پژوهش تازه‌ای نشان می‌دهد که بدن نسل‌های جوان، در مقایسه به سن آنان سریع‌تر از نسل‌های گذشته پیر می‌شود. روندی که به گفته‌ی پژوهشگران ممکن است یکی از دلایل افزایش ابتلا به برخی سرطان‌ها، از جمله سرطان‌های ریه، دستگاه گوارش و رحم، در سنین پایین‌تر باشد. یافته‌های یک پژوهش که در نشریه معتبر علمی «نیچر مدیسین» منتشر شده، نشان می‌دهد که سریع‌تر پیر شدن بدن از نظر بیولوژیکی ممکن است یکی از دلایل افزایش ابتلا به برخی سرطان‌ها در میان نسل‌های جوان‌تر باشد. پژوهشگران امیدوارند با شناسایی افرادی که بدنشان زودتر از سن واقعی‌شان پیر می‌شود، بتوانند برنامه‌های پیشگیری و تشخیص زودهنگام سرطان را بیشتر بر این افراد متمرکز کنند. این پژوهش را یین کائو، متخصص اپیدمیولوژی مولکولی در دانشکده پزشکی دانشگاه واشنگتن در سنت‌لوئیس، همراه با همکارانش انجام داده است. آن‌ها اطلاعات سلامت و آزمایش خون بیش از ۱۵۰ هزار بزرگسال در بریتانیا و حدود ۱۰ هزار نفر در امریکا را بررسی کردند. پژوهشگران برای اندازه‌گیری میزان پیری بدن، علاوه بر سن افراد، نتایج ۹ شاخص موجود در آزمایش خون را بررسی کردند. این شاخص‌ها شامل قند خون، کراتینین، آلبومین و تعداد گلبول‌های سفید خون بود. با کنار هم قرار دادن این اطلاعات، آن‌ها توانستند تخمین بزنند که بدن هر فرد از نظر بیولوژیکی چقدر پیر شده و آن را با افراد هم‌سن مقایسه کنند. در این تحقیق، افراد بر اساس سال تولد در چند گروه با یکدیگر مقایسه شدند. در بریتانیا، متولدان سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۴ با متولدان سال‌های ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۴ مقایسه شدند. نتایج نشان داد که افراد گروه دوم، با وجود داشتن سن تقویمی مشابه، از نظر وضعیت بدن نشانه‌های بیشتری از پیری داشتند. در امریکا نیز متولدان سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۹ در مقایسه با افرادی که بین سال‌های ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۹ به دنیا آمده بودند، به طور میانگین ۹۲ درصد «شکاف سنی» بیشتری داشتند. منظور از شکاف سنی، تفاوت میان سن واقعی فرد و سنی است که وضعیت بدن او بر اساس آزمایش خون نشان می‌دهد. نتایج این پژوهش همچنین نشان داد افرادی که امتیاز بالاتری در شاخص شکاف سنی داشتند، بیشتر در معرض ابتلا به سرطان پیش از ۵۵ سالگی قرار داشتند. پژوهشگران دریافتند که با هر یک واحد افزایش در این شاخص، احتمال ابتلا به سرطان‌های زودرس حدود ۸ درصد بیشتر می‌شود. یین کائو، متخصص اپیدمیولوژی مولکولی در دانشگاه واشنگتن، گفت هدف این پژوهش این است که مشخص شود محیط و شیوه زندگی امروزی چگونه باعث تغییرات بیولوژیکی در بدن می‌شود و خطر ابتلا به سرطان را افزایش می‌دهد. دیوید اسکات، مدیر ابتکار جهانی «چالش‌های بزرگ سرطان»، نیز گفت هنوز دلیل دقیق افزایش سرطان‌های زودرس مشخص نیست، اما چنین پژوهش‌هایی نشان می‌دهد که این بیماری فقط به تغییرات داخل سلول‌ها مربوط نمی‌شود و ممکن است تغییراتی که در کل بدن رخ می‌دهد نیز در آن نقش داشته باشد.

یافته‌های تازه پژوهشکده «پیو» مستقر در آمریکا نشان می‌دهد که حدود ۲۴ درصد از جوانان ۱۸ تا ۲۹ ساله همیشه یا بیشتر اوقات احساس تنهایی و دورافتادگی از اطرافیان می‌کنند. پژوهشگران دریافتند جوانان مورد مطالعه عمدتا زنان، به‌رغم داشتن ارتباطات اجتماعی قوی، احساس تنهایی شدید دارند. نتایج این پژوهش در مجله علمی بین‌المللی «پلوس وان» منتشر شده است. پژوهشگران که با ۴‌ هزار‌ و ۸۱۲ نفر در سنین ۱۸ تا ۹۵ سال گفتگو کرده‌اند، دریافتند که جوانان به‌طور کلی درگیر تغییرات زیاد هستند و شرکت‌کنندگان جوان‌تر از تحولاتی چون آغاز و یا ختم یک رشته تحصیلی، پایان یک رابطه عاطفی یا نقل مکان به‌عنوان تغییرات تازه در زندگی‌شان یاد کرده‌اند. جفری هال، استاد ارتباطات در دانشگاه کانزاس آمریکا در این پژوهش گفته است که این جابه‌جایی‌های پی‌هم، یک «تجربه بسیار تنهاکننده» به‌وجود می‌آورد؛ چون فرد مدام از جایی به جایی می‌رود و مجبور است هر بار راه‌های تازه‌ای برای ارتباط با دیگران پیدا کند. وی در ادامه تاکید کرد که زنان در دوستی‌ها انتظارات بیشتری نسبت به مردان دارند؛ مثلا می‌خواهند احساس کنند دوستان‌شان واقعا آن‌ها را دوست دارند، با آن‌ها وقت خوب و باکیفیت می‌گذرانند و از همراهی با آن‌ها خوشحال می‌شوند. همچنین هال می‌گوید حتی اگر دوستان زیادی هم داشته باشید، این انتظارات می‌تواند باعث شود که احساس کنید چیزی در روابط‌تان کم است. جفری هال معتقد است که برای کاهش تنهایی جوانان، باید الزامات فرهنگی بر موفقیت مالی و حرفه‌ای افراد کمتر شود و اهمیت بیشتری به ارتباط اجتماعی داده شود. او می‌گوید: «ما از جوانان انتظار داریم که هم‌زمان با تلاش برای رسیدن به موقعیت شغلی بهتر، تمام دوستی‌های خود را نیز حفظ کنند.» هال می‌گوید احساس تنهایی به‌معنای وجود مشکل نیست؛ بلکه فقط نشان می‌دهد که انسان نیاز دارد با دیگران ارتباط داشته باشد. او می‌افزاید: «احساس تنهایی بخشی از یک سیستم سالم است. مهم این است که با این احساس چه می‌کنید.»