برچسب: محدودیت

4 ساعت قبل - 74 بازدید

نهاد «افغان‌ها برای تفکر پیشرو» اعلام کرده است که نمایشگاهی از آثار هنری زنان و دختران افغانستان با هدف بازتاب زندگی، چالش‌ها و امیدهای آنان، در چند شهر استرالیا برگزار می‌شود. این نمایشگاه با عنوان «از دریچه چشمان ما؛ هنر زنان و دختران افغانستان» در ماه جاری میلادی در محوطه پارلمان استرالیا در شهر کانبرا گشایش می‌یابد. در اعلامیه آمده است که این نمایشگاه سپس به شهرهای سیدنی و ملبورن منتقل خواهد شد. برگزارکنندگان گفته‌اند که آثار این نمایشگاه بر اساس تجربه‌های مستقیم هنرمندان از محدودیت‌ها بر آموزش، کار و حضور زنان و دختران در زندگی اجتماعی شکل گرفته است. در ادامه آمده است که هدف از نمایشگاه آثار هنری زنان، بازتاب صدای کمتر شنیده‌شده آنان و جلب توجه تصمیم‌گیرندگان استرالیایی به وضعیت حقوق زنان در افغانستان است. این برنامه با همکاری نهاد «افغان‌ها برای تفکر پیشرو»، سازمان عفو بین‌الملل و کارزار اقدام برای پناهندگان برگزار می‌شود. در حالی این نمایشگاه برگزار می‌شود که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


11 ساعت قبل - 73 بازدید

حامد کرزی، رییس‌جمهور پیشین افغانستان بار دیگر خواستار بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها به‌روی دختران و زنان کشور شده است. آقای کرزی امروز (سه‌شنبه، ۱۹ عقرب) به‌مناسبت «روز جهانی علم برای صلح و توسعه» در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که افغانستان نیز مانند هر جامعه‌ی بشری دیگر به علم و دانش نیازمند است. وی در ادامه تاکید کرده است: «کشور ما تنها زمانی می‌تواند بدون نیاز به بیگانگان بر مشکلات خود غلبه و پیشرفت کند که همه‌ی شهروندان آن به آموزش دسترسی داشته باشند.» او افزوده است: «به همین دلیل بار دیگر خواستار باز شدن هرچه سریع‌تر درهای مکاتب و دانشگاه‌ها به‌روی دختران است تا کشور عزیزمان با کمک کودکانی که به گوهر دانش مجهز هستند، به پیشرفت و رفاه دست یابند.» قابل ذکر است که حکومت سرپرست از زمان تسلط دوباره بر افغانستان مکاتب بالاتر از صنف ششم و دانشگاه‌ها را به‌روی دختران بسته‌اند. براساس آمار سازمان ملل متحد، این اقدامات باعث شده است که بیش از ۲.۵ میلیون دختر در افغانستان از آموزش و تحصیل محروم شوند. این در حالی است که شهروندان افغانستان و جامعه‌ی جهانی بارها خواستار بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها به‌روی دختران شده‌اند. همچنین زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


16 ساعت قبل - 81 بازدید

یلدا لطیفی، فعال جوان در زمینه حقوق کودکان و آموزش دختران افغانستان، موفق به دریافت جایزه بین‌المللی «دایانا» در سال ۲۰۲۶ شد. جایزه بین‌المللی دایانا، معتبرترین جایزه بریتانیا برای جوانان ۱۶ تا ۲۵ سال، به یاد دایانا، شاهدخت ولز می‌باشد. او این جایزه را برای پروژه «صدای زنان و دختران افغانستان» و دادخواهی برای حقوق زنان و دختران افغانستان دریافت کرد. نام یلدا در مراسم مجازی معرفی برندگان در میان ۱۹۸ جوان از ۴۴ کشور جهان اعلام شد؛ شاهزاده ویلیام و شاهزاده هری نیز برای برندگان نامه تبریک فرستادند. یلدا در پیام خود گفت: «هیچ صدایی نباید در سکوت گم شود و هیچ دختری نباید به‌خاطر شرایطش از رویاهایش دست بکشد.» یلدا از راه سخنرانی، شعر، داستان‌گویی و رسانه، صدای زنان و دختران افغانستان را به جهان می‌رساند و رسانه یلدا را برای بازتاب داستان‌های آنان بنیان گذاشته است. او دانشجوی علوم کمپیوتر در مالیزیا و نامزد جایزه بین‌المللی صلح کودکان در سال ۲۰۲۶ میلادی است. یلدا لطیفی در حالی این جایزه را کسب می‌کند که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 80 بازدید

اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده‌‌ ‌کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد وضعیت بشری در افغانستان را وخیم توصیف کرده و گفته است که گرسنگی و محدودیت‌ها، زنان و کودکان افغانستان را تهدید می‌کند. اين نهاد امروز (دوشنبه، ۱۸ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که گرسنگی در افغانستان گسترده شده است. در اعلامیه آمده است که زنان و کودکان در افغانستان با گرسنگی، سوءتغذیه و پیامدهای خشک‌سالی و زمستان روبرو هستند. دفتر هماهنگ‌کننده‌‌ کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل در ادامه تاکید کرد که بیش از چهار میلیون کودک شش ماهه تا پنج ساله در افغانستان ممکن است در سال ۲۰۲۷ میلادی به درمان نیاز پیدا کنند. اوچا گفته است تداوم محدودیت‌ها بر زنان و دختران، دسترسی به خدمات اساسی و ضروری را به‌شدت مختل کرده است. این نهاد به ‌نقل از گزارش یونیسف هشدار داده و گفته افغانستان ممکن است تا سال ۲۰۳۰ تا ۲۰ هزار معلم زن و پنج هزار و چهارصد کارمند بهداشتی زن را از دست بدهد. اوچا افزوده است که با وجود موجودیت مواد غذایی در بازارها، میلیون‌ها شهروند افغانستان به دلیل فقر توانایی خرید آن را ندارند. به گفته‌ی دفتر هماهنگ‌کننده‌‌ی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل، نزدیک به یک‌سوم جمعیت کشور با گرسنگی شدید روبرو هستند. این نهاد هشدار داده است که هم‌زمان با نزدیک شدن فصل سرما، خطرات فزاینده‌ای زندگی میلیون‌ها شهروند در کشور را تهدید می‌کند. اوچا خواستار اقدام فوری برای رسیدگی‌ به وضعیت بحران بشری در افغانستان پیش از فرارسیدن زمستان شده و گفته است باید فراتر از شرایط اضطراری سرمایه‌گذاری کرد.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 75 بازدید

برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از سال ۲۰۲۲ میلادی تا اکنون، بیش از ۸.۳ میلیون تن در افغانستان از برنامه‌های توسعه‌ای این نهاد بهره‌مند شده‌اند. این نهاد امروز (دوشنبه، ۱۸ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که در چارچوب برنامه آبادی (ABADEI)، از ۲۸ هزار و ۶۰۰ کسب‌وکار کوچک و متوسط حمایت کرده است. برنامه توسعه سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که بیش از ۶۴ هزار فرصت شغلی فراهم شده است که ۵۱ هزار مورد آن به زنان اختصاص داشته است. در اعلامیه آمده است که این برنامه با همکاری اتحادیه اروپا و جاپان اجرا می‌شود. آژانس همکاری‌های بین‌المللی جاپان (JICA) و صندوق ویژه امانی سازمان ملل متحد (STFA) نیز از همکاران این برنامه هستند. در حالی نهادهای سازمان ملل متحد، بر توان‌مندسازی زنان و دختران از طریق شغل‌های آزاد تلاش دارد که حکومت فعلی افغانستان ساحه‌های کاری را به شدت برای زنان و دختران تنگ کرده است. زنان و دختران در افغانستان حق کار در بسیاری از بخش‌ها و حتا دفترهای سازمان ملل متحد را ندارند. با این حال، تجارت‌های کوچک و متوسط از اندک‌ترین فرصت‌های باقی مانده برای زنان و دختران است.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 101 بازدید

رسانه‌های ایرانی گزارش داده‌اند که دختران ورزشکار افغانستان در مسابقات انتخابی «کیک‌بوکسینگ لایت» این کشور، ۱۵ مدال، از جمله چهار مدال طلا کسب کردند. در گزارش آمده است که رقابت‌های انتخابی کشوری کیک‌بوکسینگ لایت ایران روز (پنج‌شنبه، ۱۴ عقرب) در ورزشگاه «شهید رجایی» در تهران با حضور ۵۵۰ ورزشکار دختر و پسر برگزار شد. دختران ورزشکار افغانستان از باشگاه «امید جوانان» با عملکرد درخشان، در رقابت‌ها ۱۵ مدال، شامل چهار طلا، هفت نقره و چهار برنز را از آن خود کردند. در گزارش آمده است که رقیه اسلامی، هدیه جعفری، زینب حسینی و نسرین حسینی مدال طلا، زهرا جعفری، معصومه جعفری، نرگس محمدی، نرگس حسینی، فهیمه محمدی، سکینه جعفری و مدینه جعفری، مدال نقره و فاطمه حسینی، فرشته یوسفی، صاحبه حیدری و وندا فاضلی، مدال برنز گرفته‌اند. همچنین مدینه خلیلی، مربی دختران ورزشکار می‌گوید دختران ورزشکار با وجود محدودیت‌های باشگاه و نبود امکانات همچنان به تلاش خود ادامه می‌دهند. او با اشاره به عملکرد درخشان شاگردانش گفت: «آنان با وجود محدودیت‌ها و دشواری‌های موجود، با پشتکار و اراده‌ی قوی به تمرین و تلاش ادامه می‌دهند.» رقیه اسلامی، برنده‌ مدال طلا می‌گوید محدودیت‌ها نمی‌توانند مانع پیشرفت دختران افغانستان شوند. او با ابراز خوشحالی از موفقیت تیمش گفت: «من و هم‌تیمی‌هایم همیشه تلاش می‌کنیم برای کشورمان سربلندی و افتخار کسب کنیم.» این در حالی است که از پنج سال به طرف، ورزش بانوان در افغانستان ممنوع اعلام شده است. شمار زیادی از ورزشکاران و اعضای تیم‌های ملی افغانستان کشور را ترک کرده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 104 بازدید

برنامه‌ اسکان بشر سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از هر سه شهروند افغانستان، یک تن در مناطقی زندگی می‌کند که خدمات صحی در آن‌ها محدود است یا مرکزهای درمانی امکانات کافی ندارند. این نهاد امروز (دوشنبه، ۱۸ عقرب) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که به هدف بهبود کیفیت خدمات صحی، فراهم‌سازی محیط مناسب برای بیماران و کارکنان درمانی و افزایش دسترسی مردم به امکانات صحی، مرکز صحی زنده‌جان در هرات را با حمایت دولت جاپان بازسازی کرده است. در اعلامیه آمده است که این مرکز اکنون به بیش از ۳۰ هزار باشنده‌ی این منطقه و روستاهای اطراف خدمات ارائه می‌کند و روزانه ۲۵۰ تا ۲۸۰ بیمار برای دریافت خدمات درمانی به آن مراجعه می‌کنند. بر اساس نگرانی نهادهای بین‌المللی، دسترسی محدود به خدمات صحی در مناطق دوردست افغانستان هم‌چنان یکی از چالش‌های جدی نظام صحی این کشور است. کم‌بود مرکزهای درمانی، نبود تجهیزات و داروهای کافی، کم‌بود کارکنان صحی و فاصله‌ی طولانی تا نزدیک‌ترین مرکز درمانی، دست‌رسی هزاران خانواده به خدمات صحی را دشوار ساخته است.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 80 بازدید

سازمان جهانی صحت در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در جریان نُه ماه نخست ۲۰۲۶ میلادی، نزدیک به چهار میلیون و ۵۰۰‌ هزار تن در افغانستان از خدمات صحی بشردوستانه بهره‌مند شدند. این سازمان با نشر گزارشی تحت عنوان خوشه سلامت افغانستان گفته است که این خدمات از جنوری تا سپتامبر ۲۰۲۶ میلادی با همکاری ۵۱ نهاد ملی و بین‌المللی در ۳۴ ولایت و ۳۰۳ ولسوالی ارائه شده است. در گزارش آمده است که در این مدت ‌هزار و ۲۰۱ مرکز صحی در ارائه‌ی خدمات بشردوستانه فعال بوده و ۶۲ نشست همآهنگی میان نهادهای همکار برگزار شده است. بر بنیاد گزارش، خدمات صحی شامل مراقبت‌های اولیه و تخصصی صحی، واکسیناسیون، خدمات صحت باروری، مراقبت از آسیب‌دیدگان، حمایت‌های روانی و اجتماعی و برنامه‌های آگاهی‌دهی بوده است. سازمان جهانی صحت در ادامه تاکید کرده است که این تلاش‌ها به هدف گسترش دست‌ر‌سی جوامع نیازمند به خدمات اساسی صحی و بهبود پوشش خدمات بشردوستانه در سراسر افغانستان انجام شده است. این در حالی است که نظام صحی افغانستان از دهه‌ها به این‌سو با چالش‌های گسترده، از جمله وابستگی به کمک‌های بین‌المللی، کم‌بود دارو و تجهیزات و کم‌بود پزشکان متخصص، دست‌وپنجه نرم می‌کند. پیشتر سازمان نجات کودکان نیز، اعلام کرده بود که ۶۰۰ مرکز صحی به‌دلیل کم‌بود بودجه در افغانستان بسته شده‌اند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 93 بازدید

گاهی تلخ‌ترین لحظه‌های زندگی زمانی آغاز می‌شوند که انسان در خانه‌ی خودش احساس تنهایی می‌کند؛ جایی که باید پناهگاه و مأمن آرامش او باشد، اما به محیطی برای تحمل ترس، تحقیر و رنج تبدیل می‌شود. برای دختری جوان در شهر هرات، خانه دیگر معنای آشنای امنیت و آرامش را ندارد. او در میان دیوارهایی زندگی می‌کند که به‌جای شنیدن دردهایش، بارها شاهد سکوت او در برابر رفتارهای آزاردهنده‌ی اعضای خانواده بوده‌اند. این دختر که روزگاری با امیدهای فراوان به آینده نگاه می‌کرد، اکنون با مجموعه‌ای از مشکلات خانوادگی، فشارهای روحی و محرومیت از آموزش روبه‌رو است. او در خانه‌ی برادرش زندگی می‌کند؛ جایی که انتظار داشت در آن احساس امنیت کند و برای آینده‌ی خود برنامه بریزد، اما به گفته‌ی خودش، رفتارهای نامناسب زن برادر و برخی دیگر از اعضای خانواده، زندگی را برایش دشوار ساخته است. او می‌گوید در بسیاری از روزها ناگزیر بوده است رفتارهایی را تحمل کند که از نظر روحی برایش آزاردهنده بوده‌اند. برخوردهای سرد، بی‌اعتنایی، تحقیر و بدرفتاری باعث شده‌اند احساس کند در خانه‌ای که در آن زندگی می‌کند، جایگاه و ارزش چندانی ندارد. گاهی حتی برای بیان ساده‌ترین خواسته‌هایش نیز با نگرانی روبه‌رو بوده و ترجیح داده است سکوت کند تا مبادا اختلاف‌ها و تنش‌های خانوادگی بیشتر شوند. تحمل چنین شرایطی برای او آسان نبوده است. وقتی انسان در بیرون از خانه با مشکلی روبه‌رو می‌شود، دست‌کم امیدوار است هنگام بازگشت به خانه، کسی را داشته باشد که به حرف‌هایش گوش بدهد و آرامش ازدست‌رفته‌اش را به او بازگرداند؛ اما این دختر حتی در محیط خانه نیز از چنین آرامشی برخوردار نبوده است. او نه‌تنها با مشکلات روزمره‌ی زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کرد، بلکه احساس می‌کرد کسی دردهایش را جدی نمی‌گیرد و برای رهایی از وضعیت دشواری که در آن گرفتار شده است، راه روشنی پیش رویش ندارد. فشارهای روحی و مشکلات خانوادگی به‌تدریج بر وضعیت روانی او تأثیر گذاشتند. روزهایی که باید با امید و انگیزه سپری می‌شدند، برایش به روزهایی سرشار از نگرانی و ناامیدی تبدیل شدند. او بارها با شرایطی روبه‌رو شد که احساس می‌کرد صدایش در میان اعضای خانواده شنیده نمی‌شود و کسی حاضر نیست بدون سرزنش و قضاوت به حرف‌هایش گوش بدهد. سرانجام، شدت این فشارها او را به نقطه‌ای بحرانی رساند؛ جایی که اقدام به خودکشی کرد. او با نوشیدن مواد زهری به زندگی خود پایان دادن را تلاش کرد و وضعیت صحی‌اش به‌اندازه‌ای وخیم شد که برای چندین روز در حالت کما قرار گرفت. در آن روزها، وضعیت او بسیار بحرانی بود و نگرانی‌های جدی درباره‌ی زنده ماندنش وجود داشت. چندین روز بیهوشی، خانواده و اطرافیانش را در شرایط دشواری قرار داد تا این‌که سرانجام، پس از سپری کردن آن روزهای سخت، دوباره به هوش آمد. اما بازگشت او به زندگی به معنای پایان دردها و مشکلاتش نبود. اگرچه از آن وضعیت خطرناک نجات یافت، شرایطی که پیش از آن بر زندگی‌اش سایه انداخته بود، همچنان ادامه داشت. او دوباره با واقعیت زندگی در محیطی روبه‌رو شد که در آن احساس آرامش و حمایت کافی نمی‌کرد. برای دختری که یک بار تا مرز از دست دادن زندگی پیش رفته بود، بازگشت به همان شرایط می‌توانست فشارهای روحی بیشتری به همراه داشته باشد. در کنار مشکلات خانوادگی و رفتارهای آزاردهنده، محرومیت از تحصیل نیز یکی دیگر از زخم‌های عمیق زندگی این دختر است. او دانشجوی سال دوم دانشگاه بود و مانند بسیاری از دختران جوان افغانستان، برای رسیدن به آرزوهایش تلاش می‌کرد. رفتن به دانشگاه برای او تنها به معنای حضور در صنف‌های درسی و کسب نمره نبود؛ بلکه فرصتی بود تا دانش و مهارت بیشتری بیاموزد، آینده‌ی شغلی خود را بسازد و روزی بتواند مستقلانه زندگی کند. او برای ادامه‌ی تحصیل برنامه داشت و امیدوار بود پس از تکمیل دانشگاه، شغل مناسبی پیدا کند و بخشی از مسئولیت‌های زندگی‌اش را خودش به دوش بگیرد. اما با تحولات سیاسی افغانستان و بازگشت طالبان به قدرت، درهای دانشگاه به روی دختران بسته شد و او نیز مانند هزاران دختر دیگر از ادامه‌ی آموزش بازماند. ترک دانشگاه برای او تنها متوقف شدن درس‌ها نبود، بلکه به معنای ازدست دادن بخشی از امیدهایی بود که برای آینده‌ی خود ساخته بود. او در حالی از ادامه‌ی تحصیل محروم شد که هنوز دو سال نخست دانشگاه را با امید و انگیزه سپری می‌کرد و می‌خواست مسیر علمی خود را ادامه دهد. اکنون کتاب‌ها و درس‌هایی که زمانی بخش مهمی از برنامه‌ی روزانه‌اش بودند، دیگر جایگاه گذشته را در زندگی او ندارند. شاید اگر دانشگاه‌ها به روی دختران بسته نمی‌شدند، او می‌توانست با ادامه‌ی تحصیل، بخش بیشتری از توان و انرژی خود را صرف ساختن آینده‌اش کند و برای رسیدن به استقلال تلاش کند. اما اکنون نه‌تنها از این فرصت محروم شده، بلکه در محیط زندگی خود نیز با مشکلاتی روبه‌رو است که توان روحی‌اش را تحت تأثیر قرار داده‌اند. برای او، روزهای بدون دانشگاه و زندگی در خانه‌ای که در آن احساس امنیت نمی‌کند، به چرخه‌ای تکراری و فرساینده تبدیل شده است. صبح‌ها با همان شرایط دشوار آغاز می‌شوند و روزها بدون آن‌که چشم‌انداز روشنی از تغییر وضعیت وجود داشته باشد، سپری می‌شوند. گاهی خاطرات روزهایی که دانشجو بود و برای آینده‌اش برنامه‌ریزی می‌کرد، در ذهنش زنده می‌شوند؛ روزهایی که تصور می‌کرد با تلاش و درس خواندن می‌تواند مسیر متفاوتی برای زندگی خود بسازد. او اکنون بیش از هر زمان دیگری به حمایت و همدلی نیاز دارد. نیاز دارد کسی بدون سرزنش به حرف‌هایش گوش بدهد، شرایطش را درک کند و به او نشان دهد که هنوز فرصت‌هایی برای ادامه‌ی زندگی و ساختن آینده وجود دارد. برخورد خشونت‌آمیز، بی‌اعتنایی و سرزنش کردن افرادی که با چنین فشارهای روحی روبه‌رو هستند، نه‌تنها مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه می‌تواند رنج و آسیب روانی آنان را عمیق‌تر سازد. داستان این دختر از هرات تنها روایت یک فرد نیست، بلکه بازتاب بخشی از دشواری‌هایی است که برخی دختران و زنان در افغانستان با آن روبه‌رو هستند؛ دخترانی که در کنار محرومیت از آموزش و فرصت‌های اجتماعی، گاهی در محیط خانواده نیز از حمایت و امنیت لازم برخوردار نیستند. برای شماری از آنان، مشکلات خانوادگی با محدودیت‌های اجتماعی و نبود فرصت‌های مستقلانه برای زندگی همراه شده و راه رهایی از شرایط دشوار را پیچیده‌تر ساخته است. او یک بار در نتیجه‌ی فشارهای روحی تا مرز از دست دادن زندگی پیش رفت، اما اکنون بیش از هر چیز به فرصتی نیاز دارد تا زندگی خود را دوباره آغاز کند. نجات او نباید تنها به بهبود وضعیت جسمی‌اش محدود بماند؛ بلکه لازم است با حمایت روانی، مراقبت‌های صحی، دور نگه داشتن او از خشونت و فراهم کردن محیطی امن همراه باشد. زنده ماندن پس از یک تجربه‌ی تلخ، پایان مسیر بهبودی نیست؛ بلکه آغاز مرحله‌ای است که در آن فرد به توجه، درک، حمایت و فرصت دوباره نیاز دارد. این دختر هنوز آرزوی ادامه‌ی تحصیل دارد. هنوز می‌خواهد روزی دوباره به دانشگاه برگردد، کتاب‌هایش را باز کند و برای آینده‌ای که زمانی در ذهن خود تصور می‌کرد، تلاش کند. او نمی‌خواهد تمام زندگی‌اش در خاطره‌ی روزهای تلخ و رفتارهای آزاردهنده‌ی دیگران خلاصه شود. هنوز بخشی از وجودش به فردایی بهتر امید دارد؛ فردایی که در آن بتواند برای خودش تصمیم بگیرد و مسیر زندگی‌اش را با اراده و انتخاب خود بسازد. شاید بزرگ‌ترین خواسته‌ی او در این روزها بسیار ساده باشد: زندگی در محیطی که در آن از تحقیر و خشونت خبری نباشد، کسی صدایش را بشنود و بتواند بدون ترس برای آینده‌ی خود تصمیم بگیرد. او از مرگ نجات یافته است، اما برای آن‌که دوباره به زندگی امیدوار شود، به چیزی فراتر از زنده ماندن نیاز دارد؛ به امنیت، محبت، احترام، حمایت و فرصتی برای ادامه دادن. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


4 روز قبل - 69 بازدید

ملیسا فلمینگ، معاون دبیرکل سازمان ملل در امور ارتباطات جهانی، خواهان اقدام فوری در حمایت از آموزش دختران در افغانستان شده است. این مقام سازمان ملل با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بیش از نیمی از کودکان در سن مکتب ابتدایی دور از آموزش رسمی قرار گرفته‌اند. وی در ادامه تاکید کرده است که همین اکنون ۲.۶ میلیون دختر از صنف هفتم به بعد از تحصیل محروم شدند. فلمینگ با اشاره به وضعیت آموزش دختران در افغانستان، هشدار داده که بدون اقدام فوری، یک نسل کامل از قافله عقب خواهد ماند. معاون دبیرکل سازمان ملل گفته است: «افغانستان: بیش از نیمی از کودکان در سن مکتب ابتدایی همچنان خارج از آموزش رسمی باقی مانده‌اند، به طوری که ۲.۶ میلیون دختر از صنف هفتم به بعد از تحصیل محروم شدند.» قابل ذکر است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب