برچسب: محدودیت

5 ساعت قبل - 38 بازدید

بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که دختران هر روز در مکتب، ورزش، نوآوری، حرفه‌ها و دیگر عرصه‌ها در سراسر جهان کلیشه را به چالش می‌کشند. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۳ جوزا) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود از همه خواسته است که توان‌مندی زنان و دختران را همیشه به یاد داشته باشند. همچنین بخش زنان سازمان ملل متحد در ادامه خواستار ایجاد جهانی شده که فرصت‌های برابر را در دسترس دختران قرار بدهد. این در حالی است که دختران در افغانستان، از دسترسی به حقوق ابتدایی خود مانند حق آموزش، حق آزادی رفت‌وآمد و حق کار و حضور در جامعه محروم هستند. حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


5 ساعت قبل - 63 بازدید

ریاست اطلاعات و فرهنگ ولایت قندهار می‌گویند که مامورین استخبارات و این ریاست، رادیوهای محلی تحسین‌القرآن، سانگه و زما زیور را در این ولایت متوقف کرده‌اند. این ریاست با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این رسانه‌ها را به دلیل نداشتن جواز رسمی، نپرداختن مالیات و نشرات «غیرمعیاری» بسته است. مسوولان محلی حکومت سرپرست در ولایت قندهار گفته‌ است که به رادیوهای محلی دیگر در قندهار نیز توصیه کرده‌ تا نشرات خود را «مطابق اصول اسلامی» تنظیم کنند. در حال حاضر ۱۵ رادیوی محلی در قندهار فعالیت دارند که تازه بر نشرات سه رادیو از میان آن‌ها ممنوعیت وضع کرده‌ است. استخبارات چند روز پیش نیز نشرات یک رادیوی محلی در بامیان را متوقف کرد. بر اساس گزارش مرکز خبرنگاران افغانستان، مسوولان محلی دلیل بسته‌شدن رادیو بامیان را نداشتن جواز معتبر گفته است، اما مسوولان این رادیو چندین‌بار برای تمدید جواز اقدام کرده بودند. رادیو بامیان در سال ۱۳۸۲ آغاز به کار کرده و نخستین رادیوی خصوصی در این ولایت بود. نهادهای حامی رسانه‌ها بارها از محدودیت‌ها و نقض آزادی بیان در افغانستان انتقاد کرده‌اند. یوناما از مسوولان حکومت فعلی خواسته است که به قوانین بین‌المللی حقوق بشر احترام بگذارد و اجازه دهد خبرنگاران بدون ترس کار کنند.

ادامه مطلب


8 ساعت قبل - 67 بازدید

سازمان جهانی صحت در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با حمایت بانک توسعه‌ی اسلامی، خدمات جامع و رایگان درمان فیستول ولادی برای زنان در افغانستان فراهم شده است. این سازمان امروز (یک‌شنبه، ۳ جوزا) در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که فیستول ولادی به‌گونه‌ی کامل قابل درمان است و هیچ زنی نباید از خدمات حیاتی صحی محروم بماند. سازمان جهانی صحت در ادامه تاکید کرده است که خدمات درمان رایگان برای زنان مبتلا به فیستول ولادی در شفاخانه رابعه‌ی بلخی در کابل و شفاخانه حوزوی میرویس در قندهار ارائه می‌شود. بر بنیاد آمار صندوق جمعیت سازمان ملل متحد، حدود ۱۵ هزار زن در افغانستان با فیستول ولادی زندگی می‌کنند. این بیماری معمولاً در نتیجه‌ی زایمان دشوار و طولانی‌مدت بدون مراقبت صحی مناسب ایجاد می‌شود و سبب آسیب میان مجرای زایمان و مثانه یا روده می‌شود. بسیاری از زنانی که پس از زایمان به فیستول زایمانی دچار می‌شوند، قادر به کار نیستند و با فشارهای شدید روانی مواجه می‌شوند. آن‌ها اغلب به دلیل شرم، دسترسی محدود به خدمات تخصصی و ناآگاهی از امکان درمان، در سکوت رنج می‌کشند. همچنین سازمان جهانی صحت چندی پیش در گزارشی نوشت که میزان مرگ‌ومیر مادران در افغانستان برابر با ۵۲۱ مورد در هر ۱۰۰ هزار تولد زنده است. این در حالی است که حکومت سرپرست از زمان تسلط دوباره بر افغانستان محدودیت‌های گسترده‌ای بر دسترسی زنان به خدمات صحی وضع و در برخی ولایت‌ها، درمان بیماران زن بدون داشتن یک محرم مرد را ممنوع کرده‌اند.

ادامه مطلب


15 ساعت قبل - 66 بازدید

صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که ۱۵ هزار زن و دختر در افغانستان به بیماری «فیستول ولادی» مبتلا هستند. این نهاد با نشر پیامی به‌مناسبت «روز جهانی پایان دادن به فیستول ولادی» در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که افغانستان از نظر ابتلا به این بیماری، پنجمین کشور جهان است. صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که این بیماری باعث معلولیت و انزوای اجتماعی می‌شود. در اعلامیه آمده است که پیش‌گیری و درمان آن نیاز به خدمات صحی، جراحی ایمن و دسترسی به لوازم ضروری طبی دارد. قابل ذکر است که بیماری فیستول زایمانی، یک آسیب شدید ناشی از زایمان طولانی و دشوار است و سبب مشکلات مزمن سلامتی، انگ اجتماعی، نشت مداوم و غیرقابل کنترل ادرار و یا مدفوع می‌شود. بسیاری از زنانی که پس از زایمان به فیستول زایمانی دچار می‌شوند، قادر به کار نیستند و با فشارهای شدید روانی مواجه می‌شوند. آن‌ها اغلب به دلیل شرم، دسترسی محدود به خدمات تخصصی و ناآگاهی از امکان درمان، در سکوت رنج می‌کشند. همچنین سازمان جهانی صحت چندی پیش در گزارشی نوشت که میزان مرگ‌ومیر مادران در افغانستان برابر با ۵۲۱ مورد در هر ۱۰۰ هزار تولد زنده است. این در حالی است که حکومت سرپرست از زمان تسلط دوباره بر افغانستان محدودیت‌های گسترده‌ای بر دسترسی زنان به خدمات صحی وضع و در برخی ولایت‌ها، درمان بیماران زن بدون داشتن یک محرم مرد را ممنوع کرده‌اند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 68 بازدید

صدای کیبورد در اتاق کوچک ملیکا، بیشتر از هر صدای دیگری در خانه شنیده می‌شد. بیرون، کوچه هنوز در تاریکی سحر فرو رفته بود و برق، برای چندمین بار در آن هفته، قطع شده بود. تنها روشنایی اتاق، نور کم‌رنگ لپ‌تاپی بود که با باتری نیمه‌جان کار می‌کرد. ملیکا شالش را محکم‌تر دور شانه‌هایش پیچید و دوباره به صفحهٔ مانیتور خیره شد. چند خط کد هنوز مشکل داشت و باید پیش از طلوع آفتاب اصلاح می‌شد، چون مشتری منتظر بود وب‌سایتش صبح فعال شود. در گوشهٔ اتاق، مادرش روی تشک نازکی خوابیده بود و سرفه‌های خشک پدرش، هرچند دقیقه یک‌بار، سکوت خانه را می‌شکست. بوی چای سیاه و دود بخاری زغالی در هوا پیچیده بود. این اتاق کوچک حالا هم دفتر کار بود، هم صنف آموزشی، هم محل جلسه‌های آنلاین و هم جایی که پنج دختر جوان تلاش می‌کردند زندگی‌شان را از فروپاشی نجات دهند. سه سال پیش، هیچ‌کدام از آن‌ها تصور نمی‌کردند روزی سرنوشت‌شان به چنین جایی برسد. ملیکا و دوستانش در دانشکده کامپیوتر ساینس دانشگاه هرات درس می‌خواندند. آن‌ها از معدود دخترانی بودند که خانواده‌هایشان اجازه داده بودند در رشته‌ای تخنیکی تحصیل کنند. بیشتر روزها تا عصر در لابراتوارهای دانشگاه می‌ماندند؛ پروژه می‌ساختند، روی طراحی وب‌سایت کار می‌کردند و دربارهٔ آینده حرف می‌زدند. ملیکا همیشه می‌گفت بعد از فراغت می‌خواهد یک شرکت تکنالوژی بسازد تا دختران افغان بتوانند بدون وابستگی در آن کار کنند. دوستانش به شوخی می‌گفتند: «اول بگذار فارغ شویم، بعد شرکت هم جور می‌کنیم.» اما آن شوخی، خیلی زود به حسرت تبدیل شد. وقتی دروازهٔ دانشگاه‌ها به‌روی دختران بسته شد، همه‌چیز ناگهان متوقف گردید. آن روز، فضای دانشگاه هرات شبیه خانه‌ای بود که عزادار شده باشد. دختران آرام از دهلیزها عبور می‌کردند و هیچ‌کس نمی‌دانست چه باید بگوید. بعضی‌ها گریه می‌کردند و بعضی‌ها فقط به زمین نگاه می‌دوختند. ملیکا هنوز آخرین باری را که از دروازهٔ دانشگاه بیرون شد به یاد دارد؛ روزی سرد که باد، خاک را در صحن دانشگاه می‌چرخاند و او احساس می‌کرد بخشی از زندگی‌اش همان‌جا جا مانده است. فقط یک سال تا فراغت‌شان باقی مانده بود. پس از آن، روزهای طولانی و سنگینی آغاز شد. ملیکا بیشتر وقتش را در خانه می‌گذراند. صبح‌ها صدای رفت‌وآمد مردم در کوچه را می‌شنید و تا ظهر در اتاق خاموش می‌نشست. لپ‌تاپش روی میز خاک می‌خورد. گاهی مادرش آهسته می‌گفت: «کاش حداقل درست تمام می‌شد.» پدرش چیزی نمی‌گفت، اما سکوتش سنگین‌تر از هر حرفی بود. وضعیت اقتصادی خانواده نیز هر روز بدتر می‌شد. پدرش که سال‌ها کارگر ساختمانی بود، دیگر توان کار سنگین نداشت. قیمت آرد، روغن و مواد اولیه پیوسته بالا می‌رفت. بسیاری از شب‌ها، مادرش تلاش می‌کرد غذا کمتر مصرف شود تا برای فردا هم چیزی باقی بماند. در همان روزها، چندین بار صحبت فروش لپ‌تاپ ملیکا پیش آمد. مادرش می‌گفت شاید بتوانند با پول آن، چند ماه مواد غذایی بخرند. همین ترس باعث شد ملیکا دوباره لپ‌تاپش را روشن کند. او شبی به چهار دوست نزدیکش ــ شبنم، سارا، نادیه و فرشته ــ پیام فرستاد. هر پنج نفر هنوز در شوک تعطیلی دانشگاه بودند. بعضی‌هایشان حتی برای مدتی کاملاً درس و برنامه‌نویسی را کنار گذاشته بودند. اما وقتی دوباره باهم صحبت کردند، متوجه شدند هنوز چیزی در وجودشان خاموش نشده است. آن‌ها ساعت‌ها دربارهٔ وضعیت‌شان حرف زدند؛ دربارهٔ ترس، بیکاری، فشار خانواده‌ها و آینده‌ای که ناگهان نامعلوم شده بود. در پایان همان تماس، ملیکا گفت: «اگر کسی برای ما فرصت نمی‌سازد، شاید مجبور شویم خودمان آن را بسازیم.» چند هفته بعد، آن‌ها کارشان را آغاز کردند. نه دفتری وجود داشت و نه سرمایه‌ای. تنها چیزی که داشتند، پنج لپ‌تاپ قدیمی، اینترنت ضعیف و مهارت‌هایی بود که در دانشگاه آموخته بودند. آن‌ها یک شرکت کوچک مجازی ساختند؛ تیمی که از خانه‌های مختلف در هرات باهم کار می‌کرد. ملیکا بیشتر مسئول هماهنگی پروژه‌ها شد، شبنم طراحی وب انجام می‌داد، سارا روی دیتابیس کار می‌کرد، نادیه فرانت‌اند می‌ساخت و فرشته آموزش و ارتباط با شاگردان را مدیریت می‌کرد. شروع کار بسیار دشوار بود. پیدا کردن مشتری در جامعه‌ای که هنوز به کار آنلاین و مخصوصاً کار دختران اعتماد نداشت، ساده نبود. بعضی‌ها وقتی می‌فهمیدند اعضای تیم دختر هستند، دیگر پاسخ نمی‌دادند. برخی مشتری‌ها نیز حاضر نبودند پول کامل بپردازند. اما آن‌ها مجبور بودند ادامه دهند، چون راه دیگری نداشتند. نخستین پروژه‌شان طراحی یک وب‌سایت ساده برای یک فروشگاه کوچک بود. پول آن پروژه آن‌قدر کم بود که حتی به‌سختی هزینهٔ اینترنت‌شان را جبران می‌کرد، اما برای آن پنج دختر معنای دیگری داشت. آن پروژه ثابت کرد که هنوز می‌توانند کار کنند، هنوز می‌توانند درآمد داشته باشند و هنوز زندگی‌شان کاملاً متوقف نشده است. پس از آن، کم‌کم پروژه‌های بیشتری رسید. یک مرکز آموزشی از آن‌ها سیستم ثبت شاگردان خواست. یک تجارت محلی نیز درخواست کرد دیتابیس محصولاتش را تنظیم کنند. بعضی شب‌ها تا سحر بیدار می‌ماندند تا پروژه‌ها را تحویل دهند، چون اینترنت شب‌ها بهتر بود. در زمستان، هنگام کار، دست‌هایشان از شدت سرما بی‌حس می‌شد. گاهی برق می‌رفت و آن‌ها مجبور بودند با پاوربانک یا اینترنت موبایل، کار را ادامه دهند. اما چیزی که این شرکت را متفاوت ساخت، فقط پروژه‌های آنلاین نبود. روزی یکی از دختران هم‌دانشگاهی سابق‌شان به ملیکا پیام داد و نوشت: «من دیگر هیچ امیدی ندارم؛ حداقل اگر بتوانم کدنویسی یاد بگیرم، شاید کاری پیدا کنم.» همین پیام باعث شد ایده‌ای تازه در ذهن ملیکا شکل بگیرد. آن‌ها تصمیم گرفتند برای دخترانی که از دانشگاه و مکتب محروم شده‌اند، صنف‌های آنلاین برگزار کنند. در آغاز، فقط چند شاگرد داشتند؛ دخترانی خجالتی که بیشترشان دوربین را روشن نمی‌کردند. بعضی‌ها از ترس مخالفت خانواده، در سکوت درس می‌خواندند. برخی دیگر فقط با یک موبایل ساده وارد صنف می‌شدند. اما همان صنف‌های کوچک، به‌تدریج بزرگ‌تر شد. اکنون دخترانی از ولایت‌های مختلف افغانستان در صنف‌های آنلاین آن‌ها شرکت می‌کنند. آن‌ها طراحی وب‌سایت، مبانی برنامه‌نویسی، دیتابیس و کار با کمپیوتر را آموزش می‌دهند. بعضی از شاگردان، پس از چند ماه، توانسته‌اند پروژه‌های کوچک بگیرند و درآمد پیدا کنند. برای ملیکا، مهم‌ترین لحظه زمانی است که یکی از شاگردانش می‌گوید توانسته با درآمد خودش برای خانواده‌اش مواد غذایی بخرد یا هزینهٔ مکتب خواهرش را بپردازد. او می‌گوید: «ما شاید نتوانستیم سند فراغت بگیریم، اما نمی‌خواستیم تمام چیزهایی را که یاد گرفته بودیم، دفن کنیم.» امروز، آن پنج دختر هنوز مدرک دانشگاهی ندارند. هنوز وقتی از کنار دانشگاه هرات عبور می‌کنند، قلب‌شان فشرده می‌شود. هنوز حسرت صنف‌های نیمه‌تمام و روز فراغت را در دل دارند. اما در میان تمام دشواری‌های زندگی در افغانستان، آن‌ها راه کوچکی برای ادامه دادن ساخته‌اند. در اتاقی که روزی فقط محل ناامیدی بود، حالا هر روز صدای کیبورد شنیده می‌شود؛ صدایی آرام اما مداوم، شبیه تلاش دخترانی که نمی‌خواهند زندگی‌شان در سکوت خاموش شود. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


1 روز قبل - 42 بازدید

بورد کریکت انگلستان و ولز (ای‌سی‌بی) در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که اعضای «تیم کریکت زنان پناه‌جوی افغانستان» برای شرکت در بازی‌های ۲۰ آوره به انگلستان سفر می‌کنند. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که ۲۰ عضو تیم کریکت زنان پناه‌جوی افغانستان به‌تاریخ ۲۲ جون سال جاری میلادی سفرشان را به مقصد انگلستان آغاز خواهند کرد. در اعلامیه آمده است که این نخستین سفر رسمی تیم کریکت زنان پناه‌جوی افغانستان خواهد بود. قرار است تیم کریکت زنان پناه‌جوی افغانستان در این سفر، در مسابقه‌های ۲۰ آوره شرکت کند و در دور نهایی جام جهانی ۲۰ آوره که در انگلستان برگزار می‌شود، نیز حضور خواهد داشت. همچنین در اعلامیه تاکید شده است که قرار است این تیم در آستانه‌ی نشست شورای جهانی کریکت در شهر ادینبرو در اسکاتلند نیز حضور داشته باشد. تیم کریکت زنان افغانستان پس از روی‌کارآمدن مجدد حکومت سرپرست در سال ۲۰۲۱ میلادی، فروپاشید. اعضای این تیم به استرالیا پناهنده شدند و برای نخستین‌بار در جنوری ۲۰۲۵ میلادی تحت نام «تیم کریکت زنان پناه‌جوی افغانستان» در یک رقابت در شهر ملبورن شرکت کردند. سپس شورای بین‌المللی کریکت یک گروه کاری ویژه‌ برای حمایت از این تیم ایجاد کرد. این شورا با کمک هیأت کریکت انگلستان، استرالیا و هند یک «صندوق حمایت مالی» برای این ورزشکاران راه‌اندازی کرد. این در حالی است که حدود یک ماه قبل، فدراسیون بین‌المللی فوتبال (فیفا) تیم فوتبال زنان افغانستان در تبعید را به‌عنوان نماینده‌ی رسمی کشور به‌رسمیت شناخت تا بتواند در بازی‌های بین‌المللی به نمایندگی از افغانستان شرکت کند. این بانوان از شورای بین‌المللی کریکت می‌خواهند که شبیه الگوی فیفا، تیم آنان را به‌عنوان نماینده‌ی افغانستان به‌رسمیت بشناسد.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 61 بازدید

سرفراز بگتی، وزیر اعلای ایالت بلوچستان پاکستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان میزبانی پاکستان از مهاجران افغانستانی در بیش از چهار دهه گذشته را فراموش کرده است. آقای بگتی در شهر اوکارا در ایالت پنجاب صحبت می‌کرد، گفت که وضعیت امنیتی در بلوچستان نسبت به پنجاب «وخیم‌تر» است و تروریست‌ها هیچ ملیتی ندارند. مقام‌های پاکستانی مدعی هستند که ناامنی در ایالت‌های بلوچستان و خیبرپختونخوا ریشه در افغانستان دارد، اما مقامات حکومت سرپرست این اتهامات را رد می‌کنند. وزیر اعلای بلوچستان مدعی شد که پاکستان بیش از ۴۰ سال «با قلب باز» از مهاجران افغانستانی میزبانی کرده است، اما اکنون کشورهای مختلف از جمله ایالات متحده، روسیه، بریتانیا و چین آنان را تهدیدی امنیتی و تروریستی می‌دانند. پاکستان پس از تیره شدن روابطش با حکومت فعلی طی دو سال گذشته روند اخراج مهاجران افغانستانی را تشدید کرده و نزدیک به دو میلیون مهاجر را از این کشور اخراج کرده است. بسیاری از مهاجران اخراج‌شده سال‌ها در پاکستان زندگی کرده بودند. با وجود فشارها و انتقادهای بین‌المللی، روند اخراج مهاجران افغانستان از سوی پاکستان ادامه یافته است.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 73 بازدید

ریچارد لیندسی، فرستاده ویژه‌‌ی بریتانیا برای افغانستان می‌گوید که مشارکت کامل زنان و دختران برای ثبات و شکوفایی آینده افغانستان حیاتی است. آقای لیندسی به کابل سفر کرده و در جریان سفرش با مقام‌های حکومت سرپرست و شمار زیادی از زنان و نمایندگان جامعه مدنی دیدار و گفتگو کرده است و بر حمایت بریتانیا از زنان و دختران افغانستان، به‌ویژه در بخش‌های آموزش و مشارکت اجتماعی تاکید شده است. او در این دیدارها تاکید کرده است که پیشبرد امنیت، رفاه و مشارکت زنان و دختران افغانستان همچنان از اولویت‌های اصلی بریتانیا برای افغانستان است. همچنین نماینده ویژه بریتانیا برای افغانستان نگرانی خود را درباره کمک‌های بشردوستانه‌ای که به دلیل بسته بودن مرز در پاکستان متوقف مانده‌اند، مطرح کرده است. او در ادامه هشدار داده است که این تأخیرها بیش از یک میلیون مادر و کودک در افغانستان را در معرض خطر سوءتغذیه قرار داده و پیامدهای گسترده انسانی به همراه خواهد داشت. او خواستار تلاش برای بازگشایی گذرگاه‌های مرزی برای کمک‌های بشردوستانه شده و بر اهمیت برقراری آتش‌بس پایدار برای فراهم شدن دسترسی امن و مداوم کمک‌های انسانی به غیرنظامیان آسیب‌دیده تأکید کرده است. ریچارد لیندسی گفته است: «این سفر فرصت مهمی بود تا مستقیماً از زنان افغانستان درباره تجربه‌ها، چالش‌ها و امیدهای‌شان برای آینده بشنوم.» نماینده ویژه بریتانیا برای افغانستان افزوده است که صدای زنان و دختران افغانستان باید در شکل‌دهی آینده‌ی کشور و تعامل مداوم جامعه جهانی نقش داشته باشد. او تاکید کرده که «امنیت، رفاه و مشارکت کامل زنان و دختران برای ثبات و شکوفایی آینده افغانستان اساسی است. فراهم کردن زمینه کار و مشارکت زنان در همه بخش‌ها نه‌تنها مسئله حقوق، بلکه یک ضرورت اقتصادی برای کشور است.»

ادامه مطلب


2 روز قبل - 60 بازدید

ورونیکا بوسکویچ پوهار، سرپرست نمایندگی اتحادیه اروپا برای افغانستان در تازه‌ترین مورد با شماری از همکاران خود به ولایت بامیان در مرکز کشور سفر کرده است. نمایندگی اتحادیه اروپا در افغانستان امروز (جمعه، ۱ جوزا) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است: «مردم بامیان در جریان این سفر، چالش‌های مداوم در مورد دسترسی به آموزش و مراقبت‌های حیاتی سلامت مادران را به اشتراک گذاشتند.» همچنین تیم اتحادیه اروپا از یک پروژه آب که توسط برنامه جهانی غذا و بنیاد انکشافی آغاخان راه اندازی شده بازدید کردند و تأثیر آن بر بهبود زندگی هزاران نفر و تقویت کشت، معیشت و امنیت غذایی را مشاهده کرده است. قابل ذکر است که ولایت بامیان در مرکز افغانستان از محروم‌ترین و توسعه‌ نیافته‌ترین ولایت‌های کشور است و مردم آن بارها از عدم دسترسی به خدمات اساسی، از جمله خدمات آموزشی و صحت، شکایت کرده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 128 بازدید

ذکیه احمد، دختر کوهنورد، نخستین زن از افغانستان است که قله «اورست»، بلندترین قله جهان را فتح کرده است. مژگان مهتر ابراهیمی، خواهر ذکیه احمد، در حساب کاربری فیس‌بوک خود از رسیدن او به قله اورست خبر داده است. همچنین «اورست دات لایف» نیز گزارش داده که ذکیه احمد نخستین زن افغانستان است که اورست را فتح کرده است. در گزارش آمده است که ذکیه همراه با گروهی از کوهنوردان، از جمله کرستین هریلا از روسیه، در تاریخ ۲۱ می سال جاری میلادی قله اورست را فتح کرده است. اورست دات لایف در ادامه تاکید کرده است: «ذکیه احمد نخستین زن از افغانستان است که بر بام دنیا ایستاده است.» خواهر ذکیه احمد نیز در حساب فیس‌بوک نوشته است: «خواهرم با صعود به قله اورست به‌عنوان نخستین زن افغان، تاریخ‌ساز شد. سفر او فقط رسیدن به قله نبود؛ بلکه نمادی از شجاعت، استقامت و امید برای میلیون‌ها دختر و زنی است که جرئت دارند فراتر از محدودیت‌ها رؤیاپردازی کنند.» ذکیه احمد ریور، متولد دهه‌ی ۱۹۹۰ میلادی در روستای «جودری» ولسوالی جاغوری غزنی است و پس از تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست برافغانستان، به استرالیا مهاجرت کرده است. اورست مرتفع‌ترین قله‌ی کره‌ی زمین است و صعود به آن آسان نیست. تاکنون کوهنوردان زیادی در مسیر صعود به این قله جان خود را از دست داده‌اند. ذکیه احمد پیش از فتح اورست، قله‌های «مون‌بلان» در فرانسه، «مِرا پیک» در نپال، «ناندا دوی» در هند و «نوشاخ» در ولسوالی واخان ولایت بدخشان افغانستان را نیز فتح کرده بود. قابل ذکر است که «نوشاخ» بلندترین قله افغانستان است. این قله در ولسوالی «واخان» ولایت بدخشان ۷ هزار و ۴۰۲ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. فتح اورست در حالی توسط ذکیه احمد رقم می‌خورد که حکومت فعلی ورزش زنان در افغانستان را ممنوع کرده‌اند.

ادامه مطلب