برچسب: محدودیت

10 ساعت قبل - 64 بازدید

یونیسف: ۹۰۵ هزار زایمان در افغانستان با حضور کارکنان ماهر انجام شده است

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال گذشته‌ی میلادی حدود یک میلیون و ۵۰۰ هزار زن باردار نخستین مراجعه مراقبت‌های پیش از زایمان را انجام داده‌اند. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای در حساب کاربری ایکس خود نوشته که بیش از ۹۰۵ هزار زایمان با حضور کارکنان ماهر صحی انجام شده که نشان‌دهنده بهبود نسبی در ارائه خدمات حیاتی برای مادران است. در اعلامیه تاکید شده است که نزدیک به ۱۴ هزار کارمند صحی جامعه آموزش دیده‌ که بخش قابل توجهی از آنان را زنان تشکیل می‌دهند و در مناطق دورافتاده نقش کلیدی در ارائه خدمات دارند. یونیسف در ادامه افزوده است که با وجود این پیشرفت‌ها، دسترسی زنان به خدمات بهداشتی در افغانستان همچنان با محدودیت‌های جدی روبهرو است. ساختارهای اجتماعی، کم‌بود مرکزهای درمانی در بخش‌های روستایی و محدودیت‌های اعمال‌شده بر آموزش و اشتغال زنان، از جمله عامل‌های است که مانع دسترسی کامل و برابر آنان به خدمات صحی می‌شود. در همین حال، ریچارد بنت، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل برای افغانستان گفته است که سیاست‌های تبعیض‌آمیز حکومت فعلی ، به‌طور مستقیم دسترسی زنان به خدمات بهداشتی را محدود کرده است. به گفته‌ی او، این محدودیت‌ها نه‌تنها سلامت زنان، بلکه سلامت نسل‌های آینده را نیز با خطر مواجه می‌سازد. بر بنیاد داده‌های سازمان ملل متحد، افغانستان یکی از بالاترین نرخ مرگ‌ومیر زنان و نوزادان در هنگام زایمان را دارد. نظام بهداشت افغانستان که از دهه‌ها به این‌سو به کمک‌های جهانی وابسته بوده در سال‌های پسین و با ممنوعیت آموزش دختران از جمله رشته‌های پزشکی، دچار شکنندگی بیشتر شده است.

ادامه مطلب


16 ساعت قبل - 46 بازدید

اتحادیه اروپا: به کودکان تغذیه‌ی نجات‌بخش و خدمات صحی فراهم می‌کنیم

نمایندگی اتحادیه‌ی اروپا برای افغانستان در تازه‌ترین اعلام کرده است که در همکاری با یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان ملل متحد نیازهای اساسی کودکان در افغانستان را پوشش می‌دهد. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که به کودکان در افغانستان تغذیه‌ی نجات‌بخش و خدمات پایدار آب، بهداشت و حفظ‌الصحه را فراهم می‌کند. در ادامه آمده است که هیچ کودکی نباید نادیده گرفته شود. اتحادیه‌ی اروپا در ادامه تاکید کرده است که با یونیسف، ما در حال رسیدگی به فوری‌ترین چالش‌هایی است که امروز کودکان در افغانستان با آن روبرو هستند. بر اساس آمار برنامه‌ی جهانی غذا، نزدیک به چهار میلیون کودک زیر پنج سال در افغانستان دچار سوءتغذیه‌ی شدید هستند و به خدمات درمانی نیاز دارند. این نهاد قبلاً گفته که اگر این کودکان خدمات درمانی مورد نیاز را دریافت نکنند، جان خواهند باخت. همچنین پیشتر صندوق کودکان سازمان ملل با اشاره به افزایش موارد سوءتغذیه در میان کودکان افغانستان، گفته بود که این وضعیت خطر مرگ کودکان را تا ۱۲ برابر افزایش می‌دهد.

ادامه مطلب


17 ساعت قبل - 60 بازدید

ریچارد لیندسی: بریتانیا در تلاش برای بهبود دسترسی زنان به خدمات صحی است

ریچارد لیندسی، نماینده ویژه بریتانیا برای افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که این کشور در تلاش است تا دسترسی زنان، کودکان و افراد دارای معلولیت به خدمات سلامت و تغذیه در افغانستان بهبود یابد. آقای لیندسی به مناسب روز جهانی صحت با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود از نقش حیاتی شرکای خود در ارایه خدمات صحی در افغانستان قدردانی کرده است. وی در ادامه تاکید کرده است که به رهبری سازمان (ورلد ویژن افغانستان) با حمایت بریتانیا در حال فراهم کردن خدمات فراگیر و ایمن سلامت و تغذیه برای نیازمندترین گروه‌ها هستند. نماینده ویژه بریتانیا در بخشی از پیامش افزوده است که این تلاش‌ها با هدف افزایش دسترسی افراد آسیب‌پذیر به مراقبت‌های صحی و تغذیه‌ای در افغانستان انجام می‌شود. باید گفت که دسترسی به خدمات صحی در افغانستان در سال‌های اخیر به‌‌دلیل محدودکننده، محدود شده و بسیاری از افراد از جمله زنان با چالش‌های صحی زیادی روبرو هستند. قابل ذکر است که افغانستان از جمله کشورهایی است که با میزان بالای مرگ‌ومیر مادران و نوزادان روبرو است. کم‌بود امکانات صحی، دسترسی محدود به آموزش‌های تخصصی و فاصله‌ی زیاد روستاها تا مرکزهای درمانی، چالش‌های جدی در ارایه‌ی خدمات به مادران باردار ایجاد کرده است. در بسیاری از مناطق، زنان در خانه یا درمانگاه‌های کوچک زایمان می‌کنند و قابله‌ها اغلب با امکانات اندک و بدون دسترسی فوری به راهنمایی‌های تخصصی کار می‌کنند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 43 بازدید

ریچارد بنت: زنان افغانستان با موانع جدی دسترسی به خدمات صحی مواجه هستند

ریچارد بنت، گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل برای افغانستان همزمان با روز جهانی صحت می‌گوید که زنان و دختران در افغانستان همچنان با موانع جدی در دسترسی به خدمات صحی مواجه هستند. آقای بنت با نشر پیامی در حساب کابری ایکس خود نوشته است که محدودیت‌ها بر رفت‌وآمد، آموزش و فعالیت کارمندان صحی زن از سوی حکومت سرپرست، سیستم صحی را تضعیف کرده است. همچنین او پیش‌تر در گزارش خود گفته بود که حکومت فعلی زنان و دختران بدون محرم را از حق دسترسی به خدمات صحی محروم کرده‌اند. همچنین مسوولان حکومت فعلی در هرات دو روز پیش به زایشگاه ولایت هرات رفته و چندین بخش این مرکز را مسدود کردند. مسوولان ارائه قرص‌های بارداری و کاندوم به زنان را نیز ممنوع اعلام کرده‌اند. در عین حال، صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در افغانستان گفته است که دسترسی زنان باردار به خدمات صحی، یک ضرورت غیرقابل انکار است. این صندوق با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که افغانستان بالاترین آمار مرگ‌ومیر مادران را در آسیا دارد.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 85 بازدید

یونیسف: ۲۰ میلیون نفر سال گذشته از خدمات صحی در افغانستان بهره‌مند شدند

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۵ میلادی بیش از ۲۰ میلیون تن از خدمات صحی این نهاد بهره‌مند شده‌اند. این نهاد امروز (سه‌شنبه، ۱۸ حمل) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که ۶۰ درصد افرادی که به خدمات صحی دست یافته‌اند، زنان بوده‌اند. این کمک‌ها با حمایت بانک آسیایی و یک نهاد دیگر صورت گرفته است. این در حالی است که ریچارد بنت، گزارشگر ویژه شورای امنیت سازمان ملل برای افغانستان گفته بود که حکومت سرپرست زنان بدون محرم را از دسترسی به خدمات صحی محروم کرده‌اند. همچنین مسوولان حکومت فعلی در هرات دو روز پیش به زایشگاه ولایت هرات رفته و چندین بخش این مرکز را مسدود کردند. مسوولان ارائه قرص‌های بارداری و کاندوم به زنان را نیز ممنوع اعلام کرده‌اند. در عین حال، صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در افغانستان گفته است که دسترسی زنان باردار به خدمات صحی، یک ضرورت غیرقابل انکار است. این صندوق با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که افغانستان بالاترین آمار مرگ‌ومیر مادران را در آسیا دارد.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 71 بازدید

سازمان ملل: دسترسی زنان باردار به خدمات صحی حیاتی است

صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که دسترسی زنان باردار به خدمات صحی، یک ضرورت غیرقابل انکار است. این صندوق با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که افغانستان بالاترین آمار مرگ‌ومیر مادران را در آسیا دارد. این پیام در حالی نشر می‌شود که منابع گفته‌اند، محتسبان امر به معروف و نهی از منکر حکومت سرپرست در ولایت هرات، چند بخش زایشگاه این ولایت را مسدود کرده‌اند. سازمان صحی جهان در افغانستان پیش‌تر گفته بود که تصمیمات صحی باید براساس هدایت علم گرفته شود. قابل ذکر است که افغانستان از جمله کشورهایی است که با میزان بالای مرگ‌ومیر مادران و نوزادان روبرو است. کم‌بود امکانات صحی، دسترسی محدود به آموزش‌های تخصصی و فاصله‌ی زیاد روستاها تا مرکزهای درمانی، چالش‌های جدی در ارایه‌ی خدمات به مادران باردار ایجاد کرده است. در بسیاری از مناطق، زنان در خانه یا درمانگاه‌های کوچک زایمان می‌کنند و قابله‌ها اغلب با امکانات اندک و بدون دسترسی فوری به راهنمایی‌های تخصصی کار می‌کنند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 82 بازدید

میان خشونت و امید؛ روایت یک «نه»

روایت او از یک صدا آغاز نمی‌شود؛ از یک سکوت آغاز می‌شود؛ سکوتی که در آن هیچ‌کس چیزی نمی‌گوید، اما همه‌چیز در حال فرو ریختن است. در گوشه‌ای از شهر هرات، جایی که کوچه‌ها در گرمای روز خاک‌آلود و در شب‌ها خاموش‌اند، خانه‌ای هست با دیوارهای ترک‌خورده و دروازه‌ای که همیشه نیمه‌باز است؛ نه برای آمدن امید، بلکه برای رفتن آرام آرزوها. اگر او را از نزدیک ببینی، شاید فکر کنی مثل بقیه دخترهاست؛ موهایش را ساده می‌بندد، لباس‌هایش همیشه تمیز اما کهنه‌اند و نگاهش… نگاهش چیزی میان ترس و ایستادگی است. اما هیچ‌کس از روی ظاهرش نمی‌فهمد در درونش چه می‌گذرد؛ هیچ‌کس نمی‌فهمد که او هر روز، بارها و بارها، خودش را از نو جمع می‌کند تا فقط «بماند». او فرزند سوم خانواده است. پیش از او دو برادر به دنیا آمده‌اند؛ دو پسری که از همان کودکی یاد گرفته‌اند صدایشان بلندتر است، حقشان بیشتر است و دنیا برایشان جای بازتری دارد. بعد از او نیز دو خواهر کوچک‌تر آمده‌اند که هنوز در دنیای کودکانه‌شان، همه‌چیز ساده به نظر می‌رسد. اما او درست در میان این چهار نفر، در جایی ایستاده که نه می‌تواند مانند برادرانش آزاد باشد و نه مانند خواهران کوچکش بی‌خبر. سال آخر مکتبش بود؛ سالی که قرار بود پایان یک مسیر و آغاز مسیری دیگر باشد. او از آن دخترهایی نبود که فقط برای نمره درس بخواند. با هر صفحه‌ای که می‌خواند، خودش را کمی جلوتر می‌دید؛ در یک شفاخانه، در یک مکتب، یا حتی در یک دفتر کوچک؛ جایی که بتواند چیزی باشد جز «یک دختر در خانه». معلمش یک‌بار به او گفته بود: «تو فرق داری، تو می‌توانی ادامه بدهی.» همین جمله برایش مثل چراغی بود که در تاریکی می‌درخشید. اما یک روز، همه‌چیز ایستاد. دروازه مکتب بسته شد؛ نه با صدایی بلند، بلکه با یک اعلام ساده، با تصمیمی که از جایی دور گرفته شده بود، اما زندگی او را از نزدیک شکست. آن روز، وقتی از مکتب برگشت، کتاب‌هایش را محکم در آغوش گرفته بود؛ انگار می‌خواست آن‌ها را از دنیا پنهان کند. وقتی به خانه رسید، مادرش فقط نگاهش کرد؛ نگاهی که بیشتر شبیه تسلیم بود تا همدردی. از آن روز به بعد، زمان برای او شکل دیگری گرفت. صبح‌ها دیگر بوی رفتن نمی‌دادند. صدای دخترانی که به مکتب می‌رفتند، دیگر فقط صدا نبود؛ یادآوری تلخی بود از این که: «تو دیگر جزو آن‌ها نیستی.» او سعی کرد خودش را سرگرم کند. به مادرش کمک می‌کرد، خانه را تمیز می‌کرد، خواهرهایش را می‌خواباند. اما هیچ‌کدام از این‌ها نمی‌توانست جای چیزی را که از او گرفته شده بود، پر کند. شب‌ها، وقتی همه خواب بودند، آهسته کتاب‌هایش را بیرون می‌آورد. نور گوشی را کم می‌کرد تا کسی متوجه نشود. صفحه‌ها را لمس می‌کرد، می‌خواند و گاهی فقط نگاه می‌کرد. این کار، بیشتر از درس خواندن، شبیه زنده نگه داشتن بخشی از وجودش بود. اما خانه فقط جای خاموشی نبود؛ جای تصمیم‌هایی بود که بدون او گرفته می‌شد. اولین بار وقتی حرف ازدواجش را زدند، او فکر کرد اشتباه شنیده است. مادرش آهسته گفت: «پدرت تصمیم گرفته.» برادرش با لحنی که بیشتر شبیه دستور بود گفت: «مرد خوبی است، زندگی‌ات جور می‌شود.» و او… فقط احساس کرد زمین زیر پایش خالی شده است. او هنوز خودش را دختری می‌دید که باید درس بخواند، نه زنی که باید به خانه‌ای دیگر برود. هنوز در ذهنش آینده‌ای بود که خودش انتخاب کرده بود. اما حالا دیگران برایش آینده‌ای ساخته بودند؛ بی‌آن‌که حتی از او بپرسند. اولین «نه» را که گفت، صدایش خیلی بلند نبود؛ بیشتر شبیه خواهش بود تا مخالفت. اما همین «نه» کافی بود تا همه‌چیز تغییر کند. پدرش عصبانی شد. چهره‌اش سرخ شد، صدایش بالا رفت و بعد… سکوت شکست. صدای سیلی، صدای افتادن، صدای نفس‌هایی که تند شده بودند. آن روز او فهمید که در این خانه، مخالفت کردن یعنی آماده بودن برای درد. اما او باز هم گفت «نه». بار دوم، برادرش جلو آمد. دستش را محکم گرفت و گفت: «فکر نکن که می‌توانی تصمیم بگیری.» او دستش را با تمام قدرت کشید. این بار فقط سیلی نبود؛ لگد، فریاد و تحقیر هم بود. کلماتی که شاید از درد جسمی هم عمیق‌تر بودند. روزها تبدیل به چرخه‌ای از فشار و مقاومت شدند. هر بار که موضوع ازدواج مطرح می‌شد، او مخالفت می‌کرد. هر بار که مخالفت می‌کرد، خشونت برمی‌گشت؛ شدیدتر و بی‌رحم‌تر. بدنش پر از کبودی‌هایی بود که زیر لباس‌هایش پنهان می‌کرد. اما چیزی که پنهان نمی‌شد، خستگی عمیقی بود که در چشمانش نشسته بود. گاهی به آینه نگاه می‌کرد و خودش را نمی‌شناخت. آیا این همان دختری بود که روزی با شوق به مکتب می‌رفت؟ همان کسی که می‌خواست داکتر شود؟ حالا فقط دختری بود که باید برای «نه» گفتن هزینه بدهد. اما در میان همه این‌ها، یک چیز تغییر نکرده بود: او هنوز تسلیم نشده بود. یک شب، پس از یک درگیری شدید، وقتی همه خواب بودند، او به پشت‌بام رفت. آسمان پر از ستاره بود؛ همان آسمانی که زمانی برایش پر از رؤیا بود. نشست، زانوهایش را در آغوش گرفت و برای نخستین بار بلند گریه نکرد؛ فقط اشک ریخت، بی‌صدا و آرام. بعد نفس عمیقی کشید و به خودش گفت: «من هنوز هستم.» این جمله ساده شاید برای دیگران چیزی نباشد، اما برای او مثل یک عهد بود؛ عهدی برای ادامه دادن، حتی وقتی همه‌چیز علیه اوست. او هنوز در همان خانه زندگی می‌کند. هنوز هر روز با همان آدم‌ها روبه‌رو می‌شود. هنوز خطر ازدواج اجباری مانند سایه‌ای بر سرش سنگینی می‌کند. اما در درونش چیزی تغییر کرده است؛ او دیگر فقط یک دختر خاموش نیست. او کسی است که می‌داند حق دارد انتخاب کند، حتی اگر برای این حق هر روز بجنگد. در شهر هرات، در میان هزاران داستان نانوشته، داستان او شاید یکی از همان‌هایی باشد که کسی بلند نمی‌خواند. اما او، با همان «نه»هایش و با همان مقاومت خاموشش، دارد داستانش را می‌نویسد؛ خط به خط، درد به درد، اما هنوز زنده. و شاید روزی همین «نه» کوچک، به فریادی تبدیل شود که دیگر هیچ‌کس نتواند آن را نشنود. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 روز قبل - 80 بازدید

بخش زنان سازمان ملل: زند‌گی زنان نیازمند تایید هیچ‌کس جز خودشان نیست

بخش زنان سازمان ملل (UN Women)در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که زندگی زنان و دختران نیازمند تایید هیچ‌کس جز خود آنان نیست و به‌جای محدود کردن، باید صدای زنان شنیده شود. این سازمان امروز (دوشنبه، ۱۷ حمل/۶ اپریل) در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که جامعه از گفتن این‌که «زنان چگونه باید باشند» دست بردارد و به آنچه زنان و دختران می‌گویند، گوش دهد. بخش زنان سازمان ملل در ادامه تاکید کرده است: «دست بردارید از این که به زنان و دختران بگویید چگونه احساس کنند، چگونه لباس بپوشند، چگونه رفتار کنند و چگونه زنده‌گی خود را بگذرانند.» این در حالی است که در نزدیک به پنج سال گذشته، پس از تسلط دوباره حکومت فعلی در افغانستان، محدودیت‌های گسترده‌ای بر زند‌گی زنان و دختران وضع شده است. باید گفت که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 47 بازدید

شماری از دانش‌آموزان، «صنف‌های آنلاین» خود را پشت دروازه‌های بسته مکاتب برگزار کردند

شماری از دختران دانش‌آموز «انجمن ادبی سوزن طلایی» در اعتراض به مسدود بودن دروازه‌های مکاتب و دانشگاه‌ها به‌روی دختران بالاتر از صنف ششم در کشور، صنف‌های آنلاین‌شان را پشت دروازه‌های بسته‌ی مکاتب برگزار کرده‌اند. اين دانش‌آموزان دختر با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این اقدام را به هدف اعتراض «به پنج سال بسته ماندن اجباری مکاتب و دانشگاه‌ها بر روی دختران بالاتر از صنف ششم» در شهرهای مختلف و پشت دروازه‌های بسته مکاتب برگزار کرده‌اند. در اعلامیه آمده است: «این اقدام، فریادی برای عدالت و برابری است؛ یادآور ایستادگی در جامعه افغانستان و جهان که در آن سال‌ها، دختران این سرزمین از ابتدایی‌ترین حق انسانی خود یعنی حق آموزش، محروم مانده‌اند.» این دانش‌آموزان در ادامه تاکید کرده‌اند این حرکت نه‌تنها یک اعتراض، بلکه تلاشی برای بیدارسازی وجدان جمعی است. دانش‌آموزان دختر بر حمایت شهروندان از «حق آموزش دختران» تاکید کرده و گفته‌اند که حمایت شهروندان می‌تواند این اعتراض را به یک خواست جمعی تبدیل کند. قابل ذکر است که انجمن ادبی سوزن طلایی، تحت نظر حمیرا قادری، نویسنده و فعال حقوق زنان در ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۱ میلادی، فعالیت خود را آغاز کرد. بیشتر اعضا و دانش‌آموزان این انجمن ادبی دختران دانش‌آموز بازمانده‌ از آموزش هستند. این دانش‌آموزان دختر در حالی اقدام به این اعتراض کردند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 97 بازدید

سازمان ملل: محدودیت‌ها مانع جدی زنان در برابر فعالیت‌های اقتصادی می‌باشد

برنامه توسعه‌ای سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که محدودیت‌های وضع‌شده بر زنان و دختران در افغانستان همچنان مانع جدی در برابر فعالیت‌های اقتصادی آنان به‌شمار می‌رود. این نهاد با نشر گزارشی گفته است که زنان کارآفرین با چالش‌های گسترده‌ای در محیط کار و مدیریت کسب‌وکارهای خود روبرو هستند. از جمله، زنان در بسیاری موارد نمی‌توانند بدون همراهی یک محرم (سرپرست مرد) به محل‌های کاری یا نقاط فروش خود مراجعه کنند. برنامه توسعه‌ای سازمان ملل در ادامه تاکید کرده است که این محدودیت‌ها نه‌تنها آزادی حرکت زنان را کاهش داده، بلکه روند رشد و توسعه‌ی کسب‌وکارهای آنان را نیز با مشکل روبرو کرده است. در ادامه آمده است که در برخی موارد، زنان مجبور می‌شوند در جریان فعالیت‌های تجاری، نقش غیرمستقیم داشته باشند یا حتی از حضور در محل کار خود صرف‌نظر کنند. همچنین این نهاد افزوده است که مقررات موجود مانع از آن شده که زنان در کنار مردان کار کنند؛ موضوعی که فرصت‌های شغلی برای زنان را به‌طور قابل توجهی محدود کرده است. برنامه توسعه‌ای سازمان ملل متحد تاکید کرده است که با وجود این چالش‌ها، زنان هم‌چنان تلاش می‌کنند تا در عرصه‌های اقتصادی حضور داشته باشند، اما ادامه‌ی این محدودیت‌ها می‌تواند تأثیرهای منفی بر رشد اقتصادی و معیشت خانواده‌ها در افغانستان داشته باشد. قابل ذکر است که پس از بازگشت حکومت سرپرست به قدرت، محدودیت‌های گسترده بر آنان وضع شده است. از جمله آزادی تحرک آنان به شدت محدود شده و زنان در فاصله‌ی بیش از ۷۲ کیلومتر حق سفر بدون محرم شرعی‌شان را ندارند.

ادامه مطلب