برچسب: محدودیت

4 ساعت قبل - 62 بازدید

سازمان ملل بر نقش آموزگاران زن در آموزش دختران افغانستان تاکید کرد

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد بر اهمیت نقش آموزگاران زن در آموزش و پرورش دختران افغانستان تاکید کرده است. این سازمان امروز (دوشنبه، ۱۳ میزان) به مناسبت روز جهانی آموزگار با نشر پیامی گفته است که زنان افغانستان می‌توانند با ادامه تحصیل و ورود به حرفه آموزگاری، در تقویت دانش و مهارت‌های دختران جوان نقش داشته باشند. این نهاد از نقش آموزگاران در پرورش نسل‌های آینده قدردانی کرد. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرد که آموزگاران افغانستان با «شور، دانش و تعهد» خود، زمینه پیشرفت و رشد نسل‌های آینده را فراهم می‌کنند. این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که پس از تسلط حکومت فعلی به قدرت، زنان و دختران با محدودیت‌های فزاینده در زمینه آموزش، تحصیل و اشتغال روبرو شده‌اند. حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


8 ساعت قبل - 68 بازدید

سازمان ملل: دسترسی ۷۰۰ هزار زن افغانستان به خدمات صحی و آموزشی بهبود یافت

برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که استفاده از انرژی خورشیدی در مکاتب و مراکز صحی، دسترسی صدها هزار زن و دختر در افغانستان به آموزش و خدمات صحی را بهبود بخشیده است. این برنامه امروز (دوشنبه، ۱۳ میزان) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این حمایت‌ها از جنوری ۲۰۲۳ میلادی تا سپتامبر ۲۰۲۶ میلادی ادامه داشته و در مجموع ۷۴۳ هزار و ۴۷۰ زن و دختر را در سراسر افغانستان پوشش داده است. برنامه توسعه سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرد که تامین انرژی خورشیدی برای این مراکز بخشی از تلاش‌ها برای بهبود دسترسی به خدمات اساسی در افغانستان بوده است. افغانستان با کمبود و دسترسی نابرابر به انرژی، به‌ویژه در مناطق دوردست و روستایی، مواجه است. مرکز‌های صحی و مکتب‌ها در برخی مناطق برای تامین برق مورد نیاز خود با مشکلات روبرو اند و استفاده از انرژی خورشیدی یکی از راهکارهایی است که برای تامین برق این مراکز و بهبود ارایه خدمات اساسی به کار گرفته می‌شود.

ادامه مطلب


10 ساعت قبل - 64 بازدید

یوناما: آموزگاران افغانستان با چالش‌های فراوان تدریس می‌کنند

یوناما یا دفتر هیأت معانت سازمان ملل متحد در افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که آموزگاران افغانستان، به‌ویژه در روستاها و مناطق دوردست با امکانات محدود و چالش‌های فراوان تدریس می‌کنند. یوناما امروز (دوشنبه، ۱۳ میزان) به‌مناسبت «روز جهانی آموزگار» می‌گوید با نشر پیامی در شبکه‌های اجتماعی گفته است: «آموزگاران افغانستان، به‌خصوص در قریه‌جات و مناطق دوردست کشور با وجود شرایط دشوار، امکانات محدود و چالش‌های فراوان، با تعهد و فداکاری به آموزش ادامه می‌دهند.» در اعلامیه آمده است که یوناما به این آموزگاران ادای احترام و از آنان قدردانی ویژه می‌کند. یوناما از آموزگارانی که با آموزش، الهام‌بخشی و راهنمایی، زندگی انسان‌ها را به‌سوی شکوفایی سوق می‌دهند و در ایجاد اساس «جوامع صلح‌آمیز و مرفه» نقش ارزشمندی ایفا می‌کنند، قدردانی کرده است. دفتر هیأت معانت سازمان ملل متحد در افغانستان تاکید کرد که در دنیای امروزی که بیش از پیش تحت تأثیر هوش مصنوعی، رسانه‌های اجتماعی و گسترش اطلاعات نادرست و گمراه‌کننده قرار گرفته است، نقش آموزگاران بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است. روز جهانی آموزگار در حالی فرا رسیده است که در افغانستان پنج سال می‌شود هزاران آموزگار به‌دلیل جنسیت خود و دانش‌آموزان‌شان خانه‌نشین شده‌اند. براساس گزارش سازمان ملل، حدود ۲.۶ میلیون دختر از آموزش بازماندند. یونیسف می‌گوید اخراج هفت هزار آموزگار زن، تعداد آموزگاران زن از ۷۳ هزار در سال ۲۰۲۲ به ۶۶ هزار در سال ۲۰۲۴ کاهش یافته است و ممکن است افغانستان تا سال ۲۰۳۰، حدود ۲۰ هزار آموزگار زن را از دست بدهد.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 52 بازدید

نصیراحمد اندیشه: حمایت از حقوق زنان افغانستان خیرات نیست

نصیراحمد اندیشه، نماینده دایمی افغانستان در دفتر سازمان ملل متحد در ژنو می‌گوید که حمایت از حقوق و صدای زنان و دختران افغانستان نباید به‌عنوان کمک یا خیرات تلقی شود، بلکه مسوولیتی مشترک و بخشی از عدالت است. آقای اندیشه گفته است که با وجود محدودیت‌ها بر حضور و فعالیت زنان و دختران در بخش‌های مختلف جامعه ادامه دارد، نهادهای حقوق بشری و ناظران بین‌المللی با مستندسازی وضعیت حقوق بشر و بازتاب صدای زنان افغانستان، نقش مهمی در آگاهی‌رسانی جهانی دارند. وی در تاکید کرده است که روایت مربوط به زنان افغانستان نباید تنها بر قربانی‌بودن آنان متمرکز باشد، بلکه مبارزات، ایستادگی و تلاش‌های آنان برای حفظ حقوق‌شان نیز باید برجسته شود. نماینده دایمی افغانستان در ژنو افزوده است که جامعه جهانی باید در کنار زنان و دختران افغانستان برای دفاع از حقوق اساسی آنان و فراهم‌سازی زمینه مشارکت‌شان در جامعه ایستادگی کند. اندیشه در نشست شصت‌وسوم شورای حقوق بشر سازمان ملل نیز بر دفاع از حقوق مردم افغانستان، به‌ویژه زنان و دختران تاکید کرده و از جامعه جهانی خواسته بود این حمایت را نه تنها در سخن، بلکه در عمل دنبال کند. در حالی نصیراحمد اندیشه از حقوق زنان و دختران افغانستان دفاع می‌کند که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 128 بازدید

یک نیمکت خالی؛ یک رویای ناتمام

روزی که سارا تصمیم گرفت کتاب‌هایش را از صندوق بیرون بیاورد، مدت زیادی فقط به آن‌ها نگاه کرد؛ بی‌آن‌که جرئت کند یکی‌شان را باز کند. گردوغبار روی جلدها نشسته بود و بعضی از ورق‌ها، در اثر ماندن طولانی‌مدت در جای بسته، زرد شده بودند. دستش را روی یکی از کتاب‌ها کشید و گرد آن را پاک کرد. چند لحظه بعد، کتاب را گشود؛ درست همان صفحه‌ای که سال‌ها پیش با خط خودش چند جمله را زیر آن خط کشیده بود. چشم‌هایش روی نوشته‌ها ماند، اما چیزی نگفت. مادرش که از کنار اتاق می‌گذشت، پرسید: «باز می‌خواهی درس بخوانی؟» سارا لبخند کم‌رنگی زد و گفت: «نه، فقط می‌خواستم ببینم هنوز یادم مانده یا نه.» اما خودش می‌دانست که موضوع فقط به یادآوردن درس‌ها مربوط نمی‌شود. او از این می‌ترسید که روزی برسد که حتی چیزهایی را که با شوق در مکتب آموخته بود، به خاطر نیاورد. سارا ۱۶ ساله است؛ دختری از کابل که تا چند سال پیش تصور می‌کرد آینده‌اش مسیری روشن و مشخص دارد. مکتب می‌رفت، برای امتحان‌ها آماده می‌شد، با دوستانش درباره نمره‌ها و درس‌های روز بعد حرف می‌زد و برای سال‌های آینده برنامه می‌ساخت. آن روزها، آینده برایش شاید دور بود، اما روشن به نظر می‌رسید. می‌خواست مکتب را تمام کند، وارد دانشگاه شود، حرفه‌ای بیاموزد و روزی کاری داشته باشد که بتواند با درآمدش به خانواده کمک کند. وقتی معلم از دانش‌آموزان می‌پرسید در آینده چه‌کاره خواهند شد، سارا بدون مکث پاسخ می‌داد. او می‌خواست کسی باشد که خودش برای زندگی‌اش تصمیم بگیرد. اما حالا، وقتی از او درباره آینده می‌پرسند، بیشتر سکوت می‌کند. از زمانی که دختران از ادامه آموزش در مکاتب بالاتر از صنف ششم محروم شدند، زندگی سارا نیز مانند هزاران دختر دیگر در افغانستان مسیر دیگری پیدا کرد. ابتدا فکر می‌کرد این وضعیت تنها چند هفته یا چند ماه طول خواهد کشید. حتی در روزهای نخست تعطیلی مکتب، کتاب‌هایش را مرتب در کیف می‌گذاشت. مادرش می‌گوید سارا هر صبح لباس‌هایش را آماده می‌کرد. منتظر بود کسی بگوید: «مکتب‌ها باز شدند.» اما آن جمله هرگز گفته نشد. صبح‌ها یکی پس از دیگری آمدند و رفتند. فصل‌ها تغییر کردند، سال‌ها گذشتند و دوستان سارا کم‌کم از او فاصله گرفتند. بعضی خانواده‌ها از افغانستان خارج شدند، برخی دختران به آموزش‌های آنلاین روی آوردند و برخی دیگر، مانند سارا، در خانه ماندند. در آغاز، هنوز امید داشت. هر خبر تازه‌ای درباره آموزش دختران برایش اهمیت داشت. اگر کسی می‌گفت احتمال بازشدن مکاتب وجود دارد، همان روز کتاب‌هایش را بیرون می‌آورد. اگر خبر دیگری منتشر می‌شد که این تصمیم دوباره به تأخیر افتاده است، کتاب‌ها را سر جایشان برمی‌گرداند. به گفته خودش، زندگی‌اش میان همین دو کار خلاصه شده بود؛ بیرون‌آوردن کتاب‌ها و دوباره گذاشتن آن‌ها در صندوق. رفته‌رفته اما امیدش کم‌رنگ‌تر شد. دیگر وقتی خبر تازه‌ای می‌شنید، مانند گذشته هیجان‌زده نمی‌شد. می‌گفت: «قبلاً فکر می‌کردم شاید فردا مکتب باز شود، حالا می‌گویم شاید سال آینده.» و بعد خودش می‌پرسید: «اگر سال آینده هم نشد، چه؟» این پرسش برای سارا از هر چیزی سنگین‌تر است. او اکنون بیشتر وقتش را در خانه سپری می‌کند. به مادرش در کارهای خانه کمک می‌کند، گاهی از خواهر کوچک‌ترش مراقبت می‌کند و بعضی روزها تلاش می‌کند از طریق تلفن همراه، درس‌های مختلف را دنبال کند. اما شرایط اقتصادی خانواده اجازه نمی‌دهد همیشه به اینترنت دسترسی داشته باشد. گاهی برای خرید یک بسته اینترنت، باید میان آن و چند نیاز ضروری دیگر خانواده یکی را انتخاب کنند. در چنین شرایطی، آموزش آنلاین نیز نتوانسته جای خالی مکتب را برای سارا پر کند. او می‌گوید درس‌خواندن با تلفن همراه و اینترنت ضعیف، هیچ‌وقت شبیه نشستن در صنف نیست. در مکتب می‌توانست دستش را بالا ببرد، از معلم سؤال بپرسد، پاسخ هم‌صنفی‌هایش را بشنود و اشتباهاتش را اصلاح کند. حالا اگر چیزی را نفهمد، گاهی مجبور است ساعت‌ها منتظر بماند تا بتواند پاسخ آن را پیدا کند. اما چیزی که بیشتر از همه آزارش می‌دهد، از دست‌دادن ارتباط با دوستانش است. سارا می‌گوید زمانی هر روز چند ساعت را با هم‌صنفی‌هایش سپری می‌کردند؛ درباره درس‌ها حرف می‌زدند، می‌خندیدند، از امتحان‌ها می‌ترسیدند و برای روزهای آینده برنامه می‌ساختند. حالا بعضی از همان دوستانش را فقط از طریق تلفن می‌بیند. یکی در خارج از افغانستان درس می‌خواند. دیگری در یک کشور همسایه زندگی می‌کند. چند نفر دیگر نیز مانند سارا در خانه مانده‌اند. وقتی عکس دوستانش را با لباس دانشگاه می‌بیند، سارا می‌گوید برایشان خوشحال می‌شود، اما نمی‌تواند از یک سؤال فرار کند: «اگر من هم فرصت داشتم، حالا کجا بودم؟» برای این سؤال پاسخی ندارد. پدر سارا کارگر است و درآمدش برای خانواده‌ای با چند عضو، به سختی کافی است. در خانه، صحبت درباره هزینه‌های زندگی بیشتر از صحبت درباره آینده سارا شده است. کرایه خانه، مواد غذایی، لباس و هزینه‌های روزمره، همه بر دوش خانواده سنگینی می‌کنند. سارا گاهی فکر می‌کند اگر می‌توانست درس بخواند و بعد وارد دانشگاه شود، شاید روزی می‌توانست کاری پیدا کند و به خانواده‌اش کمک کند. اما اکنون خودش نیز برای آینده به خانواده وابسته است. یکی دیگر از نگرانی‌های سارا، ازدواج است. او می‌گوید در جامعه‌ای که دختر فرصت درس‌خواندن و کارکردن نداشته باشد، گاهی خانواده‌ها زودتر به فکر ازدواج او می‌افتند. سارا هنوز نمی‌خواهد ازدواج کند. می‌گوید پیش از هر تصمیمی، می‌خواهد خودش را بسازد. «من نمی‌گویم هیچ‌وقت ازدواج نمی‌کنم. می‌گویم اول می‌خواهم درس بخوانم، چیزی یاد بگیرم و بعد خودم درباره زندگی‌ام تصمیم بگیرم.» برای او این خواسته بزرگی نیست. او تنها می‌خواهد فرصت داشته باشد. سمیه، یکی از دوستان سابق سارا، چندی پیش به او گفته بود شاید بهتر باشد یک مهارت فنی یاد بگیرد. سارا نیز تلاش کرده بود آموزش‌های خیاطی و برخی مهارت‌های دیگر را دنبال کند، اما خودش می‌گوید هیچ مهارتی نمی‌تواند جای خالی مکتب را برایش پر کند. «من می‌خواهم مهارت یاد بگیرم، اما دلم می‌خواهد هم‌زمان درس هم بخوانم.» سارا هنوز معلم سابقش را به یاد دارد. گاهی شماره او را در تلفن همراهش نگاه می‌کند و دلش می‌خواهد برایش پیام بفرستد، اما نمی‌داند چه بنویسد. یک بار فقط نوشته بود: «استاد، مکتب ما کی باز می‌شود؟» پیام را فرستاد، اما چند دقیقه بعد آن را پاک کرد. می‌گوید نمی‌خواست معلمش را هم ناراحت کند. در اتاق سارا گوشه کوچکی برای درس‌خواندن وجود دارد. روی میز، چند کتاب، دو قلم و یک دفتر قرار گرفته است. دفتر همان دفتری است که زمانی برای یادداشت درس‌هایش استفاده می‌کرد. صفحات آخر آن هنوز خالی مانده‌اند. وقتی درباره آن دفتر می‌پرسیم، می‌گوید: «می‌خواهم وقتی مکتب باز شد، از همین‌جا ادامه بدهم.» این جمله شاید ساده به نظر برسد، اما برای دختری که سال‌ها از آموزش دور مانده، معنای بزرگی دارد. سارا هنوز باور دارد که داستان زندگی‌اش تمام نشده است. او نمی‌خواهد سال‌هایی که از آموزش دور بوده، پایان آرزوهایش باشد. هنوز درباره دانشگاه حرف می‌زند، هنوز به کاری که می‌خواهد در آینده انجام دهد فکر می‌کند و هنوز کتاب‌هایش را نگه داشته است. اما در کنار امید، ترس نیز وجود دارد. می‌ترسد زمان آن‌قدر بگذرد که دیگر نتواند به آسانی به درس برگردد. می‌ترسد دوستانش جلوتر بروند و خودش عقب بماند. می‌ترسد خانواده‌اش به دلیل مشکلات اقتصادی تصمیم دیگری برای آینده او بگیرند و بیشتر از همه، می‌ترسد روزی خودش نیز باور کند که رؤیاهایش دیگر امکان تحقق ندارند. برای همین، هرچند گاهی از درس‌خواندن خسته می‌شود، کتاب‌ها را کنار نمی‌گذارد. شب‌ها، وقتی خانه ساکت می‌شود، سارا گاهی چراغ اتاقش را روشن می‌کند و چند صفحه از کتاب‌های قدیمی را می‌خواند. نه امتحانی در پیش دارد، نه معلمی از او درس می‌خواهد و نه کسی نمره‌ای برایش ثبت می‌کند. فقط می‌خواند؛ تا فراموش نکند که زمانی دانش‌آموز بوده است. گاهی کنار کتابش می‌نشیند و آینده‌ای را تصور می‌کند که در آن دوباره به مکتب رفته است. خودش را در صنف می‌بیند؛ در کنار دخترانی که مانند او سال‌ها منتظر مانده‌اند. صدای معلم را می‌شنود و دوباره همان حس قدیمی را تجربه می‌کند؛ حس تلاش برای رسیدن به یک هدف. بعد چشم‌هایش را باز می‌کند و دوباره اتاق کوچک خانه را می‌بیند. دروازه مکتب هنوز به روی او بسته است. با این حال، سارا می‌گوید اگر فردا به او بگویند مکاتب باز شده‌اند، برای رفتن حتی یک روز هم صبر نمی‌کند. «هرچقدر هم از درس‌ها دور شده باشم، دوباره شروع می‌کنم.» بعد کتابش را می‌بندد و آن را در همان صندوقی می‌گذارد که سال‌هاست بخشی از زندگی گذشته‌اش را در خود نگه داشته است. شاید برای دیگران، آن صندوق فقط یک صندوق قدیمی باشد؛ اما برای سارا، درون آن سال‌هایی قرار دارد که هنوز نمی‌خواهد از دست‌رفته حساب‌شان کند. او هنوز منتظر است. نه فقط برای بازشدن یک دروازه آهنی، بلکه برای بازشدن راهی که بتواند از طریق آن، دوباره آینده‌اش را خودش بسازد. تا آن روز، کتاب‌ها در صندوق می‌مانند، دفتر روی میز خاک می‌خورد و سارا هر بار که صدای دختران مکتب‌رو را از کوچه می‌شنود، برای چند لحظه به سوی پنجره می‌رود. به بیرون نگاه می‌کند. شاید چیزی نمی‌گوید، اما در نگاهش هنوز یک آرزوی ساده باقی مانده است؛ این‌که روزی دیگر لازم نباشد برای حق درس‌خواندن منتظر بماند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


4 روز قبل - 161 بازدید

شبانه راسخ اهل افغانستان در فهرست ۱۰۰ چهره‌ی تاثیرگذار مجله تایم قرار گرفت

شبانه بسیج راسخ، فعال آموزش و بنیان‌گذار مکتب رهبری افغانستان (سوله) به عنوان یکی از رهبران تاثیرگذار جهان سال ۲۰۲۶ میلادی در بخش «مدافعان» این فهرست قرار گرفته است. خانم راسخ با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است: «مجله تایم نام من را به‌عنوان یکی از اعضای TIME100 Next 2026 اعلام کرده است.» این فعال آموزش اهل افغانستان از قرارگرفتن نامش در فهرست ۱۰۰ چهره تأثیرگذار مجله‌ی تایم ابراز خوشحالی کرده و می‌گوید که این افتخار مربوط زنان افغانستان است. او تاکید کرد: «افتخار می‌کنم، سپاسگزارم و می‌دانم که اگرچه این افتخار به من تعلق دارد، اما از آن من نیست. این افتخار مربوط زنان افغانستان و امیدی است که آنان همچون آتشی در دستان‌شان با خود حمل می‌کنند.» شبانه راسخ افزوده است: «زنان و دختران افغانستان هرگز تسلیم نخواهند شد. روی خود را برنگردانید.» همچنین مجله‌ی تایم نیز در مطلبی نوشته است که شبانه بسیج‌ راسخ، در سال ۲۰۲۱ میلادی، زمانی که حکومت سرپرست دوباره به قدرت بازگشتند، تعهد خود به دانش‌آموزانش را به‌خوبی نشان داد. این مجله نوشته است که شبانه راسخ، پنج سال پیش سوابق تمامی دانش ‌آموزانش را برای محافظت از آن‌ها سوزاند تمامی آن‌ها را به کشور رواندا منتقل کرد. به گفته‌ی مجله‌ی تایم، مکتب زیر نظر شبانه راسخ، همراه با آکادمی آنلاینش، اکنون به بیش از ۴۳ هزار دانش‌آموز دارد. این مجله‌ گفته است که در سال ۲۰۲۶ میلادی، رهبری شبانه راسخ باعث شده است که جایزه معتبر Elevate Prize را دریافت کند. تایم تصریح کرد که محافظت از حق هر دختر برای آموختن، رشد کردن و رهبری کردن نباید امری استثنایی باشد؛ بلکه باید عادی‌ترین چیز ممکن باشد. تا زمانی که چنین نباشد، این تلاش ادامه خواهد داشت. قابل ذکر است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 108 بازدید

سازمان حمایت از رسانه‌های افغانستان خواستار آزادی کارکنان خبرگزاری آوا شد

سازمان حمایت از رسانه‌های افغانستان در تازه‌ترین مورد توقف فعالیت خبرگزاری صدای افغان (آوا) و بازداشت شماری از کارکنان این رسانه از سوی حکومت سرپرست را محکوم کرده و خواستار آزادی آنان شده است. این سازمان امروز (چهار‌شنبه، ۸ میزان) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که بازداشت خبرنگاران و کارکنان رسانه‌ای و محدودکردن فعالیت رسانه‌ها، دسترسی مردم به اطلاعات و آزادی بیان را محدود می‌کند. این سازمان از حکومت فعلی خواسته است که کارکنان بازداشت‌ شده خبرگزاری آوا را آزاد و درباره وضعیت و محل نگهداری آنان اطلاعات روشن ارایه کنند. سازمان حمایت از رسانه‌های افغانستان تاکد کرد که توقف فعالیت یک خبرگزاری و بازداشت خبرنگاران و کارکنان رسانه‌ای تنها اقدامی علیه یک نهاد رسانه‌ای نیست؛ بلکه چنین اقداماتی نمونه دیگری از محدودیت‌های فزاینده علیه فعالیت آزاد رسانه‌ها، دسترسی به اطلاعات و آزادی بیان در افغانستان است. این سازمان از سازمان ملل متحد، نهادهای حقوق بشری و سازمان‌های مدافع آزادی بیان خواسته است وضعیت خبرنگاران و کارکنان رسانه‌ای بازداشت‌شده در افغانستان را پی‌گیری کنند. این در حالی است که وزارت عدلیه روز پنج‌شنبه هفته گذشته فعالیت دفتر آوا در غرب کابل را متوقف و شماری از کارکنان این رسانه را بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل کرده‌اند. تا کنون اطلاعات روشنی درباره سرنوشت، محل نگهداری و دلایل قانونی بازداشت این افراد ارایه نشده است.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 84 بازدید

سازمان ملل از کسب‌وکارهای زنان و دختران در بغلان حمایت کرد

برنامه‌ توسعه‌ای سازمان ملل متحد در افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرد که از کسب‌وکارهای تحت رهبری زنان و تقویت تاب‌آوری در برابر سیلاب‌ها در بغلان حمایت کرده است. این نهاد امروز (چهارشنبه، ۸ میزان) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که حمایت از کسب‌وکارهای زنان و افزایش آمادگی در برابر سیلاب‌ها، برای ایجاد معیشت امن‌تر در بغلان ضروری است. برنامه‌ توسعه‌ای سازمان ملل متحد از جاپان و صندوق امانی ویژه‌ی افغانستان به‌دلیل حمایت از این برنامه قدردانی کرده است. این کمک در حالی صورت می‌گیرد که زنان در افغانستان با محدودیت‌های گسترده در زمینه کار و فعالیت‌های اقتصادی روبرو هستند و فرصت‌های درآمدزایی آنان کاهش یافته است. هم‌چنان سیلاب‌ها در بخش‌هایی از افغانستان به خانه‌ها، زمین‌های زراعتی و منابع درآمد مردم آسیب زده و خانواده‌های آسیب‌پذیر را با دشواری‌های بیشتر معیشتی روبرو کرده است. بغلان از ولایت‌هایی است که در سال‌های اخیر بارها شاهد سیلاب‌های شدید بوده است. قابل ذکر است که این رویدادها در کنار خسارت به خانه‌ها و زمین‌های زراعتی، زندگی و منابع درآمد خانواده‌های آسیب‌پذیر را نیز متاثر کرده‌ است.

ادامه مطلب


6 روز قبل - 90 بازدید

سازمان ملل: ۸۲ درصد نهادهای حامی زنان در افغانستان در آستانه‌ی تعطیلی قرار دارند

بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که پس از کاهش کمک‌های خارجی به افغانستان، نهادهای تحت رهبری زنان و نهادهای مدافع حقوق زنان در این کشور با کاهش شدید بودجه مواجه شده‌ و ۸۲ درصد نهادها در معرض خطر تعطیلی قرار دارند. این سازمان با نشر گزارشی گفته است که بر اساس یک نظرسنجی از ۷۴ نهاد زنان در ماه اپریل ۲۰۲۶ میلادی، تهیه کرده، نشان می‌دهد این نهادها از سال ۲۰۲۵ میلادی به بعد با کاهش بودجه مواجه شدند. بخش زنان سازمان ملل متحد گزارشی تحت عنوان «تأثیر کاهش کمک‌ها بر نهادهای تحت رهبری زنان و نهادهای مدافع حقوق زنان» تهیه کرده و نشان می‌دهد که کاهش کمک‌های خارجی فعالیت این نهادها را محدود کرده و خطر تعطیلی شماری از آن‌ها را افزایش داده است. در گزارش آمده است در حدی که ۶۱ نهاد، معادل ۸۲ درصد نهادهای تحت تحقیق گفته‌اند در معرض «خطر تعطیلی» قرار دارند. در این بررسی، مسوولان نهادها در مورد پی‌آمدهای کاهش کمک‌های مالی بر فعالیت‌های‌شان از جنوری ۲۰۲۵ به بعد، پاسخ داده‌اند. بر اساس یافته‌های این گزارش، ۷۲ درصد نهادهای مورد بررسی در سال ۲۰۲۵ کاهش بودجه را تجربه کرده‌اند. همچنین ۴۹ نهاد، معادل ۶۶ درصد پاسخ‌دهندگان، گفته‌اند که وضعیت مالی‌شان در سال ۲۰۲۶ نسبت به سال گذشته «بدتر» یا «بحرانی» شده است. بخش زنان سازمان ملل متحد دریافته است که از مجموع ۷۴ نهاد تحت تحقیق، یک نهاد «به‌طور دائمی» تعطیل شده و ۴۰ نهاد، معادل ۵۴ درصد، گفته‌اند طی ۱۲ ماه آینده احتمال تعلیق فعالیت یا تعطیلی کامل آن‌ها وجود دارد. بخش زنان سازمان ملل می‌گوید کاهش بودجه بر «توانایی و ظرفیت ارائه‌ی خدمات» نهادهای زنان و مدافع حقوق زن در افغانستان نیز اثر گذاشته است. در گزارش آمده است که ۷۷ درصد پاسخ‌دهندگان در گزارش سازمان ملل گفته‌اند ظرفیت آنان برای پاسخ‌گویی به نیازهای زنان و دختران «کم‌تر از سطح نیاز موجود» است و ۸۳ درصد نیز گزارش داده‌اند که نیازهای زنان و دختران به کمک‌ها نسبت به سال‌های گذشته «افزایش» یافته است. بر اساس این گزارش، ۶۲ درصد نهادهای مورد بررسی، اکنون زنان و دختران کم‌تری را نسبت به پیش از جنوری ۲۰۲۵ تحت پوشش قرار می‌دهند. همچنین ۵۴ درصد نهادها گفته‌اند که به‌دلیل محدودیت ظرفیت، ناچار شده‌اند زنان و دختران را در «فهرست انتظار» قرار دهند یا از پذیرش آنان خودداری کنند. قابل ذکر است که این وضعیت پس از بازگشت دونالد ترامپ، رییس‌جمهور امریکا به کاخ سفید در جنوری ۲۰۲۵ حاکم شده است. دقیقا از زمانی که ترامپ همه‌ی کمک‌های خارجی امریکا، به‌ویژه کمک‌های بشردوستانه به افغانستان را قطع کرد.

ادامه مطلب


7 روز قبل - 98 بازدید

سازمان ملل: از کسب‌وکارهای زنان در افغانستان حمایت می‌کنیم

برنامه‌ توسعه‌ای سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که برای حمایت از زنان و دختران کارآفرین در افغانستان، به‌ویژه در زمینه‌ی توسعه و بازاریابی محصولات‌شان، یک صندوق مالی ایجاد می‌کند. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این صندوق به هدف گسترش دسترسی زنان و دختران به منابع مالی، تقویت مهارت‌های کسب‌وکار، دیجیتال، مالی ایجاد خواهد شد. در ادامه آمده است که ارائه‌ی مشاوره و راهنمایی به زنان کارآفرین نیز یکی از اهداف این صندوق مالی می‌باشد. بر اساس این برنامه، در گام نخست ۱.۷ میلیون دالر سرمایه‌ی اولیه اختصاص خواهد یافت و در یک سال، حدود هزار و ۵۰۰ زن کارآفرین به‌صورت مستقیم و بیش از ۱۴ هزار نفر به‌صورت غیرمستقیم از آن بهره‌مند خواهند شد. این در حالی است که در سال‌های پسین و همزمان با محدودیت‌های گسترده بر کار زنان در بسیاری از نهادهای دولتی، مؤسسه‌ها و سازمان‌های بین‌المللی، شماری از زنان برای تامین نیازهای خانواده‌های‌شان به کسب‌وکارهای خصوصی روی آورده‌اند.

ادامه مطلب