برچسب: محدودیت

10 ساعت قبل - 86 بازدید

گزارش سازمان ملل: کاهش کمک‌ها به افغانستان فشار سنگینی بر خانواده‌ها وارد کرده است

سازمان ملل متحد برای افغانستان در تازه‌ترین مورد، گزارش سالانه خود درباره وضعیت این کشور در سال ۲۰۲۵ میلادی را منتشر کرد. سازمان ملل این گزارش را امروز (چهارشنبه، ۲۶ حمل) تحت عنوان «حمایت ملل متحد در پاسخ به نیازمندی‌های بنیادین بشری مردم افغانستان» منتشر کرده و براساس آن، کاهش سطح برخی کمک‌ها، بازگشت گسترده مهاجران و رویدادهای اقلیمی در سال گذشته، فشارهای سنگینی بر خانواده‌ها، بازارها و خدمات اساسی وارد کرده است. این گزارش که از سوی نهادهای مختلف سازمان ملل در افغانستان تهیه شده آمده است که با وجود کاهش کمک‌های جهانی در سال ۲۰۲۵ میلادی، ارائه خدمات اساسی و تقویت مسیرهای بهبود برای مردم افغانستان ادامه داشته‌ است. در گزارش آمده است که در سال‌های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۷ میلادی، بودجه برنامه‌های مرتبط با نیازهای اساسی انسانی در افغانستان برای سومین سال پیاپی افزایش یافته و در سال ۲۰۲۵ میلادی به ۱.۷ میلیارد دالر رسیده‌ است. اندریکا راتواته، هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل در افغانستان گفت که در سال گذشته میلادی میلیون‌ها شهروند افغانستان به خدمات اساسی و فرصت‌های اقتصادی دسترسی پیدا کرده‌اند. در گزارش آمده است که بیش از ۳۴ میلیون نفر شامل ۴۳ درصد مردان و ۵۷ درصد زنان از خدمات درمانی بهره‌مند شدند و بیش از ۴.۶ میلیون کودک با حمایت سازمان ملل به آموزش دسترسی پیدا کرده‌اند. سازمان ملل افزوده است که ۵۸ درصد این دانش‌آموزان پسر و ۴۲ درصد آن‌ها دختر بوده‌اند. به گفته سازمان ملل در این مدت همچنین حدود ۴۵ هزار شغل بلندمدت ایجاد شده است. سازمان ملل درحالی از ارائه خدمات و دسترسی مردم به کمک‌های بشردوستانه گزارش می‌دهد که نزدیک به نیمی از مردم افغانستان زیر خط فقر زندگی می‌کنند.

ادامه مطلب


15 ساعت قبل - 42 بازدید

فعالان به ملانیا ترامپ: از نفوذ خود در حمایت از زنان افغانستان استفاده کنید

شماری از فعالان مدنی، حقوق زنان، حقوق بشری و سیاسی افغانستان در نامه‌ای سرگشاده به ملانیا ترامپ، بانوی اول آمریکا، خواهان توجه به وضعیت زنان و کودکان در افغانستان شدند. آنان در نامه‌ای سرگشاده وضعیت زنان و کودکان در افغانستان را «اسفناک» توصیف کردند و گفته‌اند که زنان و دختران افغانستان تقریبا به‌طور کامل از زندگی اجتماعی حذف شده‌اند. فعالان مدنی و حقوق زنان افغانستان در این نامه از ملانیا ترامپ خواسته‌اند تا از نفوذ خود در حمایت از زنان و دختران کشور استفاده کند. ۱۰۰ امضاکننده این نامه سرگشاده تاکید کردند که دختران و زنان افغانستان که زمانی رویای پزشک، معلم و روزنامه‌نگار شدن را در سر داشتند، اکنون از آموزش منع شدند. آنان در ادامه افزوده‌اند که مادران افغانستان هم با افزایش سوءتغذیه، برای تغذیه فرزندانشان تقلا می‌کنند. فعالان افغانستانی و دادخواهان در این نامه سرگشاده تاکید کردند برای کودکان، به‌ویژه دختران، آینده به شکلی محدود شده که درک آن دشوار است. در بخشی از این نامه آمده است: « اقدام‌های کوچک مانند صحبت علنی در مورد آموزش دختران، ملاقات با نهادهای که به گونه‌ی مستقیم با زنان افغان کار می‌کنند، می‌تواند به بهبود شرایط کمک کند.» امضاکنندگان این نامه سرگشاده ابراز امیدواری کرده‌اند که بانوی اول ایالات متحده از این نفوذ خود برای کمک به جلوگیری از نادیده گرفته شدن زنان و کودکان افغانستان استفاده کند. ابتکار نامه سرگشاده به بانوی اول آمریکا توسط نهاد افغانستان امپکت انجام شده است. در حالی فعالان مدنی و حقوق زنان افغانستان به ملانیا ترامپ نامه‌ی سرگشاده ارسال می‌کنند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 90 بازدید

وقتی سوزن نان می‌شود و پارچه آینده

روایت اسراء از جایی آغاز نمی‌شود که معمولاً روایت‌ها شروع می‌شوند؛ نه از یک صبح روشن، نه از یک اتفاق بزرگ، و نه از لحظه‌ای که کسی تصمیمی قاطع می‌گیرد. روایت او از جایی آغاز می‌شود که بسیاری آن را پایان می‌دانند؛ از همان‌جا که دروازه‌ها بسته می‌شوند، صداها آهسته‌تر می‌گردند و زندگی، به‌جای پیش رفتن، در خود جمع می‌شود. در یکی از کوچه‌های خاکی و آرام شهر مزار شریف، جایی که دیوارها هنوز قصه‌های سال‌های دور را در خود نگه داشته‌اند، خانه‌ای است که در نگاه اول تفاوتی با دیگر خانه‌ها ندارد. اما اگر کمی نزدیک‌تر شوی، اگر لحظه‌ای در سکوت آن کوچه بایستی، صدایی را خواهی شنید؛ صدایی یکنواخت، پیوسته و خستگی‌ناپذیر: صدای چرخ خیاطی. این صدا، صدای نفس کشیدن اسراء است؛ صدای زنده ماندن او و ۱۸ دختر دیگر که در دل همین خانه، چیزی را می‌سازند که شاید در هیچ کتابی نوشته نشده باشد: امیدی که با دست دوخته می‌شود. اسراء دختری است که اگر او را در خیابان ببینی، شاید در نگاه اول هیچ‌چیز خاصی توجهت را جلب نکند؛ چهره‌ای ساده، لباس‌هایی معمولی و نگاهی که بیشتر از آن‌که به اطراف باشد، در درون خودش فرو رفته است. اما پشت همین ظاهر ساده، داستانی پیچیده نهفته است؛ داستانی از روزهایی که آرام‌آرام تغییر کردند، از رؤیاهایی که بی‌صدا شکستند، و از تصمیمی که در سکوت گرفته شد. او هم مانند هزاران دختر دیگر، زمانی کتاب در دست داشت؛ دفترهایش پر از نوشته بود و آینده، چیزی قابل تصور. اما روزی رسید که دیگر هیچ‌چیز مثل قبل نبود. دروازه‌هایی که باید باز می‌ماندند، بسته شدند و آن‌چه باقی ماند، سکوت بود؛ سکوتی که نه‌فقط در کوچه‌ها، بلکه در دل‌ها نیز جا گرفت. روزهای نخست برای اسراء شبیه سرگردانی بی‌پایان بود. صبح‌ها بیدار می‌شد، اما جایی برای رفتن نداشت. کتاب‌هایش را نگاه می‌کرد، اما دیگر دلیلی برای گشودن‌شان نمی‌دید. گاهی کنار پنجره می‌نشست و به رفت‌وآمد مردم خیره می‌شد؛ گویی به‌دنبال چیزی می‌گشت که خودش هم نمی‌دانست چیست. در خانه، فشارها آرام‌آرام بیشتر می‌شد؛ نه لزوماً در قالب کلمات، بلکه در نگاه‌ها، سکوت‌ها و نگرانی‌هایی که بر چهره پدر و مادرش نشسته بود. اما پاسخ آن سؤال سنگین «حالا چه؟»، نه در یک لحظه، بلکه در روندی آهسته شکل گرفت. اسراء از کودکی با خیاطی بیگانه نبود. مادرش گاهی لباس‌ها را ترمیم می‌کرد و او کنار دستش می‌نشست و تماشا می‌کرد. آن زمان، این کار فقط مهارتی ساده بود؛ چیزی برای گذران وقت، نه برای ساختن آینده. اما حالا، همان مهارت کوچک به تنها تکیه‌گاه او تبدیل شده بود. او کار را از جایی آغاز کرد که تقریباً هیچ‌چیز نداشت؛ نه سرمایه، نه مشتری و نه حتی اطمینان. روزهای اول به تمرین گذشت؛ پارچه‌هایی که بارها دوخته و باز شدند، طرح‌هایی که تغییر کردند، و ساعت‌هایی که در سکوت، تنها با صدای چرخ خیاطی پر می‌شدند. در دل این مسیر، چیزی فراتر از یادگیری یک مهارت شکل گرفت؛ نوعی بازتعریف «توانستن». برای اسراء و دخترانی که بعدها به او پیوستند، خیاطی فقط یک کار دستی نبود، بلکه راهی بود برای بازپس‌گیری کنترلی که از زندگی‌شان گرفته شده بود. در شرایطی که بسیاری از انتخاب‌ها محدود شده بود، همین انتخاب کوچک، یعنی نشستن پشت چرخ خیاطی، معنایی بزرگ پیدا می‌کرد. این کارگاه کوچک، به‌مرور به فضایی تبدیل شد که در آن، زمان شکل دیگری پیدا می‌کرد. ساعت‌ها دیگر صرفاً نمی‌گذشتند، بلکه ساخته می‌شدند. هر کوک، هر برش پارچه و هر لباسی که کامل می‌شد، نوعی پیش‌روی در برابر ایستایی بود. حتی اشتباه‌ها هم معنا داشتند، چون نشانه‌ای از تلاش و تجربه بودند. از سوی دیگر، این فضا به پناهگاهی روانی نیز تبدیل شد. جایی که دختران می‌توانستند در کنار هم باشند، حرف بزنند، بخندند و برای لحظاتی سنگینی بیرون را فراموش کنند. در جامعه‌ای که گاهی صداها خاموش می‌شود، همین هم‌نشینی ساده، خود نوعی مقاومت است. کارگاه اسراء، اگرچه از بیرون فقط اتاقی پر از چرخ‌های خیاطی به نظر می‌رسد، اما در درون، شبکه‌ای از پیوندهای انسانی است؛ اعتماد، همکاری و امیدی که میان این دختران شکل گرفته است. شاید مهم‌ترین چیزی که در این میان ساخته می‌شود، لباس‌ها نباشند، بلکه احساسی است از مفید بودن و توانستن. احساسی که به‌سادگی دیده نمی‌شود، اما تأثیری عمیق دارد. کم‌کم، اولین سفارش‌ها رسیدند؛ ابتدا از همسایه‌ها، سپس از آشنایان. لباس‌های ساده، ترمیم‌ها و کارهای کوچک، اما همین‌ها اولین قدم‌ها بودند. با گذشت زمان، ارتباط با دنیای بیرون شکل گرفت؛ از طریق یک گوشی ساده، پیام‌های واتس‌اپ و صداهایی از آن‌سوی مرزها. مشتریان حالا فقط از داخل کشور نبودند. افغان‌های خارج از کشور سفارش می‌دادند؛ لباس‌های محفلی، لباس عروس و لباس‌هایی که باید خاص و دقیق می‌بودند. اما پشت این روند، پیچیدگی‌های زیادی وجود داشت؛ اندازه‌هایی که از راه دور ارسال می‌شد، پارچه‌هایی که بدون لمس انتخاب می‌شدند، و مهم‌تر از همه، اعتمادی که باید ساخته می‌شد. اسراء این را به‌خوبی فهمیده بود؛ هر لباس برای او فقط یک کار نبود، بلکه بخشی از اعتبارش بود. با افزایش سفارش‌ها، کار از توان یک نفر خارج شد. این‌جا بود که کارگاه شکل گرفت. دخترانی که مانند او در خانه مانده بودند، یکی‌یکی پیوستند. اکنون ۱۸ دختر در این خانه کار می‌کنند؛ هرکدام با داستانی متفاوت، اما با دردی مشترک. فضای کارگاه ترکیبی از کار و زندگی است؛ جایی که صدا، سکوت، خنده و خستگی در هم تنیده‌اند. اما یک چیز همواره ثابت است؛ حرکت. اسراء حالا فقط یک خیاط نیست؛ او مدیر، هماهنگ‌کننده و تصمیم‌گیرنده است. مسئولیتی سنگین، اما پذیرفته‌شده. لباس‌هایی که در این کارگاه دوخته می‌شوند، فقط پارچه و نخ نیستند؛ حاصل ساعت‌ها تمرکز و تلاش‌اند. از این خانه ساده به شهرها و کشورهایی دور فرستاده می‌شوند؛ به جاهایی که شاید این دختران هرگز نبینند، اما بخشی از شادی آن‌ها می‌شوند. در حالی که این‌جا زندگی با دشواری می‌گذرد، آن‌جا همین لباس‌ها در جشن‌ها پوشیده می‌شوند. اما شاید همین کافی باشد؛ این‌که چیزی از این‌جا به آن‌جا می‌رسد. در خانه، اسراء دیگر فقط یک دختر نیست؛ او ستون خانواده است. اما هنوز در دلش چیزی باقی مانده؛ حسی ناتمام، رؤیایی نیمه‌کاره. گاهی، در سکوت شب، شاید دوباره به همان سؤال فکر کند: «اگر همه‌چیز طور دیگری می‌بود چه؟» اما حالا، پاسخ این سؤال چندان مهم نیست. چرا که او، در دل همین واقعیت، چیزی ساخته است که کمتر کسی توانش را دارد. کارگاه اسراء فقط یک محل کار نیست؛ یک روایت است؛ روایتی از ایستادن، از ساختن، از ادامه دادن. در شهری که بسیاری از دروازه‌ها بسته شده‌اند، او دروازه‌ای کوچک گشوده است. نه بزرگ، نه پرزرق‌وبرق، بلکه واقعی. و در همان دروازه، نوری کم‌رنگ می‌تابد؛ نوری که بر دستان ۱۸ دختر می‌افتد؛ دستانی که هنوز می‌دوزند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 روز قبل - 40 بازدید

درگیری پاکستان و افغانستان؛ ۵۲ درصد از آسیب‌دیدگان زنان و دختران اند

همزمان با درگیری‌های نظامی میان نیروهای حکومت سرپرست و پاکستان، سازمان ملل متحد اعلام کرد که زنان و دختران بیش‌ترین آسیب را از این بحران متحمل شده‌ و با چالش‌های فزاینده‌ای در دسترسی به خدمات اساسی و تأمین نیازهای اولیه روبرو هستند. این سازمان با نشر گزارشی گفته است که در این درگیری‌ها حدود ۹۰ هزار نفر آسیب‌دیده و بیش از ۵۲ درصد آنان زنان و دختران اند. یافته‌های این گزارش نشان می‌دهد که زنان در مقایسه با جمعیت عمومی، تاکید بیشتری بر نیاز به حفاظت، امنیت و کرامت دارند (۲۲ درصد در برابر ۱۳ درصد). در عین حال، سرپناه، خدمات صحی و مواد غذایی از مهم‌ترین اولویت‌های آنان عنوان شده است. بر بنیاد گزارش بخش زنان سازمان ملل متحد، با افزایش درگیری‌ها، دستر‌سی زنان به خدمات اساسی، به‌ویژه سرپناه و غذا به‌طور چشم‌گیری دشوارتر شده است. بسیاری از زنان همچنان از کاهش یا از دست‌دادن منابع درآمد و افزایش بی‌جاشدن به‌عنوان چالش‌های جدی یاد کرده‌اند. در گزارش آمده است که هشت درصد از خانواده‌های آسیب‌دیده خانواده‌هایی اند که سرپرست آن‌ها زنان هستند؛ خانواده‌هایی که در شرایط بحران، با فشارهای اقتصادی و اجتماعی بیش‌تری مواجه‌‌اند. قابل گفت که در بخشی از این گزارش به محدودیت‌های موجود در مشارکت زنان در روند ارزیابی‌های میدانی اشاره می‌کند که در برخی منطقه‌ها، حضور زنان در این ارزیابی‌ها بسیار محدود بوده و در موردهای، با وجود مجوز حکومت فعلی، نهادهای انسان‌دوستانه به دلیل کم‌بود منابع و مشکل‌های لجستیکی نتوانسته‌ زنان را به منطقه‌های آسیب‌دیده اعزام کنند. در کنار این، زنان گزارش داده‌اند که انجام مسوولیت‌های روزمره‌‌ی‌شان پس از تشدید درگیری‌های حکومت فعلی و پاکستان دشوارتر شده است. پیش از این نیز محدودیت‌های گسترده بر کار، آموزش و حضور اجتماعی زنان در افغانستان اعمال شده بود؛ وضعیتی که با درگیری‌های اخیر به‌یژه در ولایت‌های شرقی، زندگی زنان و دختران را با چالش‌های گسترده روبرو کرده است. درگیری‌های پسین، پس از آن آغاز شد که پاکستان در ماه حوت سال گذشته‌ی خورشیدی، بخش‌های از ننگرهار و پکتیکا را بم‌باران کرد؛ رویدادی که با پاسخ «انتقام‌جویانه‌»ی نیروهای دولتی روبرو شد. درگیری بدون وقفه ادامه یافته و بر بنیاد آخرین آماری که از سوی حکومت فعلی منتشر شد، در حمله‌های پاکستان 761 غیرنظامی کشته و 626 نفر دیگر زخمی شده‌اند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 78 بازدید

تاریخ‌سازی در بوندس‌لیگا؛ نخستین مربی زن در فوتبال مردان آلمان منصوب شد

باشگاه یونیون برلین آلمان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که ماری-لوئیز اتا را پس از برکناری اشتفن باومگارت، به‌عنوان سرمربی موقت این تیم تا پایان فصل تعیین کرده است. ماری-لوئیز اتا ۳۴ ساله با این انتصاب، به نخستین زن تاریخ تبدیل می‌شود که در سطح بوندس‌لیگا آلمان به‌عنوان سرمربی یک تیم مردان فعالیت می‌کند. خبرگزاری رویترز گزارش داده است که باشگاه یونیون برلین پس از شکست ۳–۱ برابر هایدنهایم، که باعث سقوط این تیم به رده یازدهم جدول شد، تصمیم به قطع همکاری با باومگارت گرفت. ماری-لوئیز اتا در واکنش به این مسوولیت گفته است: «جایگاه ما در بوندس‌لیگا هنوز تثبیت نشده است. خوشحالم که باشگاه این مسوولیت چالش‌برانگیز را به من سپرده است. یکی از نقاط قوت یونیون برلین همیشه همبستگی در شرایط دشوار بوده و باور دارم که با تیم می‌توانیم امتیازات لازم را به‌دست آوریم.» باید گفت که اتا پیش از این هدایت تیم زیر ۱۹ سال یونیون برلین را بر عهده داشت و قرار است از فصل آینده، مربی تیم زنان این باشگاه نیز باشد. او در سال ۲۰۲۳ میلادی نیز به‌عنوان نخستین مربی زن در نقش دستیار در بوندس‌لیگا فعالیت کرده بود. یونیون برلین در دیدار بعدی خود، روز شنبه میزبان تیم ولفسبورگ خواهد بود؛ تیمی که در تلاش برای فرار از سقوط قرار دارد. در حالی ماری-لوئیز اتا سرمربی باشگاه یونیون در آلمان منصوب می‌شود که حکومت سرپرست در افغانستان فعالیت زنان و دختران در تمامی رشته‌های ورزشی را منع کرده‌اند. در پی این محدودیت، تمامی تیم‌های ورزشی زنان کشور منحل شده است.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 44 بازدید

سازمان ملل: توان‌مندسازی زنان موثرترین راه تقویت افغانستان است

صندوق امانی ویژه‌ی سازمان ملل متحد برای افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که توان‌مندسازی اقتصادی زنان یکی از مؤثرترین راه‌ها برای تقویت تاب‌آوری در افغانستان است. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۲۳ حمل) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که مداخله‌های کوچک‌مقیاس می‌تواند نقش مهمی در بهبود معیشت خانواده‌ها و توسعه جوامع ایفا کند. صندوق امانی ویژه‌ی ملل متحد در این پیام، داستان زنی به نام بی‌بی‌ نوریه را روایت کرده که پس از ازدست‌دادن همسرش، با حمایت این صندوق به پرورش پرندگان در خانه روی آورده و توانسته است برای خانواده‌اش منبع درآمدی ایجاد کند. در ادامه آمده است که پرورش پرندگان نه‌تنها به تأمین نیازهای غذایی خانواده‌ها کمک‌کننده است، بلکه زمینه درآمد پایدار را نیز فراهم می‌کند. صندوق امانی ویژه‌ی سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که از چنین ابتکارهایی در همکاری با شریک‌های خود حمایت می‌کند و این اقدام‌ها را بخشی از تلاش‌ها برای تقویت خوداتکایی خانواده‌ها در افغانستان می‌داند. این در حالی است که زنان افغانستان پس از حاکمیت دوباره‌ی حکومت سرپرست با محدودیت‌های گسترده در عرصه کار مواجه شده‌اند. کار زنان در بسیاری از بخش‌های رسمی ممنوع شده و شماری از آنان برای تأمین هزینه‌های زندگی ناگزیر به فعالیت در بخش‌های غیررسمی و کارهای خانگی و خصوصی روی آورده‌اند. در کنار این محدودیت‌ها، برخی نهادهای داخلی و بین‌المللی تلاش کرده‌اند از طریق برنامه‌های کوچک‌مقیاس و پروژه‌های حمایتی، زمینه ادامه‌ی کار و کسب درآمد برای زنان را فراهم کنند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 78 بازدید

«نشست گفتمان ملی»؛ اشتراک‌کنندگان بر حق آموزش دختران در افغانستان تاکید کردند

دومین «نشست گفتمان ملی» با حضور شماری از چهره‌های سیاسی، فعالان حقوق زنان، اجتماعی و مدنی افغانستان در شهر برلین آلمان برگزار شده و با تاکید بر حق آموزش دختران و زنان در افغانستان به پایان رسید. این نشست با اشتراک بیش از ۶۰ تن از چهره‌های سیاسی، اجتماعی، مدنی افغانستان و فعالان حقوق زنان به میزبانی کمیته‌ی صلح افغانستان در شهر برلین آلمان برگزار شده بود. در اعلامیه آمده است که «گفتمان ملی، عدالت اجتماعی و فرهنگ مدارا» از محورهای اصلی این نشست بوده و اشتراک‌کنندگان این نشست به محدودیت‌های گسترده‌ی حکومت فعلی علیه زنان و دختران در افغانستان اشاره کرده و تاکید کردند که این محدودیت‌ها ظلم بزرگ و زیانی جبران‌ناپذیر به منافع ملی وارد می‌کنند. اشتراک‌کنندگان در این نشست از تداوم محدودیت‌ آموزشی علیه دختران در افغانستان ابراز نگرانی کرده و تعهد سپردند که صدای دختران افغانستان را بلند و در برابر این بی‌عدالتی مبارزه کنند. همچنین آنان به نقش زنان در توسعه، ثبات و پایداری جوامع اشاره کرده و تاکید کردند که صلح بدون رعایت عدالت ممکن نیست. کمیته‌ی صلح افغانستان گفته که در پایان این نشست، تصمیم گرفته شد که کارزار ملی با شعار «بگذارید دختران افغان به مکتب بروند»، به زودی آغاز شود. قابل ذکر است که این دومین نشست گفتمان ملی بود که از سوی این نهاد با حضور چهره‌های سیاسی، اجتماعی و مدنی افغانستان در آلمان برگزار شده است. نشست‌های قبلی گفتمان ملی سال گذشته در شماری از شهرهای آلمان و دیگر کشورها برگزار شده بود. اشتراک‌کنندگان این نشست در حالی به دسترسی دختران در افغانستان به آموزشی تاکید کرده‌اند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 42 بازدید

یونیسف: میلیون‌ها کودک در جهان در معرض کار اجباری قرار دارند

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرد که میلیون‌ها کودک در سراسر جهان در معرض کار اجباری قرار دارند و برخی از آن‌ها از طریق قاچاق، مجبور به انجام کارهای خطرناک می‌شوند. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۲۳ حمل) با نشر گزارشی گفته است که مشکلات اقتصادی سبب می‌شود کودکان در سراسر جهان در معرض کار قرار بگیرند. یونیسف در ادامه تاکید کرده است که در آخرین آماری که در سال ۲۰۲۴ میلادی جمع‌آوری شده، حدود ۱۳۸ میلیون کودک در جهان درگیر کار بودند و بیش از یک‌سوم آن‌ها در کارهای خطرناکی مشغول‌اند که مستقیماً سلامت و رشدشان را به خطر می‌اندازد. در بخشی از گزارش این سازمان آمده است: «کار اجباری می‌تواند به آسیب‌های شدید جسمی و روانی و حتی مرگ منجر کودک شود. ممکن است کودکان را به هدف بردگی و سوءاستفاده جنسی یا اقتصادی به کار گیرند. تقریباً در همه موارد، کودکان از آموزش و خدمات صحی محروم می‌شوند و حقوق اساسی آنان محدود می‌گردد.» یونیسف در ادامه افزوده است که کودکان قاچاق‌شده اغلب در معرض خشونت، سوءاستفاده و نقض حقوق بشر قرار می‌گیرند. برای دختران، خطر سوءاستفاده جنسی بسیار بالاست. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل می‌گوید که در سطح جهانی، پسران در تمام گروه‌های سنی بیشتر از دختران درگیر کار کودک هستند. در میان کودکان ۵ تا ۱۷ سال، ۹ درصد پسران و ۷ درصد دختران درگیر کار هستند. یونیسف گفته کار، کودکان را از حقوق اساسی‌شان محروم می‌کند. بسیاری از آنان از آموزش و خدمات صحی بازمی‌مانند، درست در زمانی که بیشترین نیاز را دارند. همچنین این نهاد و سازمان بین‌المللی کار از دولت‌ها خواسته با کمک‌های نقدی به خانه‌های نیازمند، حمایت از نظام‌های حفاظتی از کودکان، دسترسی همگانی به آموزش و ایجاد فرصت‌های شغلی برای بزرگسالان، به کار کودکان در جهان پایان دهند.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 90 بازدید

کارزار تطبیق واکسن پولیو فردا در ۳۱ ولایت کشور آغاز می‌شود

صفحه‌‌ی رسمی «افغانستان عاری از پولیو» در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که کارزار تطبیق واکسن پولیو فردا (دوشنبه، ۲۴ حمل) در ۳۱ ولایت کشور آغاز می‌شود. این صفحه با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این کارزار در ولایت غور یک هفته بعد برگزار می‌شود و در ولایت‌های دایکندی و بامیان به‌دلیل سردی هوا به تعویق افتاده است. همچنین وزارت صحت عامه‌ی حکومت سرپرست نیز با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این کارزار به مدت سه روز ادامه خواهد داشت و در آن ۱۲.۶ میلیون کودک زیر پنج سال واکسن می‌شوند. این اولین کارزار تطبیق واکسن پولیو در افغانستان در سال ۱۴۰۵ خورشیدی است. در حال حاضر افغانستان و پاکستان تنها کشورهای جهان اند که بیماری فلج کودکان یا پولیو در آن محو نشده است. قابل ذکر است که در سال ۲۰۲۵ میلادی نُه مورد مثبت بیماری فلج اطفال در افغانستان ثبت شده بود، اما در سال جاری میلادی تا کنون از ثبت موارد جدید، گزارش نشده است. همچنین سازمان جهانی صحت هشدار داده است که تا زمان ریشه‌کنی کامل پولیو در سطح جهان، افغانستان همچنان در معرض خطر انتقال بین‌المللی ویروس است و همکاری با برنامه‌های جهانی و هماهنگی با پاکستان برای واکسینه کردن جمعیت در مناطق مرزی ضروری است. این نهاد نسبت به افزایش خطر ویروس‌های مشتق از واکسن (cVDPV) در برخی مناطق جهان هشدار داده و تاکید کرده است که واکسیناسیون گسترده و نظارت مستمر، تنها راه جلوگیری از شیوع بیش‌تر بیماری است.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 53 بازدید

نشستی در اتریش برای حمایت از زنان افغانستان برگزار شد

نشستی با عنوان «همبستگی زنان برای آموزش و حق تعیین سرنوشت در افغانستان» برای حمایت از زنان و دختران در شهر ویانا، پایتخت اتریش برگزار شده است. این نشست به مناسبت سی‌امین سالگرد فعالیت انجمن فرهنگی «AKIS» و بیست‌وششمین سالگرد انتشار مجله «بانو»، با حضور چهره‌های فرهنگی، اجتماعی و سیاسی اهل افغانستان در تبعید در اروپا و آمریکا و نیز شماری از مقام‌های اتریشی برگزار شده است. در اعلامیه آمده است که هدف این همایش، جلب توجه به وضعیت زنان و دختران افغانستان پس از تحولات سیاسی اخیر، تقویت همبستگی میان شهروندان افغانستان در تبعید و نهادهای اروپایی، و ایجاد بستری برای گفتگو میان فعالان، کارشناسان و سیاست‌مداران عنوان شده است. برگزارکنندگان این نشست تاکید کرده‌اند: «در این چارچوب، دو کارگاه تخصصی درباره حمایت از آموزش دختران و ادغام زنان افغانستان در بازار کار دیاسپورا برگزار شد.» این نشست در حالی برگزار شده است که حکومت فعلی نزدیک به پنج سال است که دختران بالاتر از صنف ششم مکتب را از آموزش محروم کرده‌اند. حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب