عفونت تریکوموناس یا تریکومونیازیس یک بیماری شایع مقاربتی است که اکثر افرادی که به آن مبتلا هستند، هیچ علامت خاصی را تجربه نمی‌کنند. در واقع سالانه میلیون‌ها نفر مبتلا به تریک‌مونیازیس تشخیص داده می‌شوند اما از مسری بودن خود آگاه نیستند. این عفونت در خانم‌ها بسیار رایج‌تر است و بیشتر در خانم‌های مسن بروز می‌کند. انتقال این عفونت بسیار ساده است و به راحتی از طریق رابطه جنسی محافظت نشده، از فردی به فرد دیگر منتقل می‌شود. برای جلوگیری از عفونت با انگلی که باعث ایجاد Trichomoniasis می‌شود، هر دو طرف در رابطه جنسی باید با راه‌های جلوگیری از شیوع بیماری آشنا بوده و در صورت ابتلا، تحت درمان قرار گیرند. شما می‌توانید با استفاده صحیح از کاندوم در هر بار رابطه جنسی، خطر ابتلا به این عفونت را کاهش دهید. اگر می‌خواهید در ارتباط با علائم و نحوه درمان تریکومونیازیس بیشتر بدانید، توصیه می‌شود ادامه مقاله را از دست ندهید. تریکومونیازیس چیست؟ تریکومونیازیس یک عفونت شایع مقاربتی است که توسط یک انگل ایجاد می‌شود. در زنان، تریکومونیازیس می‌تواند باعث ترشحات بدبوی واژن، خارش ناحیه تناسلی و ادرار دردناک شود. مردانی که تریکومونیازیس دارند معمولاً هیچ علامتی ندارند. زنان باردار مبتلا به تریکومونیازیس ممکن است در معرض خطر بیشتری برای زایمان زودرس باشند. درمان تریکومونیازیس مصرف آنتی بیوتیک است. برای جلوگیری از ابتلای مجدد، شرکای جنسی باید همزمان درمان شوند. توقف زودهنگام درمان یا برقراری تماس جنسی قبل از از بین رفتن عفونت، می‌تواند منجر به عفونت مجدد شود. علائم عفونت تریکومونازیس اگرچه بیماری تریکوموناس دارای علائم مشخصی است، اما افراد مبتلا به تریک اغلب هیچ علامتی ندارند و معمولاً در طولانی‌مدت دچار عوارض خاصی نمی‌شوند. بااین‌حال، علائم ممکن است در طول زمان ایجاد شود. هنگامی که علائم و نشانه‌ها ایجاد می‌شود، برای مردان و زنان متفاوت است. در زنان، علائم و نشانه‌های تریکومونیازیس عبارتند از: مقدار زیادی از ترشحات رقیق و اغلب بدبو از واژن، که ممکن است شفاف، سفید، خاکستری، زرد یا سبز باشد. قرمزی، سوزش و خارش ناحیه تناسلی درد همراه با ادرار یا رابطه جنسی ناراحتی در ناحیه تحتانی معده در مردان، تریکومونیازیس به ندرت علائم ایجاد می‌کند. با این حال، وقتی مردان علائم و نشانه‌هایی دارند، ممکن است شامل موارد زیر باشد: خارش یا تحریک داخل آلت تناسلی سوزش با ادرار یا بعد از انزال ترشح از آلت تناسلی خروج ترشحات غیرطبیعی از آلت تناسلی بیماری تریکومونازیس چگونه انتشار می‌یابد؟ تریکومونیازیس توسط نوعی انگل کوچک به نام تریکوموناس واژینالیس ایجاد می‌شود. این انگل در طول رابطه جنسی به‌راحتی از فرد آلوده به فرد غیر آلوده منتقل می‌شود. به دلیل داخلی بودن اندام تناسلی زنان، این بیماری در آن‌ها شایع‌تر است. عمده‌ترین قسمت بدن که درگیر این انگل شده و عفونی می‌شود، دستگاه تناسلی تحتانی (فرج، واژن، دهانه رحم یا مجرای ادرار) است. در مردان شایع‌ترین عضو بدن که عفونی می‌شود، داخل آلت تناسلی (مجرای ادرار) است. در طول رابطه جنسی، انگل معمولاً از آلت تناسلی به واژن یا از واژن به آلت تناسلی انتشار می‌یابد. تریکومونیازیس همچنین می‌تواند از واژن به واژن دیگر نیز سرایت کند. طبق آمارهای منتشرشده، انتقال این انگل از سایر اعضای بدن مانند دست‌ها، دهان یا مقعد شایع نیست و نمی‌تواند در این اندام‌ها ایجاد عفونت کند. از نظر علائم نیز مشخص نیست که چرا برخی از افراد مبتلا به عفونت، علائم را واضح نشان می‌دهند درحالی‌که برخی دیگر از افراد مبتلا، هیچ علامتی ندارند. تحقیقات نشان داده که شدت علائم احتمالاً به عواملی مانند سن، جنسیت و وضعیت سلامت فرد بستگی دارد. بااین‌وجود، نکته‌ای که شایان توجه است این است که افراد آلوده بدون علائم، می‌توانند عفونت انگلی را به‌راحتی به دیگران منتقل کنند. زمان بین قرار گرفتن در معرض انگل و عفونت ناشناخته است. اما تصور می‌شود که بین چهار تا ۲۸ روز باشد. حتی بدون علائم، شما یا همسرتان همچنان می‌توانید عفونت را گسترش دهید. چه عواملی خطر ابتلا به تریکومونازیس را افزایش می‌دهد؟ عوامل خطر ابتلا به تریکومونیازیس عبارتند از: شرکای جنسی متعدد سابقه سایر عفونت‌های مقاربتی (STD) سابقه داشتن تریکومونیازیس رابطه جنسی بدون کاندوم عوارض عفونت تریکومونیازیس ابتلا به تریکومونیازیس باعث تحریک در ناحیه تناسلی می‌شود که ممکن است ورود سایر عفونت‌های مقاربتی (STD) به بدن یا انتقال آن‌ها به دیگران را آسان‌تر کند. تریکومونیازیس باعث آسان‌تر شدن ابتلا به ویروس نقص ایمنی انسانی (HIV) می‌شود. تریکومونیازیس با افزایش خطر ابتلا به سرطان دهانه رحم یا پروستات مرتبط است. عفونت تریکومونیازیس درمان نشده می‌تواند ماه‌ها تا سال‌ها ادامه داشته باشد. عوارض این عفونت در زنان باردار مبتلا به تریکومونیازیس: زایمان خیلی زود هنگام (قبل از موعد) نوزادی با وزن کم ممکن است با عبور نوزاد از کانال زایمان، عفونت به نوزاد منتقل شود. پیشگیری از تریکومونازیس تنها راه جلوگیری قطعی از ابتلا به بیماری‌های مقاربتی این است که رابطه جنسی واژینال، مقعدی، یا دهانی بدون کاندوم نداشته باشید. اگر از نظر جنسی فعال هستید، می‌توانید راهکارهای زیر را برای کاهش احتمال ابتلا به تریکومونیازیس انجام دهید: با فردی که آزمایش بیماری‌های مقاربتی انجام داده و نتایج آزمایش آن منفی شده، در رابطه باشید. هر بار که رابطه جنسی دارید، از کاندوم،‌ آن هم به روش صحیح استفاده کنید. این کار شانس ابتلا به تریکومونیازیس را کاهش می‌دهد. برای همسر خود در مورد خطرات بالقوه ابتلا به بیماری‌های مقاربتی و علائم آن‌ها توضیح دهید تا در صورت داشتن علائم، فرد مقابل نیز آزمایش دهد. اگر به ابتلا به این بیماری مشکوک هستید، بهتر است آزمایش بیماری‌های مقاربتی مانند آزمایش تریکوموناس، آزمایش HPV و تست پاپ اسمیر را انجام دهید. با یک شریک جنسی وارد یک رابطه تک همسری شوید. تعداد شرکای جنسی خود را محدود کنید. عفونت تریکومونیازیس چگونه تشخیص داده می‌شود؟ این عفونت مانند سایر بیماری‌های مقاربتی ازطریق معاینه فیزیکی و گرفتن شرح حال بیمار ممکن است. پزشک دستگاه تناسلی را معاینه می‌کند و در مورد علائم با شما صحبت خواهد کرد. این آزمایش از طریق گرفتن نمونه از تشرحات واژن و یا آلت تناسلی انجام می‌شود. درمان عفونت تریکومونیازیس تریکومونیازیس یک بیماری قابل درمان است که بعد از تشخیص درمان آن با آنتی بیوتیک انجام می‌شود. این درمان تا زمانی ادامه می‌یابد تا انگل، عامل آن از بین برود. نکته مهم در روند درمان این بیماری این است که حتما باید دوره مصرف داروها تکمیل شود. آیا تریک به شکل کامل، قابل درمان است؟ بله، تریک قابل درمان است. پزشک عفونت تریک را با آنتی بیوتیک درمان می‌کند. آیا تریکومونیازیس به خودی خود از بین می‌رود؟ خیر، تریک به خودی خود از بین نمی‌رود. برای درمان عفونت به آنتی بیوتیک نیاز دارید. چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟ اگر علائم تریکومونیازیس را دارید یا اگر متوجه شدیده‌اید که شریک جنسی شما به این عفونت مبتلا شده است، به پزشک مراجعه کنید.  نویسنده: داکتر معصومه پارسا

افرادی که از نظر جنسی فعال هستند، ممکن است به تبخال تناسلی که یکی از بیماری‌های شایع مقاربتی (STD)است، مبتلا شوند. تبخال تناسلی یا Genital herpes یک عفونت شایع است که توسط ویروس هرپس سیمپلکس (HSV) ایجاد می‌شود. تماس جنسی راه اصلی انتشار این ویروس است. متاسفانه بعد از عفونت اولیه، ویروس در بدن شما به حالت خفته باقی می‌ماند و به‌همین‌دلیل می‌تواند چندین بار در سال دوباره فعال شود. تبخال تناسلی می‌تواند در قالب تاول‌های دردناکی که مملو از مایعات هستند باعث ایجاد درد، خارش و زخم در ناحیه تناسلی شما شود اما در مواردی ممکن است هیچ علائم و نشانه‌ای از آن نداشته باشید. در صورت آلودگی، حتی اگر هیچ زخم قابل‌مشاهده‌ای نداشته باشید، این عفونت می‌تواند مسری باشد؛ بنابراین، استفاده از کاندوم حین رابطه جنسی می‌تواند به جلوگیری از شیوع عفونت تبخال تناسلی کمک زیادی کند. هم اکنون، هیچ درمانی برای این بیماری وجود ندارد اما داروها می‌توانند شدت علائم و خطر ابتلا به دیگران را کاهش دهند؛ بنابراین به‌محض مشاهده علائم آن به پزشک متخصص عفونی مراجعه کنید. چگونه بفهمیم تبخال تناسلی داریم؟ بیشتر مبتلایان به ویروس هرپس سیمپلکس از آلودگی خود به این ویروس اطلاعی ندارند، زیرا هیچ علامت و نشانه‌ای ندارند یا علائم و نشانه‌های آن‌ها بسیار خفیف است. علائم ممکن است حدود ۲ تا ۱۲ روز پس از قرارگرفتن در معرض ویروس ظاهر شوند. در صورت بروز، نشانه‌های تبخال تناسلی شامل موارد زیر است: درد یا خارش در اطراف اندام تناسلی (ممکن است تا زمانی که عفونت برطرف نشود، در ناحیه تناسلی احساس درد و حساسیت داشته باشید.) برجستگی‌ها یا تاول‌های کوچک سفید یا قرمز در اطراف اندام تناسلی، مقعد یا دهان زخم‌های دردناکی که هنگام پاره شدن تاول‌ها و ترشح یا خونریزی ایجاد می‌شوند دلمه‌هایی که با بهبود زخم‌ها ایجاد می‌شوند ادرار دردناک ترشح از مجرای ادرار ترشح از واژن در طول اولین دور ابتلا به این بیماری، معمولاً ممکن است علائمی شبیه آنفولانزا داشته باشید مانند: تب سردرد بدن درد متورم شدن غدد لنفاوی در کشاله ران زخم‌ها در جایی ظاهر می‌شوند که عفونت وارد بدن می‌شود. شما می‌توانید عفونت را با لمس زخم و سپس مالش یا خاراندن، به ناحیه دیگری از بدن خود گسترش دهید. این شامل انگشتان یا چشمان شما می‌شود. زخم‌ها می تواند در نواحی زیر ایجاد شوند: باسن ران رکتوم مقعد دهان مجرای ادرار واژن دهانه رحم آلت تناسلی کیسه بیضه تکرار شیوع پس از اولین شیوع تبخال تناسلی، علائم اغلب دوباره ظاهر می‌شوند. به این موارد شیوع مکرر یا دوره‌های مکرر می‌گویند. هر چند وقت یکبار که شیوع مکرر اتفاق می‌افتد، بسیار متفاوت است. شما معمولاً در سال اول پس از عفونت بیشترین شیوع را خواهید داشت. ممکن است در طول زمان کمتر ظاهر شوند. علائم شما در طول طغیان‌های مکرر معمولاً به مدت طولانی دوام نمی‌آورند و به شدت اولی نیستند. ممکن است چند ساعت یا چند روز قبل از شروع شیوع جدید، علائم هشداردهنده داشته باشید. این علائم عبارتند از: درد ناحیه تناسلی درد، سوزن سوزن شدن یا سوزش و‌گز‌گز درد در پاها و ‌باسن علت ایجاد تبخال تناسلی چیست؟ اصولاً دو نوع ویروس هرپس سیمپلکس می‌تواند باعث بروز تبخال تناسلی شود: HSV-1: این نوعی است که معمولاً باعث ایجاد تبخال یا تاول در اطراف دهان می‌.‌شود. این نوع ویروس از طریق تماس پوست به پوست پخش می‌شود، اگرچه می‌تواند در ناحیه تناسلی شما در حین رابطه دهانی نیز منتقل شود اما احتمال عود آن بسیار کمتر از عفونت HSV-2 است. HSV-2: این نوعی است که به طور معمول باعث تبخال دستگاه تناسلی می‌شود. ویروس از طریق تماس جنسی و تماس پوست با پوست گسترش می‌یابد. HSV-2 بسیار شایع و بسیار مسری است، چه شما یک زخم باز داشته باشید یا نداشته باشید. ‏HSV1 یا HSV-2 را می‌توان در مایعات مختلف بدن یافت. مانند: پوشش مرطوب یا مایعات دهان پوشش مرطوب یا مایعات واژن یا رکتوم مایع منی وترشحات واژن یافت ویروس در طول فعالیت جنسی از فردی به فرد دیگر منتقل می‌شود اما احتمال انتقال تبخال تناسلی در افراد مجرد پایین است. تبخال دهان چیست؟ ‏HSV-1  اغلب باعث تبخال دهان می‌شود که می‌تواند منجر به تبخال یا تاول‌های تب بر روی دهان یا اطراف آن شود. با این حال، اکثر افراد مبتلا به تبخال دهان، هیچ علامتی ندارند. اکثر افراد مبتلا به تبخال دهان در دوران کودکی یا بزرگسالی از تماس غیر جنسی، همراه با بزاق به آن مبتلا می‌شوند. تبخال تناسلی چگونه منتقل می‌شود؟ از تماس پوست به پوست با ناحیه عفونی (از جمله رابطه جنسی واژن، مقعدی و دهانی) زمانی که هیچ زخم یا تاول قابل مشاهده‌ای وجود ندارد اگر تبخال به اندام تناسلی شما برخورد کند با انتقال عفونت روی انگشتان از شخص دیگری به اندام تناسلی شما با به اشتراک گذاشتن اسباب بازی‌های جنسی با فردی که تبخال دارد تبخال تناسلی توسط مواردی چون کارد و چنگال یا فنجان، ملافه ،حوله، توالت، استخر، صابون منتقل نمی‌شود. عوامل خطر ابتلا به تبخال کدام‌ها اند؟ تبخال تناسلی از اولین سوزن سوزن شدن یا خارش (قبل از ظاهر شدن تاول) تا زمانی که زخم‌ها به طور کامل بهبود یافته‌اند بسیار آسان منتقل می‌شود، زیرا این بیماری بشدت مسری است. حتی اگر هیچ علامتی نداشته باشید، ممکن است ویروس را منتقل کنید. یکی از اصلی‌ترین مواردی که می‌تواند در ابتلا به تبخال تناسلی موثر باشد، این است که زن باشید. جنسیت از مهم‌ترین عوامل خطر ابتلا به تبخال است. البته که این بیماری از مردان به زنان بیشتر و راحت‌تر منتقل می‌شود، اما زن بودن در بیمار شدن موثرتر است. نوجوانان بیشتر از دیگر افراد به این بیماری مبتلا می‌شوند. اگر سن شما زیر ۲۰ باشد، احتمال بیشتری دارد که به این بیماری مبتلا شوید. مخصوصا اگر رابطه‌ی جنسی محافظت‌نشده و یا رفتارهای پرخطر در رابطه جنسی داشته‌باشید. اگر شرکای جنسی متعددی داشته‌باشید؛ اگر در زندگی خود بیشتر از ۳ پارتنر جنسی داشته‌باشید، پرخطر محسوب می‌شود. پس تعداد شرکای جنسی در ابتلا به این بیماری بسیار موثر است. داشتن رابطه‌ی جنسی با کسی که به این بیماری مبتلا بوده‌است. تغییر سریع در شریک جنسی می‌تواند در ابتلا به این بیماری موثر باشد. کسانی که از کاندوم استفاده نمی‌کنند و یا به اشتباه از آن استفاده می‌کنند، احتمال ابتلا به این بیماری را دارند. اگر به بیماری‌های مقاربتی دیگری مبتلا باشید، احتمال اینکه به این بیماری هم مبتلا شوید، زیاد است. یکی از مهم‌ترین عوامل خطری که در ابتلا به بیماری تبخال تناسلی وجود دارد، ابتلا به عفونت HIV است. کسانی که به بیماری‌های نقص ایمنی مبتلا هستند و یا شرایطی دارند که جنگیدن با تبخال برای آن‌ها سخت می‌شود، می‌توانند به این بیماری مبتلا شوند. یکی دیگر از عوامل خطر ابتلا به این بیماری داشتن رابطه‌ی جنسی در سن پایین است. نویسنده: داکتر معصومه پارسا

بیماری‌های مقاربتی (STD)یکی از شایع ترین بیماری‌ها در بین مردان و زنان است که باعث مشکلات جدی می‌شوند. کلامیدیا یکی از شایع ترین بیماری‌هایی است که ممکن است برای بسیاری از افراد ایجاد شود. این بیماری مرد و زن نمی‌شناسد و سنین مختلفی را درگیر می‌کند. اگر به بیماری کلامیدیا مبتلا شده‌اید و یا علائم این بیماری را دارید، بهتر است که برای درمان آن اقدام کنید. کلامیدیا چیست؟ کلامیدیا ‏(Chlamydia) یک عفونت شایع مقاربتی (STI) است که می‌تواند باعث عفونت در مردان و زنان شود. این بیماری توسط یک باکتری به نام کلامیدیا تراکوماتیس ایجاد می‌شود. یکی از مشکلاتی که این بیماری دارد، آسیبی است که ممکن است به سیستم تولید مثل زنان برساند. برخی از عوارضی که این بیماری ایجاد می‌کند، دائمی هستند. در واقع ممکن است که برای خانم‌ها نازایی ایجاد کند و یا بارداری را برای آن‌‌‌ها مشکل سازد. همچنین یکی از عوارض عفونت کلامیدیا برای زنان افزایش احتمال بارداری خارج از رحمی است. علائم کلامیدیا علائم عفونت کلامیدیا در زن و مرد چندان تفاوتی ندارد. هرچند ممکن است که در زنان با شدت بیشتری بروز پیدا کند. البته بهتر است به خاطر داشته‌باشید که این بیماری علائم چندانی ندارد و معمولا تا زمان ایجاد عوارض بدون علامت باقی می‌ماند. در صورت بروز علائم، ممکن است موارد زیر را تجربه کنید: درد هنگام ادرار کردن ترشحات غیرمعمول از واژن و یا آلت تناسلی در زنان، درد در شکم، خونریزی بعد از رابطه جنسی و خونریزی بین قاعدگی در مردان، درد و تورم در بیضه‌ها اگر فکر می‌کنید در معرض خطر ابتلا به عفونت مقاربتی (STI) هستید یا علائم کلامیدیا دارید، حتما برای آزمایش به پزشک عمومی، مراجعه کنید. عوامل خطر ابتلا به عفونت کلامیدیا چیست؟ هر یک از شرایط زیر ممکن است احتمال ابتلا به کلامیدیا را در شما افزایش دهد، اما کسانی که از نظر جنسی فعال هستند در معرض ابتلا به عفونت کلامیدیا قرار دارند. البته باید یادآور شد که این بیماری معمولاً از طریق رابطه جنسی یا تماس با مایعات تناسلی آلوده (منی یا مایع واژن) پخش می‌شود. بالای ۲۵ سال سن داشتن می‌تواند یکی از عوامل خطر باشد رابطه جنسی محافظت نشده واژینال، مقعدی یا دهانی عدم استفاده از کاندوم و رعایت نکردن بهداشت تماس اندام تناسلی شما با اندام تناسلی همسرتان؛ این بدان معناست که شما می‌توانید کلامیدیا را از فردی دریافت کنید، حتی اگر دخول، ارگاسم یا انزال وجود نداشته باشد. منی یا مایع واژن آلوده به چشم شما وارد شود همچنین می‌تواند توسط یک زن باردار به نوزادش منتقل شود. داشتن بیش از یک شریک جنسی به خاطر داشته باشید که کلامیدیا نمی‌تواند از طریق تماس‌های معمولی مانند بوسیدن و در آغوش گرفتن، یا از طریق حمام مشترک، حوله، استخر، صندلی توالت یا کارد و چنگال منتقل شود. تشخیص کلامیدیا چگونه انجام می شود؟ یکی از اصلی‌ترین قدم‌ها برای درمان این بیماری، تشخیص درست آن است. شما زمانی می‌توانید داروهای لازم و مناسب برای این بیماری را دریافت کنید که این بیماری را شناخته باشید. یکی از اصلی‌ترین مواردی که به تشخیص این بیماری کمک می‌کند، شرح حال بیمار و معاینه‌ی فیزیکی است. البته که با این موارد نمی‌توان به طور کامل مطمئن بود که کلامیدیا ایجاد این عفونت را کرده‌است. بنابراین اگر با علائم کلامیدیا مواجه شدید، باید به دکتر زنان و یا اورولوژیست مراجعه کنید. معمولا زمانی که خانم به دکتر زنان مراجعه می‌کند و بیماری کلامیدیا در او تشخیص داده‌می‌شود، برای درمان همسر او نیز اقدام می‌شود. داروها برای هر دو طرف داده می‌شوند تا درمان انجام شود. همچنین درخواست می‌شود که در طول مدت درمان از رابطه جنسی اجتناب شود. عوارض: آسیب اولیه‌ای که کلامیدیا ایجاد می‌کند اغلب مورد توجه قرار نمی‌گیرد؛ با این حال، کلامیدیا می‌تواند منجر به مشکلات جدی سلامتی شود. در زنان، کلامیدیا درمان نشده، می‌تواند باعث بیماری التهابی لگن (PID) شود. برخی از عوارض PID عبارتند از: تشکیل بافت اسکار که لوله‌های فالوپ را مسدود می‌کند. حاملگی خارج از رحم ناباروری درد طولانی مدت لگن/شکم مردان به ندرت مشکلات سلامتی ناشی از کلامیدیا دارند. عفونت می‌تواند باعث تب و درد در لوله‌های متصل به بیضه‌ها شود. و باعث التهات و ‌متورم شدن بیضه‌ها نیز شود، این امر در موارد نادر می‌تواند منجر به ناباروری شود. کلامیدیا درمان نشده، نیز ممکن است شانس ابتلا به HIV را افزایش دهد. آسیب سایر نواحی بدن کلامیدیا می‌تواند گاهی به سایر نقاط بدن نیز آسیب برساند. معقد: عفونت کلامیدیا می‌تواند باعث آسیب به معقد شود که با درد، خونریزی، اسهال و ترشحات در این ناحیه همراه است. گلو: رابطه جنسی دهانی راه رایجی برای ابتلا به کلامیدیا نیست زیرا باکتری‌ها غشاهای مخاطی واژن، آلت تناسلی یا مقعد را به غشاهای گلو ترجیح می‌دهند. با این حال، اگر فردی دچار کلامیدیا در گلو شود، رابطه جنسی دهانی شایع ترین علت است. چشم: درصورتی که چشم‌ها به باکتری آلوده شوند باعث تورم و التهاب درچشم می‌شود که با درد و خارش و ترشحات چرکی همراه است. مدت بیماری برای اکثر افراد، علائم کلامیدیا بین یک هفته تا سه ماه پس از رابطه جنسی محافظت نشده ظاهر می‌شود. اما ممکن است بیش از سه ماه طول بکشد. پزشک شما ممکن است در هنگام تشخیص عفونت، اطلاعات بیشتری در مورد بیماری به شما بدهد به عنوان مثال: پزشک پس از معاینه و تشخیص می‌تواند به شما بگوید که عفونت به لوله‌های فالوپ یا بیضه‌های شما سرایت کرده است یا خیر. اگر از نظر جنسی فعال هستید، انجام آزمایشات منظم برای بیماری‌های مقاربتی مهم است زیرا ممکن است ناآگاهانه دچار عفونت شده باشید. بارداری و کلامیدیا اگر باردار هستید و به کلامیدیا مبتلا شده‌اید، می‌توانید عفونت را در حین زایمان به نوزاد خود منتقل کنید. این می‌تواند باعث عفونت چشم یا ذات‌الریه در کودک شما شود. ابتلا به کلامیدیا نیز ممکن است احتمال زایمان زودهنگام را نیز افزایش دهد. اگر باردار هستید، باید در اولین ویزیت قبل از زایمان، آزمایش کلامیدیا انجام دهید. در مورد معاینه، آزمایش و درمان صحیح با پزشک خود صحبت کنید. آزمایش و درمان، بهترین راه برای جلوگیری از مشکلات سلامتی است. چگونه می توان از کلامیدیا جلوگیری کرد؟ تنها راه برای جلوگیری کامل از بیماری‌های مقاربتی این است که رابطه جنسی واژینال، مقعدی یا دهانی محافظت شده  داشته باشید. اگر از نظر جنسی فعال هستید، موارد زیر می‌توانند شانس ابتلا به کلامیدیا را کاهش دهند: قرار گرفتن در یک رابطه طولانی مدت متقابل تک همسری با شریکی که آزمایش شده و کلامیدیا ندارد. استفاده صحیح از کاندوم در هر بار رابطه جنسی. افراد فعال جنسی میتوانند از طریق رابطه جنسی واژینال، مقعدی یا دهانی بدون کاندوم با شریکی که کلامیدیا دارد به کلامیدیا مبتلا شوند. جوانان فعال جنسی در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به کلامیدیا هستند؛ این به دلیل رفتارها و عوامل بیولوژیکی رایج در بین جوانان است. مردان همجنس‌گرا و دوجنسه نیز در معرض خطر هستند زیرا کلامیدیا می‌تواند از طریق رابطه جنسی دهانی و مقعدی نیز گسترش یابد. درمان درمان مناسب می‌تواند کلامیدیا را درمان کند. بهترین دارو برای درمان این بیماری استفاده از آنتی‌بیوتیک است و مهم است که تمام داروهایی را که پزشک به شما می‌دهد برای درمان عفونت خود مصرف کنید. داروی کلامیدیا را با کسی به اشتراک نگذارید. هنگامی که به درستی مصرف شود، عفونت را متوقف می‌کند و می‌تواند احتمال بروز مشکلات در آینده را کاهش دهد. اگرچه دارو عفونت را متوقف می‌کند، اما هیچ آسیب دائمی ناشی از بیماری را از بین نمی‌برد. عفونت مکرر با کلامیدیا شایع است. شما باید حدود سه ماه پس از درمان مجدداً آزمایش انجام دهید، حتی اگر شریک جنسی شما نیز تحت درمان باشد. اگر پرسش شما این است که چه زمانی می‌توانیم بعد از درمان کلامیدیا دوباره رابطه جنسی داشته باشیم؟ باید گفت که تا زمانی که شما و شریک جنسی‌تان درمان را کامل نکنید، نباید دوباره رابطه جنسی داشته باشید و حتما با پزشک خود در این باره مشورت کنید. اگر کلامیدیا داشته‌اید و در گذشته دارو مصرف کرده‌اید، همچنان می‌توانید دوباره این عفونت را دریافت کنید. این ممکن است در صورت داشتن رابطه جنسی بدون کاندوم با فردی که کلامیدیا دارد، اتفاق بیفتد. نویسنده: داکتر معصومه پارسا