برچسب: محدودیت

11 ساعت قبل - 53 بازدید

نشست سازمان همکاری اسلامی با تاکید بر توانمندسازی زنان پایان یافت

نهمین نشست سازمان همکاری اسلامی درباره توانمندسازی زنان که به مدت دو روز در پاکستان برگزار شد، بدون حضور هیچ نماینده‌ای از افغانستان پایان یافت. در این نشست، سازمان همکاری اسلامی بر مشارکت زنان در عرصه‌های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و آموزشی تاکید کرد و خواستار اجرای عملی تعهدات کشورهای عضو در زمینه توانمندسازی زنان شد. طارق علی بخیت، معاون دبیرکل سازمان همکاری اسلامی، گفت: «مسوولیت ما تنها به تصویب این قطعنامه محدود نمی‌شود، بلکه باید از طریق همکاری مستمر، تأمین منابع کافی و تعهد سیاسی پایدار، اجرای مؤثر آن را تضمین کنیم.» این نشست دو روزه از سوی سازمان همکاری اسلامی و وزارت حقوق بشر پاکستان برگزار شد. گسترش فرصت‌های آموزشی، تقویت ظرفیت‌ها و توانمندسازی زنان از محورهای اصلی گفتگوها بود. اعظم نذیر تار، وزیر قانون و حقوق بشر پاکستان، گفت کشورهایی که زنان را از روند ملت‌سازی و توسعه کنار می‌گذارند، نمی‌توانند به پیشرفت دست یابند. او افزود: «میلیون‌ها زن و دختر همچنان با موانعی روبرو هستند که فرصت‌های آنان را محدود و مشارکت کامل‌شان را در توسعه ملی کاهش می‌دهد. وظیفه ما تنها به رسمیت شناختن این واقعیت‌ها نیست، بلکه باید برای تغییر آن اقدام کنیم.» این نشست در حالی برگزار شد که زنان و دختران افغانستان پس از بازگشت حکومت سرپرست به قدرت، از حق آموزش، تحصیل و کار محروم شده‌اند. همچنین هیچ زنی در کابینه یا در میان مقام‌های ارشد دولتی حضور ندارد. شماری از عالمان دین نیز در این نشست بر نقش زنان در جامعه از دیدگاه اسلام تاکید کردند. در این نشست نزدیک به ۱۹۰ نماینده از ۵۷ کشور عضو سازمان همکاری اسلامی حضور داشتند و درباره گسترش دسترسی زنان به آموزش، خدمات بهداشتی، اشتغال، کارآفرینی، خدمات مالی، فناوری، فرصت‌های دیجیتال و تقویت همکاری میان کشورهای عضو گفتگو کردند.

ادامه مطلب


11 ساعت قبل - 74 بازدید

ازدواج زودهنگام پایان راه نبود؛ مادری که امید را به نسل بعد سپرد

گاهی وقت‌ها وقتی دختر دو ساله‌اش در میان حویلی کوچک خانه می‌دود، دست‌هایش را باز می‌کند و بی‌هدف دور خودش می‌چرخد، فرشته بی‌اختیار لبخند می‌زند؛ اما این لبخند تنها چند لحظه دوام می‌آورد. خیلی زود نگاهش به جایی دور خیره می‌شود؛ به سال‌هایی که خودش نیز دختری پرجنب‌وجوش و سرشار از آرزو بود. در ذهنش بارها همان صحنه‌ها تکرار می‌شوند؛ روزهایی که پس از پایان درس‌های مکتب، با شتاب کتاب‌هایش را کنار می‌گذاشت، لباس سفید تکواندو را می‌پوشید و با شوق به باشگاهی می‌رفت که برایش تنها یک سالن ورزشی نبود، بلکه دنیایی بود که در آن احساس قدرت، آزادی و امید می‌کرد. هر بار که وارد تشک مسابقه می‌شد، باور داشت آینده‌اش می‌تواند با تلاش خودش ساخته شود. آن روزها تصور می‌کرد اگر سخت تمرین کند، روزی در مسابقات بزرگ شرکت خواهد کرد، مدال خواهد گرفت و ثابت خواهد ساخت که دختران افغانستان نیز می‌توانند قهرمان باشند. فرشته در خانواده‌ای معمولی بزرگ شده بود. پدرش کارگر بود و درآمد اندکی داشت، اما با وجود دشواری‌های زندگی، هیچ‌گاه مانع علاقه دخترش به ورزش نشد. مادرش نیز هرچند گاهی از آسیب دیدن او نگران می‌شد، اما وقتی شوق و شادی را در چشمان دخترش می‌دید، سکوت می‌کرد. فرشته شاگرد خوبی در مکتب بود و معلمانش همیشه از پشتکار و علاقه‌اش به درس تعریف می‌کردند. او میان کتاب و ورزش تعادل برقرار کرده بود و باور داشت می‌تواند هم تحصیل کند و هم ورزشکار موفقی شود. آینده برایش پر از تصویرهای روشن بود؛ دانشگاه، مسابقات ورزشی و زندگی‌ای که خودش برای آن تصمیم می‌گرفت. اما یک روز همه چیز ناگهان تغییر کرد. خبر بسته شدن مکتب‌ها برای دختران، مانند سایه‌ای سنگین بر زندگی او افتاد. روزی که آخرین بار از دروازه مکتب بیرون آمد، هرگز تصور نمی‌کرد آن خداحافظی شاید سال‌ها ادامه پیدا کند. چند روز بعد، تمرین‌های تکواندو نیز متوقف شد و باشگاهی که همیشه پر از صدای تشویق و هیجان بود، به سکوت فرو رفت. لباس سفید تکواندویش روی چوب‌لباسی ماند و هر روز که از کنار آن عبور می‌کرد، احساس می‌کرد بخشی از وجودش نیز همان‌جا بی‌حرکت مانده است. آن روزها برای فرشته تنها از دست دادن مکتب و ورزش نبود؛ گویی بخشی از هویت و آینده‌ای که برای خودش ساخته بود، از او گرفته شده بود. او ناگهان از دختری که هر روز برای رسیدن به هدف‌هایش برنامه داشت، به کسی تبدیل شد که بیشتر وقت‌ها باید منتظر تصمیم دیگران می‌ماند. گاهی کتاب‌های درسی‌اش را ورق می‌زد و به صفحه‌هایی نگاه می‌کرد که دیگر فرصت آموختن از آن‌ها را نداشت. دوستانش نیز هر کدام به سرنوشت‌های متفاوتی رفتند و فاصله میان آرزوهای گذشته و واقعیت امروز، برایش سنگین‌تر می‌شد. با این حال، در دلش هنوز امید کوچکی زنده بود؛ امیدی که به او می‌گفت شاید مسیر زندگی تغییر کرده باشد، اما علاقه‌اش به یادگیری و پیشرفت هنوز از بین نرفته است. خانه نیز دیگر مانند گذشته نبود. مشکلات اقتصادی هر روز بیشتر می‌شد و نگرانی آینده، ذهن همه اعضای خانواده را درگیر کرده بود. چند ماه پس از بسته شدن مکتب، صحبت از خواستگاری مردی شد که چند سال از او بزرگ‌تر بود. فرشته هنوز امیدوار بود شرایط تغییر کند و دوباره بتواند به مکتب برگردد، اما کسی از امیدهای او نمی‌پرسید. تصمیم‌ها یکی پس از دیگری گرفته شدند و او فقط نظاره‌گر سرنوشتی بود که دیگران برایش نوشته بودند. خیلی زود لباس عروسی جای لباس تکواندو را گرفت؛ تغییری که برای دیگران شاید عادی بود، اما برای فرشته به معنای پایان دنیایی بود که سال‌ها برای ساختنش تلاش کرده بود. امروز او نوزده سال دارد و مادر دختری دو ساله است. مسئولیت خانه و فرزند، تمام ساعت‌های روزش را پر کرده است، اما هیچ‌کدام از این مسئولیت‌ها نتوانسته‌اند علاقه او به یادگیری را از بین ببرند. اگرچه از ادامه تحصیل بازمانده است، اما هر بار که کتابی به دستش می‌رسد، با اشتیاق آن را می‌خواند. کتاب برای او تنها چند صفحه کاغذ نیست؛ پلی است میان زندگی امروز و آینده‌ای که هنوز به آن امید دارد. او داستان می‌خواند، کتاب‌های تربیت کودک را مطالعه می‌کند، درباره روان‌شناسی، اخلاق و تاریخ می‌آموزد تا هر روز چیزی تازه یاد بگیرد. باور دارد مادری که آگاه باشد، می‌تواند آینده بهتری برای فرزندانش بسازد. همسرش گاهی با تعجب می‌پرسد چرا این همه مطالعه می‌کند، در حالی که دیگر مکتبی وجود ندارد که به آن برگردد. فرشته در پاسخ فقط لبخند می‌زند و می‌گوید: «اگر نتوانستم شاگرد مکتب باشم، هنوز می‌توانم شاگرد زندگی باشم.» او نمی‌خواهد دخترش مادری داشته باشد که پاسخ پرسش‌هایش را نداند یا او را از یادگیری دور کند. آرزو دارد روزی فرزندانش به او افتخار کنند؛ نه به خاطر ثروت یا مقام، بلکه به خاطر دانشی که با سختی و امید به دست آورده است. هر بار که دختر کوچکش با ذوق می‌پرد یا دستانش را مانند ورزشکاران تکان می‌دهد، قلب فرشته تندتر می‌تپد. او ساعت‌ها به آینده دخترش فکر می‌کند. در ذهنش بارها تصویر روزی را می‌سازد که دست دخترش را بگیرد و او را به یک باشگاه ورزشی ببرد. برای او مهم نیست آن باشگاه تکواندو باشد یا رشته‌ای دیگر؛ مهم این است که دخترش فرصت انتخاب داشته باشد، فرصت تجربه کردن، یاد گرفتن و رسیدن به رؤیاهای خودش. فرشته نمی‌خواهد دخترش زندگی او را تکرار کند. نمی‌خواهد روزی او نیز با حسرت از آرزوهای ناتمامش سخن بگوید. گاهی شب‌ها، وقتی دخترش خوابیده است، صندوقچه کوچکی را باز می‌کند که هنوز لباس تکواندویش در آن نگهداری می‌شود. پارچه سفید لباس دیگر مانند گذشته درخشان نیست، اما برای او ارزشمندترین یادگار سال‌های نوجوانی است. لباس را روی زانوهایش می‌گذارد، با دست روی آرم باشگاه می‌کشد و خاطرات روزهایی را به یاد می‌آورد که صدای تشویق مربی، انگیزه ادامه راهش بود. اشک‌هایش آرام روی لباس می‌چکد، اما آن را دوباره با دقت تا می‌کند و در صندوق می‌گذارد؛ نه به این دلیل که گذشته را فراموش کرده، بلکه چون می‌خواهد آن را به عنوان یادآوری آرزوهایش حفظ کند. با وجود همه این حسرت‌ها، فرشته نمی‌گذارد ناامیدی وارد دلش شود. او باور دارد شاید نتوانسته باشد زندگی دلخواهش را تجربه کند، اما هنوز فرصت دارد آینده فرزندانش را بهتر بسازد. امروز بزرگ‌ترین آرزوی فرشته دیگر ایستادن روی سکوی قهرمانی نیست. او آرزو دارد روزی در کنار میدان مسابقه بنشیند، دخترش را در حالی که با اعتمادبه‌نفس وارد رقابت می‌شود تشویق کند و از دور با افتخار نگاهش کند. شاید آن روز هیچ‌کس نداند که اشک‌های شوق مادر، از سال‌ها حسرت و امید سرچشمه می‌گیرد، اما خود فرشته خواهد دانست که هر صفحه کتابی که خوانده، هر سختی‌ای که تحمل کرده و هر امیدی که در دلش زنده نگه داشته، بیهوده نبوده است. او باور دارد اگر بتواند فرزندانی آگاه، مهربان، بااخلاق و موفق به جامعه تقدیم کند، بخشی از آرزوهای ازدست‌رفته‌اش دوباره جان خواهند گرفت و زندگی‌اش، با همه تلخی‌ها، معنایی تازه پیدا خواهد کرد. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


17 ساعت قبل - 51 بازدید

نصیراحمد فایق: زنان افغانستان سنگین‌ترین بهای بی‌عدالتی را می‌پردازند

نصیراحمد فایق، سرپرست نمایندگی افغانستان در سازمان ملل متحد، با ابراز نگرانی از افزایش جرم‌های خشونت‌آمیز در افغانستان گفته است که زنان، کودکان و دیگر افراد آسیب‌پذیر، بیش‌ترین قربانیان نبود حاکمیت قانون، فروپاشی نظام عدالت و گسترش فرهنگ معافیت از مجازات در این کشور هستند. آقای فایق امروز (دوشنبه، ۲۲ سرطان) در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که افزایش نگران‌کننده‌ی قتل‌های مرموز، تجاوز جنسی، آدم‌ربایی، اعدام‌های فراقضایی، ازدواج‌های اجباری و دیگر جرم‌های خشونت‌آمیز در افغانستان، پیامد مستقیم نبود حاکمیت قانون، تضعیف نظام عدالت و گسترش فرهنگ معافیت از مجازات است. وی در ادامه تاکید کرده است که امنیت واقعی تنها به معنای نبود جنگ یا درگیری مسلحانه نیست، بلکه زمانی تتمین می‌شود که شهروندان در سایه حاکمیت قانون، عدالت و پاسخ‌گویی، بدون هراس از قتل، تجاوز، آدم‌ربایی و خشونت زندگی کنند. سرپرست نمایندگی افغانستان افزوده است: «امروز بیش از هر زمان دیگری از چنین امنیتی محروم است و در این میان، زنان، کودکان و دیگر شهروندان آسیب‌پذیر، سنگین‌ترین بهای این وضعیت را می‌پردازند.» قابل ذکر است که پس از بازگشت حکومت فعلی به قدرت در ۲۰۲۱ میلادی، محدودیت‌ها علیه زنان و دختران به طور بی‌سابقه‌ای افزایش یافته است. همچنین  حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


17 ساعت قبل - 105 بازدید

دیدبان حقوق افغانستان: هر دختر شایسته‌ی برخورداری از حق آموزش است

همزمان با یک ‌هزار و ۷۵۶مین روز بسته‌ماندن مکتب‌های بالاتر از صنف ششم به روی دختران، دید‌بان حقوق افغانستان با انتقاد از ادامه‌ی این وضعیت، تاکید کرد که هر دختر حق آموزش دارد و نباید از این حق محروم شود. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود از جامعه‌ی جهانی، سازمان‌های بین‌المللی و نهادهای حقوق‌بشری خواست تا در کنار زنان و دختران افغانستانی بایستند. وی در ادامه تاکید کرده است که هر دختری شایسته‌ی آزادی برای آموختن و برخورداری از فرصت ساختن آینده‌ی خود است و هیچ فرد یا حاکمیتی نباید این حق را از او سلب کند. همچنین دید‌بان حقوق افغانستان افزوده است که با وجود ادامه‌ی ممنوعیت آموزش دختران در نزدیک به پنج سال گذشته، بسیاری از دختران همچنان به بازگشت به مکتب و دنبال‌کردن رویاها و هدف‌های خود امیدوار هستند. در حالی دیدبان حقوق افغانستان خواستار بازگشایی مکاتب می‌شود که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.  

ادامه مطلب


1 روز قبل - 91 بازدید

پاکستان از افغانستان خواست حقوق زنان را به‌طور کامل رعایت کند

اسحاق دار، وزیر خارجه و معاون نخست‌وزیر پاکستان، از اداره حکومت سرپرست افغانستان خواست که حقوق اساسی زنان و دختران افغانستان از جمله حق آموزش، اشتغال و مشارکت در جامعه را به طور کامل رعایت کند. او در حاشیه نهمین کنفرانس وزیران سازمان همکاری اسلامی درباره زنان در اسلام‌آباد گفت که تضمین این حقوق کاملاً با آموزه‌های اسلام سازگار است. نهمین کنفرانس وزیران سازمان همکاری اسلامی درباره زنان روز (یکشنبه، ۲۱ سرطان) در اسلام‌آباد آغاز شد. در این نشست مقام‌ها و نمایندگان کشورهای عضو راه‌های تقویت جایگاه زنان در جوامع اسلامی را بررسی می‌کنند. اسحاق دار با تاکید بر نقش زنان در توسعه کشورها گفت: «ملت‌ها با پیشرفت زنان خود ساخته می‌شوند.» همچنین او برابری زنان و مشارکت کامل آنان را از پایه‌های توسعه و ثبات دانست و افزود: «سرمایه‌گذاری بر زنان، سرمایه‌گذاری هوشمندانه برای کل یک ملت است.» این در حالی است که حکومت فعلی پس از بازگشت به قدرت در اسد ۱۴۰۰، با وضع محدودیت‌های گسترده، حقوق اساسی و آزادی‌های زنان و دختران افغان را به طور نظام‌مند سلب کرده است. شماری از نهادهای حقوق بشری و مدافعان حقوق زنان این سیاست‌ها را مصداق «آپارتاید جنسیتی» دانسته‌اند. دختران از آموزش بالاتر از صنف ششم محروم هستند. زنان اجازه تحصیل در دانشگاه‌ها را ندارند و از کار در اداره‌های دولتی، نهادهای غیردولتی و سازمان‌های بین‌المللی منع شده‌اند. این محدودیت‌ها با انتقاد گسترده سازمان ملل، کشورهای اسلامی و جامعه جهانی روبرو شده است. بسیاری از دولت‌ها و نهادهای بین‌المللی بهبود وضعیت حقوق زنان و دختران را یکی از پیش‌شرط‌های تعامل با حکومت فعلی دانسته‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 69 بازدید

سازمان صحی جهانی: ۲۲ میلیون تن در افغانستان به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند

سازمان صحی جهانی (WHO) در تازه‌ترین مورد اعلام کرده که بیش از ۲۲ میلیون تن در افغانستان به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند و کمبود بودجه، دسترسی میلیون‌ها تن به خدمات صحی را با تهدید جدی روبرو کرده است. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که از میان افراد نیازمند، ۱۴.۴ میلیون تن به خدمات صحی نیاز دارند. در ادامه آمده است که از آغاز سال ۲۰۲۶ میلادی تا اکنون، حدود ۱۵۰ مرکز درمانی که با حمایت نهادهای بشردوستانه فعالیت می‌کردند، به‌دلیل کمبود بودجه فعالیت خود را متوقف کرده یا تعطیل شده‌اند. همچنین سازمان صحی جهانی اعلام کرده است که برنامه پاسخگویی «خوشه سلامت» برای سال ۲۰۲۶ میلادی با کمبود شدید منابع مالی مواجه بوده و تا پایان ماه جون، تنها ۱۷ درصد از بودجه مورد نیاز تامین شده است. این سازمان تاکید کرده که به حمایت از اولویت‌های صحی افغانستان، از جمله مراقبت‌های اولیه، ریشه‌کنی فلج اطفال، واکسیناسیون، نظارت بر بیماری‌ها و سایر خدمات اساسی درمانی ادامه خواهد داد. سازمان صحی جهان افزوده است که تداوم حمایت جامعه جهانی برای حفظ دستاوردهای بخش صحت و تضمین دسترسی میلیون‌ها افغانستانی به خدمات نجات‌بخش درمانی، همچنان ضروری است. قابل ذکر است که میزان مرگ‌ومیر مادران در این کشور ۵۲۱ مورد در هر ۱۰۰ هزار تولد زنده است. این در حالی است که نظام بهداشت افغانستان از دهه‌ها به این‌سو با چالش‌های گسترده از جمله کم‌بود مرکزهای درمانی، پزشکان متخصص و دارو روبرو است. در بسیاری از ولایت‌های دوردست این کشور هنوز هم مرکزهای درمانی وجود ندارد.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 72 بازدید

نهاد حقوق بشری: سازمان ملل باید برای پایان‌دادن به محرومیت‌های دختران اقدام کند

فدراسیون بین‌المللی مدافعین حقوق بشر در تبعید، از سازمان ملل متحد و نهادهای وابسته به آن، خواسته است که حق آموزش دختران افغانستان را در اولویت تعامل دیپلماتیک خود با حکومت سرپرست قرار دهند. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای در واکنش به اعلام نتایج کانکور ۱۴۰۵ افغانستان، از سازمان ملل متحد و نهادهای مدافع حقوق بشر خواسته است که برای پایان‌دادن به محرومیت ساختارمند دختران و زنان از آموزش در افغانستان، اقدام‌های هم‌آهنگ، مؤثر و نتیجه‌بخش را روی دست بگیرند. در اعلامیه آمده است که از برنامه‌های آموزشی جاگزین، بورسیه‌های تحصیلی و فرصت‌های آموزشی را از راه دور برای دختران افغانستان، باید حمایت شده و گسترش یابند. همچنین فدراسیون بین‌المللی مدافعین حقوق بشر در تبعید، از سازمان ملل متحد و نهادهای مدافع حقوق بشر خواسته است که از مدافعان حقوق بشر، آموزگاران، استادان دانشگاه، خبرنگاران و فعالان حقوق زنان که به دلیل فعالیت‌های مسالمت‌آمیز خود در معرض خطر قرار دارند، باید به شکل مؤثر حمایت کنند. این نهاد خواستار پی‌گیری دوام‌دار موضوع تبعیض جنسیتی و نقض گسترده‌ی حقوق آموزش دختران افغانستان در همه سازوکارهای بین‌المللی شده است. فدراسیون بین‌المللی مدافعین حقوق بشر در تبعید، از حکومت فعلی نیز خواسته است که همه محدودیت‌های اعمال‌شده بر آموزش دختران و زنان را بدون قیدوشرط لغو کرده و زمینه‌ی دست‌رسی برابر همه شهروندان به آموزش در همه سطوح را فراهم سازند. این در حالی است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 49 بازدید

شورای جهانی کریکت در آستانه تمدید بودجه تیم کریکت زنان افغانستان

شبکه خبری بی‌بی‌سی گزارش داده است که شورای جهانی کریکت در آستانه تمدید بودجه تیم کریکت زنان افغانستان است. بی‌بی‌سی به نقل از منابع خود گزارش داده است که کارگروه ویژه مسوول رسیدگی به این پروژه در نشست سالانه خود در شهر ادینبورگ اسکاتلند تشکیل جلسه داده و ادامه حمایت مالی از این تیم را توصیه کرده است. طبق این گزارش قرار است عمران خواجه، معاون رییس شورای جهانی کریکت، در روزهای آینده این پیشنهاد را به‌طور رسمی در نشست هیئت مدیره این نهاد مطرح کند. براساس گزارش، این پیشنهاد از حمایت هیئت‌های کریکت انگلستان، استرالیا و هند برخوردار است و به همین دلیل انتظار می‌رود با مخالفت جدی اعضای هیئت مدیره روبرو نشود. همچنین این سه نهاد خواهان آن هستند که شورای جهانی کریکت سهم بیشتری در تأمین بودجه و منابع این برنامه بر عهده بگیرد و نقش فعال‌تری در پیشبرد آن ایفا کند. منابع به بی‌بی‌سی گفته‌اند که یکی از موضوعات مورد بحث، مدت زمان ادامه این حمایت مالی است. اگرچه هنوز تصمیم نهایی گرفته نشده، اما احتمال دارد بودجه این تیم تا سال ۲۰۳۲ تمدید شود و بازیکنان از حمایت بلندمدت برخوردار شوند. با این حال، آینده ورزشی این تیم همچنان نامشخص است. به گزارش بی‌بی‌سی، هیئت مدیره شورای جهانی کریکت قرار است سندی را که از سوی کلر کانر، رییس کمیته کریکت زنان این نهاد تهیه شده، نیز بررسی کند. در این سند پیشنهاد شده است که تیم زنان افغانستان اجازه حضور در مسابقات رسمی بین‌المللی را به دست آورد. به گفته‌ی بی‌بی‌سی، این موضوع از حساس‌ترین پرونده‌های شورای جهانی کریکت به شمار می‌رود زیرا این نهاد از یک‌سو با مسوولان هیئت کریکت افغانستان که زیر اداره حکومت سرپرست فعالیت می‌کنند، در ارتباط است و از سوی دیگر، درباره پیامدهای احتمالی چنین تصمیمی بر آینده کریکت مردان افغانستان نیز نگرانی‌هایی وجود دارد. با وجود این، مطرح شدن موضوع حضور رسمی تیم زنان افغانستان در سطح هیئت مدیره، گامی مهم در جهت آغاز گفتگوهای بیشتر درباره آینده این تیم ارزیابی می‌شود. بازیکنان تیم پناهنده زنان افغانستان که اکنون در استرالیا مستقر هستند، در سال‌های اخیر بارها از شورای جهانی کریکت خواسته‌اند آنان را به‌عنوان یک تیم بین‌المللی به رسمیت بشناسد و حمایت مالی پایدار از آنان را تضمین کند. آنان ماه گذشته نیز خواستار دریافت «پاسخ روشن» درباره آینده خود از این نهاد شدند. این تیم پس از بازگشت حکومت فعلی به قدرت در سال ۲۰۲۱، کشور را ترک کرد و اکنون اعضای آن در استرالیا زندگی و تمرین می‌کنند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 92 بازدید

نماد استقامت و امید؛ حضور بازیکنان کریکت زنان افغانستان در مسابقات ویمبلدون

بازیکنان تیم ملی کریکت زنان افغانستان با حضور در محل برگزاری مسابقات تنیس ویمبلدون در بریتانیا، از نزدیک شاهد بازی‌های این تورنمنت بودند. مسوولان رقابت‌های ویمبلدون با استقبال از حضور ورزشکاران، حضور آنان را نشانه‌ای از استقامت، امید و ادامه مسیر ورزش زنان افغانستان توصیف کردند. بازیکنان تیم کریکت زنان افغانستان که برای انجام چند دیدار دوستانه به بریتانیا سفر کرده‌اند، در حاشیه این رقابت‌ها با شماری از مسوولان ورزشی و چهره‌های مرتبط با ورزش دیدار و گفتگو کردند. ویمبلدون یکی از چهار رقابت بزرگ گرنداسلم تنیس جهان به شمار می‌رود و از معتبرترین و قدیمی‌ترین تورنمنت‌های تاریخ این رشته است که هر سال در لندن برگزار می‌شود. حضور بازیکنان کریکت زنان افغانستان در چنین رویداد جهانی، فرصتی برای معرفی ورزشکاران این کشور و برجسته ساختن نقش ورزش در ایجاد انگیزه، ارتباطات بین‌المللی و حمایت از حضور زنان در عرصه‌های ورزشی به شمار می‌رود. قابل ذکر است که  در داخل افغانستان، زنان و دختران از فعالیت‌های ورزشی محروم هستند. پس از بازگشت حکومت فعلی به قدرت، محدودیت‌های گسترده‌ای بر حضور زنان در عرصه‌های عمومی، از جمله ورزش، اعمال شده است. بر اساس گزارش‌های نهادهای بین‌المللی، زنان در افغانستان اجازه حضور در باشگاه‌ها، رقابت‌های ورزشی و تمرینات رسمی را ندارند. این محدودیت‌ها باعث شده است که بسیاری از ورزشکاران زن فعالیت خود را متوقف کنند یا برای ادامه آن، کشور را ترک کنند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 70 بازدید

رباب فاطمه به‌عنوان رییس جدید یوناما در افغانستان تعیین شد

آنتونیو گوترش، دبیر کل سازمان ملل متحد، رباب فاطمه، دیپلمات بنگله‌دیشی را به‌عنوان رییس جدید یوناما یا هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان و نماینده ویژه خود برای افغانستان تعیین کرد. سازمان ملل متحد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که رباب فاطمه جانشین رزا اوتونبایوا در این سمت خواهد شد. رباب فاطمه بیش از سه دهه تجربه در عرصه‌های دیپلماسی، حقوق بشر، توسعه و صلح‌سازی دارد و پیش از این به‌عنوان معاون دبیر کل سازمان ملل و نماینده عالی این سازمان برای کشورهای کمتر توسعه‌یافته فعالیت می‌کرد. همچنین وی در سال ۲۰۲۰ میلادی، ریاست هیات اجرایی یونیسف را بر عهده داشت و در سال ۲۰۲۲ میلادی به نخستین زنی تبدیل شد که ریاست کمیسیون صلح‌سازی سازمان ملل را بر عهده گرفت. رباب فاطمه از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲ میلادی نماینده دایمی بنگله‌دیش در سازمان ملل متحد بود و پیش از آن نیز به‌عنوان سفیر کشورش در جاپان فعالیت کرده است. او در حالی رهبری یوناما را بر عهده می‌گیرد که افغانستان با بحران بشری، مشکلات اقتصادی، بازگشت مهاجران و چالش‌های مرتبط با تعامل با جامعه جهانی روبرو است. همچنین حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب