برچسب: محدودیت

11 ساعت قبل - 90 بازدید

نگینه مهریار، زن افغانستانی‌تبار و نامزد حزب راست‌گرای «آلترناتیو برای آلمان» (آاف‌دی)، در انتخابات محلی هانوفر با کسب هزار و ۲۶۹ رأی به پیروزی رسید. خانم مهریار با کسب ۵۳.۸ درصد آرای کل نامزدان این حزب، به‌صورت مستقیم به شورای منطقه‌ای هانوفر راه یافته است. در گزارش آمده است که نگینه مهریار در فهرست نامزدان حزب راست‌گرای آلترناتیو برای آلمان (AFD) برای شورای شهر هانوفر و شورای منطقه‌ای کیرشروده-بمروده-وولفروده قرار داشت. در این حوزه، جولیان شنل با ۵۸۳ رأی، معادل ۲۴.۷ درصد، و فلورینه بورس‌دورف با ۵۰۵ رأی، معادل ۲۱.۴ درصد، پس از مهریار قرار گرفتند. در ادامه آمده است که در مجموع، حزب راست‌گرای آلترناتیو برای آلمان در این منطقه سه کرسی شورای منطقه‌ای را به دست آورده است؛ در حالی که این حزب در دوره پیشین تنها یک کرسی داشت. به این ترتیب، شمار نمایندگان این حزب در شورای منطقه‌ای کیرشروده ـ بمروده ـ وولفروده هانوفر در ایالت نیدرزاکسن سه برابر شده است. این عضو افغانستانی‌تبار حزب راست‌گرای آلترناتیو برای آلمان در این کشور متولد و بزرگ شده و به گفته خودش، پدر و مادرش از افغانستان و تاجیک هستند. او دختر رحیم مهریار و پرستو مهریار، دو آوازخوان شناخته‌شده افغانستان است. پیشتر نامزدی این زن افغانستانی‌تبار از سوی یک حزب مهاجرستیز در انتخابات آلمان واکنش‌برانگیز شده بود. نگینه مهریار پیش از انتخابات گفته بود که پیوستن او به حزب تصمیم شخصی خودش است و از مواضع این حزب در زمینه مهاجرت، از جمله اخراج مهاجران فاقد حق اقامت، اخراج افغانستانی‌های مجرم و سیاست موسوم به «بازمهاجرت»، حمایت می‌کند. او تاکید کرده است که تصمیمش برای پیوستن حزب آلترناتیو برای آلمان ارتباطی با فعالیت و نظرات پدر و مادرش ندارد. انتخابات محلی نیدرزاکسن در حالی برگزار شد که حزب راست‌گرای موسوم به آلترناتیو برای آلمان در برخی حوزه‌های این ایالت تلاش کرده است حضور خود را در شوراهای محلی افزایش دهد. پیروزی نگینه مهریار و کسب سه کرسی از سوی این حزب در شورای منطقه‌ای کیرش‌روده ـ بمروده ـ وولفروده، نسبت به دوره پیشین افزایش قابل توجه حضور این حزب در این شورا را نشان می‌دهد.

ادامه مطلب


12 ساعت قبل - 103 بازدید

ساعت نزدیک به هشت شب بود که صدای گریه یک کودک از راهروی شفاخانه بلند شد. راهرو شلوغ بود؛ چند بیمار روی چوکی‌ها نشسته بودند، شماری از همراهان کنار دروازه بخش ایستاده و منتظر بودند و یکی از زنان با صدای بلند از نرس‌ها می‌خواست که هرچه زودتر به مریضش رسیدگی کنند. از داخل یکی از اتاق‌ها صدای گریه نوزادی شنیده می‌شد و از اتاق دیگر، ناله بیماری که از درد شکایت داشت. در میان این شلوغی، زنی با لباس سفید از اتاقی به اتاق دیگر می‌رفت. کنار تخت بیماری ایستاد، فشار خونش را گرفت و هنوز کارش تمام نشده بود که صدای همراه بیماری از پشت سرش بلند شد: «نرس صاحب، مریض ما را ببینید، خیلی درد دارد.» زن برای چند ثانیه مکث کرد، نفس عمیقی کشید و دوباره به طرف اتاق رفت. چهره‌اش خسته بود، اما در آن لحظه فرصتی برای نشان دادن خستگی نداشت. او یکی از نرس‌های یک شفاخانه در ولایت بلخ است؛ زنی که بخش بزرگی از روزهایش را میان تخت‌های بیماران، صدای گریه کودکان، نگرانی خانواده‌ها، بوی دوا و درخواست‌های پی‌هم سپری می‌کند. برای بسیاری از مردم، لباس سفید نرس‌ها نشانه آرامش و مراقبت است. وقتی خانواده‌ای بیمار خود را به شفاخانه می‌آورد، انتظار دارد کسی باشد که در سخت‌ترین لحظه‌ها به او رسیدگی کند. اما پشت این لباس سفید، انسانی ایستاده است که خودش نیز خستگی، نگرانی، مشکلات اقتصادی و مسئولیت‌های زندگی را با خود حمل می‌کند. او می‌گوید گاهی وقتی شیفتش تمام می‌شود، احساس می‌کند تمام بدنش درد دارد، اما پیش از آن‌که از شفاخانه بیرون شود، باید مطمئن شود بیماری که زیر مراقبت اوست، تنها نمانده است. «گاهی از شدت خستگی نمی‌فهمم چه وقت روز گذشته است. صبح که می‌آیم، فکر می‌کنم چند ساعت دیگر خلاص می‌شوم؛ اما وقتی به ساعت نگاه می‌کنم، می‌بینم تقریباً تمام روز گذشته است.» کار او تمام‌وقت است، اما در روزهایی که شفاخانه شلوغ باشد، ساعت کاری معنای مشخصی ندارد. گاهی از صبح تا شام و گاهی تا دیر وقت در شفاخانه می‌ماند. اگر تعداد بیماران افزایش پیدا کند یا یکی از همکاران نتواند در شیفت حاضر شود، مسئولیت بیماران بیشتری بر دوش نرس‌های حاضر می‌افتد. در چنین شرایطی، یک نرس باید هم‌زمان وضعیت چند بیمار را بررسی کند، فشار خون و علایم حیاتی آنان را بگیرد، دواها و وسایل لازم را آماده کند، به درخواست بیماران پاسخ بدهد و در کنار همه این‌ها، نگرانی خانواده‌ها را نیز تحمل کند. برای او، کمبود کارکنان صحی فقط یک مشکل اداری نیست؛ یعنی یک نفر باید کار چند نفر را انجام دهد. او می‌گوید در برخی شیفت‌ها آن‌قدر کار زیاد است که فرصت نمی‌کند غذای خود را به موقع بخورد. چای‌اش سرد می‌شود و غذایش ساعت‌ها کنار می‌ماند. وقتی فرصتی پیدا می‌کند، چند لقمه سریع می‌خورد و دوباره به بخش برمی‌گردد. گاهی حتی فرصت نوشیدن یک لیوان آب را هم پیدا نمی‌کند. «گاهی حتی آب خوردن را هم فراموش می‌کنیم. چون اگر از بخش بیرون شویم، ممکن است یک مریض کاری داشته باشد.» شاید برای کسی که بیرون از محیط شفاخانه زندگی می‌کند، فراموش کردن آب خوردن یا سرد شدن غذای ناهار موضوع کوچکی به نظر برسد، اما برای کسی که ساعت‌ها سرپا ایستاده و میان چندین بیمار در رفت‌وآمد است، همین جزئیات کوچک نشان می‌دهد فشار کار تا چه اندازه می‌تواند سنگین باشد. با این حال، خستگی جسمی تنها چیزی نیست که او را فرسوده می‌کند. آنچه بیش از خستگی بدن او را آزار می‌دهد، برخورد بعضی از مراجعه‌کنندگان و گاهی مسئولان شفاخانه است. خانواده‌هایی که بیمار خود را به شفاخانه می‌آورند، معمولاً با ترس و اضطراب وارد می‌شوند. بسیاری از آنان توان پرداخت هزینه‌های شفاخانه‌های خصوصی را ندارند و انتظار دارند در کوتاه‌ترین زمان ممکن به مریض‌شان رسیدگی شود. وقتی بیمار درد دارد و خانواده ساعت‌ها منتظر مانده است، تحمل آنان کمتر می‌شود. اما ازدحام، کمبود کارکنان، نبود برخی امکانات و مشکلات دیگر گاهی باعث تأخیر می‌شود و در چنین لحظاتی، خشم خانواده‌ها بیشتر متوجه نرس‌ها می‌شود؛ کسانی که خودشان نیز درگیر همان فشار و کمبود امکانات‌اند. «یک نفر می‌آید و می‌گوید چرا به مریض من توجه نمی‌کنید؟ یکی دیگر می‌گوید شما اصلاً کار نمی‌کنید. گاهی هم حرف‌هایی می‌زنند که واقعاً آدم را می‌شکند.» او می‌گوید بارها تلاش کرده شرایط را برای مراجعه‌کنندگان توضیح دهد؛ اما وقتی یک خانواده چند ساعت منتظر مانده باشد و بیمارشان درد داشته باشد، کمتر کسی حاضر است در آن لحظه توضیحات او را بشنود. او ناراحتی آنان را درک می‌کند و می‌داند که نگرانی برای یک عضو خانواده آسان نیست، اما در عین حال می‌خواهد مردم بدانند که توانایی یک نرس نیز محدود است. «ما می‌فهمیم که مریض‌دار ناراحت است. ما هم اگر جای آنها باشیم، نگران می‌شویم. اما وقتی یک نرس هم‌زمان باید به چند مریض رسیدگی کند، همه چیز در یک لحظه ممکن نیست.» او برای لحظه‌ای سکوت می‌کند و بعد از فشار دیگری می‌گوید که شاید کمتر دیده می‌شود؛ فشار از سوی مسئولان شفاخانه. اگر بیماری از تأخیر شکایت کند، اگر یکی از کارها با چند دقیقه تأخیر انجام شود یا اگر مسئول شفاخانه تصور کند کاری درست انجام نشده، نرس باید پاسخ‌گو باشد. «گاهی اصلاً نمی‌پرسند چرا این اتفاق افتاده. فقط می‌گویند تقصیر شماست.» به گفته او، بعضی روزها فشار آن‌قدر زیاد می‌شود که وقتی شیفتش تمام می‌شود، دیگر حوصله صحبت کردن با کسی را ندارد. راه خانه را در سکوت طی می‌کند و ذهنش هنوز در شفاخانه می‌ماند؛ پیش بیماری که حالش خوب نبود، خانواده‌ای که ناراحت بود یا کاری که شاید فردا دوباره باید انجام دهد. زندگی او اما با بیرون آمدن از دروازه شفاخانه تمام نمی‌شود. خانه و مسئولیت‌های خانوادگی نیز منتظرش هستند. باید به خانه برسد، به کارهای شخصی و خانوادگی رسیدگی کند و برای روز بعد آماده شود. در کنار این همه فشار، معاش او نیز به گفته خودش با حجم کار و مسئولیتش تناسب ندارد. بخش بزرگی از معاش صرف کرایه رفت‌وآمد و هزینه‌های روزمره می‌شود و اگر در خانه هزینه پیش‌بینی‌نشده‌ای به وجود بیاید، دیگر پول چندانی برایش باقی نمی‌ماند. «گاهی از خودم می‌پرسم برای این همه کار، این همه خستگی و این همه مسئولیت، چرا باید این‌قدر کم بگیرم؟» ادامه دارد... نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


16 ساعت قبل - 79 بازدید

سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد، بر نقش حیاتی زنان در رساندن کمک‌های انسان‌دوستانه به زنان و دختران در افغانستان تاکید کرده و می‌گوید که حضور آنان برای ارایه‌ی خدمات به‌گونه‌ی امن، مناسب و با حفظ کرامت، ضروری است. اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده‌ی کمک‌های انسان‌دوستانه‌ی سازمان ملل متحد گفته است، زنانی که با وجود دشواری‌های امنیتی، محدودیت‌های دسترسی و چالش‌های عملیاتی، همچنان برای رساندن خدمات به جوامع نیازمند فعالیت می‌کنند. برونو لمارکیس، هماهنگ‌کننده امور انسان‌دوستانه‌ی ملل متحد برای افغانستان، از کارکنان بشردوستانه، به‌ویژه زنان افغانستان، قدردانی کرده است. او تاکید کرد که فعالیت زنان و دختران در بخش انسان‌دوستانه همچنان با مانع‌های بسیار جدی روبرو است. او تخصص، تاب‌آوری و تعهد زنان افغانستان را برای اطمینان از دسترسی زنان و دختران به کمک‌های انسان‌دوستانه ضروری دانسته و گفته است: «کمک‌های انسان‌دوستانه بدون حضور کارکنان زن افغانستان در بخش انسان‌دوستانه، نمی‌تواند به‌گونه‌ی موثر به زنان و دختران برسد.» وی تاکید کرد که زنان شاغل در بخش بشردوستانه در افغانستان در شرایطی فعالیت می‌کنند که دسترسی به بسیاری از منطقه‌ها دشوار است و محدودیت منابع و چالش‌های عملیاتی، روند کمک‌رسانی را پیچیده‌تر کرده است. در ادامه آمده است که آنان در بخش‌هایی از جمله خدمات صحی، حمایت روانی-اجتماعی، حفاظت، آموزش و سایر فعالیت‌های بشردوستانه با جوامع نیازمند کار می‌کنند. این در حالی ا‌ست که میلیون‌ها نفر در افغانستان با فقر، ناامنی غذایی، بی‌جاشدگی، حوادث طبیعی و پیامدهای تغییرهای آب‌وهوایی روبرو هستند.

ادامه مطلب


18 ساعت قبل - 111 بازدید

برنامه توسعه‌ای ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از اپریل تا جون سال روان میلادی، به ۴۸۶ هزار و ۲۰۰ شهروند افغانستان خدمات ارائه کرده است. این نهاد امروز (دوشنبه، ۲۳ سنبله) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این افراد شامل ۲۵۲ هزار و ۸۲۴ زن و ۲۳۳ هزار و ۳۷۶ مرد می‌شوند. بر اساس آمار این نهاد، در میان دریافت‌کنندگان خدمات، شش هزار و ۱۶۰ بی‌جاشده‌ی داخلی و هزار و ۶۸۴ تن نیز بازگشت‌کننده بوده‌اند. برنامه توسعه‌ای ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که در سال ۲۰۲۶ میلادی در نظر دارد که به گونه‌ی مجموعی به دو میلیون و ۲۰۰ هزار تن در افغانستان خدمات ارائه کند. برنامه توسعه‌ای سازمان ملل متحد هرچند مشخص نکرده است که این خدمات شامل کدام موردها بوده است؛ اما این نهاد بیش‌تر در بخش تهیه‌ی کمک‌های اضطراری و کمک‌های توسعه‌ای مانند پشتیبانی از کارآفرینی زنان و کمک به بازسازی زندگی بازگشت‌کنندگان و افراد آسیب‌پذیر و ایجاد زیرساخت‌ها مانند آموزش و بهداشت فعالیت دارد. همچنین یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل اعلام کرده است که بیش از ۵۰۰ دختر و پسر نوجوان در افغانستان برای توسعه مهارت‌های فنی و آماده‌شدن برای ورود به بازار کار حمایت شده‌اند.

ادامه مطلب


20 ساعت قبل - 67 بازدید

بنیاد مبارزه با سرطان افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که بیش از ۱.۵ میلیون نفر در افغانستان به بیماری سرطان مبتلا هستند؛ در حالی‌که سرطان سینه و رحم از شایع‌ترین انواع سرطان در میان زنان کشور به شمار می‌روند. شفیق شینواری، رییس بنیاد مبارزه با سرطان افغانستان گفته است که بر اساس برآوردهای ملی و بین‌المللی، سرطان پستان و رحم در میان زنان و سرطان پروستات و روده‌ها در میان مردان، از شایع‌ترین انواع سرطان در افغانستان هستند. وی در ادامه تاکید کرده است که سالانه حدود ۵ هزار مورد جدید سرطان در افغانستان شناسایی می‌شود و عامل‌های مختلفی در افزایش موارد این بیماری نقش دارند. سرطان پستان و رحم از جمله بیماری‌هایی است که زنان در افغانستان با آن مواجه هستند. با وجود افزایش بیماری‌های سرطانی، دسترسی محدود به خدمات تشخیص و درمان، هزینه‌های بلند درمان و کم‌بود امکانات تخصصی صحی، می‌تواند روند تشخیص و درمان این بیماری‌ها را برای زنان دشوارتر کند. پیش از این نیز، نهادهای ملل متحد اعلام کرده بودند که ۱۴.۴ میلیون تن در افغانستان به خدمات صحی انسان‌دوستانه نیاز دارند؛ در حالی که این نهادها با کم‌بود شدید بودجه روبرو هستند. این در حالی است که نظام صحی افغانستان از دهه‌ها به این‌سو با چالش‌های گسترده، از جمله وابستگی به کمک‌های بین‌المللی، کم‌بود دارو و تجهیزات و کم‌بود پزشکان متخصص، دست‌وپنجه نرم می‌کند. پیشتر سازمان نجات کودکان نیز، اعلام کرده بود که ۶۰۰ مرکز صحی به‌دلیل کم‌بود بودجه در افغانستان بسته شده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 96 بازدید

بنیاد خیریه قطره اعلام کرده است که شماری از دختران در کابل پس از تکمیل یک دوره پنج تا شش‌ماهه کارآموزی در شفاخانه‌های خصوصی، فارغ شدند. این بنیاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این دوره کارآموزی با حمایت بنیاد خیریه قطره برگزار شده و هدف آن، فراهم‌کردن زمینه آموزش عملی و تقویت مهارت‌های حرفه‌ای زنان در بخش صحی عنوان شده است. مراسم فراغت این زنان در کابل برگزار شد و در پایان، به شرکت‌کنندگان گواهی‌نامه‌ی پایان دوره اهدا شد. برگزارکنندگان گفته‌ است که این برنامه فرصتی برای زنان فراهم کرده است تا در کنار آموزش‌های عملی، تجربه کاری در محیط شفاخانه را نیز به دست آورند. این برنامه در حالی برگزار می‌شود که پس از بازگشت حکومت سرپرست به قدرت، محدودیت‌های گسترده بر آموزش و کار زنان، دسترسی آنان به آموزش‌های حرفه‌ای و فرصت‌های کاری را با چالش روبه‌رو کرده است. همچنین بسته‌ماندن مکتب‌های دخترانه بالاتر از صنف ششم و محدودیت‌های اعمال‌شده بر آموزش عالی زنان نیز مسیر ورود شمار زیادی از دختران و زنان به رشته‌های تخصصی، از جمله بخش صحی، را محدود کرده است. در عین حال، نظام صحی افغانستان با چالش‌های مختلف، از جمله کم‌بود نیروی متخصص و دسترسی محدود مردم به خدمات صحی باکیفیت، روبرو است. پیشتر سازمان نجات کودکان نیز، اعلام کرده بود که ۶۰۰ مرکز صحی به‌دلیل کم‌بود بودجه در افغانستان بسته شده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 130 بازدید

اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده‌ کمک‌های انسان‌دوستانه‌ سازمان ملل متحد اعلام کرد که به زنان و خانواده‌های در بخش‌های دوردست افغانستان خدمات صحی را فراهم می‌کند. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۲۲ سنبله) با شریک‌سازی داستان یک قابله به نام سکینه در یک مرکز درمانی در دایکندی که از سوی این نهاد تمویل می‌شود، گفته است که او روزانه برای رسیدن به جوامع دورافتاده ساعت‌ها سفر می‌کند. دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرد که تمویل از این نهاد، نجات جان انسان‌ها در افغانستان کمک می‌کند. این نهاد در ادامه افزوده است که یکی از مهم‌ترین موردها در ارائه‌ی خدمات صحی، تطبیق واکسین‌های ضروری کودکان پس از تولد است. اوچا از خانواده‌ها خواسته است که اطمینان حاصل کنند که کودکان‌شان پس از تولید واکسن‌های ضروری مانند واکسین ضد فلج کودکان، سل و زردی سیاه را دریافت کند. پیش از این نیز، نهادهای ملل متحد اعلام کرده بودند که ۱۴.۴ میلیون تن در افغانستان به خدمات صحی انسان‌دوستانه نیاز دارند؛ در حالی که این نهادها با کم‌بود شدید بودجه روبرو هستند. این در حالی است که نظام صحی افغانستان از دهه‌ها به این‌سو با چالش‌های گسترده، از جمله وابستگی به کمک‌های بین‌المللی، کم‌بود دارو و تجهیزات و کم‌بود پزشکان متخصص، دست‌وپنجه نرم می‌کند. پیشتر سازمان نجات کودکان نیز، اعلام کرده بود که ۶۰۰ مرکز صحی به‌دلیل کم‌بود بودجه در افغانستان بسته شده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 87 بازدید

بنیاد مبارزه با سرطان افغانستان در تازه‌ترین مورد از افزایش موارد ابتلا به بیماری سرطان ابراز نگرانی کرده و گفت که در حال حاضر دست‌کم یک‌ونیم میلیون نفر در کشور به سرطان مبتلا هستند. این بنیاد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که سالانه حدود ۵۰ هزار مورد جدید ابتلا به سرطان در افغانستان ثبت می‌شود. بنیاد مبارزه با بیماری سرطان در افغانستان افزوده است که آمار مبتلایان به سرطان بر اساس معلومات وزارت صحت عامه و گزارش‌های سازمان‌های بین‌المللی تهیه شده است. شفیق شینواری، رییس بنیاد مبارزه با سرطان در افغانستان گفته است که بر اساس برآوردهای ملی و بین‌المللی، سرطان سینه و رحم در میان زنان و سرطان ریه، معده، پروستات و روده‌ها در میان مردان از شایع‌ترین انواع سرطان در افغانستان‌‌ هستند. او افزود که پس از بیماری‌های قلبی، سرطان سالانه بیشترین شمار قربانیان را در میان شهروندان افغانستان می‌گیرد. رحیم گل درویش، یکی از پزشکان متخصص سرطان، به تلویزیون ملی گفته است که مصرف سیگار و نسوار، رعایت نکردن اصول بهداشتی و رژیم غذایی نامناسب از عوامل مهم افزایش موارد ابتلا به سرطان در افغانستان است. شرافت زمان امرخیل، سخنگوی وزارت صحت عامه گفت که در حال حاضر ده‌ها مرکز درمان سرطان در کشور فعال است. وی تاکید کرد که نظام صحی افغانستان با مشکلات جدی در زمینه تجهیزات و امکانات درمانی سرطان روبرو است. بربنیاد گزارش‌ها، پس از تسلط حکومت فعلی بر افغانستان، صدها پزشک متخصص از افغانستان به کشورهای غربی مهاجرت کرده‌اند. همزمان، کمبود تجهیزات و امکانات درمانی، نظام صحی افغانستان را با مشکلات جدی روبرو کرده است. بیماران سرطانی در گذشته برای درمان به پاکستان سفر می‌کردند، اما بسته‌شدن گذرگاه‌ها و محدودیت در صدور ویزای پاکستان، دسترسی آنان به خدمات درمانی را دشوارتر کرده است.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 93 بازدید

دید‌بان حقوق افغانستان، بار دیگر از ادامه بسته‌ماندن مکتب‌های دخترانه‌ی بالاتر از صنف ششم انتقاد کرده و گفته است که دختران و زنان این کشور نباید «قربانی فراموشی» شوند. این نهاد همزمان با یک هزار و ۸۱۷مین روز بسته‌ماندن مکتب‌های دختران، گفت که آموزش حق اساسی دختران است، نه امتیازی که آن را از زنان و دختران سلب کنند یا دوباره بازگردانند. در اعلامیه آمده است که که با گذشت هر روز، جای دختران در مکتب‌ها خالی‌تر می‌شود و حق آموزش آنان باید بدون هیچ قیدوشرطی به آنان بازگردانده شود. دیدبان حقوق افغانستان در پیامی به نقل از یکی از دختران دانش‌آموز نوشته است: «من نمی‌خواهم قربانی فراموشی باشم؛ می‌خواهم کتابم را باز کنم، درس بخوانم و آینده بسازم.» حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در این مدت، بارها سازمان‌های بین‌المللی و شماری از کشورها خواستار تامین حقوق اساسی دختران، از جمله حق آموزش، شده‌اند؛ اما این محدودیت‌ها همچنان پابرجاست. بر بنیاد داده‌هایی که به‌تازگی از سوی سازمان ملل متحد منتشر شده، در پنج سال گذشته دو میلیون و ۶۰۰ هزار دختر را از آموزش محروم شدند. ممنوعیت آموزش دختران در افغانستان یکی از جدی‌ترین موارد نقض حقوق بشر در جهان دانسته می‌شود.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 157 بازدید

مسوولان محلی در غزنی می‌گویند که در پی تزریق اشتباه پیچکاری، یک زن در ولسوالی اندر این ولایت جان باخته است. خالد سرحدی، سخنگوی فرماندهی پولیس غزنی، امروز (شنبه، ۲۱ سنبله) گفته است که این رویداد شام روز گذشته در ولسوالی اندر رخ داده است. او در ادامه تاکید کرده است، این زن که بیمار بوده، تزریق پیچکاری را به یکی از زنان همسایه‌اش سپرده و این پیچکاری به‌گونه‌ی اشتباه تزریق شده است. او تصریح کرد که پس از وخیم‌شدن وضعیت این زن، او در مسیر انتقال به شفاخانه جان باخته است. سخنگوی فرماندهی پولیس غزنی، علت مرگ او را تزریق اشتباه پیچکاری و ایجاد حساسیت در بدن بیمار عنوان کرده است. این رویداد در حالی رخ داده که بسیاری از شهروندان افغانستان، به‌ویژه در روستاهای دوردست، به خدمات و مراقبت‌های بهداشتی دسترسی ندارند. همچنین نظام بهداشت افغانستان با کمبود پزشکان، متخصصان و پرستاران زن نیز روبرو است؛ وضعیتی که بیش از همه بر ساکنان منطقه‌های روستایی تاثیر گذاشته است.

ادامه مطلب