برچسب: محدودیت

2 ساعت قبل - 23 بازدید

بریتانیا: محدودیت‌ها در برابر آموزش دختران آینده افغانستان را به خطر می‌اندازد

سفارت بریتانیا برای افغانستان در تازه‌ترین مورد هشدار داده است که ادامه محدودیت‌ها آینده همه مردم افغانستان را به خطر می‌اندازد. این سفارت در واکنش به گزارش تازه یونیسف درباره کاهش شمار معلمان و کارمندان صحی زن در افغانستان، با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که اطلاعات ارائه شده از سوی صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل نگران‌کننده بوده و نشان می‌دهد که سیاست‌های محدودکننده چه آسیب‌های بلندمدتی در افغانستان ایجاد کرده است. سفارت بریتانیا در ادامه تاکید کرده است که محدودیت‌ها در برابر آموزش دختران و کار زنان، آینده همه مردم افغانستان را به خطر می‌اندازد و این اقدامات محدود‌کننده باید هر چه زودتر لغو شود. این در حالی است که صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل روز گذشته (سه‌شنبه، ۸ ثور) هشدار داده بود که ادامه محدودیت‌ها بر آموزش دختران و کار زنان در افغانستان می‌تواند کشور را تا سال ۲۰۳۰ میلادی با کمبود بیش از ۲۵ هزار معلم و کارمند زن در بخش صحت روبرو کند. حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


4 ساعت قبل - 31 بازدید

فیفا به تیم فوتبال زنان افغانستان اجازه حضور در رقابت‌های بین‌المللی را داد

فیفا یا فدراسیون جهانی فوتبال در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که به تیم فوتبال زنان پناه‌جوی افغانستان اجازه داده است تا در رقابت‌های بین‌المللی تحت نظارت این نهاد شرکت کند. فیفا با نشر اعلامیه گفته است که این تصمیم، در نشست شورای فیفا در شهر ونکوور کانادا اتخاذ شده و براساس آن، تیم «زنان افغان متحد» (Afghan Women United) به‌عنوان یک تیم واجد شرایط به‌رسمیت شناخته شده است. در گزارش‌ها آمده است، این تیم که متشکل از بازیکنان پناه‌جوی افغانستانی است، پس از ترک افغانستان در پی محدودیت‌ها، در کشورهای مختلف از جمله استرالیا، امریکا و اروپا به فعالیت خود ادامه داده‌اند. همچنین اعلامیه به نقل از جیانی اینفانتینو، رییس فیفا نوشته است که این تصمیم به هدف فراهم‌سازی فرصت برای تیم‌هایی اتخاذ شده که امکان ثبت تیم ملی رسمی در رقابت‌های فیفا را ندارند. قابل ذکر است که تیم زنان افغانستان نمی‌تواند در رقابت‌های جام جهانی ۲۰۲۷ برازیل شرکت کند، اما امکان حضور در رقابت‌های انتخابی المپیک ۲۰۲۸ لاس‌آنجلس را خواهد داشت. نخستین گام برای به‌رسمیت شناختن این تیم در سال گذشته برداشته شد؛ زمانی که آن‌ها در یک تورنمنت در مراکش به میدان رفتند. تیم فوتبال زنان افغانستان آخرین بار در سال ۲۰۱۸ میلادی به‌صورت رسمی بازی کرده بود. پس از تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، ورزش زنان در کشور ممنوع شد و بسیاری از بازیکنان، کشور را ترک کردند.

ادامه مطلب


13 ساعت قبل - 105 بازدید

یونیسف: ممنوعیت‌ها علیه زنان سالانه ۵.۳ میلیارد افغانی به اقتصاد افغانستان زیان وارد می‌کند

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد می‌گوید که ممنوعیت آموزش و کار زنان و دختران توسط حکومت سرپرست، سالانه ۵.۳ میلیارد افغانی، معادل ۸۴ میلیون دالر آمریکایی، به اقتصاد افغانستان زیان وارد می‌کند. این نهاد با نشر گزارشی گفته است که این مقدار، معادل ۰.۵ درصد از تولید ناخالص داخلی افغانستان در سال ۲۰۲۳ میلادی است. در گزارش آمده است که این ضررها به مرور زمان انباشته می‌شوند و مسیر رشد آینده‌ی کشور را کاهش داده و چشم‌انداز بهبود پایدار را تضعیف می‌کنند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد گفته است فراتر از ضررهای کلان اقتصادی، فوری‌ترین خطر، فرسایش سیستم‌های آموزشی و صحی در افغانستان است. این نهاد افزوده است که بدون ورود زنان و دختران جوان به نیروی کار ماهر، این بخش‌ها با کمبود فزاینده‌ی نیروی کار در آینده مواجه خواهند شد که مستقیما بر دسترسی زنان و کودکان به خدمات تأثیر خواهد گذاشت. یونیسف گفته است که وخامت وضعیت ناشی از این کار، بر سلامت مادران و کودکان تأثیر می‌گذارد و هزینه‌های بین‌نسلی را به همراه خواهد داشت که بسیار فراتر از بحران فعلی است. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد می‌گوید که از سال ۲۰۲۴ میلادی تا اکنون ۳.۸ میلیون دختر هفت تا ۱۸ ساله در افغانستان از دسترسی به مکتب محروم مانده‌اند که شامل ۲.۶ میلیون دختر نوجوان می‌شود. یونیسف گفته است که در پنج سال گذشته، دست‌کم یک میلیون دختر مستقیما تحت تأثیر محدودیت‌های وضع‌شده از سوی طالبان بر آموزش متوسطه قرار گرفته‌اند. این نهاد هشدار داده است که اگر این محدودیت‌ها ادامه یابد، دختران محروم از آموزش در افغانستان تا سال ۲۰۳۰ میلادی از دو میلیون نفر فراتر خواهد رفت. حکومت فعلی از زمان تسلط دوباره بر افغانستان، آموزش دختران بالاتر از صنف ششم را تا اطلاع ثانوی ممنوع کردند.

ادامه مطلب


22 ساعت قبل - 81 بازدید

توشیح «قانون مبلغین»؛ مبلغ باید مسلمان و حنفی‌مذهب باشد

وزارت عدلیه‌ی حکومت سرپرست در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که هبت‌الله آخوندزاده، رهبر دولت «قانون مبلغین» را توشیح کرده است و این قانون در جریده رسمی شماره «۱۴۸۳» نشر شده است. این وزارت امروز (سه‌شنبه، ۸ ثور) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این قانون شامل یک مقدمه، سه باب، دو فصل و ۱۷ ماده است و وزارت امر به معروف و نهی از منکر مسوولیت تطبیق آن را به عهده دارد. در ماده ششم این قانون که شرایط و صفات «مبلغ» توضیح داده شده است، آمده است: «مبلغ باید مسلمان و حنفی‌مذهب باشد، مکلف (عاقل و بالغ) باشد و به چیزی که به آن دعوت می‌کند، علم داشته باشد.» همچنین در ماده دهم این قانون نیز آمده است که داعی یا مبلغ مکلف است که هنگام دعوت «ضوابط» ذیل را رعایت کند: «دعوت مطابق مذهب حنفی، اجتناب از بیان مسائل اختلافی فروعی، خودداری از بردن اشخاص نابالغ و زنان با خود در وقت دعوت، اداره نمودن مبلغین به رهبری علما.» براساس این قانون حکومت فعلی، پیروان سایر مذاهب اسلامی در افغانستان، از جمله شیعیان، برای تبلیغ، واجد شرایط دانسته نشده است. حکومت سرپرست در این قانون مبلغین را مکلف کرده‌اند: «در زمینه‌ی بیان فضیلت علم، آموزش ایمان و عقیده اهل سنت و جماعت، آموزش تمام عبادات، بیان فضیلت جهاد و ذکات، آموزش حقوق والدین، اولاد، همسایه، شوهر و خانم و حقوق عام زنان، بیان اطاعت امیر، فرضیت حجاب، اخلاق نیک، آداب مسجد و سایر مسایل مهم دعوت انجام دهند.» حکومت فعلی از زمان تسلط دوباره بر افغانستان، تمام قوانین و مقررات افغانستان را براساس فقه حنفی تنظیم کرده و این مذهب را به‌عنوان مذهب رسمی افغانستان اعلام کرده‌اند. همچنین حکومت سرپرست رسیمت مذهب شیعه را در افغانستان لغو کرده‌ است و در موارد مختلف، پیروان این مذهب را مکلف به رعایت قوانین و مقررات خود مطابق فقه حنفی دانسته‌ است.

ادامه مطلب


23 ساعت قبل - 71 بازدید

اوچا: بسیاری‌ها در افغانستان به خدمات اولیه صحی دسترسی ندارند

اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که بسیاری‌ها هنوز در افغانستان به خدمات اولیه صحی دسترسی ندارند. این نهاد امروز (سه‌شنبه، ۸ ثور) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که با حمایت صندوق امانی افغانستان در سازمان ملل و نهاد «ECHO» در حال ارایه خدمات اولیه به آسیب‌پذیرترین افراد است. در پیام آمده است که حتا در ولسوالی پغمان کابل، بیماران ساعت‌ها راه را طی می‌کنند تا به تنها کلینیک در این منطقه برسند. همچنین یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل گفته است که افغانستان ممکن است تا سال ۲۰۳۰ میلادی حدود ۲۵ هزار معلم زن و کارمند صحی را از دست بدهد. باید گفت که حکومت سرپرست در برخی ولایت‌ها مانع دسترسی زنان بدون محرم به خدمات پزشکی شده‌اند. ریچارد بنت، گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل برای افغانستان، گفته است که حکومت فعلی مانع دسترسی زنان به خدمات صحی شده و این حق را نقض کرده‌اند. در حالی اوچا این گزارش را از دسترسی به خدمات اولیه صحی ارائه می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 70 بازدید

یونیسف: افغانستان تا سال ۲۰۳۰ با کمبود ۲۵ هزار معلم و کارمند زن در بخش صحت مواجه می‌شود

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد هشدار داده است که ادامه محدودیت‌ها بر آموزش دختران و کار زنان در افغانستان می‌تواند این کشور را تا سال ۲۰۳۰ میلادی با کمبود بیش از ۲۵ هزار معلم و کارمند زن در بخش صحت روبرو کند. این نهاد امروز (سه‌شنبه، ۸ ثور) با نشر گزارشی گفته است که این محدودیت‌ها هم‌اکنون نیز کودکان را از آموزش و خدمات صحی محروم کرده و بر اقتصاد و خدمات اساسی تاثیر منفی گذاشته است. در گزارش آمده است که بیش از یک میلیون دختر از زمان ممنوعیت آموزش متوسطه توسط حکومت سرپرست در سال ۲۰۲۱ میلادی از حق آموزش محروم شده‌اند و در صورت ادامه این وضعیت، این رقم تا سال ۲۰۳۰ به بیش از دو میلیون تن خواهد رسید. در گزارش آمده است که افغانستان با یک بحران دوگانه روبرو است؛ از یک‌سو نیروهای متخصص زن را از دست می‌دهد و از سوی دیگر، امکان تربیه نسل جدید برای جایگزینی آن‌ها محدود شده است. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه افزوده است که تا سال ۲۰۳۰ میلادی ممکن است حدود ۲۰ هزار معلم زن و پنج هزار و ۴۰۰ کارمند زن بخش صحت از دست بروند. در این گزارش همچنین آمده است که کاهش شمار کارمندان زن در بخش صحت می‌تواند دسترسی زنان به خدمات درمانی، به‌ویژه در بخش صحت مادر و کودک، را محدود کند. یونیسف تاکید کرده است که محدودیت‌ها بر آموزش و کار زنان سالانه حدود ۸۴ میلیون دالر به اقتصاد افغانستان زیان وارد می‌کند. در حالی یونیسف از محدودیت‌های حکومت فعلی انتقاد می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 65 بازدید

از چادر سفید تا کفن؛ روایت دردناک یک ازدواج اجباری

گل‌چهره وقتی به دنیا آمد، کسی برایش جشن نگرفت. در خانه‌ای گِلی، در یکی از کوچه‌های دورافتاده‌ی تخار، تولد دختر بیشتر شبیه خبری عادی بود تا اتفاقی خوش. مادرش بعدها برایش گفته بود آن روز هوا سرد بود و باد از لای درزهای دیوار می‌وزید. او را در پارچه‌ای کهنه پیچیده بودند تا از سرما در امان بماند. اما شاید هیچ‌کس نمی‌دانست آن سرما، فقط سرمای هوا نبود؛ سرمایی بود که قرار بود تا آخر عمر در زندگی گل‌چهره باقی بماند. کودکی‌اش کوتاه بود؛ خیلی کوتاه‌تر از آن‌چه باید می‌بود. هنوز درست بازی کردن را یاد نگرفته بود، هنوز عروسک‌هایش را خوب نشناخته بود که کم‌کم فهمید در این دنیا، دختر بودن یعنی زود بزرگ شدن. وقتی دخترهای هم‌سنش در کوچه‌ها می‌دویدند، او کنار مادرش می‌نشست و به نخ و سوزن نگاه می‌کرد یا ظرف‌های خاک‌گرفته را می‌شست. اما در دلش چیزهای دیگری می‌گذشت. گاهی وقتی از دور صدای مکتب می‌آمد، صدای خنده‌ی دخترهایی که کتاب به بغل داشتند، دلش می‌خواست بداند در آن کتاب‌ها چه نوشته شده است. اما این خواستن‌ها جایی نداشت. در خانه‌ی آن‌ها، نان مهم‌تر از رؤیا بود. سال‌ها به همین شکل گذشت تا این‌که یک روز همه‌چیز ناگهان تغییر کرد. آن روز، مادرش کمتر حرف می‌زد و پدرش با مردی غریبه در گوشه‌ی اتاق آهسته صحبت می‌کرد. گل‌چهره نمی‌فهمید چه می‌گویند، اما از نگاه‌هایشان ترسیده بود. شب که شد، مادرش آمد، کنارش نشست، دستش را گرفت و گفت: «دخترم، قسمتت همین بوده.» این جمله را بعدها بارها در زندگی‌اش شنید؛ جمله‌ای که همیشه به‌جای پاسخ، به‌جای انتخاب و به‌جای حق، به او داده می‌شد. پانزده‌ساله بود که عروس شد؛ نه با شادی، نه با موسیقی، نه با لبخندی واقعی. فقط چند زن آمدند، چادری سفید روی سرش انداختند و او را به خانه‌ای بردند که قرار بود «خانه‌اش» باشد. اما از همان لحظه‌ای که قدم به آن خانه گذاشت، فهمید این‌جا جایی برای او نیست. شوهرش مردی میان‌سال بود، با صورتی خسته و نگاهی که هیچ گرمایی در آن نبود. اما آن‌چه بیشتر گل‌چهره را ترساند، حضور زن دیگری در خانه بود؛ زن اول. زنی که سال‌ها در آن خانه زندگی کرده بود و حالا باید حضور یک دختر نوجوان را در کنار خود تحمل می‌کرد. نگاه‌های آن زن، پر از حرف‌های ناگفته بود؛ حرف‌هایی از خشم، تحقیر، حسادت و شاید هم درد. اما سخت‌تر از آن، فرزندان زن اول بودند. بعضی از آن‌ها از خود گل‌چهره بزرگ‌تر بودند. آن‌ها او را «مادر» صدا نمی‌کردند، حتی نامش را هم با احترام نمی‌گفتند. برایشان او فقط غریبه‌ای بود، مزاحمی که نباید در آن خانه می‌بود. روزهای اول، گل‌چهره سعی کرد همه‌چیز را تحمل کند. صبح زود بیدار می‌شد، کارهای خانه را انجام می‌داد، نان می‌پخت، آب می‌آورد و لباس می‌شست. کمتر حرف می‌زد و بیشتر سکوت می‌کرد. فکر می‌کرد اگر آرام باشد، اگر کاری نکند که کسی را ناراحت کند، شاید زندگی کمی نرم‌تر شود. اما زندگی در آن خانه به این سادگی‌ها تغییر نمی‌کرد. اولین بار که به او توهین شد، شوکه شد. کلمه‌ها مثل سنگ به سویش پرتاب می‌شدند: «بی‌ارزش»، «بی‌جا»، «دختر اضافی». این واژه‌ها کم‌کم به بخشی از زندگی‌اش تبدیل شدند. بعد از آن، دست‌ها هم وارد شدند؛ سیلی‌هایی که ناگهانی فرود می‌آمدند، لگدهایی که از پشت می‌خورد، موهایی که کشیده می‌شدند. هر بار که درد می‌کشید، به خودش می‌گفت شاید این آخرین بار باشد. اما آخرینی در کار نبود. سال‌ها گذشت و گل‌چهره سه فرزند به دنیا آورد. وقتی نخستین کودکش را در آغوش گرفت، اشک ریخت؛ نه فقط از درد زایمان، بلکه از امید. امیدی که می‌گفت حالا شاید کسی او را جدی بگیرد، حالا شاید جایگاهش در خانه محکم‌تر شود. اما این امید هم، مثل بسیاری از امیدهای دیگرش، آرام‌آرام خاموش شد. زندگی‌اش تبدیل شده بود به چرخه‌ای تکراری از کار، توهین و خشونت. شب‌ها، وقتی همه می‌خوابیدند، او در گوشه‌ای می‌نشست، زخم‌هایش را لمس می‌کرد و بی‌صدا گریه می‌کرد. نمی‌خواست کسی صدایش را بشنود؛ شاید چون می‌دانست شنیده شدن هم چیزی را تغییر نمی‌دهد. گاهی به خانه‌ی پدرش فکر می‌کرد، اما آن‌جا هم پناهی نداشت. همان‌ها بودند که او را فرستاده بودند. اگر برمی‌گشت، شاید سرزنش می‌شد، شاید دوباره مجبورش می‌کردند به همان خانه بازگردد. پس ماند؛ با همه‌ی دردها و همه‌ی ترس‌ها. فرزندان زن اول هرچه بزرگ‌تر می‌شدند، خشونت‌شان هم بیشتر می‌شد. انگار گل‌چهره برایشان نماد تمام ناعدالتی‌هایی بود که فکر می‌کردند در حق‌شان شده است. خشم‌شان را بر سر او خالی می‌کردند، بی‌آن‌که لحظه‌ای فکر کنند او خود قربانی است. روز آخر، هیچ نشانه‌ای نداشت که قرار است پایان باشد. صبح مثل همیشه آغاز شد. گل‌چهره بیدار شد، نان پخت، کودکانش را آماده کرد. شاید حتی لحظه‌ای لبخند زد، وقتی یکی از بچه‌هایش چیزی گفت. اما این لحظه‌های کوچک، خیلی زود در تاریکی گم شدند. نمی‌دانیم دقیقاً چه شد که آن روز خشونت به اوج رسید. شاید حرفی ساده، شاید سوءتفاهمی کوچک، شاید فقط انباشت سال‌ها خشم. اما آن‌چه رخ داد، چیزی فراتر از یک دعوای معمولی بود. آن‌ها به سراغش آمدند؛ با فریاد، با خشم، با دست‌هایی که دیگر هیچ کنترلی نداشتند. ضربه‌ها یکی پس از دیگری بر بدنش فرود آمدند. گل‌چهره سعی کرد خودش را جمع کند، سعی کرد از خود محافظت کند، اما توانش را نداشت. بدنش سال‌ها بود که زیر بار خشونت خم شده بود. هیچ‌کس جلوشان را نگرفت؛ نه شوهرش، نه کسی دیگر. انگار در آن لحظه، جان گل‌چهره ارزشی نداشت. وقتی افتاد، شاید هنوز زنده بود. شاید هنوز امید داشت کسی کمکش کند. اما کمکی نیامد. فقط سکوت بود و نفس‌هایی که آرام‌آرام قطع شدند. مرگش آرام نبود؛ نتیجه‌ی سال‌ها دردی بود که در یک لحظه جمع شد و پایان داد. بعد از آن، خانه دوباره ساکت شد؛ همان‌طور که همیشه بود. اما این‌بار سکوتش سنگین‌تر بود، چون دیگر گل‌چهره‌ای نبود که در آن گوشه نفس بکشد. سه کودکش حالا بدون مادر مانده‌اند. کودکانی که شاید هنوز معنای مرگ را نمی‌دانند، اما جای خالی مادر را حس می‌کنند. شاید شب‌ها به دنبالش بگردند، شاید صدایش کنند و پاسخی نگیرند. داستان گل‌چهره، داستانی است که در بسیاری از خانه‌ها تکرار می‌شود؛ نه همیشه با این پایان، اما با همان درد، همان سکوت و همان بی‌پناهی. او می‌توانست زندگی دیگری داشته باشد. می‌توانست درس بخواند، می‌توانست انتخاب کند، می‌توانست بخندد. اما هیچ‌کدام از این‌ها برایش ممکن نشد. در نهایت، آن‌چه از گل‌چهره باقی ماند، فقط نامی است و خاطره‌ای تلخ. نامی که شاید به‌زودی فراموش شود، اما داستانش ـ اگر کسی آن را بگوید ـ می‌تواند یادآور این باشد که هنوز، در گوشه‌هایی از این جهان، زنانی هستند که در سکوت رنج می‌کشند و در همان سکوت از بین می‌روند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 روز قبل - 55 بازدید

یک مکتب دخترانه با حمایت سازمان ملل در ولایت فراه ساخته شد

خبرگزاری باختر که تحت کنترول حکومت سرپرست قرار دارد، اعلام کرد که یک مکتب دخترانه در ولایت فراه از سوی کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهنده‌گان (UNHCR) تکمیل و به بهره‌برداری رسیده است. این خبرگزاری گزارش داده است که مسوولان ریاست مهاجرین و عودت‌کنندگان در ولایت فراه گفته‌اند کار اعمار این مکتب در قریه چهارباغ در مرکز این ولایت، به پایان رسیده است. در گزارش آمده است که این پروژه به هزینه ۳۴۵ هزار دالر از سوی کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهند‌گان تمویل شده است. خبرگزاری باختر گزارش داده است که این مکتب در دو طبقه ساخته شده و شامل ۱۶ صنف درسی، چاه آب، ذخیره آب، سیستم برق سولری، میدان بازی، ساحه سبز و پیاده‌رو و دیگر تجهیزات لازم می‌باشد. این مکتب در حالی اعمار می‌شود که پس از تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست، دختران بالاتر از صنف شش در افغانستان، پنج سال می‌شود که از رفتن به مکتب محروم مانده‌اند. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 176 بازدید

ثریا محمدی اهل افغانستان برنده‌ی جایزه «زنان تغییرآفرین جهان» شد

ثریا محمدی، فعال آموزش دختران و از بازماندگان حمله مکتب دخترانه سیدالشهدا در غرب کابل، در میان بیش از یک هزار و ۵۰۰ نامزد از ۹۷ کشور موفق به کسب جایزه «زنان تغییرآفرین جهان» شده است. در اعلامیه آمده است که نتایج نهایی این برنامه در چارچوب نشست جهانی زنان تغییر‌آفرین(Women Changing the World Awards) در شهر پاریس فرانسه اعلام شده است. در اعلامیه آمده است که این جایزه به زنانی اهدا می‌شود که با وجود موانع ساختاری، از طریق رهبری، نوآوری، حقوق بشر و تأثیرگذاری اجتماعی، تغییرات معناداری در جوامع ایجاد می‌کنند. ثریا محمدی که از بازماندگان حمله مهیب انتحاری مکتب دخترانه سیدالشهدا در غرب کابل در سال ۲۰۲۱ میلادی است، می‌گوید تجربه از دست دادن دوستانش در این حمله، نگاه او را به آموزش و عدالت اجتماعی دگرگون کرده است. این فعال آموزش در ادامه تاکید کرده است که فعالیت‌های او عمدتاً بر آموزش دختران، سوادآموزی و آگاهی‌دهی در زمینه حقوق زنان متمرکز بوده است. همچنین ثریا محمدی پیش از این، جایزه PACEY برای ابتکارات جوانان، حضور در «هفته بین‌المللی دعا برای صلح جهانی» به‌عنوان نماینده مسلمانان افغانستان، و دریافت جایزه صلح Wilson Hinkes برای فعالیت در زمینه آموزش دختران را کسب کرده بود. این فعال آموزش در حالی این جایزه را به دست آورده است که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 81 بازدید

دادگاه عالی: در سه ماه اخیر به ۴ هزار قضیه‌ مربوط به حقوق زنان رسیدگی کردیم

دادگاه عالی در تازه‌ترین مورد مدعی شده است که در سه ماه اخیر سال جاری قمری به چهار هزار و ۲۱ قضیه‌ای مربوط به حقوق زنان رسیدگی کرده است. این دادگاه امروز (یک‌شنبه، ۶ ثور) با نشر اعلامیه‌‌ای گفته است که این قضایا مربوط به میراث و حق ملکیت زنان ثبت اسناد ملکیت به نام زنان بوده است. در اعلامیه آمده است که از این میان هزار و ۲۷۵ قضیه مربوط «مالکیت و میراث»، دو هزار و ۴۶۲ قضیه مربوط به «ثبت سند مالکیت به نام زن که مهریه‌اش تعیین شده است» و ۲۸۴ قضیه هم مربوط به «به‌دست‌آوردن سند مالکیت و میراث» زنان بوده است. در حالی دادگاه عالی حکومت سرپرست از رسیدگی به حقوق زنان خبر می‌دهد که دولت از زمان تسلط دوباره بر افغانستان، محدودیت‌های گسترده‌ای بر دسترسی زنان به حقوق اساسی‌شان وضع کرده‌اند. حکومت فعلی آموزش دختران بالاتر از صنف ششم را ممنوع و دانشگاه و انستیتوت‌های طبی را به‌روی زنان بسته‌ است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. حکومت سرپرست در کنار آن، کار زنان را در ادارات دولتی، سازمان‌های غیردولتی داخلی و بین‌المللی و دفترهای سازمان ملل متحد ممنوع و بر حضور آنان در جامعه نیز محدودیت‌های شدید وضع کرده‌اند.

ادامه مطلب