برچسب: محدودیت

12 دقیقه قبل - 38 بازدید

سازمان ملل: شمار دانشجویان مرد در افغانستان یک‌سوم کاهش یافته است

یونسکو و یونیسف نشان اعلام کردند که بحران آموزش در افغانستان از محرومیت دختران فراتر رفته است و شمار دانشجویان مرد دانشگاه‌های افغانستان از حدود ۳۰۶ هزار نفر در سال ۲۰۱۹ میلادی به ۲۰۸ هزار نفر در سال ۲۰۲۶ کاهش یافته است. این دو نهاد با نشر گزارشی مشترک گفته‌اند که کاهش استقبال از آموزش عالی یکی از نشانه‌های بحران فزاینده آموزشی در افغانستان می‌باشد. این گزارش از حذف کامل زنان و دختران از آموزش عالی، کاهش مشارکت پسران در مکاتب متوسطه و افت شمار داوطلبان کانکور خبر می‌دهد. گزارش «وضعیت آموزش افغانستان در ۲۰۲۶» که ۲۰ اکتبر منتشر شد، نشان می‌دهد شمار داوطلبان کانکور از ۲۱۰ هزار نفر در سال ۲۰۲۰ میلادی به حدود ۸۴ هزار نفر در سال ۲۰۲۳ میلادی کاهش یافت. بر اساس این گزارش، تعداد افرادی که موفق به راه‌یابی به دانشگاه‌ها شده‌اند نیز از حدود ۸۱ هزار نفر در سال ۲۰۲۰ میلادی به ۷۴ هزار و ۵۰۰ نفر در سال ۲۰۲۶ رسیده است. همچنین آمار قبولی در دانشگاه‌ها افزایش یافته و از حدود ۳۹ درصد در سال ۲۰۲۰ به ۶۳ درصد در سال ۲۰۲۶ رسیده است؛ موضوعی که به گفته گزارش نشان می‌دهد رقابت برای ورود به دانشگاه‌ها کاهش یافته است. در بخش آموزش عالی، گزارش از کاهش شمار دانشجویان مرد نیز خبر می‌دهد. آمارها نشان می‌دهد تعداد دانشجویان مرد از حدود ۳۰۶ هزار نفر در سال ۲۰۱۹ به حدود ۲۰۸ هزار نفر در سال ۲۰۲۶ کاهش یافته است. در گزارش آمده است که این کاهش در حالی رخ داده که دانشگاه‌های افغانستان پس از حذف دانشجویان دختر با مشکلات مالی و کاهش شمار متقاضیان نیز روبرو شده‌اند. همچنین گزارش از حذف کامل دختران از روند کانکور خبر می‌دهد. بر اساس داده‌های منتشرشده، در سال ۲۰۲۰ حدود ۸۰ هزار دختر در آزمون کانکور شرکت کرده بودند و در سال ۲۰۲۱ نیز شمار داوطلبان دختر به بیش از ۸۱ هزار نفر می‌رسید. اما از سال ۲۰۲۳ به بعد مشارکت زنان در آمار کانکور صفر گزارش شده است. یونسکو و یونیسف در بخش دیگری از گزارش می‌گویند بیش از ۲.۶ میلیون دختر افغانستان از زمان بسته شدن مکاتب متوسطه و لیسه به روی دختران در سال ۲۰۲۱، از آموزش متوسطه محروم مانده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 103 بازدید

اتحادیه اروپا خواستار لغو ممنوعیت آموزش دختران افغانستان شد

نمایندگی اتحادیه‌ اروپا با محکوم‌کردن نقض حقوق بشر و تبعیض جنسیتی در افغانستان، از حکومت سرپرست خواسته است محدودیت‌های اعمال‌شده بر زنان و دختران، به‌ ویژه ممنوعیت آموزش بالاتر از صنف ششم را بدون قیدوشرط لغو کند. این اتحادیه در ۲۲۵مین نشست هیأت اجرایی یونسکو یا سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که وضعیت حقوق زنان و دختران در افغانستان در سال‌های اخیر بیشتر وخیم شده است. در اعلامیه آمده است که بیش از دو میلیون و ۲۰۰ هزار دختر در افغانستان به‌ دلیل ممنوعیت آموزش پس از صنف ششم از رفتن به مکتب محروم‌اند. اتحادیه اروپا تاکید کرده است که این محدودیت‌ها، افزون بر محروم‌کردن زنان و دختران از حق آموزش، مشارکت آن‌ها در زندگی عمومی و اجتماعی را نیز کاهش داده و دسترسی‌شان به حقوقی مانند کار و آزادی رفت‌وآمد را محدود کرده است. این اتحادیه‌ از تلاش‌های یونسکو برای فراهم‌کردن فرصت‌های آموزشی جایگزین برای زنان و دختران قدردانی کرده، اما گفت که این برنامه‌ها نمی‌توانند جایگزین آموزش رسمی، فراگیر و باکیفیت شوند. همچنین در این اعلامیه آمده است که اتحادیه‌ اروپا و یونسکو در سال ۲۰۲۵ میلادی همکاری مشترکی به ارزش چهار میلیون و ۷۰۰ هزار یورو را برای تقویت توان‌مندسازی اقتصادی زنان از طریق آموزش مهارت‌ها و سوادآموزی در سطح جامعه آغاز کردند. اتحادیه‌ اروپا همچنان بر ادامه حمایت از رسانه‌های مستقل، سازمان‌های جامعه مدنی و مدافعان حقوق بشر در افغانستان تأکید کرده و گفته است که از برنامه‌های مرتبط با آزادی بیان، مصونیت خبرنگاران و حفاظت از میراث فرهنگی این کشور نیز پشتیبانی می‌کند. این اتحادیه از تمدید چارچوب راه‌بردی سازمان ملل متحد برای افغانستان تا سال ۲۰۳۰ میلادی استقبال کرده و بر نقش این سازمان در رسیدگی به وضعیت افغانستان تاکید کرده است.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 87 بازدید

اوچا: محدودیت بر فعالیت کارمندان زن ملل متحد کمک‌رسانی را مختل کرده است

اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که ممنوعیت ورود کارمندان زن افغانستان به دفترهای ملل متحد، بر روند کمک‌رسانی بشردوستانه تأثیر منفی گذاشته است. این سازمان امروز (دوشنبه، ۲۷ میزان) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این محدودیت‌ها توانایی نهادهای امدادرسان را برای ارزیابی نیازهای زنان و دختران، نظارت بر برنامه‌های بشردوستانه و ارائه‌ی کمک‌های متناسب با شرایط فرهنگی جوامع محدود کرده است. وی تاکید کرد که حضور کارمندان زن افغانستان برای شناسایی نیازهای زنان و دختران آسیب‌دیده و فراهم‌کردن دسترسی آن‌ها به کمک‌های بشردوستانه اهمیت دارد. قابل ذکر است که محدودیت بر فعالیت این کارمندان، روند ارائه‌ی خدمات به بخشی از افراد نیازمند را با دشواری روبرو کرده است. اوچا افزوده است که نهادهای بشردوستانه برای ادامه‌ی فعالیت‌های خود با شرایط موجود سازگار شده‌اند؛ اما این اقدام‌ها نمی‌تواند جایگزین نقش کارمندان زن در ارزیابی نیازها و فراهم‌سازی کمک به زنان و دختران شود. دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد تصریح کرد که محدودیت‌های یادشده همچنان مانعی در برابر فراهم‌سازی مؤثر کمک‌های بشردوستانه در افغانستان به شمار می‌رود.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 124 بازدید

خانه فرهنگ افغانستان در اسپانیا با تاکید بر حقوق زنان افتتاح شد

رسانه‌های بین‌المللی اعلام کردند که خانه‌ فرهنگ افغانستان در شهر مادرید، پایتخت اسپانیا، با حضور بیش از ۱۵۰ تن از شهروندان افغانستان و اسپانیا، نمایندگان انجمن‌های فرهنگی و اجتماعی و نماینده کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان در این کشور افتتاح شد. این نهاد با نشر اعلامیه‌ گفته است که وضعیت زنان و دختران افغانستان و محرومیت آن‌ها از آموزش، کار و مشارکت اجتماعی، از محورهای اصلی برنامه‌ گشایش این مرکز بود. اشتراک‌کنندگان با ابراز نگرانی از محدودیت‌های گسترده در برابر زنان و دختران در افغانستان، بر ضرورت حمایت از حقوق اساسی آن‌ها و تقویت همبستگی برای رساندن صدای‌ شان به جامعه‌ی جهانی تاکید کردند. اسرایل ناصری، رییس خانه‌ی فرهنگ افغانستان، در این برنامه گفت: «تحصیل دختران خط سرخ ما است.» وی بر ضرورت تلاش مشترک شهروندان افغانستان مقیم اسپانیا برای دفاع از حقوق اساسی مردم افغانستان و حفظ ارزش‌های فرهنگی تاکید کرد. خانه‌ی فرهنگ افغانستان با هدف تقویت همبستگی میان شهروندان افغانستان ‌مقیم اسپانیا، حفظ فرهنگ و هویت افغانستان و ایجاد زمینه‌ی همکاری برای رسیدگی به مشکلات مهاجران تاسیس شده است. افتتاح این مرکز در حالی صورت می‌گیرد که زنان و دختران در افغانستان با محدودیت‌های گسترده در زمینه آموزش، اشتغال و حضور در عرصه‌های عمومی روبرو هستند.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 120 بازدید

دختران؛ میان فقر، مسوولیت و آرزوهای نیمه‌تمام

روزهایی بود که مریم آرزو می‌کرد کاش برای چند ساعت هم که شده، هیچ‌کس از او چیزی نخواهد؛ نه صاحب‌خانه کرایه‌اش را مطالبه کند، نه مادرش برای خرید دوا نگران باشد، نه خواهرانش از نیازهای مکتب سخن بگویند و نه کسی از او بپرسد که فردا چگونه زندگی خواهند کرد. دلش می‌خواست صبحی از خواب برخیزد و مانند دختران هم‌سن‌وسالش، بدون آن‌که سنگینی بار مسئولیت را بر شانه‌هایش احساس کند، به آینده بیندیشد. اما در زندگی او، حتی آرزو کردن نیز گاهی به کاری دشوار تبدیل می‌شد؛ زیرا هر آرزو، پیش از آن‌که در ذهنش شکل بگیرد، با پرسشی تلخ روبه‌رو می‌شد: هزینه آن را از کجا فراهم خواهد کرد؟ مریم بیست‌وسه سال داشت و در یکی از محله‌های کم‌درآمد کابل، همراه مادر و دو خواهر کوچک‌ترش زندگی می‌کرد. پدرش چند سال پیش، پس از یک دوره بیماری، درگذشته بود و از آن زمان، زندگی خانواده‌شان دگرگون شده بود. مادرش با خیاطی در خانه می‌کوشید بخشی از هزینه‌های روزانه را تأمین کند، اما درآمد اندک و نامنظم او برای پرداخت کرایه خانه، خرید مواد غذایی، تهیه دوا و برآورده ساختن نیازهای آموزشی دو دخترش کافی نبود. مریم پس از فراغت از مکتب امیدوار بود تحصیلاتش را ادامه دهد و شغلی پیدا کند که درآمد آن بتواند وضعیت زندگی خانواده‌اش را بهبود ببخشد؛ اما مشکلات اقتصادی او را زودتر از آن‌چه انتظار داشت، وارد دنیای دشوار کار و مسئولیت کرده بود. صبح‌های مریم با صدای زنگ ساعت آغاز نمی‌شد؛ او معمولاً پیش از آن‌که خانه‌های همسایه‌ها روشن شوند، از خواب بیدار بود. نخست به کارهای خانه رسیدگی می‌کرد، سپس لباس می‌پوشید و وسایل مورد نیازش را برمی‌داشت تا راهی کارگاه کوچک خیاطی در شهر شود. در مسیر راه، گاهی به دخترانی نگاه می‌کرد که با کتابچه‌های‌شان به سوی مکتب می‌رفتند یا با دوستان خود درباره درس و امتحان صحبت می‌کردند. مریم نیز زمانی چنین روزهایی داشت؛ روزهایی که نگرانی اصلی‌اش نمره امتحان و انتخاب رشته تحصیلی بود، نه پیدا کردن پول برای خرید نان و پرداخت کرایه خانه. او بارها با خود اندیشیده بود که زندگی چگونه می‌تواند در چند سال، انسان را تا این اندازه از آرزوهایش دور سازد. زمانی تصور می‌کرد پس از فراغت از مکتب، فرصت‌های زیادی پیش رویش قرار خواهند گرفت؛ اما وقتی برای پیدا کردن کار به فروشگاه‌ها و دفترهای خصوصی مراجعه کرد، با موانع گوناگونی روبه‌رو شد. بعضی کارفرمایان از او تجربه کاری می‌خواستند، برخی معاش اندکی پیشنهاد می‌کردند و در چند مورد نیز وعده استخدام به او داده شد، اما هیچ‌یک به نتیجه نرسید. سرانجام، از طریق یکی از آشنایان در یک کارگاه خیاطی مشغول کار شد؛ جایی که ساعت‌های طولانی کار می‌کرد، اما درآمدش هنوز نمی‌توانست تمام نیازهای خانواده را برآورده سازد. مریم از کار کردن گریزان نبود. او می‌دانست که برای تأمین زندگی باید تلاش کند و از این‌که می‌توانست با دستان خودش پولی به دست بیاورد، احساس رضایت داشت. آنچه خسته‌اش می‌ساخت، فاصله میان زحمتی بود که می‌کشید و نتیجه‌ای که به دست می‌آورد. گاهی تمام روز پشت ماشین خیاطی می‌نشست، چندین لباس را تکمیل می‌کرد و با دستانی خسته به خانه برمی‌گشت؛ اما پس از پرداخت هزینه رفت‌وآمد و خرید مواد غذایی، تقریباً چیزی برایش باقی نمی‌ماند. بعضی ماه‌ها نیز صاحب کارگاه به دلیل کاهش سفارش‌ها، معاش کارگران را با تأخیر می‌پرداخت و مریم ناچار می‌شد از صاحب‌خانه مهلت بیشتری بخواهد. در خانه، مادرش می‌کوشید نگرانی‌های خود را از فرزندانش پنهان کند، اما مریم به‌خوبی می‌فهمید که او نیز شب‌ها با فکر هزینه‌های فردا بیدار می‌ماند. گاهی مادرش می‌گفت که سفارش‌های خیاطی در خانه کمتر شده و مشتریان دیگر مانند گذشته لباس سفارش نمی‌دهند. در چنین روزهایی، مریم می‌کوشید کار بیشتری پیدا کند. از همسایه‌ها سفارش می‌گرفت، لباس‌های کهنه را ترمیم می‌کرد و هیچ فرصتی را که می‌توانست درآمد اندکی برای خانواده فراهم کند، از دست نمی‌داد. با وجود تمام این تلاش‌ها، مریم هنوز نمی‌توانست برای آینده خود برنامه روشنی داشته باشد. او می‌خواست مهارت‌های تازه بیاموزد، کار با کمپیوتر را یاد بگیرد و روزی در یک اداره یا شرکت مشغول کار شود؛ اما اشتراک در دوره‌های آموزشی به پول نیاز داشت و پس از ساعت‌های طولانی کار، زمان و انرژی چندانی برایش باقی نمی‌ماند. گاهی وقتی از کنار یک مرکز آموزشی می‌گذشت، به اعلان دوره‌های حرفه‌ای چشم می‌دوخت و با خود می‌گفت که اگر شرایط زندگی‌اش اندکی بهتر می‌بود، شاید می‌توانست یکی از این دوره‌ها را بگذراند و شغل مناسب‌تری پیدا کند. این فکر هم‌زمان که در دلش امید می‌کاشت، به او یادآوری می‌کرد که فقر چگونه می‌تواند حتی فرصت آموختن را از انسان بگیرد. با این همه، بزرگ‌ترین نگرانی مریم خودش نبود؛ دو خواهر کوچک‌ترش بودند که هنوز فرصت داشتند مسیر متفاوتی را در زندگی انتخاب کنند. او نمی‌خواست آنان نیز به دلیل مشکلات اقتصادی از آموزش و فرصت‌های پیشرفت محروم شوند. هرگاه خواهرانش به کتابچه، قلم یا لباس تازه نیاز پیدا می‌کردند، مریم می‌کوشید هر طور شده آن را تهیه کند. گاهی برای این کار از خرید وسایل مورد نیاز خودش صرف‌نظر می‌کرد و گاهی پولی را که برای روزهای دشوار کنار گذاشته بود، مصرف می‌کرد. او می‌دانست که نمی‌تواند همه مشکلات خانواده را یک‌باره حل کند، اما امیدوار بود دست‌کم بتواند آینده خواهرانش را بهتر از امروز خود بسازد. یک روز، وقتی مادرش به دلیل بیماری نتوانست به کارهای روزمره رسیدگی کند، مریم مجبور شد برای خرید دوا و پرداخت هزینه مراجعه به داکتر، بخشی از پول کرایه خانه را مصرف کند. تمام روز در کارگاه به این فکر می‌کرد که چگونه این کمبود را جبران خواهد کرد. پس از پایان کار، به چند آشنا زنگ زد تا شاید بتواند سفارش اضافی بگیرد، اما هیچ‌کس کار فوری نداشت. آن شب، وقتی به خانه برگشت، مادرش از او پرسید که آیا توانسته است پولی پیدا کند. مریم پاسخ روشنی نداشت. تنها گفت که تلاش می‌کند در روزهای آینده مقداری از پول را فراهم سازد. او نمی‌خواست مادرش را بیشتر نگران کند؛ به همین دلیل، پس از خوردن غذای ساده‌ای که در خانه آماده شده بود، دوباره پشت ماشین خیاطی نشست. خواهرانش در گوشه اتاق مشغول انجام تکالیف مکتب بودند و مادرش با نگرانی به دختر بزرگش نگاه می‌کرد. صدای ماشین خیاطی در سکوت خانه می‌پیچید و مریم، میان دوختن لباس و فکر کردن به هزینه‌های فردا، بار دیگر با واقعیتی روبه‌رو می‌شد که هر روز بخشی از توانش را می‌گرفت. او می‌دانست که فردا نیز باید صبح زود از خانه بیرون شود و روز دیگری را با همان مسئولیت‌ها آغاز کند؛ با این حال، در دل آرزو داشت روزی برسد که خانواده‌اش برای خرید دوا یا تهیه مواد غذایی، مجبور نباشد ساعت‌ها نگران پول بماند. آرزوی دیگر مریم این بود که روزی کارگاه کوچکی برای خودش داشته باشد. او می‌خواست در آن کارگاه، علاوه بر تأمین درآمد خانواده‌اش، برای چند زن دیگر نیز فرصت کار فراهم کند؛ زنانی که شاید مانند خودش، به دلیل فقر یا مسئولیت‌های خانوادگی نتوانسته بودند شغل مناسبی پیدا کنند. در تصورش، آن کارگاه تنها جایی برای دوختن لباس نبود؛ فرصتی بود برای آن‌که چند زن بتوانند با تکیه بر مهارت و تلاش خود، بخشی از مشکلات زندگی‌شان را حل کنند و با امید بیشتری به آینده بنگرند. تصور چنین روزی به مریم انگیزه می‌داد تا با وجود خستگی، به کار ادامه دهد. او می‌دانست که رسیدن به این هدف آسان نیست، اما نمی‌خواست تمام زندگی‌اش تنها به تلاش برای تأمین نیازهای روزانه محدود بماند. زندگی مریم بازتاب بخشی از واقعیت دشوار زنان جوان در افغانستان است؛ زنانی که برای یافتن کار مناسب، تأمین نیازهای خانواده و ساختن آینده‌ای بهتر تلاش می‌کنند، اما با فرصت‌های محدود اقتصادی و موانع اجتماعی روبه‌رو هستند. برای بسیاری از آنان، کار کردن تنها راه رسیدن به استقلال نیست، بلکه ضرورتی برای ادامه زندگی خانواده است. آنان گاهی ناچار می‌شوند آرزوهای شخصی خود را به تعویق بیندازند تا بتوانند نیازهای دیگر اعضای خانواده را تأمین کنند. در چنین شرایطی، فقر تنها سفره خانواده را کوچک‌تر نمی‌سازد؛ گاهی فرصت آموزش، رشد فردی و انتخاب آزادانه مسیر زندگی را نیز محدود می‌کند. مریم هنوز هم هر صبح از خانه بیرون می‌شود و به کارگاه می‌رود. هنوز هم وقتی معاشش را دریافت می‌کند، پیش از هر چیز به کرایه خانه، غذای خانواده و نیازهای خواهرانش می‌اندیشد. او نمی‌داند چه زمانی شرایط زندگی‌اش بهتر خواهد شد، اما نمی‌خواهد امیدش را از دست بدهد. خواسته‌اش زندگی تجملی نیست؛ او تنها می‌خواهد کار کند، درآمد کافی داشته باشد، مهارت‌های تازه بیاموزد و بتواند بدون نگرانی دائمی از فردا، برای زندگی خود تصمیم بگیرد. شاید برای بسیاری، این خواسته‌ها ساده به نظر برسند؛ اما برای دختری که هر روز میان مسئولیت‌های خانوادگی، درآمد اندک و آرزوهای نیمه‌تمام گرفتار است، رسیدن به همین خواسته‌های ساده می‌تواند به رؤیایی دور تبدیل شود. مریم همچنان تلاش می‌کند تا روزی مجبور نباشد میان نیازهای ضروری خانواده یکی را بر دیگری ترجیح دهد؛ روزی که بتواند بدون ترس از کمبود پول، برای درمان مادرش اقدام کند، نیازهای خواهرانش را برآورده سازد و بخشی از درآمدش را برای آینده خود کنار بگذارد. او هنوز در همان کارگاه کوچک کار می‌کند و هنوز بسیاری از آرزوهایش در انتظار فرصتی مناسب مانده‌اند؛ اما در دلش تصویری از زندگی دیگری دارد، زندگی‌ای که در آن تلاش کردن تنها برای زنده ماندن نباشد، بلکه راهی برای پیشرفت و ساختن آینده‌ای بهتر شود. شاید روزی مریم بتواند درهای کارگاه خودش را بگشاید و به زنانی که مانند او در میان فقر و مسئولیت گرفتارند، فرصت تازه‌ای بدهد. تا آن روز، او با دستان خسته و امیدی که هنوز خاموش نشده است، به دوختن ادامه می‌دهد؛ به این امید که فردا، برخلاف بسیاری از روزهای گذشته، تنها تکرار نگرانی‌های امروز نباشد. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


4 روز قبل - 98 بازدید

سازمان همکاری اسلامی درباره آموزش و کار دختران و زنان افغانستان گفتگو می‌کند

سازمان همکاری اسلامی در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که گفتگو با حکومت سرپرست درباره حق آموزش و کار دختران و زنان در افغانستان ادامه دارد. اسماعیل بن شیخ احمد، دبیرکل سازمان همکاری اسلامی در پنجاه‌ودومین نشست شورای وزیران خارجه این سازمان در بغداد گفت که این نهاد به گفتگو با مقام‌های حکومت فعلی درباره حقوق زنان و دختران، بر اساس ارزش‌های اسلامی، ادامه می‌دهد. دبیرکل این سازمان بر حمایت از نیازهای بشردوستانه و اقتصادی مردم افغانستان تاکید کرده است. در اعلامیه آمده است که این سازمان در کنار پیگیری موضوع آموزش و کار زنان و دختران، از تلاش‌ها برای تأمین نیازهای بشردوستانه و اقتصادی مردم افغانستان نیز حمایت می‌کند. این نشست دو روزه با شعار «گفتگو و همبستگی؛ دو رکن اساسی برای تقویت صلح و توسعه پایدار» در بغداد برگزار شد. وضعیت افغانستان از جمله موضوعات مورد بحث در پنجاه‌ودومین نشست شورای وزیران خارجه سازمان همکاری اسلامی بود. در همین حال، فرستاده ویژه دبیرکل سازمان همکاری اسلامی برای افغانستان در جریان سفر اخیرش به کابل، با وزیران صحت عامه و معارف دیدار کرده است. به گفته‌ی این سازمان، در این دیدارها نیازهای بخش صحت، برنامه‌های پیشنهادی برای توسعه آموزش و حق تحصیل دختران بررسی شده است. طارق علی بخیت، فرستاده ویژه دبیرکل، در دیدار با وزیر صحت عامه حکومت فعلی بر اهمیت حضور کارمندان زن متخصص در ارائه خدمات صحی و فراهم‌کردن فرصت‌های آموزش و تحصیل پزشکی برای دختران تأکید کرده است. همچنین او در دیدار با وزیر معارف حکومت سرپرست نیز درباره نصاب آموزشی و پروژه‌های پیشنهادی سازمان همکاری اسلامی برای حمایت از بخش آموزش افغانستان گفتگو کرده است.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 104 بازدید

فعالان حقوق زن در پولند بر رفع محدودیت‌های زنان افغانستان تاکید کردند

پرستو یاری، فعال حقوق زن اهل افغانستان می‌گوید که محدودیت‌ها بر آموزش، کار و حضور اجتماعی زنان و دختران، از نگرانی‌های جدی در باره‌ی وضعیت حقوق بشر در افغانستان است. خانم یاری گفته است در نشستی در شهر کاتوویتسه پولند، در باره‌ی وضعیت زنان و دختران افغانستان سخنرانی کرده است. وی در ادامه تاکید کرد که بیش از ۴۰ تن از جمله استادان دانشگاه، فعالان مدنی و یک نماینده پارلمان پولند، در این برنامه حضور داشتند. خانم یاری افزوده است که محرومیت دختران از آموزش متوسطه و تحصیلات عالی، محدودیت فرصت‌های کاری زنان و کاهش حضور آن‌ها در عرصه عمومی، از محورهای اصلی این نشست بوده است. وضعیت حقوق بشر در افغانستان و پیامدهای پنج سال حاکمیت حکومت سرپرست نیز در این برنامه بررسی شده است. او تصریح کرد که اشتراک‌کنندگان نگرانی خود را از وضعیت زنان و دختران افغانستان ابراز کردند و بر حق آنان برای آموزش، کار، برخورداری از آزادی‌های اساسی و زندگی با عزت تأکید ورزیدند. در بخش دیگری از این برنامه، تاریخ و فرهنگ افغانستان معرفی شد تا اشتراک‌کنندگان با جامعه افغانستان و شرایط کنونی این کشور بیشتر آشنا شوند. این در حالی است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 106 بازدید

سازمان ملل: زنان آسیب‌پذیرترین قربانیان بحران‌های بشری افغانستان هستند

کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان در تازه‌ترین مورد هشدار داده است که ناامنی غذایی، بلایای طبیعی مکرر، نقض حقوق بشر، کم‌بود بودجه و مشکلات اقتصادی، بحران‌های بشری در افغانستان را عمیق‌تر کرده است. این نهاد امروز (شنبه، ۲۵ میزان) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که خانواده‌های بی‌جاشده و بازگشته در افغانستان همزمان با چندین بحران روبرو هستند و برای مقابله با این شرایط به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند. در اعلامیه آمده است که زنان و دختران از جمله گروه‌هایی هستند که بیشترین آسیب را از این بحران‌ها متحمل می‌شوند. کمیساریای عالی سازمان ملل متحد افزوده است که سیاست‌های تبعیض‌آمیز، دسترسی آن‌ها به آموزش، کار، فضاهای عمومی و خدمات اساسی را به‌ شدت محدود کرده است. این تاکید کرده است که کمک‌های هدف‌مند برای حمایت از بازگشت‌کنندگان و بی‌جاشدگان داخلی ضروری است. سازمان ملل در ادامه تصریح کرد که برای رسیدگی به بحران‌های موجود، با مقام‌های مسوول، شرکای توسعه‌ای و بخش خصوصی همکاری خواهد کرد تا مسوولیت حمایت از مردم افغانستان به‌گونه مشترک پیش برده شود. کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان گفت که تلاش‌های دادخواهانه این نهاد بر یافتن راه‌حل‌های پایدار برای بحران‌های بشری افغانستان، به‌ویژه حمایت از زنان و دختران، متمرکز خواهد بود. این در حالی است که در سال‌های پسین و همزمان با محدودیت‌های گسترده بر کار زنان در بسیاری از نهادهای دولتی، مؤسسه‌ها و سازمان‌های بین‌المللی، شماری از زنان برای تامین نیازهای خانواده‌های‌شان به کسب‌وکارهای خصوصی روی آورده‌اند.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 106 بازدید

زنان معترض: هیچ کودکی نباید قربانی خشونت شود

شماری از زنان معترض و اعضای جنبش فریاد زنان افغانستان افزایش خشونت، لت‌وکوب و آزار و اذیت کودکان را محکوم کرده و خواستار اقدام فوری برای تامین امنیت و حمایت از آن‌ها شده است. این جنبش با نشر اعلامیه‌ای گفته است که هیچ کودکی نباید قربانی خشونت، تحقیر و رفتارهای غیرانسانی شود. جنبش فریاد زنان افغانستان در ادامه تاکید کرده است که کودک‌آزاری نقض آشکار حقوق انسانی کودکان است. در اعلامیه از خانواده‌ها، نهادهای اجتماعی و مسوولان خواسته شده است که در برابر خشونت علیه کودکان سکوت نکنند و برای حفاظت از آن‌ها اقدام جدی انجام دهند. همچنین جنبش فریاد زنان افغانستان در بخشی از اعلامیه‌اش گفته است که صدای کودکان باید شنیده شود و عاملان خشونت نباید از پاسخ‌گویی و پذیرش مسوولیت فرار کنند. در اعلامیه آمده است که حفاظت از کودکان و تأمین امنیت، کرامت و آینده‌ی آن‌ها، مسئولیت مشترک همه است.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 104 بازدید

مرسل سیاس به عنوان یکی از «استعدادهای نوظهور ۲۰۲۶» انتخاب شد

مرسل سیاس، روزنامه‌نگار، نویسنده، تهیه‌کننده و فعال حقوق بشر اهل افغانستان در تازه‌ترین مورد از سوی مجمع جهانی زنان برای اقتصاد و‌ جامعه به عنوان یکی از استعدادهای نوظهور ۲۰۲۶ انتخاب شده است. خانم سیاس با نشر پیامی در حساب کاربری فیسبوک خود نوشته است که به دلیل پیونددادن رسانه و حقوق بشر این عنوان را به دست آورده است. مجمع جهانی‌ زنان برای اقتصاد و‌ جامعه، همه‌ساله شماری از زنان زیر چهل سال فعال در حوزه‌های حقوق بشر، رسانه، ساینس، سیاست، هنر، کسب‌وکار و جامعه‌ی مدنی را به عنوان استعدادهای نوظهور برمی‌گزیند. خانم سیاس افزوده است: «در تمام سال‌هایی که در پیوند به رسانه و حقوق بشر کار کردم، روایت‌ها برای من چیزی فراتر از واژه‌ها و خبرهای رومره بوده‌اند.» مرسل سیاس تاکید کرده است که انتخاب او از سوی مجمع جهانی زنان برای اقتصاد و جامعه، پشتیبانی از پادکست شکر است که به گفته‌ی او، ابتکاری رسانه‌ای، مستقل و مردمی است. به گفته‌ی خانم سیاس، رسانه ابزاری‌ست برای ساختن جهانی که باید باشد. در حالی مرسل سیاس به عنوان استعدادهای نوظهور ۲۰۲۶ انتخاب می‌شود که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب