برچسب: محدودیت

4 ساعت قبل - 54 بازدید

هانا نیومن، عضو پارلمان اروپا اعلام کرده است که اخراج‌ پناهندگان از اروپا به افغانستان،‌ «نه‌تنها یک شکست انسانی» بلکه یک اشتباه راهبردی می‌باشد. خانم نیومن با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود، نسبت به اخراج‌ پناهندگان از اروپا به افغانستان واکنش نشان داده است. وی در ادامه تاکید کرده است: «اگر اروپا مردان جوان افغانستان را به فقر و ناامیدی بازگرداند، بسیاری از آن‌ها به شبکه‌ها و مدارس دینی» خواهند پیوست. عضو پارلمان اروپا در ادامه افزوده است که با بازگرداندن افراد به شرایط ناامیدکننده، حکومت سرپرست افغانستان تضعیف نمی‌شود، بلکه سبب تقویت ساختاری می‌شود که دولت را در قدرت نگه دارد. او هشدار داده که اخراج پناهندگان به افغانستان سبب تقویت «شبکه‌ها و ساختارهای افراطی» خواهد شد. در این حالی است که اخیراً گزارش‌هایی مبنی بر میزبانی اتحادیه‌ی اروپا از مقام‌های حکومت فعلی برای گفتگو درباره اخراج پناهندگان افغانستان به داخل کشور منتشر شده است. این اقدام اتحادیه‌ی اروپا نگرانی‌های نهادهای حقوق بشری را در پی داشته است.

ادامه مطلب


5 ساعت قبل - 61 بازدید

منابع محلی از ولایت بدخشان می‌گویند که یک دختر ۱۲ ساله در این ولایت توسط افراد ناشناس و به‌گونه مرموز به قتل رسیده است. دست‌کم دو منبع گفته‌اند که این رویداد چند روز پیش در روستای «خلدسک» از مربوطات ولسوالی راغستان رخ داده است. منبع در ادامه تاکید کرده است که این دختر «بی‌بی خدیجه» نام داشته و برای آوردن آب آشامیدنی رفته بود که جسد این دختر پس از حدود نیم ساعت در فاصله حدود ۱۴ متری یک چای آب توسط مادر و خواهرش پیدا شده است. منبع در ادامه افزوده است که تا اکنون انگیزه دقیق قتل روشن نیست. به گفته‌ی منابع، دو تن به اتهام دست داشتن در این قضیه بازداشت شده‌ بودند اما دوباره آزاد شده‌اند. قابل ذکر است که از زمان تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، موارد متعددی از قتل زنان به‌دست اعضای خانواده‌های‌شان از ولایت‌های مختلف کشور گزارش شده است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.

ادامه مطلب


7 ساعت قبل - 49 بازدید

سفارت بریتانیا برای افغانستان در تازه‌ترین مورد از حکومت سرپرست خواسته است که ممنوعیت تحصیل زنان در رشته‌های طبی را لغو کنند. این سفارت با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود به مناسبت روز جهانی قابله‌ها نوشته است که از تلاش و فعالیت قابله‌ها در افغانستان حمایت می‌کند. همچنین سفارت بریتانیا ضمن تاکید بر اهمیت شغل قابلگی، تاکید کرده است که کار این قشر برای همه مردم افغانستان حیاتی است. یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل در گزارشی گفته است که تا سال ۲۰۳۰ میلادی ممکن است حدود ۲۰ هزار معلم زن و پنج هزار و ۴۰۰ کارمند زن بخش صحت از دست بروند. در این گزارش آمده است که کاهش شمار کارمندان زن در بخش صحی می‌تواند دسترسی زنان به خدمات درمانی، به‌ویژه در بخش صحت مادر و کودک را محدود کند. باید گفت که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


21 ساعت قبل - 86 بازدید

پارلمان ایالت کاتالونیا در اسپانیا «تبعیض ساختاری و خشونت سیستماتیک» علیه هزاره‌ها در افغانستان را به شدت محکوم کرد و از جامعه‌ی جهانی خواست سازوکارهای مستقل برای تحقیق و پیگرد عاملان این جنایات ایجاد کند. این پارلمان با نشر اعلامیه‌ای خواستار حمایت از پناهندگان هزاره و تقویت سیاست‌های اسکان شده و بر وخامت وضعیت افغانستان در سال‌های اخیر و اعمال محدودیت‌ها بر حقوق زنان و دختران و اقلیت‌های قومی و مذهبی اشاره کرده است. در اعلامیه آمده است که هزاره‌ها در افغانستان تاریخ طولانی از «طرد، سرکوب، تبعیض و خشونت سازمان‌یافته» به‌دلیل هویت قومی و مذهبی خود تجربه کرده‌اند. این اعلامیه با مروری بر پیشینه تاریخی، از «مرحله نخست خشونت گسترده، نظام‌مند و دولتی» علیه هزاره‌ها در اواخر قرن نوزدهم در دوران حکومت عبدالرحمن‌ خان یاد کرده است. همچنین پارلمان کاتالونیا در این اعلامیه به موجی از خشونت‌ها علیه هزاره‌ها در سال‌های پس از ۲۰۰۱ میلادی و تشدید بیشتر آن در این دوره اشاره کرده است. پارلمان کاتالونیا در بخشی از اعلامیه‌اش بر حمایت از حقوق قربانیان و پناه‌جویان هزاره از جمله حفاظت انسانی، سیاست‌های پناه‌دهی و سازوکارهای اسکان، تاکید کرده است. پارلمان کاتولونیا از اتحادیه اروپا و سازمان ملل نیز درخواست کرده تا سازوکارهای مستقل تحقیق و مستندسازی جنایات علیه هزاره‌ها را ایجاد یا پشتیبانی کنند. باید گفت که پیشتر شورای شهر بارسلونا در اسپانیا نیز با تصویب یک اعلامیه، درباره وضعیت هزاره‌ها در افغانستان ابراز نگرانی کرده و از جامعه‌ی جهانی خواست تا برای حفاظت از غیرنظامیان و جلوگیری از تشدید خشونت‌ها اقدام فوری انجام دهد.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 64 بازدید

مطیع‌الله ویسا، فعال آموزش دختران و بنیان‌گذار نهاد «پن پت»، برنده جایزه «آزادی ۲۰۲۶» فرانسه شده است. رسانه‌های فرانسوی گزارش داده‌اند که این جایزه از سوی منطقه نرماندی فرانسه با رای ۱۸ هزار و ۷۰۸ جوان به صورت آنلاین از ۷۵ کشور جهان به ویسا اهدا شده است. بربنیاد گزارش‌ها، مراسم اهدای این جایزه در ماه جون سال جاری در شهر کان فرانسه برگزار خواهد شد. شورای منطقه نرماندی در فرانسه اعلام کرد که این جایزه به پاس «تلاش‌های خستگی‌ناپذیر ویسا برای گسترش حق آموزش، به‌ویژه برای دختران در افغانستان» به او تعلق گرفته است. جایزه آزادی از سال ۲۰۱۹ میلادی با همکاری انستیتوت بین‌المللی حقوق بشر و صلح فرانسه تاسیس شده و هر سال از سوی جوانان سراسر جهان به فردی اهدا می‌شود که در دفاع از آزادی و حقوق بشر نقش برجسته‌ای داشته باشد. قابل ذکر است که مطیع‌الله ویسا، متولد ۱۹۹۲ در ولسوالی معروف ولایت قندهار، از ۱۷ سالگی فعالیت‌های خود را آغاز کرد و نهاد داوطلبانه «پن‌پت» را پایه‌گذاری کرد. این نهاد اکنون شبکه‌ای متشکل از نزدیک به ۳ هزار داوطلب است که در مناطق روستایی و دورافتاده برای بازگشایی مکاتب بسته‌شده، ایجاد کتابخانه‌های سیار و ترویج آموزش، به‌ویژه برای دختران، فعالیت می‌کنند. او در مارچ ۲۰۲۳ میلادی از سوی حکومت فعلی بازداشت و به مدت هفت ماه زندانی شده بود. ویسا پس از آزادی تاکید کرد که تلاش‌های خود را برای تامین حق آموزش با عزم بیشتری ادامه خواهد داد. هاجا ادریسابا، رئیس هیئت داوران بین‌المللی جایزه ۲۰۲۶، با ستایش از ویسا گفت: «تعهد او نماد قدرت نسل جوان است. آزادی ما صدای ماست و باید از حق آموزش دختران دفاع کنیم.» در این دوره، یک نهاد مدافع حقوق کارگران در چین و نمونته ننکیمو، فعال محیط زیست از اکوادور، نیز از نامزدان نهایی بودند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 74 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که این سازمان و شرکایش به چهار میلیون کودک در افغانستان مواد آموزشی توزیع نموده است. تاج‌الدین اویواله، نماینده‌ی یونیسف در افغانستان امروز (چهارشنبه، ۱۶ ثور) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس از ارائه‌ی این کمک‌ها خبر داد و گفته است که به بازسازی ۲۳۲ مکتب نیز کمک کرده است. او در ادامه تاکید کرده است که این اقدامات فضاهای بهتری برای آموزش و رشد کودکان در سراسر افغانستان ایجاد کرده است. آقای اویواله افزوده است: «هر کودک شایسته‌ی مکان امن برای یادگیری و ابزارهایی برای ساختن آینده‌ی خود است». یونیسف در حالی از ارائه‌ی این کمک‌های آموزشی خبر می‌دهد که حدود دو میلیون کودک دختر به‌دلیل محدودیت‌های حکومت سرپرست، از رفتن به مکتب بازمانده‌اند. باید گفت که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 107 بازدید

منابع محلی از ولایت هرات می‌گویند که جسد سر‌بُریده‌ی یک زن در مسیر جاده‌ی ابریشم، از مربوطات مرکز این شهر پیدا شده است. دست‌کم دو منبع گفته‌اند که این جسد صبح امروز (سه‌شنبه، ۱۵ ثور) در جاده‌ی ابریشم پیدا شده و باعث نگرانی گسترده در میان باشندگان منطقه شده است. منبع در ادامه تاکید کرده است که جسد توسط شماری از باشندگان این ساحه در کنار جاده مشاهده و آنان موضوع را به نیروهای امنیتی مربوطه اطلاع داده‌اند. منبع در مورد هویت و انیگزه‌ی قتل این زن جزییات ارائه نکرده است. مسوولان محلی در ولایت هرات تا اکنون در این مورد چیزی به رسانه‌ها نگفته‌اند. پیشتر نیز یک زن جوان به شکل فجیع در ولسوالی پسابند غور به قتل رسید که نگرانی‌ها را نسبت به وضعیت زنان افزایش داده است. قابل ذکر است که از زمان تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، موارد متعددی از قتل زنان به‌دست اعضای خانواده‌های‌شان از ولایت‌های مختلف کشور گزارش شده است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 63 بازدید

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد می‌گوید که در حال حاضر ۸۵ درصد از جرایم علیه خبرنگاران بدون بررسی و مجازات باقی می‌مانند. آقای گوترش با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود هشدار داده است که در سال‌های اخیر کشتن هدفمند و عامدانه خبرنگاران در سراسر جهان افزایش یافته است. وی در ادامه تاکید کرده است که تمام آزادی‌ها وابسته به آزادی رسانه‌هاست و بدون آزادی رسانه‌ها، صلح، توسعه پایدار و حقوق بشر در جوامع نهادینه نمی‌شود. دبیرکل سازمان ملل متحد بدون پیگرد باقی ماندن جرایم علیه خبرنگاران را سطح «غیرقابل قبول» مصئونیت توصیف کرد و افزوده است که فشارهای اقتصادی، فناوری‌های جدید و سانسور آزادی رسانه‌ها را تحت «فشار بی‌سابقه‌» قرار داده‌ است. آنتونیو گوترش تصریح کرد که تصور بسیاری بر این است که نخستین قربانی جنگ حقیقت است، اما، نخستین قربانیان جنگ خبرنگاران و کارکنان رسانه‌ای هستند که زندگی خود را به خطر می‌اندازند تا حقیقت را گزارش کنند. همچنین آقای گوترش علاوه کرد: «نه‌تنها در جنگ، بلکه در هر جای جهان که قدرتمندان از بررسی و نظارت بیم دارند، خبرنگاران و کارکنان رسانه‌ای با خطر سانسور، تهدید، آزار و اذیت و حتا مرگ روبرو هستند.» او افزود زمانی که مسائل عمومی تحریف شود، انسجام اجتماعی تضعیف می‌شود. اما زمانی که روزنامه‌نگاری تضعیف شود، بحران‌ها بسیار عمیق‌تر می‌شوند. او تاکید و تکرار کرد که تمام آزادی‌ها وابسته به آزادی مطبوعات است. این مقام ملل متحد از کشورها خواست از حقوق خبرنگاران حفاظت کنند و جهانی بسازند که در آن حقیقت و حقیقت‌گویان در امنیت باشند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 70 بازدید

کوچه از همان صبح زود بیدار می‌شد، اما نه با صدای خنده و رفت‌وآمدی که نشانه‌ی زندگی باشد، بلکه با صداهای خفه و محتاط؛ درهایی که آهسته باز و بسته می‌شدند، زن‌هایی که دبه‌های آب را با احتیاط می‌کشیدند و کودکانی که انگار از همان کودکی یاد گرفته بودند زیاد دیده نشوند. در یکی از همین پس‌کوچه‌های خاک‌گرفته‌ی کابل، خانه‌ای بود که بیشتر به یک اتاق فرسوده شباهت داشت تا جایی برای زندگی؛ سقفش ترک برداشته بود، دیوارهایش نم‌کشیده و دروازه‌اش زنگ‌زده بود. در همان خانه، دختری زندگی می‌کرد که سرنوشتش پیش از آن‌که خودش بتواند برایش تصمیم بگیرد، رقم خورده بود؛ دختری به نام «شبانه»؛ قصه‌اش شبیه صدها روایت ناگفته‌ی دیگر در همین شهر، همین کوچه‌ها و همین سکوت‌ها بود. شبانه بیست سال داشت، اما چهره‌اش نشان می‌داد سال‌ها بیشتر از سنش زیسته است؛ نه زندگی به معنای رشد و تجربه، بلکه به معنای تحمل و کنار آمدن با چیزهایی که هیچ دختری در آن سن نباید با آن روبه‌رو شود. او در خانواده‌ای به دنیا آمده بود که فقر در آن مانند سایه‌ای دائمی حضور داشت. پدرش سال‌ها در کارهای شاقه کار کرده بود؛ از ساختمان‌سازی تا باربری در بازار، اما هیچ‌گاه نتوانسته بود زندگی را از لبه‌ی سقوط دور کند. قرض‌ها یکی پس از دیگری جمع شده بودند؛ برای درمان بیماری، برای زمستان‌های سرد، برای روزهایی که کار نبود و نان هم پیدا نمی‌شد. در چنین خانه‌ای، آرزوها معمولاً فرصت رشد پیدا نمی‌کنند، اما شبانه هنوز در دلش چیزی داشت؛ میل خاموشی برای بیرون رفتن از این وضعیت، برای درس خواندن، برای داشتن زندگی‌ای که در آن انتخاب معنا داشته باشد. اما در واقعیت‌های سختی که بسیاری از خانواده‌ها در افغانستان با آن روبه‌رو هستند، انتخاب اغلب به واژه‌ای بی‌معنا تبدیل می‌شود. وقتی قرض‌ها بالا می‌گیرد و راهی برای پرداخت باقی نمی‌ماند، تصمیم‌هایی گرفته می‌شود که بیشتر شبیه معامله‌اند تا انتخاب. برای پدر شبانه نیز همین اتفاق افتاد. او در برابر مردی قرار گرفت که نه با نیت ساختن زندگی مشترک، بلکه با حساب‌وکتاب دقیق آمده بود؛ مردی چهل‌وپنج‌ساله، دارای همسر و کودکی سه‌ساله، که پیشنهادی ساده اما ویرانگر داد: بخشش قرض‌ها در برابر ازدواج با شبانه. در آن شب، وقتی موضوع در خانه مطرح شد، سکوتی سنگین همه‌جا را گرفت. مادر اشک می‌ریخت اما صدایش درنمی‌آمد، پدر از نگاه کردن به چشمان دخترش فرار می‌کرد، و شبانه در گوشه‌ای نشسته بود؛ چشمانی که انگار در همان لحظه همه‌ی رویاهایش را بدرقه می‌کردند. هیچ‌کس از او نپرسید چه می‌خواهد یا چه احساسی دارد. در آن شرایط، رضایت او اهمیتی نداشت؛ مسئله زنده ماندن خانواده بود، نه آینده‌ی یک دختر. و شبانه، بی‌آن‌که چیزی بگوید، پذیرفت؛ یا شاید بهتر است گفت: وادار به پذیرش شد. مراسم، بیشتر شبیه گردهمایی‌ای بی‌روح بود تا عروسی. نه موسیقی‌ای، نه لبخندی از دل، نه نشانی از امید. لباس سفید بر تن شبانه، بیش از آن‌که آغاز باشد، شبیه نشانه‌ای از پایان بود. وقتی از خانه بیرون رفت، تنها یک‌بار پشت سرش نگاه کرد؛ نگاهی کوتاه اما پر از ناگفته‌ها. شاید در همان لحظه بخشی از وجودش برای همیشه در همان خانه جا ماند. خانه‌ی شوهرش در یکی از همان کوچه‌های تنگ کابل قرار داشت؛ جایی که دیوارها بلند بودند و نور به سختی به داخل می‌رسید. فضا سنگین بود، گویی سال‌ها خشونت و سکوت در دیوارها نفوذ کرده باشد. زن اول مرد هنوز در آن خانه زندگی می‌کرد؛ زنی که روزگاری شاید شبیه شبانه بوده، اما اکنون به حضوری خاموش تبدیل شده بود. نگاهش به شبانه نه خصومت داشت و نه مهربانی؛ فقط تهی بود، شبیه کسی که دیگر هیچ انتظاری از زندگی ندارد. روزهای نخست برای شبانه با ترس و تلاش برای سازگاری گذشت. زودتر از همه بیدار می‌شد، خانه را تمیز می‌کرد، غذا آماده می‌ساخت و حتی نفس کشیدنش را هم کنترل می‌کرد تا مزاحم نباشد. اما در خانه‌ای که خشونت به بخشی از ساختار آن تبدیل شده، هیچ تلاشی کافی نیست. شوهرش مردی بود که خشم را بی‌مقدمه نشان می‌داد؛ صدایش ناگهان بالا می‌رفت و دست‌هایش بدون تردید فرود می‌آمدند. بهانه‌ها گاهی کوچک بودند و گاهی نامعلوم، اما نتیجه همیشه یکسان بود: لت‌وکوب، تحقیر و سکوت. در این میان، تنها روشنایی کوچک زندگی شبانه، کودک سه‌ساله‌ای بود که در همان خانه زندگی می‌کرد؛ پسری از زن اول مرد. او اغلب ساکت بود و در گوشه‌ای می‌نشست. شاید به شبانه نزدیک شد چون در میان آن همه سردی، تنها کسی که به او لبخند می‌زد همین دختر جوان بود. شبانه برایش قصه می‌گفت، برایش غذا می‌گذاشت و شب‌ها کنارش می‌نشست تا نترسد. در دلش حسی شبیه مادری شکل گرفته بود؛ حسی کوتاه اما واقعی، که تنها معنای قابل‌تحمل آن روزها بود. اما حتی این حس نیز نتوانست او را از واقعیت خانه محافظت کند. روز پنجم، همه‌چیز به نقطه‌ی بی‌بازگشت رسید. روزی که مانند دیگر روزها آغاز شد، با کارهای تکراری و خستگی. اما وقتی مرد به خانه آمد، چیزی در نگاهش بود که ترس را در دل شبانه زنده کرد؛ خشمی سنگین‌تر از همیشه. بهانه‌ای کوچک کافی بود تا فریادها آغاز شود. شبانه تلاش کرد توضیح بدهد، اما کلماتش در میان صداها گم شدند. مرد جلو آمد. فاصله کوتاه شد. دستش بالا رفت. ضربه‌ها یکی پس از دیگری فرود آمدند؛ بی‌وقفه و بی‌رحم. شبانه به دیوار رسید، راهی برای عقب‌نشینی نداشت. کودک در گوشه‌ای ایستاده بود، با چشمانی وحشت‌زده و ناتوان. آخرین ضربه به سر شبانه خورد. برخورد با دیوار، صدایی کوتاه داشت؛ صدایی که برای او پایان بود. روی زمین افتاد، بی‌حرکت. خون آرام از پیشانی‌اش جاری شد. او را با شتاب به شفاخانه رساندند، اما زمان بازنمی‌گشت. داکتران از آسیب شدید مغزی و خون‌ریزی داخلی گفتند؛ امیدی کم‌رنگ. شبانه به کُما رفت؛ میان بودن و نبودن. پنج روز گذشت. مادرش آمد و بی‌صدا گریه کرد. پدرش بیرون ایستاد و سکوت کرد. هیچ‌کس آن فاصله میان زندگی و مرگ را پر نکرد. در روز پنجم، نفس‌هایش آرام شد و سپس متوقف گشت؛ بی‌خداحافظی، بی‌کلمه‌ای، بی‌فرصتی برای ماندن. خبر مرگش به کوچه رسید. زن‌ها جمع شدند، آه کشیدند، گفتند «بیچاره»، و سپس زندگی ادامه یافت؛ همان‌طور که همیشه ادامه پیدا می‌کند. کودک سه‌ساله در همان خانه ماند؛ با همان دیوارها، همان سکوت و همان پدر. شاید در ذهنش تصویری مبهم از مهربانی شبانه باقی بماند. او در گورستانی ساده دفن شد؛ بدون حرفی از آرزوهایش، بدون روایتی از آینده‌ای که هرگز فرصت نداشت. و حقیقت تلخ این است که شبانه تنها یک نام نیست. در بسیاری از گوشه‌های این سرزمین، چنین روایت‌هایی در سکوت تکرار می‌شوند؛ زیر سایه فقر، قرض و ساختارهایی که انتخاب را از زنان می‌گیرند. شبانه رفت، اما سکوتی که از او باقی مانده، هنوز در همان کوچه جریان دارد؛ سکوتی پر از حرف‌هایی که هیچ‌گاه گفته نشدند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


3 روز قبل - 94 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد اعلام کرده است که ۵.۶ میلیون کودک، از جمله ۱.۴ میلیون نوزاد، سال گذشته در افغانستان خدمات بهداشتی دریافت کردند. این سازمان امروز (دوشنبه، ۱۴ ثور) با نشر گزارشی گفته است که سال گذشته خدمات بهداشت اولیه به بیش از ۲۰ میلیون تن ارائه شده است. در بخشی از گزارش صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد آمده است که ۶۰ درصد از این افراد زنان بوده‌اند. یونیسف در ادامه افزوده است که ۱۰ میلیون کودک و مادر خدمات و منابع حیاتی پیشگیری از سوءتغذیه دریافت کرده‌اند. در ادامه آمده است که چهار میلیون کودک در مکاتب و طرح‌های آموزشی مبتنی بر جامعه و شرایط اضطراری، مواد آموزشی و تدریس دریافت کرده‌اند. در گزارش آمده است که ۲.۷ میلیون تن از خدمات اضطراری آب، فاضلاب و بهداشت (WASH) بهره‌مند شده‌اند. همچنین یونیسف ادامه تاکید کرده است که قصد دارد در سال ۲۰۲۶ میلادی بیش از یک میلیون کودک مبتلا به سوءتغذیه شدید را درمان کند.

ادامه مطلب