در دنیای امروز، اعتیاد کودکان به تکنولوژی به یکی از نگرانی‌های جدی و قابل توجه والدین تبدیل شده است. این نوع وابستگی، مشابه سایر انواع اعتیاد، همان بخش‌هایی از مغز را درگیر می‌کند که در اعتیادهای رفتاری یا مواد مخدر نیز فعال‌اند. تأثیرات آن می‌تواند عمیق و مخرب باشد؛ از آسیب به سلامت روان و تمرکز گرفته تا تأثیرات منفی بر رشد جسمی و روابط اجتماعی. از همین رو، لازم است پیش از آن‌که این وابستگی شدت بگیرد، والدین با آگاهی و مدیریت مناسب، راهکارهایی برای کنترل استفاده از تکنولوژی در زندگی فرزندان خود در پیش بگیرند. پیشگیری، آموزش صحیح و الگوی رفتاری مناسب، مهم‌ترین گام‌ها برای جلوگیری از گسترش این اعتیاد پنهان هستند. علائم و نشانه‌های اعتیاد کودک به تکنولوژی مطالعات نشان می‌دهند که اعتیاد کودکان به تکنولوژی شباهت زیادی به سایر انواع اعتیاد، از جمله اعتیاد به مواد مخدر دارد. در واقع، استفاده‌ی مکرر و بی‌رویه از وسایل دیجیتال همان بخش‌هایی از مغز را فعال می‌کند که در اعتیادهای شدید نیز درگیر هستند. هنگام استفاده از این ابزارها، مغز کودک شروع به ترشح «دوپامین» می‌کند؛ هورمونی که مسئول ایجاد حس لذت و شادی است. این لذت موقتی باعث می‌شود کودک بارها و بارها به دنبال تکرار تجربه باشد، تا جایی که کنترل رفتار برای او و اطرافیان دشوار یا حتی غیرممکن می‌شود. سازمان جهانی بهداشت (WHO)، اعتیاد به تکنولوژی و ابزارهای دیجیتال را این‌گونه تعریف می‌کند: «الگوی رفتاری تکرارشونده در استفاده از فناوری که بر زندگی شخصی، اجتماعی، تحصیلی یا خانوادگی فرد تأثیر منفی می‌گذارد، با این وجود، فرد قادر به ترک یا کاهش آن نیست.» از نشانه‌های رایج اعتیاد کودکان به تکنولوژی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: - بی‌قراری یا پرخاشگری هنگام قطع دسترسی - کاهش علاقه به فعالیت‌های غیر دیجیتال - افت عملکرد تحصیلی - مشکلات خواب - انزوای اجتماعی - وابستگی شدید به گوشی، تبلت یا بازی‌های ویدیویی حتی در موقعیت‌های نامناسب شناسایی زودهنگام این نشانه‌ها، نخستین گام برای پیشگیری و درمان مؤثر این نوع اعتیاد است. «اعتیاد به بازی‌های دیجیتال یا ویدیویی» الگویی از رفتار است که در آن فرد قادر به توقف بازی نیست و به آن اولویتی بیش از حد می‌دهد؛ حتی بیشتر از فعالیت‌های مهم زندگی‌اش. تا جایی که این وضعیت به مرحله‌ای می‌رسد که بازی‌های دیجیتال برای او مهم‌تر از سایر علاقه‌مندی‌ها و فعالیت‌های روزمره می‌شود. حال، بر اساس این تعریف و مطابق با معیارهای منبع تشخیصی اختلالات روانی (DSM-5)، زمانی می‌توان اعتیاد کودک به تکنولوژی را تأیید کرد که ویژگی‌های زیر در او مشاهده شود: کنترل نداشتن بر زمان بازی یا استفاده از ابزار دیجیتال اولویت دادن به بازی نسبت به سایر فعالیت‌های روزمره ادامه دادن به استفاده، حتی با وجود پیامدهای منفی (مثلاً افت تحصیلی یا مشکلات خانوادگی) احساس بی‌قراری، تحریک‌پذیری یا اضطراب هنگام عدم دسترسی به تکنولوژی تلاش‌های ناموفق برای کاهش یا ترک استفاده کاهش تعاملات اجتماعی و علاقه به سرگرمی‌های غیر دیجیتال استفاده‌ی مداوم و طولانی‌مدت که فراتر از زمان‌های تعیین‌شده است. تشخیص اعتیاد تنها با مشاهده یک یا دو علامت ممکن نیست؛ بلکه باید این نشانه‌ها به‌صورت پایدار و به مدت حداقل ۱۲ ماه ادامه داشته باشند و تأثیر قابل توجهی بر عملکرد کودک در حوزه‌های مختلف بگذارند. افت عملکرد، مانند کاهش نمرات و افت تحصیلی صرف زمان زیاد برای بازی یا استفاده از ابزارهای دیجیتال قطع یا کاهش روابط اجتماعی و ارتباط با دوستان بی‌علاقگی به سایر سرگرمی‌ها و فعالیت‌های مورد علاقه‌ی قبلی اشتغال ذهنی مداوم با بازی، حتی زمانی‌که مشغول آن نیست ناتوانی در کنترل تمایل به بازی یا استفاده از تکنولوژی بروز تغییرات خلقی مانند اضطراب، بی‌قراری یا پرخاشگری ادامه‌ی بازی با وجود پیامدهای منفی مانند تنش در خانه یا افت تحصیلی بنابراین، اگر کودک شما چند مورد از نشانه‌های بالا را به‌صورت مداوم نشان می‌دهد، می‌توان گفت که احتمال اعتیاد به تکنولوژی در او وجود دارد و باید برای پیشگیری یا درمان، اقدام جدی صورت گیرد. دلایل گرایش و اعتیاد به تکنولوژی در کودکی امروزه با تغییر سبک زندگی، استفاده از تکنولوژی نیز به‌طور چشمگیری افزایش یافته و ابزارهای دیجیتال به عضوی جدایی‌ناپذیر از زندگی انسان‌ها تبدیل شده‌اند. اما چرا تا این اندازه در تکنولوژی و ابزارهای دیجیتال غرق شده‌ایم؟ پاسخ روشن است: بسیاری از کارها و فعالیت‌های روزمره ما به فناوری وابسته‌اند؛ از خرید و فروش، انتقال پول، سفرهای بین‌شهری و بین‌المللی گرفته تا امور مهمی مانند تحصیل، کار و حتی تفریح و سرگرمی. طبق آمار اتحادیه بین‌المللی مخابرات، استفاده از اینترنت در کشورهای توسعه‌یافته طی یک دهه‌ی اخیر تا ۲۳۹ درصد رشد داشته است. این درهم‌تنیدگی تکنولوژی با زندگی روزمره، یکی از دلایل اصلی گرایش و اعتیاد کودکان به ابزارهای دیجیتال است. چرا که بازی‌ها، آموزش‌ها و حتی تعاملات اجتماعی آن‌ها نیز به‌گونه‌ای با گوشی‌های هوشمند، تبلت، رایانه و سایر دستگاه‌های دیجیتال پیوند خورده‌اند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که استفاده‌ی زیاد و نادرست از فناوری‌های نوین، با وجود مزایایی چون راحتی و سرعت بیشتر، می‌تواند منجر به بروز مشکلاتی مانند وابستگی و اعتیاد شود؛ تا جایی‌که اعتیاد به اینترنت را به‌عنوان «بیماری همه‌گیر قرن» معرفی کرده‌اند. در حال حاضر، در کشور ما نیز بخش زیادی از وقت کودکان صرف انجام بازی‌های رایانه‌ای می‌شود. این بازی‌ها به دلیل جذابیت بالا، داستان‌های هیجان‌انگیز، طراحی رنگارنگ و ویژگی‌های رقابتی، توانسته‌اند کودکان و نوجوانان بسیاری را جذب کرده و آن‌ها را به بزرگ‌ترین گروه مخاطبان خود تبدیل کنند. بنابراین، می‌توان گفت یکی از دلایل مهم اعتیاد به تکنولوژی در دوران کودکی، کشش و جذابیت بالای بازی‌های اینترنتی است. متأسفانه این بازی‌ها نه‌تنها بخش قابل‌توجهی از اوقات فراغت کودکان را اشغال کرده‌اند، بلکه زمان‌هایی که باید صرف تحصیل، انجام تکالیف، تعامل با خانواده و بازی با هم‌سالان شود را نیز تصاحب کرده‌اند. در واقع، بازی‌های اینترنتی به ابزاری برای ارضای نیازهای روانی چون هیجان، سرگرمی، احساس رقابت، کسب قدرت و حتی راهی برای فرار از واقعیت تبدیل شده‌اند و همین ویژگی‌ها آن‌ها را به یکی از عوامل مهم در بروز اعتیاد به تکنولوژی در کودکان بدل کرده است. پیامدها و عوارض اعتیاد به فناوری در کودکان یکی از ویژگی‌های مهم رفتارهای اعتیادی، وسوسه‌برانگیز بودن آن‌هاست. هرچند این رفتارها در لحظه ممکن است لذت‌بخش یا تشویق‌کننده به نظر برسند، اما در بلندمدت پیامدهای زیان‌باری به‌همراه دارند. متأسفانه در سال‌های اخیر شاهد رشد چشم‌گیر اعتیاد کودکان به فناوری هستیم. این اعتیاد باعث شده سال‌های اولیه رشد کودک—که دوره‌ای حیاتی برای تعامل با همسالان و گسترش مهارت‌های اجتماعی است—صرف بازی‌های اینترنتی و استفاده مداوم از ابزارهای هوشمند شود. اما اثرات منفی اعتیاد به تکنولوژی تنها به این موضوع محدود نمی‌شود. پیامدهای این وابستگی عبارت‌اند از: - کاهش مهارت‌های ارتباطی و اجتماعی - ضعف در تمرکز و توجه - افت عملکرد تحصیلی - اختلال در خواب و الگوهای استراحت - افزایش تحریک‌پذیری، پرخاشگری و اضطراب - کاهش فعالیت بدنی و خطر چاقی - کاهش خلاقیت و توانایی حل مسئله - شکل‌گیری وابستگی روانی و کاهش تحمل ناکامی به همین دلیل، لازم است والدین با آگاهی و برنامه‌ریزی مناسب، استفاده از تکنولوژی را برای کودکان مدیریت کرده و از بروز این پیامدها پیشگیری کنند. پیامدهای روانی، اجتماعی و جسمی اعتیاد کودکان به فناوری اعتیاد به فناوری در کودکان نه‌تنها سلامت روان را تهدید می‌کند، بلکه بر رشد اجتماعی، هیجانی و جسمی آن‌ها نیز تأثیرات منفی گسترده‌ای دارد. از جمله پیامدهای روانی و رفتاری می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: - کاهش سلامت روان و افزایش احساس نارضایتی - کاهش روابط اجتماعی و تعامل با دیگران - افزایش ترس، اضطراب و احساس ناامنی - کاهش درگیری حواس پنج‌گانه با دنیای واقعی - بروز رفتارهای پرخاشگرانه - لطمه به رشد هیجانی و اجتماعی - بی‌توجهی به وظایف خانوادگی و درسی - کاهش یا حذف کامل فعالیت‌های فیزیکی و بازی‌های گروهی - تمایل به استقلال زودهنگام و قطع ارتباط عاطفی با خانواده عوارض جسمانی و فیزیکی اعتیاد به فناوری نیز شامل موارد زیر است: - تغییر در سوخت‌وساز بدن و اختلال در عملکرد سیستم ایمنی - افزایش تعداد تنفس و دمای بدن - افزایش ضربان قلب و فشار خون - خستگی و تضعیف چشم‌ها (خشکی، تاری دید، سردرد) - سندروم لرزش دست‌ها در اثر استفاده طولانی از موبایل یا کنسول بازی - چاقی ناشی از کم‌تحرکی و تغذیه ناسالم هنگام استفاده طولانی از دستگاه‌ها این پیامدها نشان می‌دهند که مدیریت صحیح زمان استفاده از فناوری برای کودکان، یک ضرورت حیاتی در مسیر رشد سالم آنان است. بله، اعتیاد کودک به تکنولوژی قابل مدیریت و کاهش است، به‌شرط آن‌که والدین با آگاهی، صبوری و برنامه‌ریزی عمل کنند. متن شما به‌صورت زیر ویرایش شده است: آیا می‌توان اعتیاد کودک به تکنولوژی را از بین برد؟ با توجه به پیامدهای جدی اعتیاد به فناوری، حفظ و تقویت سلامت روان کودکان اهمیت ویژه‌ای دارد. کودکان به دلیل رشد ذهنی و عاطفی ناپایدار، بیش از دیگران در معرض آسیب‌های ناشی از استفاده افراطی از اینترنت، بازی‌های آنلاین و فضای مجازی هستند. بنابراین، وظیفه والدین است که مراقب سلامت روان فرزند خود باشند و برای پیشگیری و مدیریت این وابستگی، اطلاعات و مهارت کافی کسب کنند. یکی از مهم‌ترین راهکارها برای جلوگیری از اعتیاد یا کاهش استفاده کودکان از ابزارهای دیجیتال، یافتن جایگزین مناسب و جذاب است. این جایگزین‌ها باید: - متناسب با سن کودک باشند - سرگرم‌کننده و درعین‌حال سازنده باشند - ارتباط اجتماعی، خلاقیت و فعالیت فیزیکی را تقویت کنند فعالیت‌هایی مانند بازی‌های گروهی، نقاشی، کتاب‌خوانی، ورزش، موسیقی یا فعالیت‌های فضای باز می‌توانند به‌تدریج جای استفاده افراطی از تکنولوژی را بگیرند. با حمایت عاطفی، برنامه‌ریزی مناسب و حضور فعال والدین در کنار کودک، می‌توان وابستگی به فناوری را کنترل و به‌مرور از بین برد. نویسنده: سحر یوسفی

گاهی تصور می‌کنیم برای رسیدن به آرامش روان، باید تغییرات بزرگی در زندگی ایجاد کنیم؛ مثل عوض کردن شغل، مهاجرت یا رفتن به دوره‌های درمانی طولانی. هرچند این تغییرها در برخی شرایط ضروری‌اند، اما همیشه در دسترس ما نیستند. در مقابل، چیزی که اغلب نادیده گرفته می‌شود، قدرت عادت‌های کوچک و روزمره است. همین کارهای ساده و ظاهراً کم‌اهمیت، می‌توانند تأثیر چشمگیری بر حال روحی ما بگذارند. سلامت روان، بیش از آنچه فکر می‌کنیم، تحت تأثیر همین جزئیات کوچک است. یکی از نمونه‌های مهم این عادت‌ها، مرتب کردن اتاق یا فضای اطراف بلافاصله بعد از بیدار شدن است. بسیاری این کار را بی‌اهمیت می‌دانند، اما در واقع، این کار پیامی ناخودآگاه به ذهن می‌فرستد: «روزت را با نظم شروع کرده‌ای.» وقتی اولین کار روز را با موفقیت انجام می‌دهیم، احساس کنترل بیشتری بر ادامه روز داریم. همین اقدام ساده می‌تواند حس موفقیت و رضایت کوچکی در ما ایجاد کند که در تمام طول روز همراه‌مان باشد. عادت کوچک مؤثر دیگر، نوشیدن آب کافی است. کم‌آبی نه‌تنها موجب خستگی و سردرد می‌شود، بلکه مستقیماً بر خلق‌وخو تأثیر می‌گذارد. تحقیقات نشان داده‌اند حتی کاهش جزئی سطح آب بدن می‌تواند تمرکز را کاهش دهد، احساس تحریک‌پذیری و اضطراب را افزایش دهد. گاهی ما دلایل ناراحتی یا بی‌حوصلگی‌مان را به عوامل بیرونی نسبت می‌دهیم، در حالی‌که ممکن است تنها نیاز بدن‌مان یک لیوان آب باشد. حرکت کردن در طول روز نیز از آن عادت‌های ساده و کم‌هزینه‌ای است که اثر بزرگی بر سلامت روان دارد. این حرکت لزوماً ورزش سنگین یا رفتن به باشگاه نیست؛ حتی چند دقیقه پیاده‌روی یا انجام حرکات کششی در خانه می‌تواند جریان خون را بهبود دهد و ترشح اندورفین، ماده‌ی شیمیایی شادی‌آور مغز را افزایش دهد. این تغییرات فیزیولوژیکی، تأثیر فوری بر روحیه می‌گذارند. به همین دلیل، متخصصان توصیه می‌کنند حتی اگر زمان یا انرژی کمی دارید، همین فعالیت‌های کوتاه را نیز در برنامه‌ی روزانه‌تان بگنجانید. یکی دیگر از عادت‌های کوچک اما بسیار مؤثر برای آرامش روان، نوشتن است. منظور نوشتن ادبی یا حرفه‌ای نیست؛ بلکه صرفاً نوشتن احساسات، نگرانی‌ها یا حتی فهرست کارهای روزانه می‌تواند ذهن را سبک کند. وقتی افکار در ذهن انباشته می‌شوند، اضطراب افزایش می‌یابد. اما با نوشتن، این افکار از ذهن بیرون می‌آیند و نظم می‌گیرند، و این فرآیند احساس آرامش و تمرکز بیشتر به فرد می‌دهد. تنفس عمیق نیز از آن عادت‌های ساده و کم‌هزینه‌ای‌ست که تأثیر بزرگی بر کاهش اضطراب دارد. در زندگی شلوغ امروز، اغلب بدون اینکه متوجه باشیم، تنفس‌های سطحی و کوتاه داریم. این نوع تنفس، بدن را در حالت استرس نگه می‌دارد. اما اگر روزی چند بار آگاهانه چند نفس عمیق بکشیم، پیام آرامش به مغز و بدن فرستاده می‌شود. این تمرین تنها چند ثانیه طول می‌کشد، اما تأثیر آن می‌تواند ساعت‌ها باقی بماند. داشتن ارتباط کوتاه و مثبت با دیگران نیز یکی از عادت‌های ساده‌ای‌ست که نباید دست‌کم گرفته شود. یک سلام گرم، پیام دوستانه یا چند دقیقه گفت‌وگو با کسی که دوستش داریم، می‌تواند حال و هوای‌مان را تغییر دهد. انسان ذاتاً موجودی اجتماعی است و همین ارتباط‌های کوچک، موجب ترشح هورمون‌هایی می‌شوند که استرس را کاهش داده و حس تعلق و آرامش را افزایش می‌دهند. قرار گرفتن در معرض نور طبیعی هم از آن عادت‌هایی‌ست که اثر بزرگی بر سلامت روان دارد. بسیاری از ما ساعت‌های زیادی را در فضاهای بسته سپری می‌کنیم و از نور آفتاب دور مانده‌ایم. نور طبیعی نقش مهمی در تنظیم ساعت زیستی بدن، کیفیت خواب و سطح انرژی روزانه دارد. حتی ایستادن چند دقیقه در کنار پنجره یا قدم زدن کوتاه در حیاط یا بالکن می‌تواند خلق‌وخو را به‌طور ملموسی بهبود بخشد. شکرگزاری روزانه نیز از عادت‌های ساده اما بسیار تأثیرگذار بر سلامت روان است. کافی‌ست هر شب پیش از خواب، سه مورد از چیزهایی را که بابت‌شان سپاسگزاریم در ذهن مرور کنیم یا روی کاغذ بنویسیم. این تمرین دید ما را از تمرکز بر کمبودها به سمت داشته‌ها تغییر می‌دهد و ذهن را به‌تدریج مثبت‌تر می‌سازد. افرادی که شکرگزاری را به یک عادت همیشگی تبدیل می‌کنند، در بلندمدت احساس شادی و رضایت بیشتری از زندگی تجربه می‌کنند. خواب کافی نیز یکی از پایه‌های اساسی سلامت روان است. شاید عجیب به نظر برسد که خواب به‌عنوان یک عادت کوچک شناخته شود، اما کیفیت آن به رفتارهای کوچکی که پیش از خواب انجام می‌دهیم، وابسته است. خاموش کردن وسایل دیجیتال، آماده کردن محیطی آرام و خوابیدن در ساعت مشخص، به مغز این پیام را می‌دهد که وقت استراحت فرا رسیده است. همین عادت‌های ساده، نقش مهمی در کیفیت خواب و در نتیجه، حال روحی ما دارند. در نهایت، مراقبت‌های کوچک از خود در طول روز نیز نباید نادیده گرفته شوند؛ مثل نوشیدن یک فنجان چای در سکوت، گوش دادن به موسیقی دل‌نشین، یا چند دقیقه وقت گذراندن در فضای باز. این فعالیت‌های کوتاه شاید ساده به نظر برسند، اما مانند سوخت‌گیری مجدد برای ذهن و روان عمل می‌کنند. البته باید یادآور شد که عادت‌های کوچک تنها زمانی اثرگذار می‌شوند که به‌طور مداوم و پیوسته تکرار شوند. انجام یکی‌دو بار این کارها تغییر بزرگی ایجاد نمی‌کند، اما وقتی بخشی از سبک زندگی شوند، اثر جمعی و تدریجی آن‌ها بسیار عمیق و پایدار خواهد بود. درست مانند قطره‌هایی که به مرور یک ظرف را پر می‌کنند، این عادت‌ها هم به‌تدریج ذهن و روان ما را سرشار از آرامش و انرژی مثبت می‌کنند. نکته‌ی مهم دیگر این است که نیازی نیست همه‌ی عادت‌های مفید را به‌صورت هم‌زمان شروع کنیم. کافی‌ست فقط یک یا دو عادت ساده را انتخاب کرده و برای مدتی به آن‌ها متعهد بمانیم. وقتی تأثیر آن‌ها را در زندگی‌مان دیدیم، می‌توانیم به‌تدریج عادت‌های دیگری را نیز اضافه کنیم. این روش آهسته اما مداوم، کلید ایجاد تغییر پایدار در سبک زندگی است. سخن پایانی: سلامت روان، چیزی نیست که تنها در جلسات درمانی یا شرایط خاص به دست بیاید. در بسیاری از موارد، آرامش ذهن و حال خوب از دل همین کارهای ساده و کوچک بیرون می‌آید. هرکدام از ما می‌توانیم با عاداتی مثل نوشیدن آب کافی، قدم زدن کوتاه، نوشتن روزانه، تنفس آگاهانه یا حتی لبخند زدن، گامی مؤثر برای بهبود حال درونی خود برداریم. این عادت‌های کوچک شاید در لحظه بی‌اهمیت به‌نظر برسند، اما در کنار هم قدرتی دارند که می‌توانند حال و حتی مسیر زندگی ما را دگرگون کنند. نویسنده: مرضیه بهروزی «روانشناس بالینی»

یک متخصص در زمینه هوش مصنوعی که بررسی کاملی روی ادبیات علمی در مورد هوش مصنوعی انجام داده و به این نتیجه رسیده است که هیچ مدرکی برای حمایت از این تصور وجود ندارد که هوش مصنوعی را می‌توان به طور ایمن کنترل کرد. دکتر رومن وی یامپولسکی از کارشناسان برجسته هوش مصنوعی می‌گوید ما با یک رویداد تقریباً تضمین شده با پتانسیل ایجاد یک فاجعه وجودی روبرو هستیم. علاوه بر این، حتی اگر مکانیسم‌ها یا روش‌هایی برای کنترل هوش مصنوعی پیشنهاد شده باشد، دکتر رومن وی یامپولسکی معتقد است که این اقدامات برای تضمین ایمنی کافی نخواهند بود. کار او در زمینه «ایمنی هوش مصنوعی» تا حدی توسط ایلان ماسک و موسسه آینده زندگی(FLI) که توسط مکس تِگمارک استاد دانشگاه MIT و ژان تالین یکی از بنیانگذاران اسکایپ تاسیس شده است، پشتیبانی شده است. موسسه آینده زندگی همان موسسه‌ای است که برای توسعه ابزارهای هوش مصنوعی قدرتمندتر از GPT-4 درخواست کرد این پروژه با یک توقف شش ماهه روبرو شود. نامه سرگشاده این موسسه توسط بیش از 33 هزار نفر از جمله ایلان ماسک، استیو وزنیاک هم‌بنیانگذار اپل، یوشوا بنجیو، پدرخوانده هوش مصنوعی و سایر کارشناسان امضا شده است. نگرانی در مورد مدیریت و تنظیم مقررات برای هوش مصنوعی با نفوذ ابزارهای جدید هوش مصنوعی در بازار طی یک سال گذشته، دکتر یامپولسکی پیشنهاد می‌کند که سیستم‌های هوش مصنوعی پیشرفته به دلیل غیر قابل پیش‌بینی بودن و استقلال ذاتی، با وجود مزایای بالقوه‌شان، همیشه خطراتی را به همراه خواهند داشت. دکتر یامپولسکی در یک بیانیه مطبوعاتی گفت: «چرا بسیاری از پژوهشگران تصور می‌کنند که مشکل کنترل هوش مصنوعی قابل حل است؟ تا آنجا که ما می‌دانیم، هیچ گواهی برای آن وجود ندارد، هیچ مدرکی وجود ندارد. قبل از شروع تلاش برای ساخت یک هوش مصنوعی کنترل شده، مهم است که نشان دهیم مشکل قابل حل است.» وی افزود: «این همراه با آماری که نشان می‌دهد توسعه اَبَرهوش مصنوعی یک رویداد تقریباً تضمین شده است، نشان می‌دهد که ما باید از تلاش‌های ایمنی قابل توجهی در زمینه هوش مصنوعی حمایت کنیم.» [caption id="attachment_10880" align="aligncenter" width="681"] عکس: شبکه‌های اجتماعی[/caption] توسعه ابرهوش مصنوعی اجتناب‌ناپذیر است از آنجایی که هوش مصنوعی در حالت ابرهوشمندی می‌تواند به تنهایی یاد بگیرد، تطبیق یابد و به صورت نیمه مستقل عمل کند، اطمینان از ایمن بودن آن، به ویژه با وجود افزایش قابلیت‌های آن به طور فزاینده‌ای چالش برانگیز می‌شود. می‌توان گفت که هوش مصنوعی فوق هوشمند «ذهن» خود را خواهد داشت. پس چگونه آن را کنترل کنیم؟ آیا قوانین رباتیک آیزاک آسیموف که رفتار اخلاقی بین انسان و ربات را برقرار می‌کند، هنوز در دنیای امروز اعمال می‌شود؟ دکتر یامپولسکی که حوزه اصلی مورد علاقه او ایمنی هوش مصنوعی است، توضیح داد: ما با یک رویداد تقریبا تضمین شده با پتانسیل ایجاد یک فاجعه وجودی روبرو هستیم. وی افزود: جای تعجب نیست که بسیاری این را مهم‌ترین مشکلی که بشریت تا به حال با آن روبرو بوده است، توصیف می‌کنند. نتیجه می‌تواند رفاه یا انقراض بشر باشد. یکی از چالش‌های اصلی، تصمیم‌گیری‌های بالقوه و شکست موجودات فوق‌ هوشمند است که پیش‌بینی و تهدید آن‌ها را دشوار می‌کند. با افزایش استقلال هوش مصنوعی، کنترل انسان روی آن کاهش می‌یابد که منجر به نگرانی‌های ایمنی می‌شود. دکتر یامپولسکی ایجاد تعادل بین توانایی و کنترل هوش مصنوعی را پیشنهاد و اذعان می‌کند که ابرهوش ذاتاً فاقد قابلیت کنترل است. وی همچنین درباره اهمیت همسویی هوش مصنوعی با ارزش‌های انسانی بحث می‌کند و روش‌هایی را برای به حداقل رساندن خطرها مانند اصلاح‌پذیری، شفافیت هوش مصنوعی و طبقه‌بندی به عنوان قابل کنترل یا غیرقابل کنترل پیشنهاد می‌کند. با وجود این چالش‌ها، دکتر یامپولسکی ادامه تحقیقات و سرمایه‌گذاری در ایمنی و امنیت هوش مصنوعی را تشویق و تأکید می‌کند که اگرچه دستیابی به هوش مصنوعی صد درصد ایمن ممکن است دست نیافتنی باشد، اما تلاش برای بهبود ایمنی آن همواره ارزشمند است. دکتر یامپولسکی، دانشیار دانشگاه لوئیزویل است که نتایج تحقیقات خود را در کتابی با عنوان «هوش مصنوعی غیر قابل توضیح، غیر قابل پیش‌بینی، غیر قابل کنترل» منتشر کرده است.