برچسب: محدودیت

3 ساعت قبل - 40 بازدید

سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که بحران‌های اقتصادی، درگیری‌ها و تغییرات اقلیمی، خشوت در برابر زنان و دختران در افغانستان را تشدید می‌کند. این نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که دولت‌ها و سازمان‌ها می‌توانند حفاظت از زنان را در اولویت قرار دهند. سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرد که امنیت زنان نمی‌تواند منتظر بماند و برای بی‌عملی در برابر خشونت بر زنان هیچ بهانه‌ای وجود ندارد. قابل ذکر است که افغانستان، یکی از آسیب‌پذیرترین کشورها در برابر تغییرات اقلیمی است که هم‌زمان با بحران اقتصادی درگیری‌های مرزی با پاکستان نیز غیرنظامیان به ویژه زنان و کودکان را متأثر کرده است.

ادامه مطلب


12 ساعت قبل - 87 بازدید

کمیته‌ی بین‌المللی صلیب سرخ در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در شش ماه نخست ۲۰۲۶ میلادی، صدها هزار زن و کودک در افغانستان از خدمات صحی اولیه، واکسیناسیون، برنامه‌های تغذیه و کمک‌های انسان‌دوستانه‌ی این نهاد بهره‌مند شدند. صلیب سرخ، امروز (یک‌شنبه، ۱۸ اسد) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که در نیمه‌ی نخست سال روان میلادی، بیش از ۶۱۵ هزار بیمار در ۴۷ مرکز صحی اساسی جمعیت هلال احمر افغانستان، که از سوی این کمیته حمایت می‌شوند، خدمات صحی اولیه دریافت کرده‌ که ۶۴.۵۴ درصد این بیماران زنان بوده‌اند. در گزارش آمده است که تمرکز ویژه‌ای بر دسترسی زنان، کودکان و دیگر گروه‌های آسیب‌پذیر به خدمات اساسی صحی، از جمله مراقبت‌های مادر و کودک، داشته است. این کمیته اعلام کرد که نزدیک به ۱۸۵ هزار دوز واکسن معمول تطبیق شده و بیش از چهار هزار کودک مبتلا به سوءتغذیه نیز از برنامه‌های تغذیه در ۴۶ کلینیک هلال احمر افغانستان بهره‌مند شده‌اند. همچنین کمیته‌ی بین‌المللی صلیب سرخ افزوده است که ۸۰۰ خانواده، شامل حدود شش هزار و ۴۰۰ زن، در چارچوب برنامه‌ی حمایت از زنان باردار و شیرده، نخستین مرحله‌ی کمک نقدی را در مزارشریف و کندهار دریافت کرده‌اند. این نهاد گفته که حمایت از زنان و کودکان، به‌ویژه در زمینه‌ی مراقبت‌های صحی، تغذیه و کمک‌های اضطراری، بخشی از تلاش‌های آن برای پاسخ‌گویی به نیازهای انسان‌دوستانه در افغانستان بوده است. کمیته‌ی بین‌المللی صلیب سرخ در بخشی از گزارشش گفته است که در شش ماه نخست سال جاری میلادی، در کنار خدمات صحی، در بخش‌های آب آشامیدنی، توان‌بخشی افراد دارای معلولیت، حمایت از بازگشت‌کنندگان و کمک به خانواده‌های آسیب‌دیده از درگیری‌های مسلحانه نیز فعالیت کرده است. این نهاد تاکید کرده که زنان، کودکان و دیگر گروه‌های آسیب‌پذیر همچنان در اولویت ارایه‌ی خدمات انسان‌دوستانه قرار دارند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 86 بازدید

سازمان جهانی بهداشت، به مناسبت هفته‌ی جهانی تغذیه با شیر مادر، خواستار ایستادگی در کنار مادران در افغانستان و حمایت از انتخاب‌های آگاهانه‌ی آن‌ها شد. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که باید برای ایجاد محیطی تلاش شود که در آن هر خانواده بتواند سالم‌ترین آغاز زندگی برای فرزندش فراهم کند. پیش از این صندوق پشتیبانی از کودکان سازمان ملل متحد، گفته بود که برای پشتیبانی از مادران به زنان باردار و مادران شیرده در کمک می‌کند امنیت غذایی خود و نوزادان شان را تأمین کنند. در راستای حمایت از مادران شیرده، کمیته‌ی بین‌المللی صلیب سرخ نیز از ۱۰ هزار مادر در بلخ و کندهار پشتیبانی کرده است.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 89 بازدید

سکینه بیگزاد، دختر دانشجوی اهل افغانستان در بنگلادش، موفق به کسب یک مدال نقره و یک مدال برنز از نهمین دور مسابقات بین‌المللی تکواندو (9th Hero Taekwondo Championship) در کشور تایلند شده است. در گزارش آمده است که این مسابقات از تاریخ ۳۱ جولای تا تاریخ ۲ اگوست در شهر پتایا کشور تایلند و با اشتراک بیش از چهار هزار ورزشکار از سی کشور برگزار شده بود. در گزارش آمده است که سکینه بیگزاد، دانشجوی رشته‌ی کامپیوتر ساینس در بنگلادش است. او در یکی از کلپ‌های تکواندو در بنگلادش تمرین می‌کند. بیگزاد با همکاری مربی بنگلادشی خود و به نمایندگی از افغانستان در این مسابقات اشتراک کرده بود. این دختر ورزشکار تنها نماینده‌ی افغانستان در این رقابت‌ها بود. او با درخشش در میدان رقابت، در رشته «پرومسه» مدال برنز و در رشته «Speed Punch» مدال نقره کسب کرده است. بیگ‌زاد در حالی موفق به کسب مدال می‌شود که دختران در افغانستان از ورزش محروم هستند. حکومت سرپرست پس از حاکمیت بر کشور، علاوه بر محدودیت‌های دیگر، زنان را از ورزش منع و تمامی‌‌ تیم‌های ملی زنان را منحل کردند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 72 بازدید

ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر افغانستان، با ابراز نگرانی از ادامه بازداشت شش کارمند «بنیاد تحقیقاتی حقوق زنان و کودکان» در کابل، خواستار آزادی فوری آنان شده است. آقای بنت با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که ۲۱ روز از بازداشت این افراد گذشته، اما هنوز هیچ اتهامی علیه آنان در دادگاه مطرح نشده است. وی در ادامه تاکید کرده است که این شش کارمند به‌گونه «خودسرانه» بازداشت شدند و از وضعیت آنان به‌شدت ابراز نگرانی کرده است. گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر افغانستان درباره افراد بازداشت شده جزییات بیشتری ارائه نکرده است. براساس گزارش‌های منتشر شده، نیروهای حکومت سرپرست چندی به دفتر «نهاد تحقیقاتی حقوق زنان و کودکان» در کابل رفته و شش کارمند آن را بازداشت و وسایل و تجهیزات آن را ضبط کردند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 71 بازدید

منابع محلی از ولایت قندهار می‌‌گویند که یک دختر جوان در ولسوالی عینومینه این ولایت در پی نامزدی با یک مرد میانسال، خودکشی کرده است. دست‌کم دو منبع گفته‌اند که این دختر ۲۵ ساله صبح روز (جمعه، ۱۶ اسد) با خوردن مرگ موش به زندگی‌اش پایان داده است. مسوولان محلی در قندهار نیز این رویداد را تأیید کرده و گفته‌اند که در حال بررسی آن هستند. همچنین مسوولان محلی مدعی شده‌اند که از خودکشی یک دختر جوان دیگر در قندهار در ولسوالی ژری قندهار جلوگیری کرده است. طبق اطلاعات، برادر این دختر می‌خواست او را به ازدواج یک مرد مسن درآورد. باید گفت که میزان خودکشی زنان و دختران در سراسر افغانستان پس از تسلط حکومت فعلی به‌طور چشم‌گیری افزایش یافته است. بیماری‌های روانی، عدم دسترسی به خدمات صحی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی خودکشی‌ها در بین زنان و جوانان بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند. همچنین نهادهای حقوق بشری هشدار می‌دهند که وضع محدودیت‌های گسترده علیه زنان، آنان را در معرض خطر خودکشی و خشونت‌های خانوادگی قرار داده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 118 بازدید

صدای ورق خوردن کتاب، تنها صدایی بود که سکوت اتاق را می‌شکست. بیرون، چند کودک در کوچه خاکی روستا با هیاهو بازی می‌کردند، اما زهره انگار هیچ‌یک از آن صداها را نمی‌شنید. کتاب زبان انگلیسی را که سال‌ها پیش یکی از دوستانش به او هدیه داده بود، آرام بست، دستش را بر جلد رنگ‌ورورفته آن کشید و لحظه‌ای چشم‌هایش را بست. روی نخستین صفحه کتاب، با خطی کودکانه نوشته شده بود: «زهره؛ صنف نهم». هر بار که نگاهش به این نوشته می‌افتاد، احساس می‌کرد زمان همان‌جا متوقف شده است؛ در روزهایی که هنوز با کیف مکتب از خانه بیرون می‌رفت، برای امتحان‌ها درس می‌خواند و آینده را روشن‌تر از امروز می‌دید. اکنون اما همان کتاب، سال‌هاست که تنها همدم شب‌های اوست؛ نه برای آماده شدن به امتحان و نه برای رسیدن به دانشگاه، بلکه برای زنده نگه داشتن خاطره روزهایی که هنوز حق آموزش از او گرفته نشده بود. زهره دختری از یکی از روستاهای ولایت بلخ است؛ جایی که بیشتر خانه‌ها از خشت و گل ساخته شده‌اند، کوچه‌ها در تابستان زیر گرد و غبار و در زمستان در گل‌ولای فرو می‌روند و بیشتر خانواده‌ها از راه کشاورزی، دامداری یا کارگری روزمزد امرار معاش می‌کنند. پدر او نیز سال‌ها با کار روی زمین‌های مردم و کارگری فصلی، هزینه زندگی خانواده را فراهم می‌کرد. درآمدشان اندک بود، اما آرزویی بزرگ در خانه‌شان نفس می‌کشید؛ اینکه دخترشان درس بخواند و آینده‌ای بهتر از پدر و مادرش بسازد. از همان سال‌های نخست مکتب، زهره به درس علاقه فراوانی داشت. هر روز پس از بازگشت از مکتب، لباسش را عوض می‌کرد، به مادرش در کارهای خانه کمک می‌کرد و سپس گوشه‌ای می‌نشست و درس‌هایش را مرور می‌کرد. معلمانش بارها به پدرش گفته بودند که دخترش استعداد کم‌نظیری دارد و اگر فرصت ادامه تحصیل برایش فراهم باشد، می‌تواند تا دانشگاه پیش برود. اما همه آن امیدها، ناگهان در یک روز متوقف شد. روزی که دروازه‌های مکتب به روی دختران بسته شد، زهره تا ساعت‌ها باور نمی‌کرد که دیگر اجازه رفتن به صنف را ندارد. همان روز کیفش را کنار اتاق گذاشت و هفته‌ها به آن دست نزد. هر صبح، بی‌اختیار زود از خواب بیدار می‌شد، نگاهش را به لباس مکتبش می‌دوخت و دوباره در سکوت می‌نشست؛ گویی هنوز منتظر بود کسی بیاید و بگوید همه این اتفاق‌ها تنها یک سوءتفاهم بوده است. اما هفته‌ها به ماه و ماه‌ها به سال تبدیل شد. در آن روزهای دشوار، زهره تصمیم گرفت درس را رها نکند. یکی از دوستانش به او خبر داد که برخی آموزگاران و نهادهای آموزشی، صنف‌های آنلاین برگزار می‌کنند. خانواده تنها یک تلفن همراه ساده داشتند که بیشتر اوقات در اختیار پدر بود. شب‌ها، وقتی پدر از کار بازمی‌گشت، زهره گوشی را برمی‌داشت و تا نیمه‌های شب، با اینترنت ضعیف و قطع‌ووصلی‌های مداوم، درس‌های زبان انگلیسی، کمپیوتر و برنامه‌های آموزشی دیگر را دنبال می‌کرد. گاهی برای پیدا کردن آنتن بهتر، ناچار می‌شد به پشت‌بام خانه برود. زمستان، سرمای سوزناک استخوان‌هایش را می‌لرزاند و تابستان، گرمای طاقت‌فرسا نفس کشیدن را دشوار می‌کرد، اما او همچنان هدفون را در گوش می‌گذاشت و تلاش می‌کرد حتی یک جمله از درس را از دست ندهد. در طول دو سال، ده‌ها کتاب الکترونیکی دانلود کرد، واژه‌های تازه انگلیسی را در دفترچه‌ای کوچک نوشت و هر روز ساعت‌ها تمرین کرد. تنها آرزویش این بود که اگر روزی درهای مکتب دوباره گشوده شد، از هم‌صنفی‌هایش عقب نمانده باشد. اما در همان روزها، زندگی خانواده نیز هر روز دشوارتر می‌شد. خشکسالی، کاهش درآمد، گرانی و بیکاری، فشار سنگینی بر دوش خانواده گذاشته بود. پدر دیگر مانند گذشته توان کار کردن نداشت و مادر با خیاطی ساده برای همسایه‌ها، تنها درآمد اندکی به دست می‌آورد. برادر کوچک‌تر زهره نیز برای کمک به تأمین هزینه‌های خانه، درس را رها کرد و در بازار شاگردی پیشه گرفت. زهره بارها از پدرش خواست اجازه دهد کاری پیدا کند؛ حتی اگر خیاطی، آموزش کودکان یا هر کار ساده دیگری باشد. او می‌خواست سهمی در تأمین مخارج خانواده داشته باشد، اما فرصت‌های شغلی برای دختران بسیار محدود بود و هر دری که کوبید، بسته ماند. روزها یکی پس از دیگری سپری می‌شد و نگرانی خانواده بیشتر از گذشته سایه می‌انداخت. هزینه خوراک، دوا و دیگر نیازهای اولیه زندگی هر روز افزایش می‌یافت و درآمد اندک خانواده دیگر پاسخگوی مخارج روزمره نبود. در همین روزها، یکی از بستگان نزدیک برای خواستگاری زهره آمد. خانواده داماد نیز زندگی مرفهی نداشتند، اما دست‌کم پسرشان شغلی داشت و می‌توانست زندگی ساده‌ای را اداره کند. پدر زهره شب‌های زیادی را تا دیروقت بیدار می‌ماند. او بارها با همسرش درباره آینده دخترشان گفت‌وگو کرد. هیچ‌کدام نمی‌خواستند زهره در آن شرایط ازدواج کند، اما هر بار که سفره شام کوچک‌تر می‌شد و نگرانی از فردا بیشتر، احساس می‌کردند انتخاب دیگری پیش رویشان باقی نمانده است. شبی که پدر موضوع خواستگاری را با زهره در میان گذاشت، دختر تنها سکوت کرد. نه مخالفتی کرد و نه اشکی ریخت. فقط نگاهش را به قفسه کتاب‌هایش دوخت؛ همان کتاب‌هایی که دو سال تمام با امید بازگشایی مکتب‌ها کنارشان مانده بود. چند هفته بعد، مراسمی ساده برگزار شد و زهره خانه پدر را ترک کرد. هنگام جمع کردن وسایلش، پیش از هر چیز کتاب‌هایش را در صندوقچه گذاشت. مادرش با تعجب پرسید: «این‌ها را هم می‌بری؟» زهره لبخند تلخی زد و گفت: «اگر همه‌چیز را از آدم بگیرند، نباید دانش را از خودش بگیرند.» امروز، هرچند مسئولیت‌های زندگی مشترک بخش بزرگی از وقت او را گرفته است، اما هنوز هر شب، پس از پایان کارهای خانه، کتابی را باز می‌کند. گاهی زبان انگلیسی تمرین می‌کند، گاهی کتاب‌های ادبی می‌خواند و گاهی دفترچه یادداشت‌های قدیمی‌اش را ورق می‌زند. او می‌گوید مطالعه برایش تنها درس خواندن نیست، بلکه راهی برای زنده نگه داشتن امید است؛ امیدی که اگر خاموش شود، احساس می‌کند بخشی از وجودش را از دست داده است. گاهی دختران کوچک همسایه نزد او می‌آیند تا خواندن و نوشتن بیاموزند. زهره با حوصله هر آنچه را آموخته است به آنان یاد می‌دهد. او باور دارد اگر حتی یک دختر فرصت سوادآموزی پیدا کند، آینده یک خانواده نیز می‌تواند دگرگون شود. با وجود همه آنچه بر او گذشته، هنوز آرزوهایش را کنار نگذاشته است. می‌گوید اگر امروز درهای مکتب‌ها و دانشگاه‌ها دوباره باز شوند، بی‌درنگ کتاب و قلمش را برمی‌دارد و از همان جایی که ناچار به توقف شد، ادامه می‌دهد. او از مسئولان می‌خواهد دختران افغانستان را از حق آموزش محروم نکنند. به باور او، آموزش تنها آینده یک دختر را نمی‌سازد، بلکه آینده یک خانواده، یک جامعه و حتی یک کشور را دگرگون می‌کند. او همچنین خواهان فراهم شدن فرصت‌های آموزشی و شغلی برای زنان است تا هیچ دختری تنها به دلیل فقر، ناچار نشود میان ادامه تحصیل و ازدواج یکی را انتخاب کند. زهره در پایان می‌گوید: «من هنوز هر شب کتاب می‌خوانم، چون باور دارم روزی دوباره درهای مکتب و دانشگاه باز می‌شود. آرزو دارم آن روز، هیچ دختری مجبور نباشد مانند من رؤیاهایش را میان صفحه‌های کتاب پنهان کند. ما چیز زیادی نمی‌خواهیم؛ فقط فرصت می‌خواهیم؛ فرصت درس خواندن، کار کردن و ساختن آینده‌ای که سال‌ها برایش تلاش کرده‌ایم.» نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


4 روز قبل - 74 بازدید

رسانه‌های ترکیه گزارش داده‌اند که برای اولین‌بار در تاریخ نیروی هوایی این کشور یک زن به درجه‌ی جنرالی رسیده است. به گزارش روزنامه «صباح» اوزلم کاراپینار براساس تصمیم شورای عالی نظامی ترکیه و تایید رجب طیب اردوغان، رییس‌جمهور آن کشور، از درجه‌ی «دگروالی» به درجه‌ی «بریدجنرالی» ارتقا یافته است. این رسانه با نشر گزارشی نوشته است که او سال‌ها به‌عنوان افسر ارکان در نیروی هوایی ترکیه خدمت کرده و در بخش‌ها و ستادهای مختلف وظایف گوناگونی را بر عهده داشته است. روزنامه صباح تاکید کرد که مسیر اوزلم کاراپینار برای تبدیل شدن به نخستین جنرال زن نیروی هوایی ترکیه، با تصمیمی سرنوشت‌ساز پس از پایان دوره‌ی مکتب آغاز شد. این روزنامه نوشته است که او با وجود این‌که در دانشکده‌ی طب دانشگاه «اژه» پذیرفته شده بود، پس از دریافت دعوت‌نامه از آکادمی نیروی هوایی ترکیه، تصمیم گرفت مسیر حرفه‌ای خود را در هوانوردی و خدمت نظامی دنبال کند؛ مسیری که نام او را در تاریخ نیروی هوایی ترکیه ثبت کرد. در حالی اوزلم کاراپینار به درجه‌ی جنرالی در نیروهای هوایی ترکیه می‌رسد که دختران و زنان در افغانستان با محدودیت‌های مختلف مواجه هستند. دختران و زنان از فعالیت آموزشی، سیاسی، اجتماعی و... منع شدند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 97 بازدید

برنامه‌ی توسعه‌ای سازمان ملل متحد اعلام کرده که با اجرای طرح «آبادی» و برنامه‌ی «ما رهبری می‌کنیم»، با حمایت مالی اتحادیه‌ی اروپا، از بیش از یک‌هزار و ۳۰۰ کارآفرین آسیب‌پذیر به‌ویژه زنان در مرکز شهر هرات و حدود ۲۵ کارآفرین دیگر در منطقه‌ی جبرییل این ولایت از طریق وام‌های بدون بهره پشتیبانی کرده است. این نهاد با نشر گزارشی گفته است که در سال ۲۰۲۵ میلادی تجهیزات خیاطی تخصصی را برای ۱۸ شرکت کوچک و متوسط در هرات، از جمله پنج شرکت در جبرییل، فراهم کرده است. در ادامه آمده است که یک بازارچه با ۳۰ دکان معیاری در جبرییل ساخته شده که از طریق کرایه‌ی این دکان‌ها هزینه‌های نگه‌داری و مدیریت این بازار را تأمین می‌کند. همچنین یک سامانه برق خورشیدی با ظرفیت ۲۴.۷۵ کیلووات و ۱۰ لپ‌تاپ در اختیار مرکز آموزش‌های فنی و حرفه‌ای گوهرشاد قرار گرفته و اکنون چهار هزار و ۶۲۵ دانش‌جو، از جمله ۲۰۷ مهاجر بازگشته، بدون وقفه آموزش می‌بینند. برنامه‌ی توسعه‌ای سازمان ملل متحد تاکید کرد که این برنامه‌ها به احیای کسب‌وکارهای کوچک، ایجاد فرصت‌های شغلی، حمایت از زنان، مهاجران بازگشته و خانواده‌های آسیب‌پذیر و تقویت اقتصاد محلی کمک کرده است. به گفته‌ی این نهاد، کارگاه‌های تولیدی دوباره فعال شده، بازارهای محلی گسترش یافته و گروه‌های پس‌انداز زنان نیز با مدیریت اعضای خود، دسترسی به سرمایه را برای زنان کارآفرین آسان‌تر کردند. به گفته‌ی برنامه‌ی توسعه‌ای سازمان ملل متحد، اجرای این پروژه‌ها علاوه‌بر بر ایجاد درآمد از طریق برنامه‌های نقدی در برابر کار، از خانه‌ها و کسب‌وکارها در برابر سیلاب محافظت کرده و زمینه‌ی بهبود حمل‌ونقل، کشاورزی و تجارت محلی را فراهم ساخته است. این نهاد تاکید کرده است که هدف از اجرای این طرح، ایجاد اقتصادی پای‌دار و مقاوم در سطح محلی است؛ به گونه‌ای که نهادهای محلی، بازارها و گروه‌های پس‌انداز بتوانند پس از پایان پروژه نیز به فعالیت خود ادامه دهند. این در حالی است که پس از بازگشت حکومت فعلی به قدرت، زنان در افغانستان با محدودیت‌های گسترده در زمینه‌ی آموزش، اشتغال و فعالیت‌های اقتصادی روبرو شده‌اند. با این حال، نهادهای سازمان ملل متحد و برخی سازمان‌های بین‌المللی از طریق برنامه‌های حمایتی، هم‌چنان برای تقویت کسب‌وکارهای کوچک و ایجاد فرصت‌های درآمدزایی برای زنان تلاش می‌کنند.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 78 بازدید

گوردون براون، نخست‌وزیر پیشین بریتانیا و فرستاده ویژه سازمان ملل در امور آموزش جهانی از جامعه‌ی جهانی خواست به‌طور واقعی از آموزش دختران در افغانستان حمایت کند. او با نشر مقاله‌ای در روزنامه گاردین، خواستار ایجاد یک صندوق جهانی برای حمایت از دختران افغان در معرض ازدواج اجباری شده است. آقای براون تاکید کرد که در پنج سال گذشته حکومت سرپرست با صدور فرمان‌های سرکوب زنان و دختران را به‌طور مداوم تشدید کرده است و جامعه‌ی جهانی نیز اقدام مؤثری برای مقابله با این وضعیت انجام نداده است. همچنین گوردون براون می‌نویسد که حکومت فعلی با تصویب قوانین سخت‌گیرانه‌تر، در حال مشروعیت‌بخشی به ازدواج کودکان و فراهم‌کردن مصونیت قانونی برای خشونت خانگی از سوی مردان هستند. در این مقاله آمده است که افغانستان امروز با یکی از شدیدترین محدودیت‌ها علیه زنان در جهان روبرو است. آقای براون در نوشته خود به محرومیت دختران و زنان از آموزش و تحصیلات دانشگاهی و کار در بخش دولتی و حتی همکاری با سازمان‌های غیر دولتی و آزادی رفت‌وآمد آنان اشاره کرده است. او در ادامه با مقایسه وضعیت افغانستان با کشورهایی مانند پاکستان و بنگلادش، به نمونه‌هایی از اقدامات موفق در مقابله با ازدواج کودکان از جمله جرم‌انگاری ازدواج زیر ۱۸ سال در ایالت سند پاکستان، تقویت سیستم ثبت تولد در بنگلادش و برنامه‌های حمایت مالی از خانواده‌های فقیر برای امکان ادامه تحصیل کودکان اشاره کرده است. به گفته‌ی او، این تجربه‌ها نشان می‌دهد که ازدواج کودکان تنها یک سنت فرهنگی نیست، بلکه به فقر و ضعف اجرای قانون نیز مرتبط است. فرستاده ویژه سازمان ملل در امور آموزش جهانی تاکید می‌کند که آموزش مهم‌ترین ابزار برای جلوگیری از ازدواج زودهنگام است و هر سال تحصیل بیشتر، احتمال ازدواج کودکان را کاهش می‌دهد. او می‌نویسد که با وجود محدودیت‌ها، برخی دختران در افغانستان از طریق آموزش‌های آنلاین، مکاتب مخفی و صنف‌های خانگی به تحصیل ادامه می‌دهند، اما این تلاش‌ها کافی نیست. او به طرح جدید دولت بریتانیا اشاره می‌کند که بر اساس آن، دو مسیر برای حمایت از دختران افغان در نظر گرفته شده است: یکی از طریق حمایت نهادهای خیریه برای انتقال آن‌ها به بریتانیا و دیگری از طریق اعطای بورسیه‌های تحصیلی از سوی دانشگاه‌ها. فرستاده ویژه سازمان ملل در امور آموزش جهانی این اقدامات را ناکافی دانسته و خواستار گام‌های عملی‌تر شده است.

ادامه مطلب