برچسب: محدودیت

2 دقیقه قبل - 4 بازدید

رسانه‌های بین‌المللی اعلام کرده است که با تشکیل دولت جدید دنمارک، سمیرا نوا امینی، سیاستمدار دنمارکی افغانستانی‌تبار به‌عنوان وزیر اقلیم، انرژی و خدمات عمومی این کشور به کابینه راه یافت. خانم نوا از چهره‌های شناخته‌شده سیاسی در دنمارک است و پیش از این نیز در حوزه‌های مرتبط با سیاست‌های اقلیمی و انرژی فعالیت داشته است. در گزارش آمده است که سمیرا نوا از حزب «رادیکال ونستره» با گرایش سوسیال لیبرال، از امروز (چهارشنبه، ۱۳ جوزا) مسوولیت این وزارتخانه را برعهده می‌گیرد. این انتصاب در حالی صورت می‌گیرد که مسائل مربوط به تغییرات اقلیمی و تأمین انرژی از مهم‌ترین اولویت‌های دولت جدید دنمارک به شمار می‌رود. خانم نوا در سال ۱۹۸۸ میلادی در آلبورگ دنمارک از والدین افغانستانی به دنیا آمد. والدینش در سال ۱۹۸۶ به دلیل جنگ شوروی از افغانستان به دنمارک پناهنده شدند. سمیرا نوا دانش‌آموخته در رشته اقتصاد در دانشگاه کپنهاگن است. در بخشی از گزارش آمده است که او مدتی در اندیشکده‌ها و وزارتخانه‌های مختلف دنمارک کار کرد و سپس وارد سیاست شد. همچنین در سال ۲۰۱۹ میلادی به‌عنوان نماینده حزب «رادیکال ونستره» وارد پارلمان دانمارک شد و بعدا به یکی از چهره‌های مهم حزب در حوزه‌هایی مانند اقتصاد، اشتغال، برابری جنسیتی و سیاست‌های اقلیمی تبدیل شد. او در انتخابات‌های بعدی نیز دوباره به پارلمان راه یافت و به مقام‌های بالاتری در حزب رسید. در حالی خانم امینی وزیر دولت دنمارک می‌شود که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


4 ساعت قبل - 62 بازدید

خوزه مانوئل آلبارس، وزیر خارجه اسپانیا، در پنجمین نشست وزیران درباره سیاست خارجی فمینیستی در مادرید، بر حمایت از زنان افغانستان تاکید کرده و گفته است که صدای آنان با وجود تلاش‌های در داخل افغانستان برای خاموش کردن آن، همچنان شنیده خواهد شد. آقای آلبارس در سخنرانی افتتاحیه این نشست خطاب به زنان افغانستان گفت: «این‌جا همیشه خانه شما خواهد بود. صدای زنان افغانستان همیشه از این وزارت‌خانه شنیده خواهد شد، هرچند کسی تلاش کنند آن را خاموش کنند.» وی در ادامه تاکید کرد که وزارت خارجه اسپانیا هر سال میزبان نشستی با عنوان «صدای ما را بشنوید» است که در آن سازمان‌ها و نهادهای زنان افغانستان در تبعید برای دفاع از آزادی و عدالت جنسیتی گردهم می‌آیند. او افزوده است که بخشی از ساختمان وزارت خارجه اسپانیا به نام «تالار زنان افغانستان» نام‌گذاری شده و با نصب لوحه‌ای یادبود، تلاش شده است صدای زنان افغانستان همواره در این نهاد بازتاب داشته باشد. نشست دو روزه مادرید با شعار «ساختن صلح و دموکراسی» برگزار شده و مقام‌های دولتی، نمایندگان سازمان‌های بین‌المللی، نهادهای مدنی و فعالان حقوق زنان از حدود ۶۰ کشور در آن شرکت کرده‌اند. برگزارکنندگان گفته‌اند که بیش از ۱۴۰ نهاد مدنی و گروه‌های مدافع حقوق زنان در این نشست حضور دارند و محور اصلی گفتگوها، نقش سیاست خارجی فمینیستی در پیشبرد برابری جنسیتی، دفاع از حقوق زنان و تقویت صلح و دموکراسی است. افغانستان یکی از محورهای اصلی این نشست بوده است. شرکت‌کنندگان نسبت به ادامه محرومیت زنان و دختران از آموزش، کار و حضور در زندگی عمومی ابراز نگرانی کرده‌اند. برگزارکنندگان اعلام کرده‌اند که دو نشست ویژه به افغانستان اختصاص یافته است؛ یکی درباره آنچه «آپارتاید جنسیتی» در افغانستان خوانده شد و دیگری درباره نقش زنان در روند صلح‌سازی و آینده دموکراسی در این کشور. این نشست در حالی برگزار می‌شود که افغانستان همچنان تنها کشوری در جهان است که دختران از آموزش متوسطه و تحصیلات عالی محروم هستند. شرکت‌کنندگان در این نشست تاکید کردند که صلح پایدار و دموکراسی بدون مشارکت معنادار زنان امکان‌پذیر نیست و حمایت از زنان و دختران افغانستان باید همچنان بخشی اساسی از تلاش‌های جهانی برای دفاع از حقوق بشر، برابری جنسیتی و صلح باقی بماند.

ادامه مطلب


8 ساعت قبل - 57 بازدید

سازمان عفو بین‌الملل در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان همچنان تنها کشور جهان است که آموزش متوسط برای دختران و زنان در آن ممنوع است. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که شماری از زنان تلاش کرده‌اند با راه‌اندازی مکتب‌های آنلاین فرصت ادامه‌ی آموزش را برای دختران فراهم کنند. سازمان عفو بین‌الملل از فاطمه نصرت ازگون به عنوان نمونه یاد کرده که پس از بازگشت حکومت سرپرست مکتب آنلاینی را زیر نام «اکادمی بهدخت» ایجاد کرده است. حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


22 ساعت قبل - 64 بازدید

صبح هنوز به‌طور کامل بر شهر مزارشریف سایه نیفکنده است. صدای اذان از مسجد محل به گوش می‌رسد و کوچه‌های باریک، آرام‌آرام از سکوت شبانه بیرون می‌آیند. در یکی از محله‌های نسبتاً دور از مرکز شهر، جایی که خانه‌های خشتی و دیوارهای گلی هنوز بخشی از چهره محل را تشکیل می‌دهند، دختری جوان روز خود را زودتر از بسیاری از همسالانش آغاز می‌کند. او پس از ادای نماز صبح، حویلی کوچک خانه را جارو می‌کند، برای اعضای خانواده چای دم می‌کند و سپس راهی کارگاهی می‌شود که در چند سال گذشته نه‌تنها زندگی خودش، بلکه زندگی چندین زن و دختر دیگر را نیز تغییر داده است. چند سال پیش، زمانی که دروازه‌های مکاتب به روی دختران بسته شد، او دانش‌آموز یکی از صنف‌های متوسطه بود. مانند بسیاری از دختران افغانستان، آرزوهای بزرگی در سر داشت. می‌خواست درس بخواند، تحصیلات عالی خود را ادامه دهد و روزی معلم، داکتر یا کارمند یکی از نهادهای دولتی شود. او کتاب‌هایش را دوست داشت و از شاگردان ممتاز صنف به شمار می‌رفت. اما با بسته شدن مکتب، زندگی‌اش وارد مرحله‌ای شد که هرگز تصور آن را نمی‌کرد. او روزهای نخست را به‌خوبی به یاد دارد؛ روزهایی که هر صبح از خواب بیدار می‌شد، اما دیگر لباس مکتب را بر تن نمی‌کرد. کتاب‌هایش روی طاقچه اتاق باقی مانده بودند و دفترهایش آرام‌آرام زیر لایه‌ای از گرد و خاک پنهان می‌شدند. هر بار که صدای زنگ مکتب همسایه را می‌شنید، قلبش فشرده می‌شد. او می‌گوید در آن روزها احساس می‌کرد بخشی از آینده‌اش از او گرفته شده است. اما در خانواده‌ای که با مشکلات اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کرد، فرصت زیادی برای غرق شدن در ناامیدی وجود نداشت. پدر خانواده کارگر روزمزد بود و درآمد اندکی داشت. قیمت مواد خوراکی روزبه‌روز افزایش می‌یافت و تأمین هزینه‌های زندگی دشوارتر می‌شد. او بارها شاهد بود که مادرش برای مدیریت مخارج خانه ساعت‌ها فکر می‌کند و گاهی ناچار می‌شود برخی نیازهای ضروری را به زمان دیگری موکول کند. در همان روزها بود که او و برادرش درباره راه‌اندازی یک کار کوچک خانوادگی گفت‌وگو کردند. آنان سرمایه چندانی نداشتند و تجربه‌شان نیز محدود بود، اما باور داشتند که با اراده و پشتکار می‌توانند راهی برای کسب درآمد پیدا کنند. پس از بررسی چندین گزینه، تصمیم گرفتند تولید مایع ظرف‌شویی را آغاز کنند؛ محصولی که تقریباً در هر خانه مورد استفاده قرار می‌گیرد و همواره بازار مصرف دارد. آغاز کار بسیار دشوار بود. آنان بخشی از پس‌انداز اندک خانواده را جمع‌آوری کردند و با آن مقدار کمی مواد اولیه خریدند. در یکی از اتاق‌های خانه چند بشکه پلاستیکی، تعدادی بوتل خالی و وسایل ساده تهیه کردند. روزهای نخست ساعت‌ها صرف یادگیری شیوه تولید، ترکیب مواد و آزمایش کیفیت محصول می‌شد. گاهی یک اشتباه کوچک باعث می‌شد تمام زحمات یک روز از بین برود و گاهی نیز محصول کیفیت لازم را نداشت و ناچار بودند دوباره از ابتدا شروع کنند. با این حال، ناامید نشدند. شب‌ها پس از صرف شام کنار هم می‌نشستند و درباره راه‌های بهبود کار گفت‌وگو می‌کردند. برادرش مسئول تهیه مواد اولیه و بازاریابی شد و او بیشتر بر تولید و بسته‌بندی تمرکز کرد. کم‌کم نخستین سفارش‌های کوچک از دکان‌های محل دریافت شد. هرچند سود چندانی در میان نبود، اما همان سفارش‌ها برای آنان نشانه‌ای از امید و موفقیت به شمار می‌رفت. چند ماه بعد، کارگاه کوچک آنان در میان مردم محل شناخته شد. کیفیت محصولات بهبود یافت و مشتریان بیشتری به دست آوردند. دکان‌دارانی که در ابتدا با تردید به محصول آنان نگاه می‌کردند، اکنون سفارش‌های بیشتری ثبت می‌کردند و تولید نیز افزایش یافت. در روزهای نخست، بسیاری از اطرافیان با دیده تردید به این کار نگاه می‌کردند. برخی باور نداشتند که یک دختر جوان بتواند در شرایط دشوار اقتصادی، کسب‌وکاری هرچند کوچک را مدیریت کند. اما او و برادرش تصمیم گرفتند به جای توجه به قضاوت دیگران، تمام انرژی خود را صرف پیشبرد کار کنند. با گذشت زمان، اعتماد مردم محل افزایش یافت و مشتریان دوباره برای خرید مراجعه کردند. هر موفقیت کوچک، انگیزه آنان را بیشتر می‌کرد. امروز نیز با وجود بهتر شدن وضعیت کارگاه، مشکلات همچنان وجود دارد. افزایش قیمت مواد اولیه، هزینه‌های حمل‌ونقل و رقابت در بازار از چالش‌های روزمره آنان است. با این حال، زنان و دخترانی که در این کارگاه فعالیت می‌کنند باور دارند داشتن درآمد، هرچند اندک، بهتر از بی‌کاری است. در این زمان تصمیم گرفتند چند زن و دختر نیازمند محل را نیز به کار جذب کنند. نخستین زنی که به آنان پیوست، مادری بیوه بود که مسئولیت تأمین زندگی سه فرزندش را بر عهده داشت. پس از او زنان دیگری نیز به کارگاه آمدند. امروز در این کارگاه شش زن و سه دختر مشغول کار هستند. فضای کارگاه ساده است، اما در پس این سادگی، ده‌ها داستان از تلاش و امید نهفته است. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


1 روز قبل - 73 بازدید

پتری اورپو، نخست‌وزیر فنلند وضعیت افغانستان را نگران‌کننده خوانده و گفته است که حکومت سرپرست همچنان به نقض حقوق بشر، اعمال محدودیت بر شهروندان و به ویژه بر زنان و دختران ادامه می‌دهند. آقای اورپو این اظهارات را در در جشنواره روز فرهنگ هزاره در فنلند مطرح کرده و گفته است که یکی از شدیدترین بحران‌های انسانی جهان در افغانستان جریان دارد و همچنان حقوق بشر در این کشور نقض می‌شود. وی در ادامه تاکید کرده است که حقوق زنان و دختران در افغانستان روزبه‌روز بیشتر تضعیف می‌شود و خشونت و تبعیض علیه آنان هرگز قابل پذیرش نیست. او افزوده است که فنلند در چارچوب جامعه‌ی جهانی و اتحادیه اروپا برای بهبود وضعیت افغانستان تلاش کرده و به این تلاش‌ها ادامه خواهد داد. همچنین نخست‌وزیر فنلند در ادامه گفته است که هزاره‌هایی که این کشور را به‌عنوان خانه خود برگزیده‌اند، نباید میراث فرهنگی خود را فراموش کنند، بلکه حفظ زبان، فرهنگ، هنر و هویت فرهنگی آن‌ها اهمیت ویژه دارد. او افزوده است که زبان، دین، موسیقی، ادبیات، پوشش و هنر از عناصر اصلی هویت افراد و جوامع به شمار می‌روند و این ارزش‌ها برای کسانی که دور از سرزمین مادری خود زنده‌گی می‌کنند، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. وی از نقش جامعه هزاره در ترویج آموزش و برابری یاد کرده و گفته است که هزاره‌ها از نخستین گروه‌هایی در افغانستان بودند که برای دسترسی دختران به آموزش مبارزه کردند. همچنین لطیف فیاض، رییس خانه فرهنگ هزاره‌ها در فنلند، نیز در این مراسم گفته است که هزاره‌ها در طول تاریخ با تبعیض، سرکوب و کشتار مواجه بوده‌اند، اما همواره به آموزش، کار، همزیستی مسالمت‌آمیز و مشارکت اجتماعی اهمیت داده‌اند. جشنواره روز فرهنگ هزاره‌گی با اجرای برنامه‌های فرهنگی، نمایش لباس‌های سنتی، موسیقی محلی، نمایش آثار هنری و غذاهای سنتی هزار‌گی در مرکز فرهنگی شهر یاروینپه برگزار شد.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 80 بازدید

بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌‌ترین مورد اعلام کرده است که حدود ۵۰ هزار زن و دختر در بخش‌های آسیب‌دیده افغانستان، به‌ویژه در شرق کشور، با خطر فزاینده خشونت جنسیتی روبرو هستند و دسترسی آنان به خدمات بهداشتی و سایر خدمات ضروری محدود شده است. این نهاد با نشر گزارشی هشدار داده است که زنان باردار با خطرات بیشتری مواجه‌اند؛ زیرا همزمان با ناامنی و آوارگی، با گرسنگی و دسترسی محدود به مراقبت‌های صحی نیز دست‌وپنجه نرم می‌کنند. در بخشی از گزارش آمده است، زنانی که در نتیجه درگیری‌های مرزی و زمین‌لرزه‌های اخیر در شرق افغانستان آواره شده‌اند، با چالش‌های جدی صحی، ناامنی غذایی و آسیب‌های روانی روبرو هستند. بخش زنان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که شماری از خانواده‌هایی که پیش‌تر در پی زمین‌لرزه‌های شرق افغانستان آواره شده بودند، به دلیل درگیری‌های مرزی، بار دیگر ناچار به ترک محل زندگی خود شده‌اند. در این گزارش از یک زن ۳۰ ساله به نام نجیبه یاد شده که در پی زمین‌لرزه‌های اخیر آسیب دیده بود و در حالی که باردار بود، در یک خیمه زندگی می‌کرد. او پس از آغاز درگیری‌های مرزی نیز مجبور شد همراه با خانواده‌اش محل اقامت خود را ترک کند. نجیبه به بخش زنان ملل متحد گفته است: «هیچ جای امنی وجود نداشت. هواپیماها بالای سر ما پرواز می‌کردند و فرزندانم به شدت ترسیده بودند. هر بار که صدای آن‌ها را می‌شنیدند، گریه و فریاد می‌کردند.» او پس از زایمان در یک کلینیک هلال احمر افغانی، همراه با نوزاد تازه‌متولدشده، شش فرزند دیگر و همسرش به اردوگاهی در منطقه مزه‌دره ولسوالی نورگل ولایت ننگرهار منتقل شد. بخش زنان ملل متحد می‌گوید پس از تشدید تنش‌ها و درگیری‌ها در امتداد مرز افغانستان و پاکستان، بیش از ۱۰۰ هزار نفر در نتیجه حملات هوایی، گلوله‌باران، حملات پهپادی و درگیری‌های زمینی آواره شده‌اند. این نهاد افزوده است که زنان و دختران، که هم‌اکنون نیز تحت محدودیت‌های گسترده در زمینه رفت‌وآمد و دسترسی به خدمات زندگی می‌کنند، بیش از دیگران از افزایش ناامنی و آوارگی آسیب دیده‌اند. در گزارش آمده است که ادامه ناامنی، آوارگی و محدودیت‌های موجود، زنان و دختران افغانستان را در معرض خطرهای بیشتر، از جمله خشونت جنسیتی، فقر و محرومیت از خدمات اساسی قرار داده است.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 54 بازدید

هیأت دادگاه مردمی برای زنان افغانستان در سفرش به آفریقای ‏جنوبی با فعالان مدنی و حقوق بشر، از جمله مبارزان ضد آپارتاید ‏دیدار کرد و بر رسیدگی به خواسته‌های زنان و دختران تاکید کردند. در اعلامیه آمده است که این هیأت درباره‌ی وضعیت حقوق بشری زنان در افغانستان ‏صحبت کرده و خواستار همبستگی، حمایت و تبادل تجربه با نهادها ‏و فعالان آفریقای جنوبی شد.‏ نهاد حقوق‌ بشری رواداری در ادامه تاکید کرده است که میزان علاقه‌مندی نهادها، فعالان و مبارزان ‏آفریقای جنوبی به وضعیت حقوق بشر در افغانستان، گسترده و ‏دلگرم‌کننده بود. ‏ در اعلامیه آمده است که با توجه به پیشینه‌ی مبارزات مردم آفریقای جنوبی ‏علیه بی‌عدالتی و آپارتاید، همبستگی این کشور با مبارزات ‏عدالت‌خواهانه در سراسر جهان را می‌توان گامی مهم در راستای ‏شکل‌دهی به ائتلاف جهانی علیه ستم و سرکوب قلمداد کرد.‏ همچنین شهرزاد اکبر، رییس نهاد رواداری گفته است که وقتی رهبران ‏جهان از روی تعصب و یا به‌خاطر منافع در پی عادی‌سازی ‏رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی بودند، زنان و مردان شجاع در ‏سراسر جهان در برابر این رژیم ایستادند. ‏ او گفته است که امروز مبارزان آفریقای جنوبی در کنار زنان ‏افغانستان می‌ایستند.‏ فعالان حقوق بشر سیاست‌های حکومت فعلی در قبال زنان و دختران را ‏آپارتاید جنسیتی می‌دانند و خواستار به‌رسمیت‌شناسی آن از سوی ‏جامعه‌ی جهانی هستند.‏ در حالی هیأت دادگاه مردمی برای زنان افغانستان به آفریقای جنوبی سفر می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 56 بازدید

همزمان با اول جون، روز جهانی والدین، یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد اعلام کرده است که برای ۱۰ هزار مادر در افغانستان آموزش مهارت‌های فرزندپروری را فراهم می‌کند. یونیسف امروز (دوشنبه، ۱۱ جوزا) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این آموزش‌ها در چارچوب برنامه‌ی «توسعه‌ی دوران کودکی» در شش ولایت افغانستان ارایه می‌شود. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که این برنامه با حمایت بانک جهانی اجرا می‌شود و ۲۰ هزار کودک را زیر پوشش قرار داده است. این برنامه در حالی راه‌اندازی می‌شود که بحران انسانی و محدودیت‌های گسترده بر آموزش و مشارکت زنان، بسیاری از مادران را با چالش‌هایی در زمینه‌ی آموزش، مراقبت و پرورش کودکان‌شان روبه‌رو کرده است. همچنین اوچا یا دفتر هماهنگی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان یکی از بالاترین نرخ‌های مرگ‌ومیر مادران در جهان را دارد و از هر ۱۰۰هزار تولد زنده در این کشور، ۶۰۰ مادر جان می‌بازند. در اعلامیه آمده است که محدودیت دسترسی زنان و دختران به خدمات صحی در افزایش مرگ‌ومیر مادران و نوزادان نقش دارد. سازمان ملل متحد، اول جون را به‌ هدف ارج‌گذاری به نقش پدران و مادران در آموزش، تربیت و رشد کودکان، «روز جهانی والدین» نام‌گذاری کرده است.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 91 بازدید

اوچا یا دفتر هماهنگی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان یکی از بالاترین نرخ‌های مرگ‌ومیر مادران در جهان را دارد و از هر ۱۰۰هزار تولد زنده در این کشور، ۶۰۰ مادر جان می‌بازند. این سازمان امروز (دوشنبه، ۱۱ جوزا) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که مراقبت‌های تخصصی و حضور کارکنان صحی زن نقش مهمی در نجات جان مادران دارند؛ اما محدودیت‌های وضع‌شده بر مشارکت زنان، دسترسی به خدمات حیاتی صحی را برای مادران و نوزادان کاهش داده است. در اعلامیه آمده است که محدودیت دسترسی زنان و دختران به خدمات صحی در افزایش مرگ‌ومیر مادران و نوزادان نقش دارد. قابل ذکر است که افغانستان از سال‌ها به این‌سو با یکی از بالاترین میزان‌های مرگ‌ومیر مادران و نوزادان روبرو است. نبود مرکزهای صحی در شماری از ولسوالی‌های دوردست و کم‌بود کارکنان صحی زن، از مهم‌ترین عامل‌های این وضعیت دانسته می‌شود. همچنین اخیراً یک پژوهشی که در اواسط ماه ثور سال جاری خورشیدی درباره وضعیت خدمات سلامت مادران و نوزادان در افغانستان منتشر شد، نشان داده است که قابله‌ها همچنان ستون اصلی نظام صحی کشور به‌شمار می‌روند، اما کمبود نیروی زن، شکاف عمیق میان مناطق و محدودیت‌های آموزشی، آینده این بخش را با تهدید جدی روبه‌رو کرده است. بر بنیاد این پژوهش، تا سال ۲۰۲۳ میلادی حدود ۸۰۹۴ قابله در افغانستان فعال بوده‌اند که از این میان، نزدیک به ۶۷۴۶ تن در بخش خدمات صحی عامه کار می‌کنند. این در حالی است که تراکم نیروی صحی شامل پزشکان و قابله‌ها حدود ۱۰.۳ تن در هر ۱۰ هزار جمعیت برآورد شده که به‌مراتب پایین‌تر از معیار پیشنهادی سازمان بهداشت جهانی (۴۴.۵) است.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 86 بازدید

ذکیه احمد، نخستین زن اهل افغانستان که موفق به فتح قله اورست، شده است، در تازه‌ترین مورد کارزاری را برای حمایت از آموزش زنان و دختران راه‌اندازی کرده و از مردم جهان خواسته است تا از حق آموزش در افغانستان پشتیبانی کنند. این کوهنورد ۳۱ ساله افغانستان که در اول جوزا به قله ۸ هزار و ۸۴۸ متری اورست صعود کرد، با نشر پیامی در حساب کاربری اینستاگرام خود اعلام کرد که هدفش از این صعود تنها یک موفقیت ورزشی نبوده، بلکه می‌خواسته توجه جهانیان را به وضعیت زنان و دختران افغانستان جلب کند. وی در پیامش تاکید کرد که تلاش دارد صدای هزاران زن و دختری باشد که در بیش از چهار سال گذشته از حقوق اساسی خود، به‌ویژه حق آموزش و آزادی، محروم شده‌اند. او در بخشی از پیام خود گفته است: «بیایید مطمئن شویم که صدای زنان محروم افغانستان خاموش نمی‌شود و امید همچنان زنده می‌ماند.» او یک کارزار جمع‌آوری کمک‌های مالی را نیز راه‌اندازی کرده و از حامیان خود خواسته است برای پشتیبانی از آموزش دختران افغانستان در این برنامه سهم بگیرند. همچنین ذکیه احمد از «بنیاد بابه مزاری» به دلیل حمایت مالی از برنامه صعودش قدردانی کرده و گفته است که این بنیاد از آغاز باور داشت که حضور او بر فراز بلندترین قله جهان می‌تواند صدای زنان و دختران افغانستان را رساتر سازد. این کوهنورد اهل افغانستان که با نام «ریور» نیز شناخته می‌شود، همراه با رهنمایان نیپالی خود از مسیر منطقه خومبو در نیپال به قله اورست رسید و نام خود را به عنوان نخستین زن افغانستانی در تاریخ ثبت کرد که به این دستاورد مهم دست یافته است. قابل ذکر است که ذکیه احمد پس از تحولات سیاسی افغانستان در سال ۲۰۲۲ به استرالیا پناهنده شد، اما فعالیت‌های ورزشی خود را ادامه داد. ذکیه احمد پیش از فتح اورست نیز کارنامه درخشانی در کوهنوردی داشت و موفق شده بود قله‌های نوشاخ در افغانستان، مون‌بلان در فرانسه، میرا پیک در نیپال و ناندا دوی در هند را فتح کند. او می‌گوید که فتح اورست پایان مسیرش نیست، بلکه فرصتی است تا توجه بیشتری به وضعیت زنان و دختران افغانستان جلب شود و حمایت جهانی از حق آموزش آنان افزایش یابد.

ادامه مطلب