برچسب: محدودیت

3 ساعت قبل - 58 بازدید

سازمان ملل: حمایت روانی‌ـ‌اجتماعی آسیب‌پذیری زنان در افغانستان را کاهش می‌دهد

صندوق جمعیت سازمان ملل (UNFPA) اعلام کرده است که ارائه خدمات اساسی و حمایت روانی‌ـ‌اجتماعی برای زنان و دختران در افغانستان نقش مؤثری در کاهش آسیب‌پذیری آنان داشته و به بهبود وضعیت روحی و توانمندسازی‌ آنان کمک می‌کند. این سازمان با نشر گزارشی گفته است که بسیاری از زنان و دختران در افغانستان به‌دلیل تجربه‌های دشوار زند‌گی، خشونت و فشارهای اقتصادی، با مشکلات عمیق روحی و اجتماعی روبرو هستند و نیاز به حمایت گسترده دارند. صندوق جمعیت سازمان ملل در ادامه تاکید کرده است که خدمات مشاوره در مراکز سازمان ملل، فضای امنی را برای زنان ایجاد کرده تا بتوانند تجربه‌های سخت گذشته را بازگو کرده و توان عاطفی خود را بازسازی کنند. این نهاد در ادامه افزوده است که جلسات منظم مشاوره به زنان کمک کرده تا اعتمادبه‌نفس خود را بازیابند و در نقش‌های خانوادگی و اجتماعی با توان بیش‌تری عمل کنند. صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در ادامه تصریح کرده است که فراهم‌سازی فرصت‌های حمایتی و خدمات روانی‌ـ‌اجتماعی برای زنانی که با آسیب و بحران روبرو هستند، از نیازهای اساسی جامعه محسوب می‌شود. سازمان ملل گفته است که این کمک‌ها با پشتیبانی «اداره عملیات حفاظت ملکی و کمک‌های بشردوستانه کمیسیون اروپا» فراهم شده و هدف آن توانمندسازی زنان در شرایط دشوار است. در حالی سازمان ملل بر ارائه خدمات روانی-اجتماعی برای زنان و دختران تاکید دارد که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


15 ساعت قبل - 77 بازدید

هوسی اندر به شورای شهر فرانکفورت آلمان راه یافت

رسانه‌ها اعلام کرده‌اند که هوسی ظریف اندر، شهروند افغانستان مقیم آلمان در انتخابات شورای شهر فرانکفورت آلمان به پیروزی رسیده و وارد این شورا شده است. خانم اندر شب گذشته (سه‌شنبه، ۲۶ حوت) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود از این پیروزی خبر داده و گفته است که با به‌دست‌آوردن ۵۳ هزار رأی در انتخابات شورای شهر فرانکفورت، به عنوان عضو این شورا انتخاب شده است. وی در ادامه تاکید کرده است که برای کمک به افغانستانی‌هایی که با مشکلات روبرو هستند وارد سیاست شده است. او در ادامه افزوده است که زنان و دختران باید از حق آموزش برخوردار باشند و برای زنان افغانستان آرزو دارد بتوانند به مکتب و آموزش دسترسی داشته باشند. در گزارش‌ها آمده است که شورای شهر فرانکفورت، از مهم‌ترین نهادهای تصمیم‌گیری در این شهر است که در حوزه‌های قانون‌گذاری، توسعه‌ی زیرساخت‌ها، امور مالی و خدمات اجتماعی تصمیم‌گیری می‌کند. در حالی هوسی ظریف اندر به شورای شهر فرانکفورت آلمان راه پیدا می‌کند که حکومت سرپرست پس از تسلط دوباره بر افغانستان، آموزش دختران بالاتر از صنف ششم را منع کردند و سپس دروازه‌ی دانشگاه‌ها را نیز به‌روی زنان و دختران بستند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 58 بازدید

بخش زنان سازمان ملل: با وجود محدودیت‌ها به حمایت از زنان افغانستان ادامه می‌دهیم

بخش زنان سازمان ملل (UN Women) اعلام کرده است که با وجود محدودیت‌های گسترده و ناپایداری در سراسر افغانستان، به ارائه خدمات به زنان و دختران این کشور ادامه خواهد داد. سوزان فرگوسن، نماینده ویژه سازمان ملل در امور زنان افغانستان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این نهاد در بحرانی‌ترین وضعیت حقوق زنان در جهان فعالیت می‌کند و تلاش می‌کند صدها هزار زن و دختر در نیاز را تحت پوشش قرار دهد. خانم فرگوسن در ادامه تاکید کرده است: «با وجود محدودیت‌ها برای زنان و دختران و درگیری‌های جاری، صرف‌نظر از هر شرایطی، بخش زنان سازمان ملل در افغانستان باقی مانده و خدمات خود را ارائه می‌دهد.» او از جامعه بین‌المللی خواسته است تا به حمایت از زنان و دختران افغانستان ادامه دهد و از «عادی‌سازی» این وضعیت جلوگیری کند. براساس گزارش‌ها، پس از حملات اخیر، بیش از ۶۴ هزار تن در جریان تشدید درگیری‌ها با پاکستان آسیب دیده‌اند که بیش از نیمی از آن‌ها زنان و دختران هستند. بسیاری از زنان در سال گذشته برای دومین یا سومین بار مجبور به فرار شده‌اند. بخش زنان سازمان ملل همچنان از کمبود بودجه جدی خبر داده و گفته است که نزدیک به ۵۰۰ میلیون دالر برای ادامه برنامه‌های خود در افغانستان در سال ۲۰۲۶ میلادی مورد نیاز است. این سازمان خواستار حمایت فوری جامعه‌ی جهانی برای پاسخ به نیازهای زنان افغانستان شده است. همچنین حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 48 بازدید

سازمان ملل: محدودیت‌ها علیه زنان افغانستان نباید نرمال نشان داده شود

بخش زنان سازمان ملل برای افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که محدودیت‌ها و ممنوعیت‌ها علیه زنان و دختران در افغانستان نباید ساده‌سازی شود. این نهاد این اظهارات را امروز (چهارشنبه، ۲۷ حوت) در هفتادمین نشست کمیسیون وضعیت زنان سال ۲۰۲۶ مطرح کرده و گفته است که بیش‌ترین افراد متاثر از جنگ میان طالبان و پاکستان، کودکان و زنان هستند. بخش زنان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که پیش از بمباران مرکز درمان اعتیاد در کابل توسط پاکستان، بیش‌ترین تلفات در میان غیرنظامیان شامل زنان و کودکان بوده است. همچنین یوناما یا دفتر هیأت معاونت سازمان ملل در افغانستان نیز گفته است که پیش از حمله پاکستان به مرکز درمان اعتیاد، کشته شدن ۷۵ غیرنظامی و زخمی شدن حدود ۲۵۰ تن دیگر را مستندسازی کرده است. در اعلامیه آمده است که بسیاری از خانواده‌های اخراج‌شده از پاکستان اکنون در اثر درگیری‌ها چندین بار آواره شده‌اند. یوناما افزوده است که در پی درگیری‌ها و ناامنی در ایران، بسیاری از خانواده‌های افغانستان در حال بازگشت هستند که پیش‌بینی می‌شود تعداد آنان در روزهای آینده افزایش یابد. سازمان ملل گفته است که بیش از ۱۰ میلیون زن و دختر در افغانستان در سال جاری به کمک‌های بشردوستانه نیاز خواهند داشت. همچنین سازمان ملل پیش‌تر در یک پژوهش تازه گفته بود که زنان در افغانستان چهار برابر کمتر از مردان به عدالت دسترسی دارند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 61 بازدید

دفتری که نیمه‌باز ماند؛ روایت دردناک یک دختر افغان

گاهی زندگی یک دختر با صدای آرام ورق خوردن یک دفتر آغاز می‌شود، اما با صدای بسته شدن یک دروازه برای همیشه تغییر می‌کند. آن صبحی که داستان مینا شروع شد، هیچ‌چیز در ظاهر متفاوت نبود. آفتاب تازه از پشت کوه‌های خاکستری کابل بالا آمده بود و نور کمرنگش روی دیوارهای گلی خانه‌ها می‌نشست. کوچه‌ی باریک محله هنوز نیمه‌خواب بود؛ تنها صدای دور موترهایی که از سرک اصلی عبور می‌کردند و صدای جاروی زنی که خاک کوچه را جمع می‌کرد شنیده می‌شد. اما در یکی از خانه‌های کوچک همان کوچه، دختری شانزده‌ساله کنار چراغ کم‌نور نشسته بود و دفترش را ورق می‌زد؛ دفتری که هنوز بوی تازه‌ی کاغذ می‌داد و پر از خط‌های مرتب و رؤیاهای نوشته‌نشده بود. مینا با انگشتانش آرام روی صفحه‌ی دفتر کشید. آن صفحه هنوز نیمه‌خالی بود. شب قبل تصمیم گرفته بود امروز در آن بنویسد که می‌خواهد در آینده چه شود. معلمشان در صنف گفته بود: «هرکدامتان بنویسید که در آینده چه آرزویی دارید.» برای خیلی از شاگردان شاید این فقط یک تکلیف ساده بود، اما برای مینا چیزی بیشتر از یک تکلیف بود؛ این صفحه برای او نقشه‌ی زندگی‌اش بود. او همیشه می‌گفت می‌خواهد داکتر شود. نه فقط برای اینکه لباس سفید بپوشد یا در شفاخانه کار کند، بلکه برای اینکه مادرش دیگر مجبور نباشد برای هر درد کوچکی به کلینیک‌های دور و گران برود. مادرش بارها گفته بود که وقتی مینا داکتر شود، اولین مریضش خودش خواهد بود. هر بار که این حرف را می‌گفت، لبخند می‌زد، اما در نگاهش امیدی واقعی دیده می‌شد؛ امیدی که در خانه‌ی فقیرانه‌ی آنها مثل یک چراغ کوچک می‌سوخت. خانه‌ی مینا در یکی از محله‌های ساده‌ی غرب کابل قرار داشت. خانه‌ای که دو اتاق کوچک داشت، با دیوارهای گلی و سقفی که در زمستان‌ها گاهی چکه می‌کرد. حیاط خانه بزرگ نبود، اما در گوشه‌اش یک درخت زردآلو قدیمی ایستاده بود که در بهار شکوفه می‌داد و در تابستان سایه‌ی خنکی ایجاد می‌کرد. مینا بیشتر وقت‌هایش را زیر همان درخت درس می‌خواند. وقتی کتاب‌هایش را باز می‌کرد و باد آرام شاخه‌ها را تکان می‌داد، احساس می‌کرد دنیا بزرگ‌تر از کوچه‌های خاکی محله است. آن صبح، مادرش در آشپزخانه‌ی کوچک خانه مشغول پختن نان بود. بوی نان تازه در خانه پیچیده بود. پدرش هنوز خواب بود؛ او کارگر ساختمانی بود و اغلب شب‌ها خسته و دیر به خانه می‌آمد. زندگی‌شان ساده و پر از سختی بود، اما در آن خانه یک چیز همیشه وجود داشت: باور به آینده‌ی مینا. مادرش همیشه می‌گفت: «دخترم، اگر درس بخوانی، زندگی‌ات مثل ما نمی‌شود.» این جمله بارها در گوش مینا تکرار شده بود. شاید به همین دلیل بود که او درس خواندن را فقط یک وظیفه نمی‌دانست؛ برایش مثل راهی بود برای عبور از تنگنای زندگی. وقتی آماده شد، بکس مکتبش را برداشت. بکس آبی‌رنگی که چند سال پیش پدرش از بازار خریده بود. بندهایش کمی کهنه شده بود، اما هنوز محکم بود. داخل آن کتاب‌های ریاضی، کیمیا، زیست‌شناسی و چند دفتر مرتب قرار داشت. مینا همیشه دفترهایش را با دقت نگه می‌داشت؛ حتی گوشه‌ی صفحاتشان تا نمی‌شد. او از خانه بیرون آمد. هوای صبح خنک بود و آفتاب تازه کوچه را روشن کرده بود. چند دختر دیگر هم از خانه‌هایشان بیرون آمده بودند. آنها همیشه با هم تا مکتب می‌رفتند. راهشان طولانی نبود، اما همان مسیر کوتاه برایشان پر از حرف و خنده بود. درباره‌ی امتحان‌ها، درباره‌ی معلمان سخت‌گیر، و درباره‌ی آینده‌ای که در ذهنشان ساخته بودند. اما آن روز، چیزی در فضا متفاوت بود. دخترها کمتر حرف می‌زدند. بعضی آهسته با هم نجوا می‌کردند. مینا وقتی به چهره‌هایشان نگاه کرد، نگرانی را در چشم‌هایشان دید. یکی از دخترها آهسته گفت: «می‌گویند امروز شاید اجازه ندهند دخترها داخل شوند.» مینا ابتدا فکر کرد این هم یکی از همان شایعاتی است که گاهی در شهر می‌پیچد و بعد فراموش می‌شود. اما وقتی به دروازه‌ی مکتب رسیدند، همه چیز روشن شد. دروازه بسته بود. دخترها پشت آن ایستاده بودند. بعضی هنوز امیدوار بودند که شاید لحظه‌ای بعد باز شود. بعضی آرام گریه می‌کردند. بعضی در سکوت فقط به دروازه نگاه می‌کردند؛ انگار می‌خواستند باور کنند که این فقط یک اشتباه است. مینا چند قدم جلو رفت. دستش را روی دروازه‌ی فلزی گذاشت. فلز سرد بود. آن لحظه احساس کرد چیزی درونش فرو ریخت؛ چیزی شبیه شکستن یک رویا. او به یاد آورد که شب قبل چقدر با شوق دفترش را باز کرده بود تا درباره‌ی آینده‌اش بنویسد. اما حالا آینده‌ای که تصور می‌کرد، ناگهان دور و مبهم شده بود. وقتی به خانه برگشت، قدم‌هایش سنگین بود. بکس هنوز روی شانه‌اش بود، اما انگار دیگر معنایی نداشت. مادرش وقتی چهره‌ی او را دید، فهمید که اتفاقی افتاده است. «چی شد دخترم؟» مینا آرام گفت: «مکتب بسته است… برای ما.» مادرش لحظه‌ای سکوت کرد. نگاهش به زمین افتاد. هیچ‌کدام چیزی نگفتند. در آن سکوت کوتاه، هزاران حرف ناگفته وجود داشت. روزها گذشت. در ابتدا مینا هنوز هر صبح بیدار می‌شد و بکسش را نگاه می‌کرد، انگار انتظار داشت که دوباره به مکتب برگردد. اما کم‌کم فهمید که زندگی‌اش وارد فصل تازه‌ای شده است؛ فصلی که در آن کلاس درس، زنگ تفریح و صدای معلم دیگر وجود نداشت. او بیشتر وقتش را در خانه می‌گذراند. به مادرش در کارهای خانه کمک می‌کرد، ظرف می‌شست، حیاط را جارو می‌کرد و گاهی لباس می‌دوخت. اما در دلش همیشه خلأیی وجود داشت؛ خلأیی که هیچ کاری نمی‌توانست پر کند. گاهی بعدازظهرها زیر درخت زردآلو می‌نشست و کتاب‌هایش را باز می‌کرد. صفحات کتاب هنوز همان بودند، اما احساسش نسبت به آنها تغییر کرده بود. قبلاً هر صفحه برایش قدمی به سوی آینده بود؛ حالا بیشتر شبیه یادگاری از گذشته شده بود. دوستانش هم کم‌کم از او دور شدند. بعضی خانواده‌هایشان تصمیم گرفتند آنها را زودتر شوهر بدهند. بعضی به ولایت‌های دیگر رفتند. بعضی فقط در خانه ماندند، بی‌برنامه و بی‌آینده. اما مینا هنوز شب‌ها کتاب می‌خواند. وقتی همه خواب بودند، چراغ کوچک را روشن می‌کرد و آرام درس می‌خواند. نه برای امتحان، نه برای نمره؛ فقط برای اینکه احساس کند هنوز بخشی از خودش زنده است. یک روز دختر کوچکی از همسایه‌ها به خانه‌شان آمد و گفت: «خواهر مینا، می‌توانی به من خواندن یاد بدهی؟» آن لحظه چیزی در دل مینا روشن شد. از آن روز، چند دختر کوچک عصرها به خانه‌شان می‌آمدند. روی قالین کهنه در حیاط می‌نشستند و مینا برایشان الفبا و حساب یاد می‌داد. وقتی آنها با صدای بلند حروف را تکرار می‌کردند، مینا احساس می‌کرد دوباره در صنف مکتب است. اما در دلش هنوز غمی عمیق باقی بود؛ غمی که هر بار با دیدن بکس مکتبش در گوشه‌ی اتاق زنده می‌شد. شب‌ها گاهی به پشت‌بام می‌رفت. از آنجا چراغ‌های شهر دیده می‌شد. کابل در شب آرام به نظر می‌رسید، اما او می‌دانست در دل این شهر هزاران دختر مثل او زندگی می‌کنند؛ دخترانی که دفترهایشان نیمه‌باز مانده است. او به آسمان نگاه می‌کرد و با خود فکر می‌کرد: «آیا روزی دوباره به مکتب برمی‌گردم؟» پاسخی نداشت. اما هنوز هر شب دفترش را باز می‌کرد؛ همان دفتری که صفحه‌ی اولش نیمه‌خالی مانده بود. گاهی به آن صفحه نگاه می‌کرد و فکر می‌کرد روزی شاید دوباره بتواند در آن بنویسد: «آرزویم این است که داکتر شوم.» و شاید آن روز، دفترش دیگر نیمه‌باز نماند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


3 روز قبل - 48 بازدید

سازمان ملل: مشارکت زنان در تصمیم‌گیری‌ها تاب‌آوری جوامع را افزایش می‌دهد

سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که مشارکت زنان در تصمیم‌گیری‌ها سبب می‌شود جوامع تاب‌آوری بیش‌تری پیدا کنند. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که به دلیل اهمیت مشارکت زنان در تصمیم‌گیری‌ها، برابری جنسیتی و توان‌مدسازی زنان باید در همه مراحل مقابله با تغییرات اقلیمی گنجانیده شود. این در حالی است که زنان در افغانستان، حق اشتراک در تصمیم‌گیری‌های بزرگ را از دست داده و از ساختار تصمیم‌گیری به حاشیه رانده شده‌اند. زنان در افغانستان حتی حق حضور در همه نهادهای دولتی را از دست داده و تنها به شکل محدود در سکتور آموزش، بهداشت و امنیتی حضور دارند. همچنین حکومت سرپرست پس از تسلط دوباره بر افغانستان، آموزش دختران بالاتر از صنف ششم را منع کردند و سپس دروازه‌ی دانشگاه‌ها را نیز به‌روی زنان و دختران بستند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. کارشناسان سازمان ملل متحد سیاست‌های حکومت سرپرست علیه زنان افغانستان را «جنایت علیه بشریت» دانسته و گفته‌اند که این سیاست‌ها می‌تواند «آپارتاید جنسیتی» نیز محسوب شود.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 155 بازدید

یک قابله در قندوز توسط افراد ناشناس به قتل رسید

مسوولان در فرماندهی ولایت قندوز می‌گویند که یک قابله در ولسوالی امام صاحب این ولایت، توسط افراد ناشناس به قتل رسیده است. جمعه‌الدین خاکسار، سخنگوی فرماندهی پولیس قندوز گفته است که این رویداد عصر روز (پنج‌شنبه، ۲۱ حوت) در مربوطات حوزه چهارم امنیتی مرکز ولسوالی امام‌صاحب رخ داده است. آقای خاکسار در ادامه تاکید کرده است که این رویداد هنگامی رخ داده که این قابله از معاینه‌خانه به سوی خانه‌اش در حرکت بوده است. وی در ادامه افزوده است که این قابله از سوی افراد ناشناس توسط چاقو مورد حمله قرار گرفته و جان باخته است. مسوولان فرماندهی پولیس قندوز گفته‌اند که بررسی‌ها برای روشن شدن این رویداد آغاز شده است. جمعه‌الدین خاکسار در مورد هویت و سن این زن قابله چیزی گفته نشده و مشخص نیست که او به چه دلیلی به قتل رسیده است. همچنین شماری از رسانه‌ها گزارش دادند که این قابله عدالت حمیدی نام داشت و اهل کولاب تاجیکستان بوده است. در گزارش‌ها آمده است که این قابله نزدیک به ده سال در شفاخانه ۵۰ بستر ولسوالی امام صاحب قندوز در بخش نسایی و ولادی کار کرده بود. جسد این قابله به تاجیکستان منتقل شده است. تا اکنون دولت تاجیکستان در پیوند به قتل این قابله چیزی نگفته است.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 49 بازدید

یونیسف: تضمین دسترسی به آموزش یک اولویت حیاتی است

اندریکا راتواته، رییس صندوق حمایت از کودکان ملل متحد (یونیسف) برای افغانستان اعلام کرده است که تضمین دسترسی به آموزش همچنان یک اولویت حیاتی است. آقای راتواته با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که فضاهای آموزشی ایجادشده توسط این نهاد، سرمایه‌گذاری مهمی به شمار می‌رود. رییس یونیسف برای افغانستان در ادامه تاکید کرده است که این مکان‌ها به کودکان کمک می‌کند، با وجود چالش‌ها به یادگیری ادامه بدهند. در حالی وی بر دسترسی به آموزش برای همه تاکید دارد که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در این سال‌ها، نهادهای مدافع حقوق بشر، سازمان‌های بین‌المللی به شمول سازمان ملل و دولت‌ها، بارها خواستار بازگردان حق آموزش دختران در افغانستان شده‌اند. هنوز اما هیچ دورنمای روشنی در برابر حق آموزش دختران در افغانستان وجود ندارد.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 67 بازدید

یونیسف: سال گذشته بالای ۵۴ هزار معلم در افغانستان سرمایه‌گذاری کردیم

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۵ میلادی بالای بیش از ۵۴ هزار معلم در افغانستان سرمایه‌گذاری کرده است. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۲۴ حوت) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این سرمایه‌گذاری برای آموزش‌های عملی، بهبود یادگیری و ساخت صنف‌های امن انجام شده است. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل در ادامه تاکید کرده است: «این حمایت که به‌طور تدریجی و با پیگیری‌های ساختارمند ارایه شد. اطمینان حاصل کرد که روش‌های جدید به‌طور مؤثر اعمال و پایدار باقی بمانند.» همچنین یونیسف پیش از این از کمبود استادان مسلکی در افغانستان ابراز نگرانی کرده بود. یونیسف و یونسکو در یک گزارش گفته بودند که بیش از ۹۰ درصد شاگردان در صنف‌های ابتدایی قادر به خواندن و نوشتن مناسب نیستند. در حالی یونیسف بر سرمایه‌گذاری بالای استاد خبر می‌دهد که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 68 بازدید

بخش زنان سازمان ملل: بسیاری از زنان در جهان از برابری حقوقی محروم‌ هستند

بخش زنان سازمان ملل (UN Women)در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که بسیاری زنان و دختران در جهان همچنان از برابری حقوقی محروم‌ هستند و این نابرابری پیامدهای جدی بر زند‌گی افراد و جوامع دارد. این سازمان امروز (یک‌شنبه، ۲۴ حوت/۱۵ مارچ) با نشر گزارشی گفته است که زنان تنها ۶۴ درصد حقوق قانونی مردان را دارند و در بسیاری کشورها زنان با چالش‌های حقوقی زیادی مواجه هستند. بخش زنان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که وقتی عدالت اجرا نمی‌شود، زنان بیش‌ترین آسیب را می‌بینند از جمله عدم شناسایی «تجاوز» به عنوان جرم، ازدواج اجباری دختران و دریافت دستمزد کمتر در برابر کاری که انجام می‌دهند. همچنین این سازمان در ادامه تاکید کرده است که حاکمیت قانون در معرض تهدید قرار دارد و فضای دموکراتیک روزبه‌روز محدودتر می‌شود. بخش زنان سازمان ملل در ادامه افزوده است که این وضعیت سبب شده که حقوق زنان و دختران به‌صورت آشکار در حال عقب‌نشینی باشد. سازمان ملل همچنان گفته است که وقتی قوانین بی‌طرف باشند و نظام‌های عدالت برای همه زنان و دختران عمل کنند، کل جامعه گام‌های واقعی به سوی پیشرفت برمی‌دارد. در حالی بخش زنان سازمان ملل از دسترسی محدود زنان به حقوق برابر انتقاد می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب