یک مطالعه تازه نشان میدهد که کودکان و نوجوانان پناهنده افغانستان که بدون همراه به بریتانیا رسیدهاند، با آسیبهای عمیق و دوامدار روانی، از جمله اضطراب شدید، افسردگی، بیخوابی و تنهایی مزمن روبرو هستند.
دانشگاه ایست آنجلیا این تحقیق را منتشر کرده و گفته است که پژوهشگران وضعیت ۱۲ پناهنده زیر سن قانونی از افغانستان را بررسی کردهاند و این افراد پس از سقوط کابل در سال ۲۰۲۱، بدون همراهی والدین یا سرپرست، در شرایط دشوار به بریتانیا رسیدهاند.
یافتههای این تحقیق نشان میدهد که شرکتکنندگان هنگام ورود به بریتانیا بین ۱۴ تا ۲۱ سال سن داشتهاند و پیش از مهاجرت، تجربههایی چون جنگ، تهدیدهای امنیتی، خشونت، جدایی از خانواده و از دست دادن اعضای نزدیک خانواده را پشت سر گذاشتهاند.
پژوهشگران میگویند که آثار روانی ناشی از این تجربهها، حتی پس از سالها زندگی در بریتانیا، همچنان در زندگی این پناهندگان ادامه دارد.
شماری از شرکتکنندگان گفتهاند که هنوز با کابوسهای شبانه، افکار مزاحم، بیخوابیهای طولانی و اضطراب شدید روبرو هستند.
در تحقیق آمده است که بسیاری از این مشکلات ریشه در خاطرات خشونت و جنگ در افغانستان دارد.
در روایتهای ثبتشده در این پژوهش، برخی از این جوانان گفتهاند که یادآوری مرگ اعضای خانواده یا صحنههای خشونتبار، سبب افزایش استرس و حتا بروز دردهای جسمی در آنان شده است.
این مطالعه نشان میدهد که بخشی از پناهندگان علاوه بر مشکلات روانی، با علایم جسمی ناشی از فشارهای روحی نیز مواجهاند.
خستهگی شدید، دردهای مزمن و مشکلات جسمی مرتبط با اضطراب، از جمله مواردی است که در میان شرکتکنندگان گزارش شده است.
پژوهشگران افزودهاند که این وضعیت در برخی موارد باعث محدود شدن فعالیتهای روزمره و افزایش انزوای اجتماعی شده است.
آنان تاکید کردند که تنهایی و دشواری در ایجاد روابط اجتماعی از مهمترین چالشهای کودکان پناهنده بدون همراه به شمار میرود.
با این حال، پژوهشگران تاکید کردهاند که بخشی از این جوانان با دریافت خدمات حمایتی، مشاوره روانی، فعالیتهای اجتماعی و ورزشی مانند کریکت و ایجاد روابط اجتماعی توانستهاند تا حدی وضعیت روانی خود را بهبود ببخشند.
این مطالعه در نهایت نتیجهگیری میکند که کودکان پناهنده بدون همراه از افغانستان، یکی از آسیبپذیرترین گروهها در حوزه سلامت روان هستند و نیازمند حمایتهای تخصصی، پایدار و بلندمدت در کشورهای میزباناند.
