برچسب: محدودیت

8 ساعت قبل - 22 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد، همزمان با ۲۴ جوزا، روز مادر در افغانستان، از نقش و تلاش‌های مادران در عرصه‌های آموزش، سلامت و مراقبت از خانواده‌ها قدردانی کرده است. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۲۴ جوزا) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این نهاد در روز مادر و تمامی روزهای سال در کنار مادران افغانستانی می‌ایستد؛ زنانی که به‌عنوان آموزگار، قابله، پرستار، مشاور تغذیه و امور اجتماعی، کارکنان صحی جامعه‌محور و یا مراقبان خانواده در خانه، نقش مهمی در زندگی کودکان و جوامع محلی ایفا می‌کنند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد، مادران در افغانستان را «قهرمانان» جامعه خوانده و از تلاش‌های آنان در پرورش نسل آینده و ارائه‌ی خدمات حیاتی به خانواده‌ها قدردانی کرده است. یونیسف در ادامه تاکید کرده است مادران، چه در محیط کار و چه در خانه، نقش اساسی در سلامت، آموزش و رفاه کودکان دارند و حمایت از آنان برای آینده‌ی افغانستان اهمیت ویژه‌ای دارد. این در حالی است که24 جوزا در افغانستان به عنوان روز مادر گرامی داشته می‌شود. این روز فرصتی برای قدردانی از نقش مادران در خانواده و جامعه است.

ادامه مطلب


8 ساعت قبل - 67 بازدید

صندوق امانی ویژه سازمان ملل متحد برای افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال گذشته‌ی میلادی بیش از ۳۶۵ هزار زن و دختر در پنج ولایت جنوبی افغانستان از برنامه‌های حمایتی این نهاد بهره‌مند شدند. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۲۴ جوزا) با نشر گزارشی گفته است که در ۲۰۲۵ میلادی به بیش از ۵۰۲ هزار نفر در افغانستان خدمات ارائه کرده که از این میان، بیش از ۳۶۵ هزار نفر آنان، زنان و دختران بودند. در گزارش آمده است که این برنامه در پنج ولایت جنوبی افغانستان اجرا شده و بر بهبود دسترسی به خدمات اساسی، ایجاد فرصت‌های معیشتی، افزایش تاب‌آوری در برابر تغییرها‌ی آب‌وهوای و توان‌مندسازی زنان تمرکز داشته است. صندوق امانی ویژه سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که بخش قابل توجهی از فعالیت‌های برنامه به حمایت از زنان و دختران اختصاص یافته تا آنان بتوانند از فرصت‌های اقتصادی و اجتماعی بیشتری بهره‌مند شوند. صندوق امانی ویژه‌ی سازمان ملل متحد در ادامه از کشورهای کمک‌کننده و نهادهای هم‌کار برای حمایت از اجرای این برنامه قدردانی کرده است. قابل ذکر است که زنان و دختران در افغانستان در سال‌های اخیر با چالش‌های گسترده‌ای در زمینه دسترسی به آموزش، اشتغال و خدمات اجتماعی مواجه بوده‌اند. نهادهای بین‌المللی بارها بر ضرورت ادامه‌ی حمایت از برنامه‌های توان‌مندسازی زنان و تقویت نقش آنان در توسعه جوامع محلی تاکید کرده‌اند. همچنین حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


10 ساعت قبل - 96 بازدید

همزمان با گذشت حدود یک هزار و ۷۲۸ روز از بسته بودن برای دختران دختران از صنف ششم، دیدبان حقوق افغانستان خواستار فراهم‌سازی فرصت بازگشت دختران به مکتب شد. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که نسلی هنوز پشت درهای بسته‌ی مکتب در انتظار است. دیدبان حقوق افغانستان پیش از این نیز، بارها خواستار بازگردندان حق آموزش دختران در افغانستان شده است. در نزدیک به پنج سال گذشته، نهادهای مدافع حقوق بشر و دولت‌ها همواره خواستار بازگشایی مکتب‌ها به روی دختران در افغانستان شده‌اند؛ اما حکومت سرپرست هنوز به این خواست‌ها پاسخی نداده است. قابل ذکر است که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


15 ساعت قبل - 43 بازدید

برنامه جهانی غذا در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که انتقال کمک‌های غذایی به افغانستان در سایه بی‌ثباتی‌های منطقه‌ای، بسته‌شدن مرزها و مسیرهای طولانی چندین هزار کیلومتری به یک عملیات پیچیده و چندلایه تبدیل شده است. این نهاد با نشر گزارشی گفته است که صدها هزار تن در افغانستان با گرسنگی و فقر شدید مواجه هستند. در گزارش آمده است که این وضعیت در نتیجه بحران‌های طبیعی، کاهش بودجه کمک‌های بشردوستانه و محدودیت‌های منطقه‌ای تشدید شده است. برنامه جهانی غذا در ادامه افزوده است که یکی از محموله‌های کمک غذایی شامل صدها تُن مواد غذایی از اندونزیا برای دانش‌آموزان افغانستان، ابتدا از طریق دریا به پاکستان منتقل شد، اما پس از بسته‌شدن مرزها، مسیر آن چندین‌بار تغییر کرد. این سازمان تاکید کرده است که این محموله سپس به دبی و بعد به یک مسیر زمینی جدید از طریق چندین کشور در خاورمیانه، قفقاز و آسیای مرکزی انتقال یافت؛ مسیری که بیش از ۸۰۰۰ کیلومتر به مسیر اولیه افزود. در ادامه آمده است که کاروان‌های امدادی در جریان این عملیات با تأخیرهای طولانی، بررسی‌های امنیتی و تشریفات گمرکی در ۷ مرز روبرو بوده‌اند، اما در نهایت موفق شده‌اند کمک‌ها را به کابل و سپس به ولایت‌های مختلف افغانستان برسانند. همچنین برنامه جهانی غذا در بخشی از گزارشش هشدار داده است که برای بسیاری از کودکان افغانستان، بیسکویت‌های غنی‌شده توزیع‌شده در مکتب‌ها، گاهی تنها غذای روزانه آنان محسوب می‌شود. در این گزارش تأکید شده است که با وجود تمام موانع، روند ارسال کمک‌ها ادامه دارد و جمله‌ای از یک مقام این نهاد نیز نقل شده است: «گرسنگی منتظر باز شدن مرزها نمی‌ماند.» بر اساس آمار برنامه‌ جهانی غذا، در حال حاضر بیش از ۱۷ میلیون شهروند افغانستان با ناامنی شدید غذایی روبرو هستند و نزدیک به پنج میلیون زن و کودک زیر پنج سال دچار سوءتغذیه‌ی شدید هستند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 55 بازدید

کمیته مدافعان حقوق بشر افغانستان از واکنش‌های تکراری جامعه‌ی جهانی در قبال زنان و دختران افغانستان انتقاد کرده و می‌گوید که زنان افغانستان از شنیدن «ابراز نگرانی» خسته شده‌اند. این کمیته با نشر اعلامیه‌ای خطاب به جامعه‌ی جهانی گفته است که زنان و دختران افغانستان اکنون بیش از هر زمان دیگری به اقدام عملی و حمایت موثر نیاز دارند. کمیته مدافعان حقوق بشر افغانستان در ادامه درباره رویدادهای اخیر هرات اشاره کرده و تاکید کرد که در سال‌های گذشته، عبارت «ابراز نگرانی» بیش از هر عبارت دیگری از سوی سازمان ملل، یوناما و نهادهای بین‌المللی در واکنش به وضعیت زنان افغانستان تکرار شده است. این کمیته افزوده است که گزارش‌دهی، مستندسازی موارد نقض حقوق بشر و ابراز نگرانی بخشی از مسوولیت نهادهای بین‌المللی است، اما این اقدامات به‌تنهایی برای پایان دادن به محرومیت زنان افغانستان کافی نیست. این کمیته در ادامه تصریح کرد که مسوولیت اخلاقی و سیاسی سازمان ملل، کشورهای عضو و نهادهای بین‌المللی فراتر از صدور بیانیه و ابراز نگرانی است. به گفته‌ی کمیته مدافعان حقوق بشر، جامعه‌ی جهانی باید از همه ابزارهای حقوقی، دیپلوماتیک و سیاسی برای حمایت مؤثر از زنان و دختران افغانستان بهره بگیرد.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 189 بازدید

سرک هنوز خلوت بود. نه از شلوغی همیشگی خبری بود، نه از صدای بوق موترها. فقط چند دکان نیمه‌باز، یک نانوایی و چند مرد که زودتر از بقیه شهر بیدار شده بودند، دیده می‌شد. در گوشه‌ای از پیاده‌رو، دختری روی یک چهارپایه کوتاه نشسته بود. جلوی پایش جعبه چوبی کوچکی بود که در آن دو بوتل واکس، یک برس سیاه و یک پارچه کهنه دیده می‌شد. دختر سرش پایین بود و بند کفش‌های خودش را مرتب می‌کرد. نامش فاطمه است؛ هفده ساله. نه داستان خاصی دارد و نه زندگی متفاوتی نسبت به هزاران دختر دیگر این شهر. اگر کسی از کنارش رد شود، شاید فقط او را به‌عنوان «دختر کفش‌رنگ‌کن» ببیند. اما پشت این تصویر ساده، زندگی‌ای جریان دارد که با تصمیم‌های سخت و ناخواسته شکل گرفته است. فاطمه در خانواده‌ای شش‌نفره زندگی می‌کند: پدر، مادر، سه خواهر کوچک‌تر و خودش. خانه‌شان در حاشیه شهر است؛ جایی که کرایه کمتر است، اما فاصله تا مرکز زیاد. پدرش پیش از این راننده موتر بود، اما بعد از مدتی موترش را فروخت تا قرض‌هایش را بدهد. حالا کار ثابت ندارد؛ بعضی روزها بارکشی می‌کند و بعضی روزها بیکار می‌ماند. مادرش خانه‌دار است؛ زنی که تمام عمرش را در همین چهار دیواری گذرانده و حالا تنها دل‌خوشی‌اش زنده‌ماندن فرزندانش است. تا قبل از بسته‌شدن مکاتب، فاطمه شاگرد صنف دهم بود. هر روز مسیر طولانی خانه تا مکتب را پیاده می‌رفت. گاهی خسته می‌شد، اما شکایت نمی‌کرد. مکتب برایش فقط درس نبود؛ جایی بود که احساس می‌کرد دیده می‌شود و شنیده می‌شود. معلم ادبیاتش همیشه می‌گفت: «فاطمه، اگر بخواهی، می‌توانی خوب بنویسی.» همین یک جمله برایش کافی بود تا شب‌ها مشقش را با دقت انجام دهد. وقتی مکاتب بسته شد، فاطمه مثل خیلی‌ها اول منتظر ماند. گفتند موقت است و دوباره باز می‌شود. اما روزها گذشت و هیچ تغییری نیامد. اوایل، هنوز برنامه روزانه داشت: صبح بیدار می‌شد، کتاب می‌خواند و تمرین می‌نوشت. اما وقتی دید هیچ‌کس از آینده چیزی نمی‌داند، انگیزه‌اش کم‌کم از بین رفت. در همان روزها، وضعیت خانه هم بدتر شد. قرض‌ها بیشتر شد و مصرف دوا برای مادرش افزایش یافت. خواهرانش مکتب ابتدایی می‌رفتند و هرچند هزینه‌شان کم بود، اما صفر هم نبود. فاطمه احساس می‌کرد فقط مصرف است، نه کمک. این احساس آرام‌آرام سنگین شد. اولین بار فکر کار کردن از جایی آمد که انتظارش را نداشت. یک روز که برای خرید سبزی بیرون رفته بود، دید دختری هم‌سن خودش کنار سرک کفش رنگ می‌کند. دختر نه می‌خندید، نه حرف می‌زد؛ فقط کار می‌کرد. مردم می‌آمدند و می‌رفتند. فاطمه ایستاد و نگاه کرد، نه از روی کنجکاوی، بلکه از روی مقایسه. با خودش گفت: «او هم مثل من است. چرا او می‌تواند و من نه؟» چند روز بعد، موضوع را با پدرش در میان گذاشت. پدر اول مخالفت کرد و گفت: «این کار برای دختر خوب نیست.» اما وقتی فاطمه از وضعیت خانه، از قرض‌ها و از شرمندگی‌ای که هر شب می‌بیند، گفت، پدرش چیزی نگفت. سکوتش یعنی اجازه. روز اول، فاطمه هنوز مطمئن نبود. دلش می‌خواست کسی او را نشناسد. چادرش را محکم‌تر بست و جعبه واکس را از همان دختر قبلی قرض گرفت. کنار سرک نشست. دست‌هایش سرد بود؛ نه از هوا، بلکه از ترس. اولین مشتری چند دقیقه طول کشید تا بیاید؛ مردی میانسال که بدون نگاه‌کردن گفت: «سیاه کن.» فاطمه کفش را گرفت. دست‌هایش لرزید. واکس زیاد زد؛ کفش براق شد، اما نه تمیز. مرد پول داد و رفت؛ نه تشکر، نه اعتراض. آن روز فقط ۸۰ افغانی درآمد داشت. وقتی پول را به مادرش داد، مادر چیزی نگفت؛ فقط پول را گرفت و در گوشه‌ای گذاشت. اما شب، وقتی فکر می‌کرد فاطمه خواب است، آرام گفت: «خدا کند مجبور نبودی.» روزهای بعد بهتر شد. فاطمه یاد گرفت؛ یاد گرفت کجا بنشیند که مشتری بیشتر باشد، چه وقت حرف نزند و چه وقت فقط سرش پایین باشد. کم‌کم درآمدش به ۱۵۰ افغانی رسید و بعضی روزها، اگر شلوغ بود، به ۲۰۰ افغانی هم می‌رسید. این پول سهم بزرگی از مصارف خانه را پوره می‌کرد. فاطمه حالا برنامه مشخصی دارد: صبح‌ها زود می‌رود، قبل از شلوغی؛ ظهر برمی‌گردد و نان می‌خورد، دوباره عصر می‌رود. بعضی وقت‌ها خسته است، کمرش درد می‌کند و انگشتانش خشک می‌شود. اما وقتی می‌بیند خانه بدون قرض می‌چرخد، ادامه می‌دهد. دلتنگی برای مکتب هنوز هست، اما دیگر مثل قبل دردناک نیست. شاید چون عادت کرده یا چون زندگی اجازه نداد بیشتر فکر کند. با این حال، شب‌ها گاهی کتاب‌هایش را ورق می‌زند. بعضی درس‌ها را یادش رفته، بعضی را نه. هنوز می‌گوید: «اگر باز شود، برمی‌گردم.» اما این را آرام می‌گوید، طوری که اگر نشد، خودش هم نشنود. وقتی از فاطمه می‌پرسی چه پیامی برای دختران دیگر دارد، زیاد حرف نمی‌زند. بعد از مکثی طولانی می‌گوید: «امید را کسی به ما نمی‌دهد. خودمان باید نگهش داریم. حتی اگر کوچک باشد. حتی اگر فقط برای زنده‌ماندن باشد.» او کفش رنگ می‌کند؛ نه برای افتخار و نه برای داستان‌شدن، فقط برای این‌که خانه‌شان خاموش نماند. فاطمه قهرمان نیست، فقط دختری است که وقتی راه بسته شد، ایستاد و راه دیگری پیدا کرد؛ راهی که سخت است، اما واقعی است. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 روز قبل - 54 بازدید

همزمان با روز جهانی مبارزه با کار کودکان، دفتر هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان می‌گوید که کودکان به ویژه دختران محروم از آموزش بیشتر در معرض کارهای زیان‌بار قرار می‌گیرند و استثمار می‌شوند. یوناما با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که کودکان در سراسر افغانستان در جاده‌ها، بازارها، مزارع، معادن و کارگاه‌ها به «کارهای دشوار و خطرناک» مشغول‌اند. امروز (جمعه، ۲۲ جوزا) مصادف با «روز جهانی مبارزه با کار کودکان» که از امسال با شعار «کارت سرخ به کار کودکان: بازی عادلانه برای کودکان، کار شایسته برای بزرگسالان» تجلیل می‌شود. این سازمان در بخشی از پیامش تاکید کرده است که کودکان باید «فرصت آموختن، بازی و رشد در محیط امن و سالم» را داشته باشند. دفتر نمایندگی سازمان ملل گفته است: «هنگامی که کودکان به‌ویژه دختران از آموزش محروم می‌شوند بیشتر در معرض کارهای زودهنگام، زیان‌بار و استثمار قرار می‌گیرند.» در ادامه آمده است که محدودیت‌های حکومت سرپرست علیه کار زنان، اغلب خانواده‌ها را وادار می‌سازد تا برای تأمین نیازهای اقتصادی خود به کار کودکان متکی شوند. یوناما افزوده است که کودکان شایسته‌ی فرصت‌های برابر برای بازی، دسترسی به آموزش و حفاظت در برابر استثمار، سوءاستفاده و آسیب هستند. قابل ذکر است که وضعیت کودکان در افغانستان همواره ناگوار گزارش می‌شود. براساس آمارهای نهادهای مرتبط به سازمان ملل متحد در سال ۲۰۲۵ میلادی میلادی، بیش از ۲.۲ میلیون کودک دختر به دلیل محدودیت‌ها از آموزش محروم شده‌، بیش از یک میلیون کودک به دلیل گسترش فقر به کارهای شاقه روی آورده‌اند و بیش از ۳.۵ میلیون کودک زیر پنج سال به دلیل گرسنگی و ناامنی غذایی دچار سوءتغذیه هستند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 66 بازدید

نهاد «افغانستان عاری از پولیو» در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که کارزار تطبیق واکسن پولیو در ولایت ننگرهار به‌منظور ریشه‌کن کردن این بیماری در افغانستان، آغاز می‌شود. این نهاد امروز (پنج‌شنبه، ۲۱ جوزا) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که کارزار واکسن پولیو روز شنبه هفته‌ی آینده در ولسوالی‌های ولایت ننگرهار برگزار خواهد شد. براساس اعلام این نهاد، در این کارزار واکسن تزریقی (fIPV) و واکسین قطره‌ای پولیو (OPV) برای کودکان تطبیق می‌شود. همچنین نهاد «افغانستان عاری از پولیو» در ادامه تاکید کرده است که تطبیق هم‌زمان این دو نوع واکسن، سیستم معافیتی کودکان را تقویت کرده و در جلوگیری از شیوع ویروس پولیو نقش مهمی دارد. این نهاد از خانواده‌ها خواسته است تا برای محافظت از کودکان خود در برابر بیماری فلج اطفال، آنان را واکسن کنند. همچنین صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) نیز اعلام کرده بود که فلج اطفال (پولیو) درمان ندارد، اما قابل پیش‌گیری است و هر کودک باید در برابر این بیماری محافظت شود. افغانستان و پاکستان کشورهای هستند که بیماری پولیو به‌گونه کامل در آن‌ها محو نشده است. قابل ذکر است که در سال ۲۰۲۵ میلادی نُه مورد مثبت بیماری فلج اطفال در افغانستان ثبت شده بود، اما در سال جاری میلادی تا کنون از ثبت موارد جدید، گزارش نشده است. همچنین سازمان جهانی صحت هشدار داده است که تا زمان ریشه‌کنی کامل پولیو در سطح جهان، افغانستان همچنان در معرض خطر انتقال بین‌المللی ویروس است و همکاری با برنامه‌های جهانی و هماهنگی با پاکستان برای واکسینه کردن جمعیت در مناطق مرزی ضروری است. این نهاد نسبت به افزایش خطر ویروس‌های مشتق از واکسن (cVDPV) در برخی مناطق جهان هشدار داده و تاکید کرده است که واکسیناسیون گسترده و نظارت مستمر، تنها راه جلوگیری از شیوع بیش‌تر بیماری است.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 60 بازدید

خالده پوپل، کاپیتان پیشین تیم ملی فوتبال زنان افغانستان، از سوی مجله تایم در فهرست ۱۰۰ چهره تاثیرگذار ورزش جهان در سال ۲۰۲۶ میلادی قرار گرفته است. مجله تایم در این فهرست، برای نخستین‌بار تاثیرگذارترین شخصیت‌های دنیای ورزش را معرفی و ستایش می‌کند. در گزارش آمده است که نام خالده پوپل در این فهرست، به دلیل نقش برجسته او در توسعه ورزش زنان و حمایت از حقوق ورزشکاران زن افغانستان صورت گرفته است. خانم پوپل پس از سال‌ها فعالیت در عرصه فوتبال و دفاع از حقوق زنان، به یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های ورزش افغانستان در سطح بین‌المللی تبدیل شده است. مجله تایم در معرفی خالده پوپل نوشته است که او در سال ۲۰۰۷ میلادی از بنیان‌گذاران نخستین تیم ملی فوتبال زنان افغانستان بوده و علاوه بر حضور در میدان، برای گسترش فوتبال زنان و افزایش مشارکت دختران در این ورزش نیز تلاش کرده است. در ادامه آمده است که با قدرت‌گیری دوباره حکومت سرپرست، ورزش زنان در افغانستان عملاً متوقف شد و فدراسیون فوتبال افغانستان در سال ۲۰۲۱ میلادی تیم ملی زنان را منحل کرد و در پی این تحولات، بسیاری از فوتبالیست‌های زن، از جمله خالده پوپل، ناچار به ترک کشور شدند. تایم می‌افزاید که پوپل پس از مهاجرت به دنمارک به فعالیت‌های خود ادامه داد و در ایجاد و سازمان‌دهی تیم «افغان وومن یونایتد» نقش محوری داشت؛ تیمی متشکل از فوتبالیست‌های زن افغانستان که در کشورهای مختلف زندگی می‌کنند. بر اساس این گزارش، خالده پوپل رهبری کارزارهایی را برای به‌رسمیت شناخته شدن این تیم از سوی فدراسیون جهانی فوتبال (فیفا) بر عهده داشت. این کارزارها سرانجام در اپریل امسال به نتیجه رسید و فیفا این تیم را به رسمیت شناخت. با این تصمیم، بازیکنان افغانستانی عضو «افغان وومن یونایتد» می‌توانند در رقابت‌های بین‌المللی، از جمله مسابقات انتخابی المپیک تابستانی ۲۰۲۸ شرکت کنند. فهرست «۱۰۰ چهره اثرگذار ورزش جهان» هر سال از سوی مجله تایم منتشر می‌شود و از ورزشکاران، مربیان و شخصیت‌هایی که تأثیر چشمگیری بر دنیای ورزش گذاشته‌اند، تقدیر می‌کند.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 91 بازدید

در پی بازداشت زنان و دختران به دلیل عدم رعایت حجاب اسلامی در هرات، ریاست اطلاعات و فرهنگ این ولایت اعلام کرده است که صدای زنان عورت است، پوشاندن تمام بدن زن لازم است، و پنهان کردن روی زن به سبب ترس از فتنه ضروری است. آژانس خبری باختر که تحت کنترول حکومت سرپرست قرار دارد،  امروز (چهارشنبه، ۲۰ جوزا) اطلاعیه‌ای درباره پوشش زنان منتشر کرده و در آن آمده است که زنان مسلمان مکلف هستند بدن و روی خویش را از نامحرمان پنهان کنند و ستر زنان مسلمان و صالح از زنان کافر و فاسق از ترس فتته واجب است. در ادامه آمده است که نگاه کردن مردان بالغ بیگانه به بدن و روی زنان و نگاه کردن زنان بالغ به مردان بیگانه حرام است. در این اطلاعیه آمده است که هرگاه زن بالغ برای حاجت ضروری از خانه بیرون شود مکلف است صدا، روی و بدن خود را ستر نماید. این دستورات ماده سیزدهم «قانون امر به معروف» حکومت فعلی است. ریاست اطلاعات و فرهنگ هرات در این اطلاعیه پوشش تمام بدن زن، پنهان کردن صورت، نازک و چسبان نبودن لباس، ممنوعیت بلند کردن صدا و همچنین ممنوعیت نگاه مردان بیگانه به زنان را الزامی عنوان کرده و خروج بدون ضرورت زنان از خانه را محدود ساخته است. براساس معلومات منابع نیروهای حکومتی پس از سرکوب اعتراضات مردمی در جبرئیل هرات، وضعیت امنیتی را در این شهر تشدید کرده است.

ادامه مطلب