سرطان پستان چیست؟ سرطان سینه دومین سرطان رایج در دنیا است، این سرطان بیشتر در میان بانوان رایج است به طوری که آمارها نشان می­دهد از هر هشت زن در دنیا یک نفر به این بیماری مبتلا می­شود. البته این آمارها درکشور ما تکان دهنده است و سالانه هفت هزار زن ایرانی به این نوع سرطان مبتلا می­شود. پس بهتر است این بیماری را بهتر بشناسیم و راه­های پیشگیری و مقابله با آن را بدانیم. سلول های بدن دائم در حال تکثیر و جانشینی هستند، اما گاهی تکثیر این سلول­ها از حد طبیعی فراتر می­رود و به شکل نامنظم و غیر قابل کنترل شروع به تکثیر می­کنند که در نهایت باعث ایجاد توده­های سرطانی می­شوند. اگر این توده­ها در اطراف بافت سینه و یا گره­های لنفاوی اطراف سینه، مانند زیر بغل و یا ناحیه ترقوه رشد کنند اصطلاحا سرطان سینه گفته می­شوند. علت سرطان سینه بیشتر در سابقه خانوادگی نهفته است. به طورکل زنانی که در افراد درجه یک و دو مانند مادر و خواهر و خاله خود چنین عارضه­ای را دیده اند باید نسبت به این بیماری محتاط تر باشند. اما علاوه بر ژنتیک علت­های دیگری هم برای این بیماری وجود دارد. به طور کل علت سرطان سینه در زنان می­تواند در افزایش سن آنها وسن باروری آنها هم نهفته باشد. زنانی که در سن کم عادت ماهیانه شان شروع شده است و یا در سن بالا یائسه شده­اند و همچنین زنانی که دیرتر اقدام به بارداری می­کنند و مدت طولانی از روش­های کنترل بارداری و قرص­های هورمونی ضدبارداری استفاده می­کنند، بیشتر در معرض ابتلا به این بیماری هستند. پستان‌ها پستان‌ها از موارد زیر تشکیل شده اند: چربی بافت غده‌ای که به لوب‌ها تقسیم می‌شود (هر کدام حاوی لوبول‌های زیادی است.) شبکه‌ای از مجاری یا مجاری شیر بافت همبند لوبول‌ها برای شیردهی شیر تولید می‌کنند و به مجاری متصل می‌شوند. مجاری از لوب‌ها به سمت نوک پستان گسترش می‌یابد. علائم سرطان سینه اولین علامت سرطان سینه که بیشتر افراد متوجه آن می‌شوند، وجود توده در سینه یا مقداری ضخیم شدن آن است. علائم سینه که باید مراقب آن‌ها بود: یک توده جدید یا ضخیم شدن در سینه یا زیر بغل تغییر در اندازه، شکل یا حساس شدن سینه تغییرات پوستی در سینه مانند چروکیدگی، فرورفتگی، بثورات یا قرمزی پوست نشت مایع از نوک پستان در زنی که باردار یا شیرده نیست تغییر در موقعیت نوک پستان انواع سرطان سینه انواع مختلفی از سرطان پستان وجود دارد. این‌ها می‌توانند قسمت‌های مختلف سینه را تحت تاثیر قرار دهند. سرطان سینه اغلب به انواع غیرتهاجمی و تهاجمی تقسیم می‌شود. سرطان سینه غیرتهاجمی سرطان غیرتهاجمی پستان به عنوان سرطان یا کارسینوم درجا یا سلول‌های پیش سرطانی نیز شناخته می‌شود. این در مجاری سینه دیده می‌شود و توانایی انتشار به خارج از سینه را ندارد. این نوع سرطان به ندرت به صورت توده‌ای در سینه ظاهر می‌شود و معمولاً در معاینات معمول با ماموگرافی یافت می‌شود. شایع‌ترین نوع سرطان غیرتهاجمی، کارسینوم مجرای درجا (DCIS) است. سرطان مهاجم سرطان مهاجم تهاجمی‌تر است و به خارج از سینه گسترش می‌یابد. شایع‌ترین شکل سرطان سینه، سرطان سینه مجرای مهاجم است. این نوع در اطراف مجاری پستان ایجاد می‌شود و حدود ۸۰ درصد از کل موارد سرطان پستان را تشکیل می‌دهد. انواع دیگر سرطان سینه انواع کمتر رایج سرطان سینه شامل سرطان سینه تهاجمی لوبولار، سرطان سینه التهابی و بیماری پاژه پستان است. چه چیزی باعث سرطان سینه می‌شود؟ سرطان سینه زمانی اتفاق می‌افتد که تغییراتی در ماده ژنتیکی (DNA) ایجاد شود. اغلب، علت دقیق این تغییرات ژنتیکی ناشناخته است. اما گاهی اوقات این تغییرات ژنتیکی ارثی است، یعنی شما با آن‌ها متولد می‌شوید. سرطان سینه که در اثر تغییرات ژنتیکی ارثی ایجاد می‌شود، سرطان پستان ارثی نامیده می‌شود. همچنین، تغییرات ژنتیکی خاصی وجود دارد که می‌تواند خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش دهد، از جمله تغییرات در ژن‌های (BRCA1) و (BRCA2) این دو تغییر همچنین خطر ابتلا به سرطان تخمدان و سایر سرطان‌ها را افزایش می‌دهد. علاوه بر ژنتیک، سبک زندگی و محیط می‌تواند بر خطر ابتلا به سرطان سینه تأثیر بگذارد. چه کسانی در معرض خطر ابتلا به سرطان سینه هستند؟ عواملی که خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش می‌دهند عبارتند از: افزایش سن سابقه سرطان سینه یا بیماری خوش خیم (غیر سرطانی) پستان خطر ارثی سرطان سینه، از جمله داشتن تغییرات ژن (BRCA1) و (BRCA2) بافت متراکم سینه سابقه باروری که منجر به قرار گرفتن بیشتر در معرض هورمون استروژن شود. قاعدگی در سنین پایین در سنین بالاتر که برای اولین بار زایمان کرده اید یا هرگز زایمان نکرده اید شروع یائسگی در سنین بالاتر مصرف هورمون درمانی برای علائم یائسگی پرتودرمانی سینه یا قفسه سینه چاقی نوشیدن الکل سرطان سینه چگونه تشخیص داده می‌شود؟ پزشک شما ممکن است از ابزارهای زیادی برای تشخیص سرطان سینه و تشخیص نوع سرطان سینه استفاده کند: معاینه فیزیکی، از جمله یک معاینه پستان بالینی که شامل بررسی هرگونه توده یا هر چیز دیگری است که در سینه‌ها و زیر بغل غیرمعمول به نظر می‌رسد. سابقه پزشکی آزمایشات تصویربرداری مانند ماموگرافی، سونوگرافی یا (MRI) بیوپسی سینه آزمایشات شیمی خون که مواد مختلف موجود در خون شامل الکترولیت‌ها، چربی‌ها، پروتئین‌ها، گلوکز (قند) و آنزیم‌ها را اندازه گیری می‌کند. برخی از آزمایش‌های خاص شیمی خون اگر این آزمایشات نشان دهد که شما به سرطان سینه مبتلا هستید، آزمایشاتی خواهید داشت که سلول‌های سرطانی را بررسی می‌کند. این آزمایشات به پزشک شما کمک می‌کند تا تصمیم بگیرد که کدام درمان برای شما بهترین است. راه‌های درمان سرطان سینه چیست؟ راه‌های درمان‌ سرطان سینه عبارتند از: جراحی مانند: ماستکتومی که کل سینه را برمی‌دارد. لامپکتومی برای برداشتن سرطان و برخی بافت‌های طبیعی اطراف آن، اما نه خود سینه پرتو درمانی شیمی درمانی هورمون درمانی که سلول‌های سرطانی را از دریافت هورمون‌های مورد نیاز برای رشد جلوگیری می‌کند درمان هدفمند، که از داروها یا سایر موادی استفاده می‌کند که با آسیب کمتری به سلول‌های طبیعی به سلول‌های سرطانی خاص حمله می‌کنند ایمونوتراپی آیا سرطان پستان قابل پیشگیری است؟ شما ممکن است بتوانید با ایجاد تغییراتی در شیوه زندگی سالم از این بیماری جلوگیری کنید: ماندن در وزن سالم محدود کردن مصرف الکل ورزش کافی محدود کردن قرار گرفتن در معرض استروژن اگر می‌توانید به نوزادان خود شیر بدهید محدود کردن هورمون درمانی اگر در معرض خطر بالایی هستید، ممکن است پزشک به شما توصیه کند که داروهای خاصی را برای کاهش خطر مصرف کنید. برخی از زنان در معرض خطر بسیار بالا ممکن است تصمیم به ماستکتومی (سینه‌های سالم خود) برای جلوگیری از سرطان سینه بگیرند. همچنین انجام منظم ماموگرافی بسیار مهم است. آن‌ها ممکن است بتوانند سرطان سینه را در مراحل اولیه شناسایی کنند، زمانی که درمان آن آسان‌تر است. نویسنده: داکتر معصومه پارسا

یبوست مزمن در زنان؛ دستگاه گوارش به تجزیه غذاها کمک می‌کند تا بدن مواد مغذی موجود در آن‌ها را جذب کند. در طی این فرآیند، ذرات غیر ضروری غذاها به مدفوع تبدیل و از طریق روده دفع می‌شوند. مختل شدن عملکرد دستگاه گوارش به یبوست منجر می‌شود، یعنی بدن نمی‌تواند به راحتی مدفوع را دفع کند. همه مردم در مقطعی از زندگی خود این مشکل را به طور موقت تجربه می‌کنند، به ویژه اگر رژیم غذایی آن‌ها تغییر کند. اما یبوست مزمن که حداقل چند هفته طول می‌کشد می‌تواند دلایل جدی‌تری داشته باشد. همچنین یبوست مشکلی شایع در دفع مدفوع است که معمولاً به معنای دفع کمتر از سه بار در هفته یا دشواری در دفع مدفوع تعریف می‌شود. این عارضه می‌تواند به دلایل متعددی از جمله کمبود فیبر غذایی، مصرف ناکافی مایعات، کم‌تحرکی یا شرایط پزشکی خاص ایجاد شود. یبوست مزمن به حالتی اطلاق می‌شود که علائم آن برای سه ماه یا بیشتر ادامه داشته باشد و ممکن است نیاز به مداخلات پزشکی داشته باشد. این مشکل می‌تواند کیفیت زندگی فرد را تحت تأثیر قرار دهد و در صورت عدم درمان، به عوارض جدی منجر شود. شیوع و اهمیت یبوست حدود یک نفر از هر هفت فرد سالم را تحت تأثیر قرار می‌دهد و در زنان جوان و افراد مسن شایع‌تر است. برخی داروها، مانند مسکن‌های اپیوئیدی (مورفین و کدئین)، می‌توانند یبوست را تشدید کنند. برخلاف باور رایج که دفع مدفوع روزانه ضروری است، محدوده طبیعی دفع در افراد سالم بین سه بار در روز تا سه بار در هفته متغیر است. یبوست معمولاً موقتی است و با تغییرات ساده در سبک زندگی بهبود می‌یابد، اما در موارد مزمن ممکن است نشانه‌ای از یک بیماری زمینه‌ای مانند مشکلات گوارشی یا عصبی باشد. آگاهی از این موضوع به افراد کمک می‌کند تا به موقع اقدام به پیشگیری یا درمان کنند. علائم یبوست علائم یبوست شامل موارد زیر است: دفع مدفوع کمتر از سه بار در هفته مدفوع سفت، خشک یا توده‌ای که دفع آن دشوار است زور زدن یا احساس درد هنگام دفع مدفوع احساس تخلیه ناکامل روده پس از دفع احساس انسداد در مقعد نیاز به استفاده از انگشت برای کمک به دفع مدفوع یبوست مزمن زمانی تشخیص داده می‌شود که فرد دو یا چند مورد از این علائم را به مدت سه ماه یا بیشتر تجربه کند. این علائم می‌توانند باعث ناراحتی قابل‌توجهی شوند و در برخی موارد، فعالیت‌های روزمره را مختل کنند. چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟ مراجعه به پزشک در موارد زیر ضروری است: علائم یبوست بیش از سه هفته ادامه داشته باشد. یبوست فعالیت‌های روزمره را مختل کند. خونریزی مقعدی، خون در مدفوع یا مدفوع سیاه مشاهده شود. تغییرات غیرمعمول در شکل یا رنگ مدفوع رخ دهد. درد مداوم شکمی وجود داشته باشد که متوقف نشود. کاهش وزن بدون دلیل رخ دهد. این علائم ممکن است نشانه‌ای از مشکلات جدی‌تر مانند انسداد روده یا بیماری‌های التهابی روده باشند و نیاز به ارزیابی پزشکی دارند. علل یبوست یبوست اغلب زمانی رخ می‌دهد که مدفوع در روده بزرگ (کولون) بیش از حد آهسته حرکت کند، که باعث جذب آب زیاد توسط بدن و سفت شدن مدفوع می‌شود. علل اصلی یبوست شامل موارد زیر است: عوامل سبک زندگی مصرف ناکافی مایعات: کمبود آب در بدن می‌تواند مدفوع را خشک و دفع آن را دشوار کند. کمبود فیبر غذایی: فیبر موجود در میوه‌ها، سبزیجات و غلات کامل به افزایش حجم مدفوع و تسهیل دفع کمک می‌کند. کم‌تحرکی: عدم ورزش منظم می‌تواند حرکات روده را کند کند. نادیده گرفتن نیاز به دفع: تأخیر در دفع مدفوع می‌تواند به سفت شدن آن منجر شود. داروها برخی داروها یبوست را به عنوان عارضه جانبی ایجاد می‌کنند، از جمله: مسکن‌های اپیوئیدی (مانند مورفین، کدئین) داروهای درمان فشار خون بالا داروهای ضدافسردگی داروهای ضدتشنج داروهای درمان آلرژی یا بیماری‌های عصبی مشکلات عضلات کف لگن عضلات کف لگن برای دفع مدفوع ضروری هستند. ضعف یا ناهماهنگی این عضلات می‌تواند دفع را دشوار کند و به یبوست مزمن منجر شود. این مشکل در زنان پس از زایمان یا در افراد مسن شایع‌تر است. انسداد روده آسیب یا تغییرات بافتی در روده بزرگ یا رکتوم، مانند تومورها یا تنگی‌های روده‌ای، می‌تواند مسیر مدفوع را مسدود کند و یبوست ایجاد کند. بیماری‌های مرتبط برخی بیماری‌ها که عملکرد عضلات، اعصاب یا هورمون‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهند، می‌توانند یبوست مزمن ایجاد کنند، از جمله: سندرم روده تحریک‌پذیر (IBS) دیابت بیماری پارکینسون پرکاری تیروئید بیماری ام‌اس بارداری در برخی موارد، علت یبوست مزمن ناشناخته باقی می‌ماند که به آن یبوست ایدیوپاتیک گفته می‌شود. عوامل خطر عوامل افزایش‌دهنده خطر یبوست مزمن شامل: سن بالا: با افزایش سن، حرکات روده کندتر می‌شود. جنسیت زن: تغییرات هورمونی و بارداری می‌توانند خطر را افزایش دهند. کم‌تحرکی: عدم فعالیت بدنی منظم عملکرد روده را مختل می‌کند. بیماری‌های روانی: افسردگی یا اختلالات خوردن می‌توانند بر حرکات روده تأثیر بگذارند. عوارض یبوست مزمن می‌تواند منجر به عوارض زیر شود: بواسیر: تورم بافت‌های اطراف مقعد به دلیل فشار زیاد هنگام دفع شقاق مقعد: پارگی بافت مقعد ناشی از دفع مدفوع سفت فشردگی مدفوع: بازگشت مدفوع سفت به روده بزرگ پرولاپس رکتوم: بیرون‌زدگی بافت رکتوم از مقعد این عوارض می‌توانند ناراحتی قابل‌توجهی ایجاد کنند و نیاز به درمان پزشکی داشته باشند. پیشگیری برای پیشگیری از یبوست، رعایت نکات زیر توصیه می‌شود: مصرف غذاهای پرفیبر: میوه‌ها (مانند آلو، کیوی، انجیر)، سبزیجات، لوبیا و غلات کامل به افزایش حجم مدفوع و بهبود حرکات روده کمک می‌کنند. کاهش غذاهای کم‌فیبر: غذاهای فرآوری‌شده، لبنیات و گوشت قرمز باید محدود شوند. نوشیدن مایعات کافی: حداقل ۸ لیوان آب در روز برای نرم نگه داشتن مدفوع ضروری است. ورزش منظم: فعالیت‌هایی مانند پیاده‌روی، یوگا یا دوچرخه‌سواری (۳۰ دقیقه در روز) حرکات روده را بهبود می‌بخشد. پاسخ فوری به نیاز دفع: نادیده گرفتن این نیاز می‌تواند به یبوست منجر شود. مدیریت استرس: استرس می‌تواند عملکرد روده را مختل کند؛ تکنیک‌های آرام‌سازی مانند مدیتیشن یا تنفس عمیق مفید هستند. درمان یبوست درمان یبوست معمولاً با تغییرات سبک زندگی آغاز می‌شود و در صورت نیاز شامل مداخلات دارویی یا پزشکی است: تغییرات سبک زندگی رژیم غذایی: مصرف منظم غذاهای پرفیبر و مایعات کافی از مهم‌ترین اقدامات است. افزودن آلو خشک، آب آلو یا کیوی به رژیم غذایی می‌تواند به بهبود حرکات روده کمک کند. برای مثال، آلو به دلیل داشتن سوربیتول اثر ملین طبیعی دارد. ورزش: فعالیت بدنی منظم، مانند پیاده‌روی یا ورزش‌های هوازی، عملکرد روده را بهبود می‌بخشد. روال منظم دفع: ایجاد زمان مشخص برای دفع مدفوع (مثلاً صبح‌ها) می‌تواند به تنظیم روده کمک کند. درمان‌های دارویی ملین‌ها: ملین‌های بدون نسخه مانند لاکتولوز، پلی‌اتیلن گلیکول یا بیزاکودیل می‌توانند مدفوع را نرم کنند. داروهای تجویزی: در موارد شدید، پزشک ممکن است داروهایی مانند لیناکلوتید یا پروکالوپراید تجویز کند. تغییر داروها: اگر یبوست ناشی از دارویی خاص باشد، پزشک ممکن است دوز یا نوع دارو را تغییر دهد. درمان‌های مکمل بیوفیدبک: این روش برای بهبود هماهنگی عضلات کف لگن در افرادی که مشکل دفع دارند، مؤثر است. ماساژ شکمی: ماساژ ملایم شکم می‌تواند حرکات روده را تحریک کند. طب سوزنی: برخی مطالعات نشان داده‌اند که طب سوزنی می‌تواند به بهبود یبوست مزمن کمک کند. جراحی: در موارد نادر، مانند انسداد شدید یا پرولاپس رکتوم، جراحی ممکن است لازم باشد. مشاوره با پزشک اگر یبوست مزمن به درمان‌های اولیه پاسخ ندهد، پزشک ممکن است آزمایش‌هایی مانند کولونوسکوپی، تصویربرداری یا تست‌های عملکرد روده را توصیه کند تا علل زمینه‌ای مانند بیماری‌های التهابی روده یا انسداد شناسایی شوند. همچنین، در مواردی که یبوست با بیماری‌های زمینه‌ای مانند دیابت یا پرکاری تیروئید مرتبط است، درمان بیماری اصلی ضروری است. توصیه‌های عملی برای مدیریت یبوست برنامه غذایی متعادل: روزانه ۲۵ تا ۳۰ گرم فیبر مصرف کنید. می‌توانید با افزودن سبوس گندم به وعده‌های غذایی یا خوردن میوه‌های خشک فیبر دریافتی را افزایش دهید. هیدراتاسیون: علاوه بر آب، مصرف چای‌های گیاهی ملایم (مانند چای نعناع) می‌تواند به هیدراتاسیون و آرامش روده کمک کند. فعالیت روزانه: حتی پیاده‌روی کوتاه روزانه می‌تواند تفاوت قابل‌توجهی ایجاد کند. مشاوره روان‌شناختی: در مواردی که استرس یا افسردگی به یبوست کمک می‌کند، مشاوره می‌تواند مفید باشد. نویسنده: داکتر معصومه پارسا

طوری که در قسمت اول این مقاله بیان شد درهر یک از گروه‌های خودشیفتگی، زیر گروه‌های نیز وجود دارند که مشخص می‌کنند این ویژگی‌ها از نظر دیگران چگونه‌اند؟ اولین گروه فرعی مشخص می‌کند که افراد خودشیفته از چه روش‌هایی برای رفع نیاز خود استفاده می‌کنند. آیا آنها در زیرگروه آشکار قرار می‌گیرند و از روش‌هایی استفاده می‌کنند که برای دیگران واضح و قابل تشخیص است یا در زیرگروه پنهان قرار می‌گیرند و از روش‌هایی استفاده می‌کنند که پنهان و مخفیانه‌ترند. گروه فرعی 1 ( پنهان یا آشکار) : می‌دانیم که خودشیفته‌ها دوست دارند به دیگران توهین کنند و آنها را آزار دهند، خودشیفته‌ی  آشکار این کار را به شیوه‌ای واضح و غیرقابل انکار انجام می‌دهد، درحالی‌که در خودشیفتگی پنهان، افراد به روش پرخاشگری منفعلانه عمل می‌کنند. خودشیفته‌ی  پنهان می‌تواند به نحوی از دیگران سوءاستفاده کند که آنها متوجه این امر نشوند یا می‌تواند با استفاده از روش‌های خود آنچه را  که اتفاق افتاده انکار کند. خودشیفتگان اجتماعی و کلاسیک همیشه آشکار و خودشیفتگان آسیب‌پذیر همیشه پنهان هستند، ولی در خودشیفتگی بدخیم افراد می‌توانند هر یک از دو حالت را داشته باشند. گروه فرعی 2 ( جسمی یا فکری) : دومین گروه فرعی خودشیفتگی توضیح می‌دهد که برای یک  خودشیفته چه چیزی درباره‌ی خودش یا دیگران ارزشمندتر است. هیچ خودشیفته‌ای دوست ندارد بهتر از همسر خود به نظر برسد؛ زیرا همسر فرد خودشیفته معمولاً وسیله‌ی پر زرق‌وبرقی است که فرد خودشیفته از آن برای بالا بردن جایگاه اجتماعی خود استفاده می‌کند. این گروه فرعی شامل خودشیفته‌های جسمی یا فکری است. افرادی با خودشیفتگی جسمی کسانی هستند که با بدن و ظاهر بیرونی خود درگیری افراطی دارند و خودشیفته‌های فکری به حالت همه‌چیزدان ظاهر می‌شوند. آنها خود را باهوش‌ترین فرد حاضر در جمع می‌دانند و دوست دارند دیگران را با دستاوردهایشان تحت‌تأثیر قرار دهند. هر یک از افراد چهار گروه اصلی خودشیفتگی (کلاسیک، اجتماعی، آسیب‌پذیر، بدخیم) ممکن است جسمی یا فکری باشند. گروه فرعی 3 ( وارونه یا سادیستی) : آخرین گروه فرعی شامل 2 نوع خاص از خودشیفته‌ها میباشد؛ اولین مورد خودشیفتگان وارونه یا معکوس است که فقط درمورد خودشیفتگان آسیب پذیر و پنهان دیده میشود. افراد در این گروه فرعی به دیگران وابسته هستند و خود را به سایر خودشیفته‌ها وصل میکنندتا احساس خاص بودن داشته باشند. طرز فکر انها بر اساس قربانی بودن است و از مشکل رها شدگی در کودکی رنج میبرند. دومین مورد از این زیر گروه افراد خودشیفته نوع سادیستی هستند. این گروه با افراد جامعه‌ستیز و مبتلا به امراض روانی قابل مقایسه هستند؛ زیرا از رنج دیگران لذت می‌برند. آنها تمسخر و آسیب رساندن به دیگران را دوست دارند و گاهی تمایلات جنسی نامتعارفی را نیز دارا هستند. به‌صورت خلاصه موارد زیر می‌توانند از جمله دلایل ابتلا به خودشیفتگی باشند: تربیت بدون حساسیت مراقبت غیر قابل پیش‌بینی یا سهل انگارانه انتقاد و سرزنش بیش از حد سوءاستفاده تروما یا آسیب شدید روانی انتظارات بیش از حد ستایش بیش از حد و نازپروردگی هنگامی که والدین بر استعداد خاصی در کودک یا ظاهر او به‌صورت افراطی متمرکز می‌شوند. همچنین برخی گمان‌هایی وجود دارد که بیان می‌کند ممکن است ناهنجاری‌های ژنی بر ارتباط میان مغز و رفتارهای فرد تأثیر بگذارد. خودشیفتگی چه علائم هشداردهنده‌ی دارد؟ همیشه مکالمه را به سمت خود می‌کشاند به اغراق در مورد دستاوردها و توانایی‌های خود متمایل هستند دوست دارند اسامی و نشانه‌ها را فراموش کنند خیلی سطحی هستند و نمی‌توانند واقعاً انتقادپذیر باشند، چیزی بنام گفتگوی عمیق با خودشیفته‌ی  واقعی امکان‌پذیر نیست به علت وجود نیاز اغراق‌آمیز به تأیید همیشه در پی شنیدن تعریف و تمجید از خود هستند اگر از آنان انتقاد شود ممکن است رفتار خصمانه‌ای از خودشان نشان دهند کمال‌گرا هستند همیشه سعی می‌کنند یک یا چند پله از دیگران بالاتر قرار بگیرند؛ زیرا خودشان خود را برتر می‌دانند ممکن است به سبب احساس حق‌به‌جانب بودن از قوانین پیروی نکنند توانایی تفکر عمیق درباره‌ی خود را ندارند و نمی‌توانند مسئولیت اعمال خود را به عهده بگیرند، دوست دارند برای هر چیزی مقصری پیدا کنند به‌شدت کنترول‌گر هستند برای همین به قراری ارتباط خوب تمایل نشان نمی‌دهند و در کارهای تیمی مشارکت نیفکنند به شکل واضحی فاقد احساس همدلی با دیگران هستند و به معنای واقعی با عبارت " خود را به‌جای دیگران گذاشتن" ناآشنا هستند ممکن است بسیار از دیگران انتقاد کنند به‌عنوان بخشی از حق‌به‌جانب بودن فاقد حدومرز شخصی هستند دوستان سطحی و دوستی‌های کوتاه‌مدت زیادی دارند؛ ولی از دوستی‌های بلندمدت و عمیق محروم هستند به‌صورت کلی هرجایی که حضور پیدا کنند کوهی از ویرانه‌ها را به جا می‌گذارند. این ویرانه‌ها می‌توانند مجموعه‌ی از دوستی‌های خراب شده، روابط عاشقانه و صمیمانه کاملاً غلط یا تجارت عاشقانه باشند. نویسنده: مرضیه بهروزی «روانشناس بالینی»

افراد مبتلا به خودشیفتگی در رفتار خود الگوی فراگیر بزرگ‌منشی را بروز می‌دهند و گاه فقط در خیال موفقیت و قدرت به سر می‌برند، اما در زیر این پوسته‌ی  ظاهری افراد خودشیفته خود را دوست ندارند که اعتقاد داریم به این معنی است که آنان از دوست‌داشتن واقعی دیگران ناتوان هستند. احساس شرم بر افراد خودشیفته تسلط دارد، همیشه نیاز به تحسین شدن دارند و با استفاده از مکانیسم‌های مقابله‌ای کاملاً به‌صورت سوءاستفاده‌گرانه برای محافظت از نفس شکننده‌ی خود تلاش می‌کنند. گروه‌های اصلی افراد خودشیفته کدام‌اند؟ محققان چهار گروه اصلی از خودشیفتگی را شناسایی کرده‌اند که هر گروه در تلاش برای حفظ احساس درونی واقعی و شکننده‌ی خود رفتارهای متفاوتی را بروز می‌دهند. درون این گروه‌ها 6 گروه فرعی دیگر نیز وجود دارد که مشخص می‌کنند این ویژگی‌های از نظر دیگران چگونه‌اند. هم چنین باید در نظر داشته باشیم که این گروه‌ها مفاهیم کلی هستند و همه‌ی افراد خودشیفته به طور کامل در یک گروه مشخص قرار نخواهند گرفت. مانند هر چیزی در زندگی در این مورد نیز حالتی خاکستری وجود دارد و ممکن است فردی خودشیفته در بیش از یک گروه از انواع خودشیفتگی قرار بگیرد. دسته‌ی کلاسیک: افرادی که در دسته‌ی خودشیفتگی کلاسیک قرار می‌گیرند، همان خودشیفتگان معمولی هستند که بیشتر مردم هنگام شنیدن واژه‌ی خودشیفته متصور می‌شوند، همچنین از آنها به‌عنوان خودشیفتگان با عملکرد بالا خودنما و بزرگ‌منش یاد می‌شود. آنها رفتارهایی را برای جلب‌توجه از خود نشان می‌دهند، دستاوردهای خود را بزرگ‌نمایی می‌کنند، احساس می‌کنند لایق برخوردهای ویژه‌ای هستند و از دیگران انتظار دارند در مقابلشان تعظیم کنند. برای افراد خودشیفته‌ی کلاسیک واقعاً کسی جز خودشان اهمیتی ندارد و اگر موضوع مکالمه درباره‌ی آنان و ویژگی‌هایشان نباشد خیلی زود حوصله‌شان از سر خواهد رفت. آنان تلاش می‌کنند خود را قانع کنند که از دیگران برتراند ولی به طرز عجیبی محتاج این هستند که در بین سایرین احساس مهم بودن کنند. دسته‌ی آسیب‌پذیر: دومین گروه اصلی از انواع اصلی خودشیفتگی  خودشیفتگان آسیب‌پذیر هستند که به نام‌های خودشیفته‌ی شکننده، جبرانی و گنجه‌ای نیز شناخته می‌شوند. افراد مبتلا به این نوع خودشیفتگی نیز مانند گروه کلاسیک نسبت به اغلب افرادی که ملاقات می‌کنند احساس برتری دارند؛ ولی درون‌گراتر هستند و از قرار گرفتن در مرکز توجه می‌گریزند. آنها به‌جای اینکه از دیگران بخواهند با آنان برخورد ویژه‌ای داشته باشند ترجیح می‌دهند خود را به افراد خاصی منسوب کنند. افراد خودشیفته‌ی آسیب‌پذیر معمولاً به دنبال جلب ترحم دیگران هستند یا گاهی با سخاوتمندی بیش از اندازه، چاپلوسی می‌کنند و به دیگران می‌چسبند، فقط  برای اینکه توجه و تحسین مورد نیاز خود را دریافت کنند تا احساس ارزشمندی خود را افزایش دهند. دسته‌ی اجتماعی: سومین گروه اصلی از خودشیفتگی خودشیفتگان اجتماعی هستند. تشخیص این گروه در نگاه اول سخت‌تر است؛ زیرا آنها بر بالا بردن جایگاه خود از طریق حفظ تعهد به دیگران، داشتن اهداف اجتماعی و توانایی فوق‌العاده‌ی  خود در گوش‌دادن به دیگران و برقراری ارتباط با آنها تمرکز می‌کنند. آنها معمولاً به خیریه‌ها کمک می‌کنند یا در مورد اینکه برای خودشان خیلی کم ‌پول خرج می‌کنند مبالغه می‌کنند و به طور داوطلبانه وقت خود را برای کمک به دیگران صرف می‌کنند. ممکن است آنها در مورد مأموریت خود در زندگی با آب‌وتاب بسیار صحبت کنند  و یا خودشان را نسبت به اهدافی که قرار است دنیا را تغییر بدهد متعهد بدانند. با این که افراد مبتلا به خودشیفتگی اجتماعی در ظاهر فروتن به نظر می‌رسند؛ ولی اگر کمی عمیق‌تر نگاه کنید متوجه خواهید شد به‌شدت در مورد خیریه‌ای که در آن فعالیت می‌کنند احساس مالکیت دارند و بیشتر از این که بخواهند در راه رسیدن به آن هدف اجتماعی فعالیت کنند این دغدغه را دارند که به سبب مشارکتشان  دیگران دستی به شانه‌شان بزنند. واقعیت این امر این است که آنها فقط به این دلیل در اجتماعات مشارکت می‌کنند که تأیید شوند و کمبود عزت‌نفسشان جبران شود. دسته‌ی بدخیم: در انواع خودشیفتگی چهارمین و آخرین گروه اصلی خودشیفتگان بدخیم یا سمی هستند. در خودشیفتگی بدخیم افراد به‌شدت سوءاستفاده‌گر هستند و دیگران را  استثمار می‌کنند (معمولاً برای کسب لذت) و به بروز ویژگی‌هایی مانند شکاک بودن و صفات ضداجتماعی گرایش دارند که این موارد در انواع کلاسیک، اجتماعی و آسیب‌پذیر وجود نداشتند. آنها در رسیدن به اولویت خود که کنترل دیگران و حکم‌فرمایی بر آنان است می‌توانند کاملاً بی‌رحم باشند این نوع افراد خودشیفته فریبکار و پرخاشگر نیز هستند و بدتر از همه این است که هرگز نسبت به رفتارهای خود احساس پشیمانی نمی‌کنند. هر کدام از این ویژگی‌ها را ممکن است در افراد مختلف در اطرافتان دیده باشید که این به‌تنهایی و با تشخیص افراد غیرمتخصص نمی‌تواند دلیل بر ابتلا به اختلال نارسیسیسم یا خودشیفتگی باشد. نویسنده: مرضیه بهروزی «روانشناس بالینی»

رفلاکس معده (GERD) یکی از بیماری‌های شایع دستگاه گوارشی است که بر حلقه عضلانی تأثیر می‌گذارد که بین مری و معده قرار دارد. برای معرفی مفهوم رفلاکس معده لازم است فرآیند آن را برایتان توضیح دهیم. در قسمت فوقانی معده جایی که محل اتصال مری به معده است، دریچه‌ای قرار دارد که در حالت معمول بسته است و زمانی باز می‌شود که غذا از مری به معده می‌آید. این دریچه را عضله تنگ‌کننده پایینی مری می‌گویند که در افراد مبتلا به ریفلاکس معده عملکرد درستی ندارد. یعنی یا دریچه کامل بسته نمی‌شود یا اینکه گاهی بی‌موقع باز می‌شود و نتیجه‌اش بازگشت محتویات معده به مری است. وجود آنزیم‌ها و اسیدی بودن محتویات معده به‌ مرور زمان به جداره مری آسیب می‌رساند و فرد به بیماری ریفلاکس معده مبتلا می‌شود. مشکل ذکرشده که با سوزش و درد در قسمت بالای شکم همراه است در ۳ حالت خفیف، متوسط و شدید بروز پیدا می‌کند. گاهی شدت و محل درد به‌ حدی است که با درد قلبی اشتباه می‌گیرند. علل بیماری ریفلاکس اسید یکی از علل شایع این بیماری، فتق هیاتال است. این عارضه زمانی اتفاق می‌افتد که قسمت بالایی معده و اسفنکتر تحتانی مری (LES) به بالای دیافراگم حرکت می‌کنند. دیافراگم، عضله‌ای است که معده را از قفسه سینه جدا می‌کند و به کنترل اسید معده کمک می‌کند. در صورت وجود فتق هیاتال، اسید می‌تواند به مری وارد شده و علائم بیماری ریفلاکس اسید را ایجاد کند. دیگر عوامل خطر برای ریفلاکس اسید عبارتند از: خوردن وعده‌های غذایی بزرگ یا دراز کشیدن بلافاصله پس از غذا. اضافه وزن یا چاقی. خوردن وعده غذایی سنگین و سپس دراز کشیدن به پشت یا خم شدن. مصرف میان‌وعده نزدیک به زمان خواب. نوشیدن برخی نوشیدنی‌ها مانند الکل، نوشابه‌های گازدار، قهوه یا چای. سیگار کشیدن. بارداری. مصرف برخی داروها مانند آسپرین، ایبوپروفن، شل‌کننده‌های عضلانی و داروهای فشار خون. علائم GERD شایع‌ترین علامت بیماری GERD، سوزش سر دل مداوم است که ممکن است شامل موارد زیر باشد: احساس سوزش در معده که به قفسه سینه، گردن و گلو گسترش می‌یابد. طعم تلخ یا ترش در پشت دهان. بازگشت غذا یا مایعات از معده به دهان. دیگر علائم احتمالی GERD: احساس پری یا وجود توده‌ای در پشت گلو. سرفه مزمن. صدای خشن. بوی بد دهان. علائم هشداردهنده GERD در برخی موارد، علائم هشداردهنده مرتبط با GERD ممکن است ظاهر شوند. این علائم معمولاً پایدار بوده و علیرغم درمان پزشکی به‌تدریج بدتر می‌شوند. علائم هشدار شامل موارد زیر است: مشکل در بلع (دیسفاژی). درد هنگام بلع (ادینوفاژی). حالت تهوع یا استفراغ. کاهش وزن. کم‌خونی. خونریزی. اگر هر یک از این علائم را تجربه می‌کنید، فوراً به پزشک مراجعه کنید. عوارض رفلاکس معده‌ای با گذشت زمان، التهاب مزمن ناشی از ریفلاکس اسید می‌تواند منجر به عوارض زیر شود: التهاب بافت مری (ازوفاژیت): اسید معده می‌تواند به بافت مری آسیب برساند و باعث التهاب، خونریزی یا ایجاد زخم شود. ازوفاژیت می‌تواند دردناک باشد و بلع را دشوار کند. باریک شدن مری (تنگی مری): آسیب مداوم به قسمت تحتانی مری ناشی از اسید معده باعث تشکیل بافت اسکار می‌شود. این بافت اسکار، مسیر عبور غذا را تنگ کرده و مشکلات بلع ایجاد می‌کند. تغییرات پیش‌سرطانی در مری (مری بارت): آسیب طولانی‌مدت ناشی از اسید می‌تواند باعث تغییرات سلولی در بافت پوششی قسمت تحتانی مری شود که خطر ابتلا به سرطان مری را افزایش می‌دهد. آزمایش‌های تشخیصی اگر دو بار یا بیشتر در هفته علائم رفلاکس اسید دارید یا داروها تسکین پایداری برایتان ایجاد نمی‌کنند، باید به پزشک مراجعه کنید. علائم شایع مانند سوزش سر دل، معمولاً برای تشخیص بیماری رفلاکس اسید کافی هستند، به‌ویژه اگر تغییر سبک زندگی، داروهای ضد اسید یا مسدودکننده‌های اسید به کاهش علائم کمک کنند. اگر این روش‌ها مؤثر نبود یا علائم شدید و مکرر داشتید، پزشک ممکن است آزمایش‌های زیر را برای تأیید تشخیص و بررسی مشکلات دیگر تجویز کند: رادیوگرافی بلع باریم: بررسی مری و معده پس از نوشیدن مایع حاوی باریم. اندوسکوپی: مشاهده مری و معده با استفاده از یک لوله باریک مجهز به دوربین. تعیین pH مری: اندازه‌گیری سطح اسیدیته در مری برای شناسایی رفلاکس. فشارسنجی مری: بررسی فشار و حرکت ماهیچه‌های مری. درمان و پیشگیری درمان دارویی: آنتی‌اسیدها برای خنثی‌کردن اسید معده. مهارکننده‌های پمپ پروتون مانند پنتوپرازول و امپرازول برای کاهش تولید اسید. داروهای افزایش‌دهنده تون عضلانی اسفنکتر تحتانی مری. همه این داروها باید با توجه به شرایط بیمار و تشخیص پزشک مصرف شوند. پیشگیری و مراقبت: از نوشیدنی‌ها و خوراکی‌های کافئین‌دار یا اسیدی مانند کاکائو، قهوه، چای، نوشابه‌های گازدار و مرکبات (پرتقال، لیموترش و...) اجتناب کنید. مصرف الکل، سیگار و مواد مخدر را کنار بگذارید. از دراز کشیدن بلافاصله پس از غذا خوردن پرهیز کنید. مصرف حجم زیادی از مایعات همراه با غذا و غذاهای چرب را کاهش دهید. از غذاهای تند و سبزیجاتی مانند پیاز، سیر و نعناع اجتناب کنید. هنگام خواب، بالاتنه خود را بالاتر از پایین‌تنه قرار دهید. از پوشیدن لباس‌ها و کمربندهای تنگ خودداری کنید. با رعایت این توصیه‌ها می‌توان علائم رفلاکس اسید را کاهش داد و از بروز عوارض آن جلوگیری کرد. نویسنده: داکتر معصومه پارسا

زخم معده یا Stomach Ulcer به‌دلیل از بین رفتن پوشش محافظ معده بر اثر ترشح بیش از حد اسید معده ایجاد می‌شود. این اسید باعث بروز زخم‌های بازی در معده خواهد شد که در موارد حاد با درد، التهاب شدید و خونریزی همراه است. درد گوارشی یک وضعیت آزاردهنده جسمانی است که در صورت عدم درمان می‌تواند زندگی روزمره فرد را مختل کند. زخم معده از انواع رایج دردهای گوارشی محسوب می‌شود که خوشبختانه در حال حاضر قابل درمان خواهد بود، اما باید جدی گرفته شود. زیرا این بیماری با وجود این‌که مرگ و میر بالایی ندارد اما به‌دلیل شیوع نسبتا زیاد (حدود 15 درصد) از لحاظ روانی، اجتماعی و اقتصادی فرد را تحت تاثیر قرار می‌دهد. اگر شما هم گاهی دچار دردهای خفیف تا شدید در معده می‌شوید تا انتهای این مقاله همراه ما باشید که می‌خواهیم علت، علائم، روش تشخیص و راه‌کارهای درمان زخم معده را بررسی کنیم. زخم‌های گوارشی شامل زخم‌های باز در لایه داخلی معده و قسمت بالایی روده کوچک هستند. شایع‌ترین علامت زخم معده، درد معده است. انواع زخم‌های گوارشی: زخم معده: زخمی که در داخل معده ایجاد می‌شود. زخم اثنی عشر: زخمی که در قسمت داخلی روده کوچک (دوازدهه) ظاهر می‌شود. علل شایع زخم معده: عفونت با باکتری هلیکوباکتر پیلوری (H. pylori) استفاده طولانی‌مدت از داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) استرس و غذاهای تند باعث ایجاد زخم معده نمی‌شوند، اما ممکن است علائم را تشدید کنند. علائم زخم معده بسیاری از افراد مبتلا به زخم معده، علائمی ندارند. اگر علائمی وجود داشته باشد، ممکن است شامل موارد زیر باشد: درد مبهم یا سوزش معده: در برخی افراد، درد ممکن است بین وعده‌های غذایی یا شب‌ها بدتر شود. در برخی دیگر، درد بعد از غذا خوردن تشدید می‌شود. احساس سیری یا نفخ آروغ زدن سوزش سردل حالت تهوع علائم خونریزی ناشی از زخم معده: استفراغ خون (به رنگ قرمز یا سیاه) وجود خون تیره در مدفوع یا مدفوع سیاه و قیری‌شکل احساس سرگیجه یا غش کردن چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟ اگر خون استفراغ می‌کنید، مدفوع سیاه یا خونی دارید، یا دچار سرگیجه می‌شوید، فوراً به پزشک مراجعه کنید. اگر آنتی‌اسیدها و مسدودکننده‌های اسید بدون نسخه درد شما را کاهش می‌دهند، اما درد دوباره بازمی‌گردد، به پزشک متخصص مراجعه کنید. زخم معده: شایع و قابل درمان زخم معده شایع و قابل درمان است، اما اگر برای مدت طولانی بدون درمان رها شود، می‌تواند به مشکلات جدی منجر شود. برخی از زخم‌ها ممکن است به طور مداوم خونریزی کنند که می‌تواند باعث از دست دادن قابل‌توجه خون در طول زمان شود. علل زخم معده زمانی ایجاد می‌شود که اسید معده یا روده کوچک، لایه محافظ دستگاه گوارش را تخریب کرده و زخم باز دردناکی ایجاد کند که ممکن است خونریزی کند. دستگاه گوارش به طور طبیعی با لایه‌ای از مخاط پوشیده شده است که از اسید محافظت می‌کند. با این حال، افزایش اسید یا کاهش مخاط می‌تواند به ایجاد زخم منجر شود. علل شایع: هلیکوباکتر پیلوری (H. pylori): این میکروب در لایه مخاطی معده و روده کوچک زندگی می‌کند و معمولاً مشکلی ایجاد نمی‌کند. اما در برخی موارد، می‌تواند باعث التهاب و تحریک لایه داخلی معده شود که در نهایت به زخم منجر می‌شود. استفاده مداوم از مسکن‌های خاص: مصرف مداوم داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن (Advil، Motrin IB)، ناپروکسن سدیم (Aleve) و کتوپروفن، می‌تواند باعث تحریک یا التهاب معده شود. این داروها شامل استامینوفن (Tylenol) نمی‌شوند. عوارض زخم معده درمان‌نشده ممکن است منجر به موارد زیر شود: خونریزی داخلی انسداد مسیر معده به اثنی‌عشر سوراخ شدن دیواره معده یا روده سرطان معده ناشی از عفونت هلیکوباکتر پیلوری روش‌های تشخیص گرفتن تاریخچه پزشکی و شرح حال بیمار انجام اندوسکوپی سی‌تی اسکن آزمایش خون آزمایش مدفوع تست تنفسی درمان زخم معده برای درمان زخم معده، ابتدا علت بیماری شناسایی می‌شود. پزشک گوارش بر اساس علت، بهترین روش درمان را انتخاب می‌کند که شامل استفاده از دارو یا در موارد حاد جراحی است. درمان‌های غیر جراحی: آنتی‌بیوتیک‌ها مهارکننده‌های پمپ پروتون مسدودکننده‌های گیرنده هیستامین عوامل محافظت‌کننده سلولی آنتی‌اسیدها درمان جراحی: در موارد نادر و پیچیده، زخم معده ممکن است نیاز به جراحی داشته باشد. نویسنده: داکتر معصومه پارسا