رسانه‌های ایرانی گزارش داده‌اند که دختران ورزشکار افغانستان در مسابقات انتخابی «کیک‌بوکسینگ لایت» این کشور، ۱۵ مدال، از جمله چهار مدال طلا کسب کردند. در گزارش آمده است که رقابت‌های انتخابی کشوری کیک‌بوکسینگ لایت ایران روز (پنج‌شنبه، ۱۴ عقرب) در ورزشگاه «شهید رجایی» در تهران با حضور ۵۵۰ ورزشکار دختر و پسر برگزار شد. دختران ورزشکار افغانستان از باشگاه «امید جوانان» با عملکرد درخشان، در رقابت‌ها ۱۵ مدال، شامل چهار طلا، هفت نقره و چهار برنز را از آن خود کردند. در گزارش آمده است که رقیه اسلامی، هدیه جعفری، زینب حسینی و نسرین حسینی مدال طلا، زهرا جعفری، معصومه جعفری، نرگس محمدی، نرگس حسینی، فهیمه محمدی، سکینه جعفری و مدینه جعفری، مدال نقره و فاطمه حسینی، فرشته یوسفی، صاحبه حیدری و وندا فاضلی، مدال برنز گرفته‌اند. همچنین مدینه خلیلی، مربی دختران ورزشکار می‌گوید دختران ورزشکار با وجود محدودیت‌های باشگاه و نبود امکانات همچنان به تلاش خود ادامه می‌دهند. او با اشاره به عملکرد درخشان شاگردانش گفت: «آنان با وجود محدودیت‌ها و دشواری‌های موجود، با پشتکار و اراده‌ی قوی به تمرین و تلاش ادامه می‌دهند.» رقیه اسلامی، برنده‌ مدال طلا می‌گوید محدودیت‌ها نمی‌توانند مانع پیشرفت دختران افغانستان شوند. او با ابراز خوشحالی از موفقیت تیمش گفت: «من و هم‌تیمی‌هایم همیشه تلاش می‌کنیم برای کشورمان سربلندی و افتخار کسب کنیم.» این در حالی است که از پنج سال به طرف، ورزش بانوان در افغانستان ممنوع اعلام شده است. شمار زیادی از ورزشکاران و اعضای تیم‌های ملی افغانستان کشور را ترک کرده‌اند.

برنامه‌ اسکان بشر سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از هر سه شهروند افغانستان، یک تن در مناطقی زندگی می‌کند که خدمات صحی در آن‌ها محدود است یا مرکزهای درمانی امکانات کافی ندارند. این نهاد امروز (دوشنبه، ۱۸ عقرب) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که به هدف بهبود کیفیت خدمات صحی، فراهم‌سازی محیط مناسب برای بیماران و کارکنان درمانی و افزایش دسترسی مردم به امکانات صحی، مرکز صحی زنده‌جان در هرات را با حمایت دولت جاپان بازسازی کرده است. در اعلامیه آمده است که این مرکز اکنون به بیش از ۳۰ هزار باشنده‌ی این منطقه و روستاهای اطراف خدمات ارائه می‌کند و روزانه ۲۵۰ تا ۲۸۰ بیمار برای دریافت خدمات درمانی به آن مراجعه می‌کنند. بر اساس نگرانی نهادهای بین‌المللی، دسترسی محدود به خدمات صحی در مناطق دوردست افغانستان هم‌چنان یکی از چالش‌های جدی نظام صحی این کشور است. کم‌بود مرکزهای درمانی، نبود تجهیزات و داروهای کافی، کم‌بود کارکنان صحی و فاصله‌ی طولانی تا نزدیک‌ترین مرکز درمانی، دست‌رسی هزاران خانواده به خدمات صحی را دشوار ساخته است.

سازمان جهانی صحت در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در جریان نُه ماه نخست ۲۰۲۶ میلادی، نزدیک به چهار میلیون و ۵۰۰‌ هزار تن در افغانستان از خدمات صحی بشردوستانه بهره‌مند شدند. این سازمان با نشر گزارشی تحت عنوان خوشه سلامت افغانستان گفته است که این خدمات از جنوری تا سپتامبر ۲۰۲۶ میلادی با همکاری ۵۱ نهاد ملی و بین‌المللی در ۳۴ ولایت و ۳۰۳ ولسوالی ارائه شده است. در گزارش آمده است که در این مدت ‌هزار و ۲۰۱ مرکز صحی در ارائه‌ی خدمات بشردوستانه فعال بوده و ۶۲ نشست همآهنگی میان نهادهای همکار برگزار شده است. بر بنیاد گزارش، خدمات صحی شامل مراقبت‌های اولیه و تخصصی صحی، واکسیناسیون، خدمات صحت باروری، مراقبت از آسیب‌دیدگان، حمایت‌های روانی و اجتماعی و برنامه‌های آگاهی‌دهی بوده است. سازمان جهانی صحت در ادامه تاکید کرده است که این تلاش‌ها به هدف گسترش دست‌ر‌سی جوامع نیازمند به خدمات اساسی صحی و بهبود پوشش خدمات بشردوستانه در سراسر افغانستان انجام شده است. این در حالی است که نظام صحی افغانستان از دهه‌ها به این‌سو با چالش‌های گسترده، از جمله وابستگی به کمک‌های بین‌المللی، کم‌بود دارو و تجهیزات و کم‌بود پزشکان متخصص، دست‌وپنجه نرم می‌کند. پیشتر سازمان نجات کودکان نیز، اعلام کرده بود که ۶۰۰ مرکز صحی به‌دلیل کم‌بود بودجه در افغانستان بسته شده‌اند.

ملیسا فلمینگ، معاون دبیرکل سازمان ملل در امور ارتباطات جهانی، خواهان اقدام فوری در حمایت از آموزش دختران در افغانستان شده است. این مقام سازمان ملل با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بیش از نیمی از کودکان در سن مکتب ابتدایی دور از آموزش رسمی قرار گرفته‌اند. وی در ادامه تاکید کرده است که همین اکنون ۲.۶ میلیون دختر از صنف هفتم به بعد از تحصیل محروم شدند. فلمینگ با اشاره به وضعیت آموزش دختران در افغانستان، هشدار داده که بدون اقدام فوری، یک نسل کامل از قافله عقب خواهد ماند. معاون دبیرکل سازمان ملل گفته است: «افغانستان: بیش از نیمی از کودکان در سن مکتب ابتدایی همچنان خارج از آموزش رسمی باقی مانده‌اند، به طوری که ۲.۶ میلیون دختر از صنف هفتم به بعد از تحصیل محروم شدند.» قابل ذکر است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

نهادهای جامعه مدنی و حقوق بشری افغانستان (ICSHRA) با ابراز نگرانی از وضعیت حقوقی و امنیتی خبرنگاران افغانستان در ایران و پاکستان، خواستار توقف بازداشت‌های خودسرانه، جلوگیری از اخراج اجباری و تسریع روند رسیدگی به پرونده‌های پناهندگی آنان شده است. این نهادها با نشر اعلامیه‌ای گفته است که شماری از خبرنگاران افغانستان در ایران، با گذشت پنج سال، هنوز در انتظار تعیین سرنوشت درخواست‌های پناهندگی خود هستند. در اعلامیه آمده است که تأخیر در رسیدگی به این پرونده‌ها، آنان و خانواده‌های‌شان را در بلاتکلیفی قرار داده است. نهادهای جامعه مدنی و حقوق بشری افغانستان تصریح کرد که خبرنگاران افغانستان در پاکستان نیز با بازداشت از سوی پولیس، فشارهای امنیتی و خطر اخراج اجباری روبرو هستند. این نهادها هشدار داده است که بازگرداندن اجباری آنان، به دلیل پیشینه فعالیت‌های رسانه‌ای و مستندسازی موارد نقض حقوق بشر، می‌تواند جان و امنیت‌شان را به خطر اندازد و آنان را در معرض تهدید، بازداشت خودسرانه و شکنجه قرار دهد. این نهاد از دولت‌های ایران و پاکستان خواسته است امنیت و حقوق بنیادین خبرنگاران افغانستان را تضمین کرده و از بازداشت‌های خودسرانه و اخراج اجباری آنان جلوگیری کنند. همچنین این نهاد از کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان خواسته است روند بررسی پرونده‌های پناهندگی این خبرنگاران را تسریع کند و از کشورهای پناهنده‌پذیر خواسته است زمینه انتقال امن و اسکان مجدد افراد در معرض خطر را فراهم سازند.

نوالا نی مویرچیرتی، معاون نماینده دایمی ایرلند در سازمان ملل متحد، نسبت به ادامه محرومیت دختران افغانستان از آموزش ابراز نگرانی کرده و آن را نقض جدی حقوق اساسی زنان و دختران دانسته است. مویرچیرتی این اظهارات را در نشستی درباره وضعیت و چشم‌انداز جوانان افغانستان مطرح کرده و گفت که از پنج سال به این طرف، تغییرات گسترده سیاسی، اقتصادی و اجتماعی، زندگی جوانان افغانستان را تحت تأثیر قرار داده است. او تاکید کرد که این محدودیت‌ها فرصت‌های دختران و جوانان افغانستان برای تحصیل، تأمین معیشت و حضور در جامعه را محدود کرده است. نماینده ایرلند تاکید کرد که ممنوعیت آموزش متوسطه و تحصیلات عالی برای دختران، میلیون‌ها تن را از حق اساسی آموزش محروم ساخته است. وی در ادامه افزوده است که کنار گذاشتن زنان و دختران از آموزش و زندگی عمومی، پیامدهای جدی برای آینده افغانستان خواهد داشت. قابل ذکر است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

نصیراحمد فایق، سرپرست نمایندگی افغانستان در سازمان ملل متحد، از محرومیت زنان و جوانان از آموزش و مشارکت اجتماعی ابراز نگرانی کرد. آقای فایق گفته است که زنان و جوانان افغانستان باید در تصمیم‌گیری‌هایی که آینده‌ی کشور را شکل می‌دهد، نقش داشته باشند. وی تاکید کرد که پنج سال گذشته با محدودیت‌های گسترده در مسیر آموزش، اشتغال و مشارکت اجتماعی جوانان همراه بوده و این وضعیت، به‌ویژه برای دختران و زنان، پی‌آمدهای سنگینی داشته است. فایق با اشاره به آمار «یونیسف» گفت که از سال ۲۰۲۱ میلادی تا کنون بیش از ۲.۶ میلیون دختر از آموزش متوسطه محروم شده‌اند. به‌گفته‌ی او، دانشگاه‌ها همچنان به‌روی زنان بسته‌اند و محدودیت‌های کاری و رفت‌وآمد، استقلال و فرصت‌های زندگی آنان را کاهش داده است. همچنین او با اشاره به تحولات سریع هوش مصنوعی و بازار کار، گفت که جوانان افغانستان به دانش علمی، مهارت‌های دیجیتال و تفکر انتقادی نیاز دارند تا بتوانند در آینده نقش مؤثری ایفا کنند. فایق افزود که تنها زنان نیستند که از سیاست‌های محدودکننده متأثر شده‌اند، بلکه پسران و مردان جوان نیز با فقر، کمبود فرصت‌های شغلی، کاهش فرصت‌های آموزشی و محدودیت آزادی بیان روبرو هستند. او تاکید کرد که محروم کردن یک نسل از آموزش و فرصت مشارکت، افغانستان را از مهارت‌ها و ظرفیت‌هایی که برای پیشرفت به آن نیاز دارد، بی‌بهره می‌سازد. فایق خواستار حمایت از فرصت‌های امن آموزشی، بورسیه‌ها، توسعه‌ی مهارت‌ها و ابتکارهای جوانان شد و گفت آموزش‌های جایگزین، هرچند می‌توانند کمک‌کننده باشند، اما هرگز نمی‌توانند جایگزین بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها باشند. شماری از جوانان که از طریق آنلاین از داخل افغانستان به این نشست پیوسته بودند نیز بر گسترش دسترسی به آموزش باکیفیت و حمایت از آموزش نسل آینده تأکید کردند. این جوانان خواستار ایجاد فرصت‌های شغلی و کار از راه دور شدند تا بتوانند از دانش و مهارت‌های خود استفاده کنند.