت‌شناسی تیم کریکت زنان و دختران افغانستان شده است. آقای بنت امروز (چهارشنبه، ۱۷ سرطان) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که تیم کریکت زنان افغانستان از سال ۲۰۲۱ میلادی در تبعید به‌سر می‌برد و بودجه آن در ماه آگوست سال جاری پایان می‌یابد. همچنین وی با آغاز مجمع عمومی سالانه (AGM) شورای بین‌المللی کریکت (ICC)، تاکید کرده است که هنوز راهکاری برای حمایت دوامدار از این تیم ایجاد نشده است. گزارشگر ویژه سازمان ملل تاکید کرد که فدراسیون بین‌المللی فوتبال (فیفا) توانسته است راهی برای حمایت از فوتبالیست‌های زن افغانستان پیدا کند و کریکت نیز می‌تواند اقدام مشابهی انجام دهد. او افزوده است که به‌رسمیت‌شناسی و حمایت دوامدار از ورزشکاران زن افغانستان، کمترین چیزی است که انتظار می‌رود. باید گفت که از زمان تسلط حکومت فعلی، قوانین سخت‌گیرانه‌ای علیه زنان وضع شده است؛ حضور زنان در ورزشگاه‌ها ممنوع و فعالیت در بسیاری از رشته‌های ورزشی زنان ممنوع شده است.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 96 بازدید

شبکه تلویزیونی «کانال ۴» بریتانیا در تازه‌ترین مورد گزارش داده است که اعضای تیم کریکت زنان افغانستان در پی به‌رسمیت‌شناسی این تیم از سوی شورای بین‌المللی کریکت هستند. این شبکه تلویزیونی با نشر گزارشی گفته است که شماری از اعضای این تیم که روز گذشته به عنوان تماشاگر در بازی میان تیم‌های کریکت بریتانیا و استرالیا در فینال جام جهانی ۲۰ آوره در ورزشگاه «لردز» حضور داشته‌اند، ابراز امیدواری کرده‌اند که روزی آنان نیز فرصت حضور در رقابت‌های جهانی را دریابند. در گزارش آمده است که پس از برگشت حاکمیت دوباره حکومت سرپرست، اعضای تیم ملی زن کریکت کشور، افغانستان را ترک کردند و اکثر آنان به کشورهای غربی و استرالیا پناهنده شدند. پس از سقوط نظام جمهوریت، شورای بین‌المللی کریکت این تیم در تبعید را به عنوان تیم ملی کریکت زنان افغانستان به‌رسمیت نشناخت و اعضای این تیم از حضور در رقابت‌های بین‌المللی محروم شدند؛ تصمیم که تا اکنون از سوی این شورا تغییر نکرده است. بازیکنان زن تیم کریکت افغانستان در حال حاضر در قالب تیمی متشکل از پناهجویان فعالیت می‌کنند و بسیاری از آنان به گفته خود شان «پس از دریافت تهدیدها» اکنون در استرالیا ساکن هستند. این بازیکنان زن کریکت کشور قرار است در هفته جاری توری از رقابت‌های خود را در بریتانیا برگزار می‌کنند. همچنین حکومت فعلی در نزدیک به پنج سال گذشته دختران و زنان کشور را از صحنه‌های سیاست، ورزش و آموزش حذف کرده است.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 113 بازدید

خبرگزاری رویترز گزارش داده است که خالده پوپل، کاپیتان پیشین و از بنیان‌گذاران تیم ملی فوتبال زنان افغانستان، از میزبانان جام جهانی ۲۰۲۶ خواست میراث این رقابت‌ها را تنها به ورزشگاه‌ها محدود نکنند و برای حمایت از زنان، دختران و پناهجویان نیز برنامه‌ای ماندگار داشته باشند. خانم پوپل در سال ۲۰۲۱ افغانستان را ترک کرد، اکنون در مکسیکو با همکاری نهادهای محلی، برای کودکان پناهجو و جوامع محروم برنامه‌های آموزشی فوتبال برگزار می‌کند. او معتقد است جام جهانی باید فرصتی برای ایجاد تغییرات اجتماعی پایدار باشد، نه صرفاً یک رویداد ورزشی. وی در گفتگو با خبرگزاری رویترز گفت: «جام جهانی چند هفته برگزار می‌شود؛ اما پس از پایان آن، جامعه همچنان به حمایت و توجه نیاز دارد.» پوپل با اشاره به پیشرفت فوتبال زنان در مکسیکو، از رشد لیگ فوتبال زنان و حضور نخستین داور زن مکسیکوی در جام جهانی مردان به‌عنوان نشانه‌هایی امیدوارکننده یاد کرد و گفت حضور زنان در جایگاه‌های مهم، الهام‌بخش نسل جدید دختران است. همچنین این فعال حقوق زنان در ادامه تاکید کرد که فوتبال از مسائل اجتماعی و سیاسی جدا نیست و ورزش زنان همواره با مبارزه برای برابری، مقابله با خشونت جنسیتی و دفاع از حقوق زنان گره خورده است. او هشدار داد که تجاری‌شدن روزافزون فوتبال زنان و افزایش سرمایه‌گذاری شرکت‌ها، صدای ورزشکاران را کمرنگ کرده است. به باور او، هرچه منافع اقتصادی در ورزش بیشتر شود، بازیکنان آزادی کمتری برای دفاع از ارزش‌ها و بیان دیدگاه‌های خود خواهند داشت. پوپل در پایان با اشاره به وضعیت زنان در افغانستان گفت تیم فوتبال زنان افغانستان در تبعید، نمادی از مقاومت و یادآور اهمیت دفاع از حقوق زنان در سراسر جهان است.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 82 بازدید

همیش فالکونر، معاون وزیر امور خارجه‌ی بریتانیا، پس از دیدار با تیم کریکت زنان پناه‌جوی افغانستان، با تمجید از انگیزه و توانایی این بازیکنان، بر ضرورت ایستادگی در برابر سیاست‌ها و محددودیت‌ها علیه زنان و دختران در افغانستان تاکید کرده است. آقای فالکونر با انتشار تصویرهایی از این دیدار در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که از دیدار دوباره با تیم کریکت زنان پناه‌جوی افغانستان، بازدید آنان از ساختمان پارلمان بریتانیا و تماشای مهارت‌های‌شان در زمین کریکت خرسند شده است. وی در ادامه تاکید کرد که شور و انگیزه این بازیکنان یادآور این واقعیت است که جامعه‌ی جهانی باید در برابر رفتار «وحشت‌ناک» حکومت فعلی با زنان و دختران افغانستان بایستد. تصاویر منتشرشده نشان می‌دهد که معاون وزیر خارجه بریتانیا با تیم زنان کریکت افغانستان، کریکت بازی کرده است. تیم کریکت زنان پناهنده افغانستان به دعوت هیئت کریکت بریتانیا و ولز برای برگزاری مسابقات نمایشی وارد این کشور شده است. اعضای این تیم سوم سرطان نیز با چارلز سوم، پادشاه بریتانیا، دیدار کردند. خانواده سلطنتی بریتانیا پس از آن دیدار اعلام کرد که زنان و دختران در افغانستان از حق ورزش محروم شده‌اند و همزمان با محدودیت‌های گسترده در زمینه آموزش، اشتغال و حضور در عرصه عمومی روبرو هستند. تیم کریکت زنان افغانستان در سال ۲۰۱۰ میلادی تاسیس شد، اما پس از بازگشت حکومت سرپرست به قدرت، جایگاه رسمی خود را به‌عنوان تیم ملی از دست داد. بیشتر بازیکنان این تیم افغانستان را ترک کردند و شماری از آنان اکنون در استرالیا زندگی می‌کنند.

ادامه مطلب


3 هفته قبل - 89 بازدید

تیم کریکت زنان پناهجوی افغانستان پس از دیدار با شاه چارلز سوم، در یک دیدار دوستانه مقابل تیم کریکت زنان نیروهای مسلح بریتانیا بازی کرد و این دیدار دوستانه‌ با پیروزی تیم نیروهای مسلح بریتانیا به پایان رسید. تیم کریکت زنان پناهنده افغانستان در یکی از دیدارهای تور تدارکاتی خود در انگلستان، مقابل تیم زنان نیروهای مسلح بریتانیا با اختلاف ۵۲ دوش شکست خورد. در این مسابقه تیم بریتانیا در ۲۰ آور با از دست دادن ۷ ویکت ۱۴۹ دوش به‌دست آورد. تیم افغانستان در تعقیب هدف ۱۵۰ دوشی، در نهایت نتوانست به هدف برسد و در ۲۰ آور با از دست دادن ۹ ویکت، ۹۷ دوش کسب کرد. این رقابت بخشی از نخستین تور بین‌المللی تیم کریکت زنان پناهنده افغانستان است که به میزبانی کریکت‌بورد انگلستان و ولز در حال برگزاری است. در بین تماشاچیان این دیدار شماری از فعالان حقوق بشر، از جمله ریچارد بنت، گزارشگر ویژه‌ی سازمان ملل در امور حقوق بشر افغانستان، فرشته عباسی، پژوهشگر بخش افغانستان در دیده‌بان حقوق بشر و فوزیه کوفی، فعال حقوق زنان حضور داشته است. فوزیه کوفی با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که تیم کریکت زنان پناهجوی افغانستان در شهر کمبریج در برابر تیم بانوان نیروهای مسلح بریتانیا به میدان رفته است. خانم کوفی نوشته است: «این دستاوردی است که با تلاش و پشتکار فراوان برای بازیکنان ما و همه کسانی که تحقق آن را ممکن ساختند، به دست آمده است.» این فعال حقوق زنان افزوده است: «این فقط درباره‌ی کریکت نیست؛ بلکه درباره‌ی شکستن موانع و ایجاد فرصت‌های تازه است.» همچنین فرشته عباسی، فعال حقوق بشر و پژوهشگر بخش افغانستان در دیده‌بان حقوق بشر نیز با نشر پیام حساب کاربری ایکس خود نوشته است: «مفتخرم که از تیم کریکت زنان افغانستان حمایت می‌کنم.» او نوشته است: «آنها به عنوان چراغ امید عمل می‌کنند و برای هر دختر افغان که حق شرکت در این ورزش را در داخل کشور ندارد، بازی می‌کنند.» تیم کریکت زنان پناهجوی افغانستان که پس از بازگشت دوباره‌ی حکومت سرپرست به قدرت در آگست ۲۰۲۱ میلادی به استرالیا پناهنده شده بود، نخستین مسابقه رقابتی خود را در شهر ملبورن این کشور در جنوری ۲۰۲۵ برگزار کرد. شورای بین‌المللی کریکت در اپریل سال گذشته‌ی میلادی گروه کاری ویژه‌ای برای حمایت از بازیکنان زن آواره افغانستان ایجاد کرد.

ادامه مطلب


4 هفته قبل - 153 بازدید

چارلز سوم، پادشاه بریتانیا در اقامتگاه خود در کلارنس هاوس لندن با اعضای تیم کریکت زنان پناهنده افغانستان دیدار کرد و با او دختران افغانستان عکس دسته‌جمعی گرفت از آن‌ها استقبال کرد. در اعلامیه آمده است که این دیدار امروز (چهارشنبه، ۳ سرطان) انجام شده و اعضای تیم کریکت زنان پناهجوی افغانستان در این دیدار، یک چوب کریکت دست‌ساز و مزین به هنر و نمادهای فرهنگی افغانستان را همراه با لباس و نشان رسمی تیم خود به چارلز سوم، پادشاه بریتانیا، اهدا کردند. تیم کریکت زنان پناهجوی افغانستان روز (دوشنبه، دوم سرطان) تور مسابقات بیست‌آوره خود را در بریتانیا آغاز کرد. این سفر به دعوت هیأت کریکت انگلستان و ولز با هدف برگزاری بازی‌های نمایشی و حمایت از بازیکنان این تیم انجام شده است. قرار است اعضای این تیم در برنامه دیگری در سفارت استرالیا نیز شرکت کنند. تیم ملی کریکت زنان افغانستان در سال ۲۰۱۰ میلادی، در دوران جمهوری افغانستان تاسیس شد. پس از به قدرت رسیدن حکومت سرپرست، این تیم جایگاه رسمی خود را به‌عنوان یک تیم ملی از دست داد. بیشتر بازیکنان این تیم از کشور خارج شدند و شماری از آنان اکنون در استرالیا زندگی می‌کنند. این بازیکنان همچنان به‌طور فعال برای به‌رسمیت‌شناخته‌شدن دوباره تیم خود تلاش می‌کنند. در حال حاضر، زنان و دختران در افغانستان از شرکت در ورزش منع شده‌اند و با محدودیت‌های گسترده در زمینه آموزش، اشتغال و حضور در زندگی عمومی روبرو هستند.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 106 بازدید

خالده پوپل، کاپیتان پیشین تیم ملی فوتبال زنان افغانستان، از سوی مجله تایم در فهرست ۱۰۰ چهره تاثیرگذار ورزش جهان در سال ۲۰۲۶ میلادی قرار گرفته است. مجله تایم در این فهرست، برای نخستین‌بار تاثیرگذارترین شخصیت‌های دنیای ورزش را معرفی و ستایش می‌کند. در گزارش آمده است که نام خالده پوپل در این فهرست، به دلیل نقش برجسته او در توسعه ورزش زنان و حمایت از حقوق ورزشکاران زن افغانستان صورت گرفته است. خانم پوپل پس از سال‌ها فعالیت در عرصه فوتبال و دفاع از حقوق زنان، به یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های ورزش افغانستان در سطح بین‌المللی تبدیل شده است. مجله تایم در معرفی خالده پوپل نوشته است که او در سال ۲۰۰۷ میلادی از بنیان‌گذاران نخستین تیم ملی فوتبال زنان افغانستان بوده و علاوه بر حضور در میدان، برای گسترش فوتبال زنان و افزایش مشارکت دختران در این ورزش نیز تلاش کرده است. در ادامه آمده است که با قدرت‌گیری دوباره حکومت سرپرست، ورزش زنان در افغانستان عملاً متوقف شد و فدراسیون فوتبال افغانستان در سال ۲۰۲۱ میلادی تیم ملی زنان را منحل کرد و در پی این تحولات، بسیاری از فوتبالیست‌های زن، از جمله خالده پوپل، ناچار به ترک کشور شدند. تایم می‌افزاید که پوپل پس از مهاجرت به دنمارک به فعالیت‌های خود ادامه داد و در ایجاد و سازمان‌دهی تیم «افغان وومن یونایتد» نقش محوری داشت؛ تیمی متشکل از فوتبالیست‌های زن افغانستان که در کشورهای مختلف زندگی می‌کنند. بر اساس این گزارش، خالده پوپل رهبری کارزارهایی را برای به‌رسمیت شناخته شدن این تیم از سوی فدراسیون جهانی فوتبال (فیفا) بر عهده داشت. این کارزارها سرانجام در اپریل امسال به نتیجه رسید و فیفا این تیم را به رسمیت شناخت. با این تصمیم، بازیکنان افغانستانی عضو «افغان وومن یونایتد» می‌توانند در رقابت‌های بین‌المللی، از جمله مسابقات انتخابی المپیک تابستانی ۲۰۲۸ شرکت کنند. فهرست «۱۰۰ چهره اثرگذار ورزش جهان» هر سال از سوی مجله تایم منتشر می‌شود و از ورزشکاران، مربیان و شخصیت‌هایی که تأثیر چشمگیری بر دنیای ورزش گذاشته‌اند، تقدیر می‌کند.

ادامه مطلب


1 ماه قبل - 116 بازدید

وقتی سمیرا دستان خاک‌آلودش را از میان بوته‌های سبزی بیرون کشید و کمرش را صاف کرد، آفتاب داغ تابستان بر زمین‌های کشاورزی اطراف شهر می‌تابید. صدای کارگران از گوشه‌های مختلف مزرعه شنیده می‌شد و بوی خاک نم‌خورده در هوا پیچیده بود. او شالش را کمی روی سرش مرتب کرد و بطری آب را از کنار جعبه‌های پلاستیکی برداشت. جرعه‌ای نوشید و نگاهش را به جاده باریکی دوخت که در فاصله‌ای نه‌چندان دور از مزرعه قرار داشت. در همان لحظه، دختری جوان با بایسکل از آن جاده عبور کرد. عبورش تنها چند ثانیه طول کشید، اما برای سمیرا کافی بود تا زمان در ذهنش متوقف شود. انگار ناگهان از میان مزرعه‌ای در ایران، به سال‌های دورتر، به بامیان، به کوهستان‌ها و جاده‌هایی بازگشته بود که زمانی تمام زندگی‌اش را در خود جا داده بودند. او آرام لبخند زد، اما لبخندی که خیلی زود در گوشه لب‌هایش محو شد. سال‌ها گذشته بود، اما هنوز دیدن یک بایسکل می‌توانست قلبش را به درد بیاورد. هنوز هم وقتی صدای چرخ‌هایی را می‌شنید که روی آسفالت می‌غلتیدند، چیزی در وجودش بیدار می‌شد؛ چیزی که نه مهاجرت توانسته بود خاموشش کند و نه سختی‌های زندگی در غربت. سمیرا در یکی از روستاهای ولایت بامیان به دنیا آمده بود؛ جایی که کوه‌های بلند در هر سو دیده می‌شدند و زمستان‌های طولانی و سرد بخشی از زندگی مردم بودند. خانواده‌اش مانند بسیاری از خانواده‌های آن منطقه، زندگی ساده‌ای داشتند. پدرش کارمند یک اداره محلی بود و مادرش بیشتر عمرش را صرف بزرگ کردن فرزندان و رسیدگی به خانه کرده بود. آن‌ها ثروتمند نبودند، اما تلاش می‌کردند فرزندانشان فرصت‌هایی داشته باشند که خودشان در جوانی نداشتند. سمیرا از کودکی با دیگر دختران تفاوت‌هایی داشت. نمی‌توانست ساعت‌های طولانی در خانه بماند. همیشه به بیرون رفتن، حرکت کردن و تجربه کردن چیزهای تازه علاقه داشت. وقتی هم‌سن‌وسالانش با عروسک بازی می‌کردند، او بیشتر دوست داشت در تپه‌های اطراف بدود یا همراه برادرانش به بیرون از روستا برود. مادرش گاهی با لبخند می‌گفت: «این دختر انگار باد را در دلش پنهان کرده است.» اولین بار در حدود سیزده‌سالگی بود که بایسکل‌سواری توجهش را جلب کرد. یکی از اقاربشان بایسکلی داشت و سمیرا با اصرار فراوان از او خواست اجازه دهد چند دقیقه آن را امتحان کند. بار اول زمین خورد، بار دوم هم تعادلش را از دست داد، اما بار سوم توانست چند متر رکاب بزند. همان چند متر کافی بود تا احساس کند چیزی را یافته که سال‌ها دنبالش بوده است. پس از آن، هر فرصتی پیدا می‌کرد تمرین می‌کرد. مدتی بعد پدرش با وجود مشکلات مالی برایش یک بایسکل دست‌دوم خرید. سمیرا آن روز را هنوز هم یکی از بهترین روزهای زندگی‌اش می‌داند. ساعت‌ها بایسکل را تمیز کرد و شب هنگام آن را کنار اتاقش گذاشت. حتی چند بار نیمه‌شب بیدار شد تا مطمئن شود هنوز همان‌جا قرار دارد. سال‌های بعد برای او سال‌های رشد و امید بودند. بایسکل‌سواری در بامیان میان دختران رونق گرفته بود و سمیرا توانست به گروهی از دختران ورزشکار بپیوندد. آن‌ها با وجود امکانات محدود تمرین می‌کردند. گاهی مسیرهای طولانی را رکاب می‌زدند و گاهی در مسابقات محلی شرکت می‌کردند. بسیاری از مردم از آن‌ها حمایت می‌کردند و بسیاری نیز نگاه انتقادی داشتند، اما دختران جوانی مانند سمیرا بیشتر به رویاهای خود فکر می‌کردند تا به حرف دیگران. برای سمیرا، بایسکل تنها یک ورزش نبود. او احساس می‌کرد هنگام رکاب زدن به انسانی تبدیل می‌شود که می‌تواند سرنوشتش را خودش انتخاب کند. وقتی از میان دره‌های بامیان عبور می‌کرد و باد موهایش را تکان می‌داد، باور داشت آینده می‌تواند متفاوت از گذشته باشد. او آرزو داشت روزی مربی شود و به دختران دیگر آموزش دهد و حتی در مسابقات بین‌المللی شرکت کرده و پرچم افغانستان را با افتخار حمل کند. اما زندگی همیشه مطابق رویاهای انسان پیش نمی‌رود. تحولات سیاسی افغانستان همه چیز را تغییر داد. روزهایی که ابتدا تنها با نگرانی و شایعات همراه بودند، به‌تدریج به واقعیتی تلخ تبدیل شدند. محدودیت‌ها یکی پس از دیگری از راه رسیدند. بسیاری از فعالیت‌هایی که زمانی عادی به نظر می‌رسیدند، ناگهان ناممکن شدند. برای دخترانی مانند سمیرا، این تغییرات تنها یک خبر سیاسی نبود، بلکه تغییری بود که مستقیماً بر زندگی روزمره و آینده‌شان اثر می‌گذاشت. تمرین‌های ورزشی متوقف شدند. مسابقات لغو گردیدند. فضای ناامیدی به‌تدریج میان ورزشکاران دختر گسترش یافت. سمیرا بارها امیدوار بود شرایط بهتر شود، اما هر بار امیدش کمرنگ‌تر از قبل بازمی‌گشت. بایسکلش روزبه‌روز بیشتر در گوشه خانه باقی می‌ماند و گرد و خاک روی آن می‌نشست. هر بار که از کنار آن عبور می‌کرد، احساس می‌کرد بخشی از زندگی‌اش را از دست داده است. ماه‌ها گذشت و مشکلات اقتصادی نیز بیشتر شدند. خانواده‌ها نگران آینده فرزندانشان بودند. بسیاری از همسایه‌ها تصمیم به مهاجرت گرفتند و کم‌کم خانواده سمیرا نیز با این پرسش روبه‌رو شدند که آیا باید در افغانستان بمانند یا نه. تصمیم آسانی نبود. هیچ‌کس دلش نمی‌خواست خانه، خاطرات و سرزمینش را ترک کند، اما واقعیت‌های زندگی گاهی انسان را به انتخاب‌هایی وادار می‌کنند که هرگز تصورش را نمی‌کرد. پس از ماه‌ها فکر و مشورت، خانواده تصمیم گرفتند راهی ایران شوند. شبی که سمیرا آخرین وسایلش را جمع می‌کرد، چند بار به بایسکلش نگاه کرد. نمی‌توانست آن را همراه خود ببرد. برای دقایقی کنار آن نشست و دستش را روی فرمان کشید. هیچ‌کس در اتاق نبود، اما اشک‌هایش بی‌صدا روی گونه‌هایش جاری شدند. احساس می‌کرد بخشی از وجودش را پشت سر می‌گذارد. سفر مهاجرت طولانی و خسته‌کننده بود. آن‌ها مانند هزاران خانواده دیگر با امید یافتن زندگی بهتر راهی کشوری شدند که بسیاری از افغان‌ها سال‌ها در آن کار و زندگی کرده بودند. اما رسیدن به ایران پایان مشکلات نبود، بلکه آغاز فصل تازه‌ای از دشواری‌ها بود. خانواده سمیرا در منطقه‌ای کشاورزی ساکن شدند. در آنجا بیشتر مهاجران در مزارع و باغ‌ها کار می‌کردند. برای تأمین هزینه‌های زندگی، همه اعضای خانواده مجبور بودند سهمی در کار داشته باشند و سمیرا نیز خیلی زود همراه پدر و مادرش وارد کار شد. روزهایش از سپیده‌دم آغاز می‌شد. پیش از طلوع کامل خورشید، راهی مزرعه می‌شدند. ساعت‌ها در گرما کار می‌کردند؛ سبزی می‌کاشتند، علف‌های هرز را جمع می‌کردند، محصول برداشت می‌کردند و جعبه‌ها را برای فروش آماده می‌ساختند. دست‌های سمیرا که زمانی به گرفتن فرمان بایسکل عادت داشتند، اکنون از کار مداوم زبر و خشن شده بودند. در آغاز، این تغییر برایش بسیار دشوار بود. گاهی شب‌ها از شدت خستگی نمی‌توانست راحت بخوابد. اما چیزی که بیش از خستگی جسمی آزارش می‌داد، احساس دور شدن از رویایی بود که سال‌ها برای آن تلاش کرده بود. با این حال، تلاش کرد تسلیم نشود. هرچند زندگی جدید فرصت زیادی برای ورزش باقی نمی‌گذاشت، اما سمیرا هر زمان که امکان داشت به رویاهایش برمی‌گشت. بعضی عصرها مسیرهای طولانی را پیاده می‌رفت تا بایسکل‌سوارانی را ببیند که در جاده‌های اطراف تمرین می‌کردند. گاهی ویدیوهای مسابقات جهانی را در تلفن همراهش تماشا می‌کرد و با دقت حرکات ورزشکاران را دنبال می‌کرد. مدتی بعد توانست با پس‌انداز اندکی که از کارش جمع کرده بود، یک بایسکل دست‌دوم بخرد. روزی که آن را به خانه آورد، مادرش لبخند زد؛ او می‌دانست دخترش چه اندازه به این وسیله وابسته است. از آن پس، هرگاه فرصتی پیدا می‌کرد، صبح زود یا هنگام غروب رکاب می‌زد. شاید مسیرها کوتاه بودند و شاید دیگر خبری از مسابقات رسمی نبود، اما همان لحظات برایش ارزش فراوانی داشتند. در ذهنش دوباره در جاده‌های بامیان قرار می‌گرفت؛ جایی که دوستانش در کنارش رکاب می‌زدند و صدای خنده‌هایشان در هوا می‌پیچید. گاهی هنگام کار در مزرعه، خاطرات گذشته ناگهان در ذهنش زنده می‌شد؛ روز گرفتن نخستین مدال یا موفقیت در مسابقات محلی. آن خاطرات به او یادآوری می‌کردند که پیش از مهاجرت، دختری بود که آرزوهای بزرگی داشت. سمیرا هنوز همان دختر است. سال‌های زندگی در ایران به او صبر آموختند. یاد گرفت که گاهی انسان نمی‌تواند مسیر زندگی را انتخاب کند، اما می‌تواند امیدش را حفظ کند. او هرگز از آرزوی بازگشت دست نکشید. هر بار که نام بامیان را می‌شنود، تصویر جاده‌هایش در ذهنش زنده می‌شود. هر بار که عکس بند امیر یا کوه‌های سر به فلک کشیده ولایتش را می‌بیند، قلبش فشرده می‌شود. او بارها به مادرش گفته است که اگر روزی شرایط تغییر کند، نخستین کاری که انجام خواهد داد بازگشت به بامیان است؛ نه فقط برای دیدن خانه، بلکه برای رکاب زدن در همان جاده‌هایی که رویاهایش در آن شکل گرفته بودند. سمیرا می‌داند شاید آن روز به این زودی‌ها نرسد، اما باور دارد امید آخرین چیزی است که باید از دست برود. اکنون هر روز صبح که برای کار راهی مزرعه می‌شود، خورشید همان‌گونه طلوع می‌کند که سال‌ها پیش بر کوه‌های بامیان طلوع می‌کرد. او میان بوته‌های سبزی کار می‌کند، عرق می‌ریزد و برای خانواده تلاش می‌کند، اما در گوشه‌ای از ذهنش هنوز دختری زندگی می‌کند که با تمام نیرو رکاب می‌زند و به سوی افق می‌رود. شاید زندگی او را از جاده‌های بامیان تا مزارع ایران کشانده باشد، اما نتوانسته عشقش به بایسکل‌سواری را از او بگیرد. هنوز هم شب‌ها در خواب، خود را در میان مسابقه‌ای می‌بیند که دختران زیادی در آن حضور دارند؛ باد کوهستان صورتش را نوازش می‌دهد و او با تمام توان رکاب می‌زند. در آن رویاها هیچ مانعی وجود ندارد؛ هیچ محدودیتی نیست و هیچ دختری مجبور نیست آرزوهایش را کنار بگذارد. شاید به همین دلیل است که سمیرا هنوز تسلیم نشده است. زیرا در دلش یقین دارد روزی دوباره به سرزمینش بازخواهد گشت؛ روزی که بایسکلش را برمی‌دارد، در جاده‌های بامیان رکاب می‌زند و در کنار دختران دیگر مسابقه‌ای را آغاز می‌کند که سال‌ها پیش ناتمام مانده بود. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 ماه قبل - 109 بازدید

تیم فوتبال زنان افغانستان در تبعید که به‌تازگی از سوی فیفا یا فدراسیون جهانی فوتبال به‌رسمیت شناخته شده است، در یک رقابت رسمی وارد میدان شد. تیم فوتبال زنان افغانستان صبح امروز (پنج‌شنبه، ۱۴ جوزا) در شهر اوکلند نیوزلند مقابل تیم جزایرکوک‌ بازی کرد. براساس گزارش‌ رسانه‌های بین‌المللی، نتیجه‌ی این بازی یک بر صفر به نفع تیم رقیب به پایان رسید ولی بانوان افغانستان با حضور در این رقابت، امیدواری بزرگی برای بازگشت به میدان‌های بین‌المللی به نمایندگی از کشور خلق کردند. این در حالی است که پس از سقوط نظام جمهوری و روی‌کارآمدن مجدد حکومت سرپرست در قدرت، تیم فوتبال زنان افغانستان ازهم فروپاشید و دیگر تیم‌های ورزشی زنان را نیز لغو شدند. اعضای تیم ملی فوتبال زنان افغانستان به کشورهای استرالیا، کانادا و برخی کشورهای اروپایی پناهنده شدند. شماری از اعضای این تیم در استرالیا تیم «زنان متحد افغان» را ایجاد کردند و همچنان به تمرین‌های ورزشی خود ادامه دادند. به‌تازگی فیفا با تغییر برخی قوانین خود، به تیم فوتبال زنان افغانستان اجازه داده است که تحت نام «تیم زنان متحد افغان» به‌عنوان نماینده‌ی رسمی افغانستان در رقابت‌های بین‌المللی شرکت کند.

ادامه مطلب