هیأت دادگاه مردمی برای زنان افغانستان در سفرش به آفریقای ‏جنوبی با فعالان مدنی و حقوق بشر، از جمله مبارزان ضد آپارتاید ‏دیدار کرد و بر رسیدگی به خواسته‌های زنان و دختران تاکید کردند. در اعلامیه آمده است که این هیأت درباره‌ی وضعیت حقوق بشری زنان در افغانستان ‏صحبت کرده و خواستار همبستگی، حمایت و تبادل تجربه با نهادها ‏و فعالان آفریقای جنوبی شد.‏ نهاد حقوق‌ بشری رواداری در ادامه تاکید کرده است که میزان علاقه‌مندی نهادها، فعالان و مبارزان ‏آفریقای جنوبی به وضعیت حقوق بشر در افغانستان، گسترده و ‏دلگرم‌کننده بود. ‏ در اعلامیه آمده است که با توجه به پیشینه‌ی مبارزات مردم آفریقای جنوبی ‏علیه بی‌عدالتی و آپارتاید، همبستگی این کشور با مبارزات ‏عدالت‌خواهانه در سراسر جهان را می‌توان گامی مهم در راستای ‏شکل‌دهی به ائتلاف جهانی علیه ستم و سرکوب قلمداد کرد.‏ همچنین شهرزاد اکبر، رییس نهاد رواداری گفته است که وقتی رهبران ‏جهان از روی تعصب و یا به‌خاطر منافع در پی عادی‌سازی ‏رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی بودند، زنان و مردان شجاع در ‏سراسر جهان در برابر این رژیم ایستادند. ‏ او گفته است که امروز مبارزان آفریقای جنوبی در کنار زنان ‏افغانستان می‌ایستند.‏ فعالان حقوق بشر سیاست‌های حکومت فعلی در قبال زنان و دختران را ‏آپارتاید جنسیتی می‌دانند و خواستار به‌رسمیت‌شناسی آن از سوی ‏جامعه‌ی جهانی هستند.‏ در حالی هیأت دادگاه مردمی برای زنان افغانستان به آفریقای جنوبی سفر می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ذکیه احمد، نخستین زن اهل افغانستان که موفق به فتح قله اورست، شده است، در تازه‌ترین مورد کارزاری را برای حمایت از آموزش زنان و دختران راه‌اندازی کرده و از مردم جهان خواسته است تا از حق آموزش در افغانستان پشتیبانی کنند. این کوهنورد ۳۱ ساله افغانستان که در اول جوزا به قله ۸ هزار و ۸۴۸ متری اورست صعود کرد، با نشر پیامی در حساب کاربری اینستاگرام خود اعلام کرد که هدفش از این صعود تنها یک موفقیت ورزشی نبوده، بلکه می‌خواسته توجه جهانیان را به وضعیت زنان و دختران افغانستان جلب کند. وی در پیامش تاکید کرد که تلاش دارد صدای هزاران زن و دختری باشد که در بیش از چهار سال گذشته از حقوق اساسی خود، به‌ویژه حق آموزش و آزادی، محروم شده‌اند. او در بخشی از پیام خود گفته است: «بیایید مطمئن شویم که صدای زنان محروم افغانستان خاموش نمی‌شود و امید همچنان زنده می‌ماند.» او یک کارزار جمع‌آوری کمک‌های مالی را نیز راه‌اندازی کرده و از حامیان خود خواسته است برای پشتیبانی از آموزش دختران افغانستان در این برنامه سهم بگیرند. همچنین ذکیه احمد از «بنیاد بابه مزاری» به دلیل حمایت مالی از برنامه صعودش قدردانی کرده و گفته است که این بنیاد از آغاز باور داشت که حضور او بر فراز بلندترین قله جهان می‌تواند صدای زنان و دختران افغانستان را رساتر سازد. این کوهنورد اهل افغانستان که با نام «ریور» نیز شناخته می‌شود، همراه با رهنمایان نیپالی خود از مسیر منطقه خومبو در نیپال به قله اورست رسید و نام خود را به عنوان نخستین زن افغانستانی در تاریخ ثبت کرد که به این دستاورد مهم دست یافته است. قابل ذکر است که ذکیه احمد پس از تحولات سیاسی افغانستان در سال ۲۰۲۲ به استرالیا پناهنده شد، اما فعالیت‌های ورزشی خود را ادامه داد. ذکیه احمد پیش از فتح اورست نیز کارنامه درخشانی در کوهنوردی داشت و موفق شده بود قله‌های نوشاخ در افغانستان، مون‌بلان در فرانسه، میرا پیک در نیپال و ناندا دوی در هند را فتح کند. او می‌گوید که فتح اورست پایان مسیرش نیست، بلکه فرصتی است تا توجه بیشتری به وضعیت زنان و دختران افغانستان جلب شود و حمایت جهانی از حق آموزش آنان افزایش یابد.

وزارت مهاجرت هالند در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که زنان و دختران افغانستان که در هالند درخواست پناهندگی داده‌اند، به احتمال زیاد می‌توانند در این کشور بمانند. هالند تایمز به نقل از بارت فان دن برینک، وزیر مهاجرت هالند، گزارش داده است که زنان و دختران اهل افغانستان در بیشتر موردها اجازه‌ی اقامت در این کشور را دریافت خواهند کرد. در بخشی از گزارش هالند تایمز آمده است که این تصمیم پس از آن گرفته شده است که وزارت خارجه‌ی هالند هشدار داده که وضعیت زنان در افغانستان بیشتر از پیش وخیم شده است. بر اساس قوانین پناهندگی هالند، پیش از این نیز، زنان اهل افغانستان در صورتی که نتوانند از قوانین حکومت سرپرست پیروی کنند و در نتیجه در معرض آزار و اذیت قرار بگیرند، به احمال زیاد می‌توانستند اجازه‌ی اقامت در این کشور را دریافت کنند. بر اساس گزارش هالند تایمز، در سال گذشته‌ی میلادی، ۷۶۰ شهروند افغانستان در هالند درخواست پناهندگی داده‌اند؛ رقمی که در ۲۰۲۴ میلادی به ۴۹۰ تن می‌رسید و سال پیش‌تر از آن به ۶۷۰ تن. در ۲۰۲۵ پس از این که ادارهی مهاجرت و تابعیت هالند و سپس دیوید فان ویل، وزیر مهاجرت این کشور، درخواست پناهندگی چند زن اهل افغانستان را رد کردند، با انتقادهای شدیدی قرار گرفت. فان ویل در آن زمان گفته بود که زنان از نظر تیوریک، می‌توانند با زندگی در افغانستان سازگار شوند. به گزارش هالند تایمز، پس از واکنش شدید عمومی و مجموعه‌ای از چالش‌های حقوقی، اداره مهاجرت هالند در اوایل ۲۰۲۶ تغییر موضع داد و در نهایت به چهار زن اهل افغانستان اجازه‌ی اقامت داد.

نهاد «حق آموزش افغانستان» در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در پشتیبانی از حق آموزش دختران و زنان افغانستان، در شهرهای مختلف کانادا راهپیمایی برگزار می‌کند. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این راهپیمایی امروز (شنبه، ۹ جوزا) در شهرهای مختلف کانادا برگزار شده و صدها تن روسری سرخ پوشیده و پیام «بگذارید زنان و دختران افغانستان آموزش ببینند» را منتقل می‌کنند. این نهاد خواستار اشتراک همگانی و پشتیبانی از حق آموزش دختران در افغانستان شده است. بر اساس اعلام نهاد «حق آموزش افغانستان»، راهپیمایی امروز در شهرهای پیتربرو، وانکور و تورنتو برگزار خواهد شد و برای فردا نیز در شهر وکتوریا. راهپیمایی دادخواهی در باره‌ی حق آموزش دختران در ۲۰۱۰ میلادی در پیتربرو و انتاریو آغاز شده و سپس به یک حرکت ملی در سراسر کانادا تبدیل شد. نهاد حق آموزش افغانستان در ادامه تاکید کرده است که با اشتراک در این راهپیمایی، شهروندان کانادا آگاهی را افزایش می‌دهند، برای حقوق اساسی دادخواهی می‌کنند و به زنان و دختران در افغانستان نشان می‌دهند که تنها نیستند. حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

فیلم مستند «لبه‌ی تیز صلح» به کارگردانی رویا سادات، فیلم‌ساز افغانستانی جایزه‌ی بهترین فیلم مستند حقوق بشر دوازدهمین دور جشنواره‌ی جهانی «صدای زنان اکنون» را به دست آورد. در اعلامیه‌ی این جشنواره آمده است که جشنواره‌ی جهانی صدای زنان اکنون که از ۲۰ اپریل تا ۲۶ می در شهر لاس‌آنجلس آمریکا برگزار شده و در سال روان، ۳۹ فیلم از ۲۰ کشور شامل آن بود. اعلامیه تاکید کرده است که این فیلم‌ها بیشتر به هدف نمایش میراث ماندگار پایداری و مقاومت زنان انتخاب شده‌اند. رویا سادات، کارگردان اهل افغانستان در حساب کاربری فیس‌بوک خود نوشته است که فیلم مستند «لبه‌ی تیز صلح» به کارگردانی او و تهیه‌کنندگی لوسلی توماس، جایزه‌ی بهترین مستند حقوق بشر را به دست آورده است. همچنین خانه‌ فیلم رویا نیز نوشته است که دریافت این جایزه، نه تنها ادای احترام به سینمای افغانستان است، بلکه بزرگ‌داشت از قدرت و پایداری زنان افغانستان نیز به شمار می‌رود؛ زنانی که صداها و روایت‌های‌ شان، با وجود سال‌ها سکوت و دشواری، همچنان الهام‌بخش جهان است. نهاد «صدای زنان اکنون»، از ۲۰۱۱ به این سو بستری را برای فیلم‌سازان نوظهور فراهم کرده تا از رسانه‌های اثرگذار اجتماعی به ‌عنوان ابزاری برای دادخواهی و پشتیبانی استفاده کنند. این نهاد با فراهم‌کردن فرصت شبکه‌سازی با فعالان صنعت سینما، کمک می‌کند تا روایت‌های مهم و واقعی به مخاطبان جهانی برسند. در حالی رویا سادات این جایزه را کسب می‌کند که زنان و دختران در افغانستان با محدودیت‌های گسترده مواجه هستند و از آموزش و اشتغال محروم هستند.

بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که دختران هر روز در مکتب، ورزش، نوآوری، حرفه‌ها و دیگر عرصه‌ها در سراسر جهان کلیشه را به چالش می‌کشند. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۳ جوزا) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود از همه خواسته است که توان‌مندی زنان و دختران را همیشه به یاد داشته باشند. همچنین بخش زنان سازمان ملل متحد در ادامه خواستار ایجاد جهانی شده که فرصت‌های برابر را در دسترس دختران قرار بدهد. این در حالی است که دختران در افغانستان، از دسترسی به حقوق ابتدایی خود مانند حق آموزش، حق آزادی رفت‌وآمد و حق کار و حضور در جامعه محروم هستند. حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.