برچسب: فقر و بیکاری

5 ساعت قبل - 70 بازدید

مولوی عبدالکبیر، وزیر امور مهاجرین اعلام کرده است که در پنج سال گذشته، حدود هشت میلیون مهاجر افغانستانی از کشورهای همسایه به کشور خود برگشته‌اند. آقای عبدللکبیر گفته است که روند بازگشت مهاجران همچنان ادامه دارد. وزیر امور مهاجرین و عودت‌کنندگان در جریان سفرش به پکتیا از مسلمانان سراسر جهان خواست با افغانستانی‌های نیازمند همکاری و کمک کنند. همچنین عبدالکبیر مدعی شد که افغانستانی‌ها برای «حفظ دین و برپایی نظام اسلامی» مجبور به مهاجرت و پیوستن به «جهاد» شدند. او بازگشت مهاجران را نتیجه تحقق اهدافی خواند که به گفته او، «پایان اشغال» و برپایی نظام اسلامی از جمله آن بوده است. ایران و پاکستان که میزبان بیشترین شمار مهاجران افغان بوده‌اند، در دو سال گذشته روند اخراج افغانستانی‌ها را به‌طور گسترده ادامه داده‌اند. پاکستان پس از افزایش حملات تحریک طالبان پاکستان و بالا گرفتن تنش با افغانستان، برنامه اخراج مهاجران اهل افغانستان را گسترش داد. همچنین ایران نیز شمار زیادی از مهاجران افغانستانی را اخراج کرده است. با این حال، به دلیل مشکلات اقتصادی و کمبود فرصت‌های کاری در افغانستان، شماری از مهاجران پس از بازگشت دوباره راهی ایران شده‌اند. باید گفت که سازمان ملل در اواخر ثور سال جاری اعلام کرد که از سال ۲۰۲۳ میلادی تاکنون نزدیک به شش میلیون نفر به افغانستان بازگشته‌اند. این سازمان پیش‌بینی کرده بود که تا پایان سال جاری میلادی حدود سه میلیون نفر دیگر نیز به افغانستان بازگردند. بازگشت گسترده مهاجران، به‌ویژه از پاکستان و ایران، در حالی ادامه دارد که نهادهای بین‌المللی درباره نقض حقوق‌بشر، فشار بر خدمات عمومی، اشتغال و روند ادغام دوباره بازگشت‌کنندگان در افغانستان ابراز نگرانی کرده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 96 بازدید

وزارت داخله ایران در تازه‌ترین مورد از ادامه روند اخراج مهاجران بدون مدرک اقامتی خبر داده است. علی زینی‌وند، سخنگوی وزارت داخله ایران امروز (دوشنبه، ۱۹ اسد) گفته است که از حمل ۱۴۰۴ تا اکنون حدود دو میلیون افغانستانی غیر مجاز از ایران خارج شده‌اند. سخنگوی وزارت داخله ایران در ادامه تاکید کرده است که اجرای طرح اخراج مهاجران افغانستانی با هدف مدیریت و تنظیم حضور اتباع خارجی در ایران با سرعت ادامه دارد. او افزوده است که بیش از ۲۰۰ هزار تن از ابتدای سال روان تا کنون به‌گونه داوطلبانه و با مراجعه به مراکز مربوط، ایران را ترک کرده‌اند. به گفته‌ی سخنگوی وزارت داخله ایران، این اقدام به معنای اخراج تمامی افغانستانی‌ها نیست و افغانستانی‌های دارای مدرک اقامتی باید بخشی از هزینه‌های خدماتی را پرداخت کنند. همچنین زینی‌وند درباره لایحه تشکیل «سازمان ملی مهاجرت» در مجلس ایران گفته است که بررسی این لایحه در مراحل پایانی قرار دارد و به‌زودی نهایی خواهد شد. قابل ذکر است که از پنج سال به این طرف، شمار زیادی از جوانان به دلیل فقر، بیکاری و نبود فرصت‌های شغلی به کشورهای همسایه، به‌ویژه ایران و پاکستان، مهاجرت کرده‌اند. در سال‌های اخیر، با تشدید روند اخراج مهاجران، شمار زیادی از آنان به افغانستان بازگشته‌اند. بر اساس گزارش سازمان‌های بین‌المللی، بیش از شش میلیون مهاجر افغانستانی از اواخر سال ۲۰۲۳ تا اکنون به کشور بازگشته‌اند که ۷۳ درصد آنان بیکار هستند.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 102 بازدید

یک ارزیابی تازه از سوی نهاد «ریچ» به پشتیبانی سازمان ملل متحد نشان می‌دهد که سوءتغذیه در ۵۳ درصد مناطق افغانستان در حال افزایش است و در ۴۴ درصد از این مناطق، شمار مبتلایان در سه ماه گذشته دو برابر شده است. براساس ارزیابی این بنیاد، بهای مواد غذایی به‌طور چشمگیری افزایش یافته و ناامنی غذایی در سراسر کشور تشدید شده است. در این ارزیابی آمده است که بیشترین افزایش موارد سوءتغذیه در ولایت‌های پنجشیر (۸۹ درصد)، فاریاب (۸۵ درصد) و لغمان (۸۳ درصد) ثبت شده است. این ارزیابی از سوی نهاد ریچ بین ۱۰ می تا ۷ جون انجام شده و بر پایه اطلاعات ۱۲ هزار و ۸۵۴ منبع آگاه محلی در ۴۰۱ ولسوالی افغانستان تهیه شده است. این گزارش تصویری از کشوری ارائه می‌دهد که افزایش هزینه‌های زندگی، شوک‌های پی‌درپی اقلیمی و کاهش کمک‌های بشردوستانه، خانواده‌های بیشتری را به سوی گرسنگی سوق داده است. بر اساس این گزارش، ۲۱.۹ میلیون تن، معادل نزدیک به ۴۵ درصد جمعیت افغانستان، به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند. این گزارش از تشدید ناامنی غذایی در سراسر افغانستان نیز خبر می‌دهد. بر اساس یافته‌ها، ۵۵ درصد مناطق افزایش قابل توجه بهای مواد غذایی را در ۳۰ روز گذشته گزارش کرده‌اند و ۶۳ درصد نیز از افزایش ناگهانی قیمت‌ها در بازارهای محلی خبر داده‌اند. همچنین همزمان، ۸۷ درصد مناطق گفته‌اند که خانواده‌ها به دلیل کمبود درآمد یا مواد غذایی، بیش از گذشته دام‌های خود را می‌فروشند؛ موضوعی که به گفته گزارش، نشان می‌دهد بسیاری از خانواده‌ها برای تأمین نیازهای اولیه، دارایی‌های باقی‌مانده خود را از دست می‌دهند. بر بنیاد این گزارش، در مجموع، ۶۵ درصد مناطق، ناامنی غذایی را یک مشکل جدی یا بسیار جدی توصیف کرده‌اند و ۲۵ درصد گفته‌اند که بیشتر ساکنان در یک ماه گذشته غذای کافی نداشته‌اند. همچنین در ۶۰ درصد مناطق، منابع آگاه گفته‌اند که کودکان برای کمک به تأمین هزینه‌های خانواده، مشغول کار هستند. این ارزیابی نشان می‌دهد که مشکلات اقتصادی همچنان مهم‌ترین عامل بی‌جاشدن مردم است. ۸۰ درصد مناطق، مشکلات مالی را عامل اصلی بی‌جاشدن عنوان کرده‌اند و ۷۹ درصد نیز بیکاری و فقر را از دلایل اصلی ترک محل زندگی دانسته‌اند. کمبود مواد غذایی در ۷۵ درصد، خشکسالی در ۴۰ درصد، دسترسی محدود به خدمات اساسی در ۳۱ درصد، درگیری‌ها در ۱۵ درصد و سیلاب‌ها در ۱۲ درصد مناطق، از دیگر عوامل بی‌جاشدن مردم عنوان شده‌اند. همچنین این گزارش به ادامه بازگشت مهاجران اهل افغانستان از کشورهای همسایه اشاره می‌کند. نیمی از مناطق مورد بررسی گفته‌اند که بازگشت‌کنندگان از ایران و پاکستان را پذیرفته‌اند، اما ۵۷ درصد اعلام کرده‌اند که این بازگشت‌کنندگان پس از ورود، هیچ‌گونه کمک بشردوستانه دریافت نکرده‌اند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 68 بازدید

سازمان ملل متحد، با نگرانی از بحران انسانی در افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از هر سه شهروند این کشور یک تن با گرسنگی شدید روبرو است. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که کاهش بودجه سبب شده که برنامه‌ی جهانی غذا تنها بتواند به بخش محدودی از نیازمندان کمک‌رسانی کند. سازمان ملل در ادامه تاکید کرده است که برنامه‌ی جهانی غذا برای جلوگیری از عمیق‌ترشدن بحران گرسنگی در افغانستان به ۵۰۰ میلیون دالر بودجه فوری پیش از فرارسیدن زمستان نیاز دارد. پیش از این نیز برنامه‌ی جهانی غذا از گستردگی بحران انسانی در افغانستان هشدار داده بود و آن را یکی از شدیدترین بحران‌ها در سطح جهان خوانده بود. بر اساس آمار قبلی برنامه‌ی جهانی غذا، بیش از ۱۷ میلیون شهروند افغانستان با ناامنی شدید غذایی روبرو هستند و نزدیک به پنج میلیون کودک زیر پنج سال و مادر شیرده و زن باردار با سوءتغذیه‌ی شدید مواجه هستند. قبلا این سازمان گفته بود که در حال حاضر هیچ بودجه‌ای برای برنامه‌های پیش‌گیری از سوءتغذیه در اختیار ندارد و برای ادامه فعالیت‌های خود در شش ماه آینده، به ۵۴۰ میلیون دالر بودجه فوری نیاز دارد.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 99 بازدید

برنامه جهانی غذا (WFP) اعلام کرده است که براساس پیش‌بینی‌ها، نزدیک به ۳.۷ هزار کودک در افغانستان به سوءتغذیه حاد مبتلا خواهند شد. این سازمان با نشر گزارشی گفته است که علاوه بر کودکان، حدود ۱.۲ میلیون زن باردار و مادر شیرده نیز در افغانستان با خطر سوءتغذیه روبرو هستند. جان آیلیف، رییس برنامه جهانی غذا در افغانستان گفته است که افغانستان با یکی از شدیدترین و پایدارترین بحران‌های سوءتغذیه در جهان مواجه بوده و آمارهای کنونی ممکن است از پیش‌بینی‌های گذشته نیز فراتر برود. او در ادامه هشدار داده است که ادامه این روند، کودکان و مادران بیشتری را در معرض مرگ‌های قابل پیش‌گیری قرار خواهد داد. همچنین برنامه جهانی غذا تاکید کرده است که گسترش خدمات درمان و پیش‌گیری از سوءتغذیه برای جلوگیری از وخامت بیشتر این بحران ضروری است. این سازمان افزوده است که در حال حاضر هیچ بودجه‌ای برای برنامه‌های پیش‌گیری از سوءتغذیه در اختیار ندارد و برای ادامه فعالیت‌های خود در شش ماه آینده، به ۵۴۰ میلیون دالر بودجه فوری نیاز دارد.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 108 بازدید

وزارت داخله ایالت پنجاب پاکستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در چارچوب روند بازداشت و اخراج مهاجران بدون مدارک قانونی، ۱۳۹ هزار و ۹۰۲ مهاجر افغانستانی بازداشت شده‌اند. این وزارت با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این افراد پس از طی مراحل قانونی به افغانستان اخراج شده‌اند. وزارت داخله ایالت پنجاب پاکستان تاکید کرد که در حال حاضر ۲۴۸ مهاجر افغانستانی در ۳۹ مرکز نگهداری این ایالت حضور دارند و پس از تکمیل مراحل قانونی، از طریق گذرگاه تورخم به افغانستان اخراج خواهند شد. مقام‌های پاکستانی از ساکنان ایالت پنجاب خواسته‌اند هرگونه اطلاعات درباره حضور مهاجران بدون مدرک یا افرادی که اقدام به تهیه اسناد جعلی می‌کنند، به نهادهای مسئول گزارش دهند. بر اساس اطلاعات منتشرشده، پاکستان در سه سال گذشته حدود دو میلیون و ۶۶۰ هزار مهاجر افغانستانی بدون مدرک را به افغانستان بازگردانده است. همچنین اسلام‌آباد در سه هفته گذشته روند بازداشت مهاجران افغانستانی فاقد مدارک را تشدید کرده و این روند همچنان ادامه دارد. شماری از افغانستانی‌های مقیم پاکستان می‌گویند روند تمدید ویزای شهروندان افغانستان در این کشور متوقف شده است. به گفته‌ی آنان، در نتیجه این تصمیم، امکان تمدید اسناد اقامتی خود را ندارند. این مهاجران از حکومت پاکستان خواسته‌اند روند تمدید ویزا برای شهروندان افغانستان از سر گرفته شود.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 104 بازدید

ریچارد بنت، گزارشگر ویژه حقوق‌‌ بشر سازمان ملل متحد در امور افغانستان در واکنش به جان‌باختن ۱۹ نفر از شهروندان کشور در مسیر قاچاق به ایران در دشت‌های نیمروز، خواستار رسیدگی به عوامل اقدام به چنین سفرهای خطرناک و ناامیدانه شده است. آقای بنت امروز (شنبه، ۱۰ اسد) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود با خانواده‌های جان‌باختگان در دشت‌های نیمروز ابراز همدردی کرده است. وی در ادامه تاکید کرده است: «این حادثه هولناک است. ضروری است که به‌طور جدی به ریشه‌های عواملی پرداخته شود که افغانستانی‌ها را به انجام چنین سفرهای ناامیدانه و خطرناکی سوق می‌دهد.» این در حالی است که حدود دو هفته پیش یک گروه ۱۹ نفری از شهروندان افغانستان که می‌خواستند به صورت قاچاقی به ایران سفر کنند، در دشت‌های ولایت نیمروز ناپدید شدند. براساس معلومات موجود، اجساد پنج نفر آنان در ۲۵ سرطان از دشت «مارگو» پیدا شد و اجساد ۱۴ نفر دیگر نیز اواخر هفته‌ی گذشته از ریگزارهای دشت «لالو» در نیمروز پیدا شدند. پیش از این سازمان بین‌المللی مهاجرت نیز با خانواده‌ها و نزدیکان قربانیان ابراز همدردی کرده و گفته بود که هر جان از دست‌رفته در مسیرهای مهاجرت، یک فاجعه عمیق و دردناک است. فقر، بیکاری و نبود فرصت‌های مناسب زندگی، از عوامل اصلی روی آوردن بسیاری از مردم به مهاجرت‌های پرخطر از مسیرهای دشوار می‌باشد که سالانه تعداد زیادی از شهروندان افغانستان در این مسیر جان خود را از دست می‌دهند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 84 بازدید

سازمان جهانی صحت می‌گوید که در جریان سال گذشته‌ی میلادی به ۵۶ هزار و ۴۰۰ کودک مبتلا به سوءتغذیه‌ی شدید همراه با عوارض پزشکی، خدمات درمانی ارائه کرده است. این سازمان در گزارش سال ۲۰۲۵ میلادی خود گفته است که در جریان این سال، روند پیوسته مراقبت از کودکانی را که به سوءتغذیه‌ی شدید همراه با عوارض پزشکی مبتلا بودند، تقویت کرد. در گزارش آمده است که تنها از ماه جنوری تا پایان اکتبر ۲۰۲۵ در کل ۴۷ هزار و ۱۹۲ کودک مبتلا به سوءتغذیه‌ی شدید همراه با عوارض پزشکی شامل ۲۳ هزار و ۹۱۵ دختر و ۲۳ هزار و ۲۷۷ پسر، در ۱۴۱ مرکز ویژه‌ی درمان سوءتغذیه‌ی شدید در سراسر افغانستان بستری شده و تحت درمان قرار گرفتند. بر اساس نگرانی سازمان ملل متحد، افغانستان در حال حاضر یکی از شدیدترین بحران‌های انسانی در جهان را تجربه می‌کند و بیش از ۱۷ میلیون جمعیت آن با ناامنی شدید غذایی روبرو هستند. برنامه جهانی غذا پیش از این گفته بود که نزدیک به چهار میلیون کودک زیر پنج سال در افغانستان به سوءتغذیه‌ی شدید مبتلا هستند و نیاز به دریافت خدمات درمانی دارند. همچنین یونیسف هشدار داده بود که شیوع بیماری‌ها، پوشش پایین واکسیناسیون، کمبود آب آشامیدنی، ضعف خدمات بهداشتی و کاهش بودجه کمک‌های بشردوستانه، بحران سوءتغذیه در افغانستان را تشدید کرده است. این نهاد از جامعه‌ی جهانی خواسته است با تأمین فوری بودجه، از برنامه‌های پیشگیرانه تغذیه، به‌ویژه برای کودکان ۶ تا ۲۳ ماهه و زنان باردار، حمایت کند تا از گسترش سوءتغذیه و پیامدهای مرگبار آن جلوگیری شود.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 143 بازدید

سکوت سنگینی بر اتاق حاکم بود. هیچ‌کس چیزی نمی‌گفت؛ گویی همه تلاش می‌کردند گرسنگی و نگرانی خود را از دیگری پنهان کنند. زینب تکه‌های نان را میان کودکان تقسیم کرد و خودش وانمود کرد که اشتها ندارد. عبدالرحمان نگاهش را از سفره کوچک برداشت و به دیوار دوخت؛ دیواری که جز ترک‌های عمیق، چیزی برای تماشا نداشت. او احساس می‌کرد سال‌ها زحمت و کارگری، در چند روز از دست رفته است. نه می‌توانست به گذشته بازگردد و نه راه روشنی برای آینده پیش رویش می‌دید. با این حال، نمی‌خواست کودکانش ناامیدی را در چهره او ببینند. به همین دلیل، لبخند کم‌رنگی بر لب آورد و گفت: «فردا حتماً کار پیدا می‌شود.» خودش اما بهتر از هر کسی می‌دانست که این جمله، بیش از آنکه از واقعیت بگوید، تلاشی برای زنده نگه داشتن امید در دل خانواده بود. پسر دوازده‌ساله عبدالرحمان که متوجه وضعیت پدرش شده بود، از آن شب دیگر درباره مکتب چیزی نگفت. چند روز بعد، خودش به پدرش پیشنهاد کرد که برای کار به بازار برود. گفت می‌تواند شاگرد یک دکان شود و هرچه به دست آورد، به خانواده بدهد. عبدالرحمان ابتدا مخالفت کرد. نمی‌خواست پسرش در سنی که باید پشت میز مکتب می‌نشست، کار کند. اما چند روز بعد، وقتی صاحب‌خانه برای گرفتن کرایه آمد و عبدالرحمان هیچ پولی برای پرداخت نداشت، ناچار شد پیشنهاد پسرش را جدی بگیرد. پسرک سرانجام در یک دکان کوچک مشغول کار شد. هر روز صبح زود از خانه بیرون می‌رفت و تا شام کار می‌کرد. در برابر زحمتی که می‌کشید، دستمزد اندکی می‌گرفت، اما همان درآمد ناچیز نیز برای خانواده ارزش زیادی داشت. او بخشی از پولش را صرف خرید نان می‌کرد و گاهی نیز برای خواهر کوچک‌ترش خوراکی یا وسیله‌ای کوچک می‌خرید. با گذشت زمان، عبدالرحمان بیش از گذشته احساس می‌کرد که خانواده‌اش میان دو زندگی گرفتار شده‌اند؛ زندگی‌ای که در پاکستان از آنان گرفته شده بود و زندگی تازه‌ای که در افغانستان هنوز نتوانسته بودند برای خود بسازند. زینب نیز هر روز با دشواری تازه‌ای روبه‌رو می‌شد. دختر کوچک‌شان چند بار بیمار شد و خانواده توان پرداخت هزینه داکتر و دارو را نداشت. شبی که تب کودک بالا رفت، زینب تا صبح کنار او نشست و با پارچه‌ای خیس، پیشانی‌اش را خنک می‌کرد. عبدالرحمان نیز آن شب چند بار از خانه بیرون رفت تا از کسی پول قرض بگیرد، اما هیچ‌کس حاضر نشد به او کمک کند. صبح روز بعد، یکی از همسایه‌ها مقداری دارو برای کودک آورد. زینب با چشمانی اشک‌آلود از او تشکر کرد. همان روز بود که برای نخستین بار به عبدالرحمان گفت: «ما از پاکستان بیرون شدیم، اما هنوز به جایی نرسیده‌ایم.» عبدالرحمان چیزی نگفت. او می‌دانست همسرش راست می‌گوید. برای خانواده‌ای که سال‌ها در پاکستان زندگی کرده بود، بازگشت به افغانستان به معنای رسیدن به خانه نبود؛ بلکه آغاز زندگی تازه‌ای بود که هیچ چیز برای آن آماده نشده بود. آنان نه خانه‌ای داشتند، نه درآمدی ثابت و نه پس‌اندازی که بتوانند با آن دوباره زندگی‌شان را از نو بسازند. کودکان از مکتب بازمانده بودند و هر روز نگرانی تازه‌ای بر نگرانی‌های پیشین افزوده می‌شد. ماه‌ها گذشت. عبدالرحمان همچنان کارهای روزمزد انجام می‌داد و پسرش نیز در همان دکان کار می‌کرد. زینب سرانجام با کمک یکی از زنان همسایه توانست یک چرخ خیاطی دست‌دوم پیدا کند و در خانه به دوختن لباس مشغول شود. درآمد او اندک بود، اما برای خانواده معنای بزرگی داشت؛ زیرا برای نخستین‌بار پس از بازگشت، احساس می‌کردند چیزی در اختیار دارند که می‌توانند با تکیه بر آن، آینده‌شان را دوباره بسازند. با این همه، زندگی هنوز آسان نشده بود. هر روز هزینه‌ای تازه از راه می‌رسید؛ کرایه خانه، نان، دارو و نیازهای ابتدایی کودکان. درآمد ناچیز عبدالرحمان و زینب به سختی پاسخگوی همین مخارج ساده بود. گاهی تا چند روز کاری برای عبدالرحمان پیدا نمی‌شد و خانواده ناچار بودند با کمترین امکانات روزگار بگذرانند. با وجود همه این دشواری‌ها، زینب تلاش می‌کرد فضای خانه را برای فرزندانش آرام نگه دارد. او نمی‌خواست کودکان احساس کنند که آینده‌شان به بن‌بست رسیده است. هر بار که لباس تازه‌ای می‌دوخت، با خود می‌گفت شاید همین کار کوچک، قدمی باشد برای بیرون آمدن خانواده از روزهای سخت. یک روز، پسر دوازده‌ساله عبدالرحمان پس از بازگشت از کار، کتاب‌های قدیمی‌اش را از داخل یک بکس بیرون آورد. او این کتاب‌ها را از پاکستان با خود آورده بود و با وجود اینکه مدت‌ها بود به مکتب نمی‌رفت، هنوز آنها را مانند گنجی ارزشمند نگه داشته بود. کتاب‌ها را روی زمین گذاشت، گرد و غبارشان را پاک کرد و آرام شروع به خواندن کرد. عبدالرحمان از دور به او نگاه می‌کرد. پسر سکوت را شکست و گفت: «پدر، من می‌خواهم دوباره مکتب بروم.» عبدالرحمان سرش را پایین انداخت. نمی‌دانست چه پاسخی بدهد. او آرزو داشت پسرش درس بخواند، دخترش نیز دوباره به مکتب برود و هیچ‌یک از فرزندانش ناچار نباشند کودکی خود را با کار و نگرانی سپری کنند. اما واقعیت زندگی، هر روز آنان را از این آرزوها دورتر می‌کرد. آن شب، عبدالرحمان تا دیر وقت بیدار ماند. به گذشته، به سال‌هایی که در پاکستان با زحمت زندگی ساخته بود و به آینده‌ای که اکنون پیش روی خانواده‌اش قرار داشت، فکر می‌کرد. سرانجام با خود گفت که اگرچه همه چیز را از دست داده‌اند، اما نباید امیدشان را نیز از دست بدهند؛ زیرا تنها سرمایه‌ای که هنوز برایشان باقی مانده بود، همین امید بود. صبح روز بعد، زودتر از همیشه از خانه بیرون رفت تا شاید کار بیشتری پیدا کند. زینب نیز پشت چرخ خیاطی نشست و دوختن لباس‌های همسایه‌ها را ادامه داد. پسر خانواده همچنان در دکان کار می‌کرد، اما عبدالرحمان با خودش عهد بست که هر طور شده، راهی برای بازگرداندن او به مکتب پیدا کند؛ حتی اگر مجبور باشد ساعت‌های بیشتری کار کند یا از نیازهای خودش بگذرد. این خانواده هنوز در افغانستان با مشکلات فراوانی روبه‌رو است. خانه‌شان کوچک است، درآمد ثابتی ندارند، درمان بیماری برایشان دشوار است و آینده فرزندان‌شان همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. آنها از پاکستان برگشته‌اند، اما برای ساختن دوباره زندگی، به چیزی فراتر از یک اتاق کوچک و چند وسیله ابتدایی نیاز دارند؛ به فرصت، امنیت، کار و امکان آموزش برای کودکانشان. عبدالرحمان گاهی شب‌ها، وقتی همه اعضای خانواده خواب هستند، کنار پنجره کوچک خانه می‌نشیند و به تاریکی بیرون خیره می‌شود. هنوز روزی را به یاد دارد که همراه خانواده‌اش پاکستان را ترک کرد؛ روزی که با خود فکر می‌کرد شاید در افغانستان بتوانند همه چیز را از نو آغاز کنند. اکنون ماه‌ها از آن روز گذشته است. او هنوز احساس می‌کند فرصت آغاز واقعی را پیدا نکرده است؛ زیرا برای خانواده‌ای که خانه، کار، امنیت اقتصادی و آینده فرزندانش را از دست داده، حتی رسیدن به نقطه آغاز نیز راهی دشوار و طولانی است. با این حال، هر صبح که زینب چرخ خیاطی‌اش را روشن می‌کند، هر روز که عبدالرحمان برای یافتن کار از خانه بیرون می‌رود و هر شبی که پسرشان کتاب‌های قدیمی‌اش را ورق می‌زند، این خانواده نشان می‌دهد که هنوز تسلیم نشده است. آنها می‌کوشند زندگی را از میان همان ویرانه‌های کوچک، آرام‌آرام دوباره بسازند. شاید برای بسیاری، بازگشت از پاکستان تنها یک خبر باشد؛ آماری از شمار خانواده‌هایی که از مرز عبور کرده و به افغانستان بازگشته‌اند. اما برای عبدالرحمان و خانواده‌اش، بازگشت یعنی ترک خانه‌ای که بیست سال در آن زندگی کرده بودند، جدا شدن از خاطرات، دوستان، همسایه‌ها و تمام آنچه روزی «زندگی» می‌نامیدند و آغاز دوباره در سرزمینی که هرچند وطنشان بود، اما دیگر برایشان ناآشنا به نظر می‌رسید. آنها اکنون در افغانستان زندگی می‌کنند، اما هنوز خانه‌ای ندارند که با آسودگی آن را «خانه خودمان» بنامند. با این همه، هر شب وقتی زینب پتو را روی کودکانش می‌کشد، با لبخندی آرام به آنها می‌گوید که روزی اوضاع بهتر خواهد شد. کودکان شاید هنوز معنای عمیق این جمله را درک نکنند، اما عبدالرحمان می‌داند اگر همین امید کوچک نیز خاموش شود، دیگر چیزی برای ادامه دادن باقی نخواهد ماند. او می‌گوید: «ما از پاکستان اخراج شدیم، اما نمی‌خواهیم از زندگی هم اخراج شویم. فقط یک فرصت می‌خواهیم؛ فرصتی برای کار کردن، برای مکتب رفتن بچه‌ها و برای اینکه دوباره صاحب یک زندگی عادی شویم.» و شاید تمام خواسته این خانواده، مانند هزاران خانواده دیگری که پس از سال‌ها مهاجرت به افغانستان بازگشته‌اند، همین باشد؛ اینکه بازگشت‌شان پایان یک زندگی نباشد، بلکه آغازی برای ساختن آینده‌ای باشد که در آن، هیچ کودکی به دلیل فقر از آموزش بازنماند و هیچ پدر و مادری میان نان، درمان و امید، ناچار به انتخاب نشود. نویسنده: سارا کریمی بخش اول این روایت؛ «از اخراج تا بی‌خانمانی؛ قصه خانواده‌ای بازگشته از پاکستان»

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 100 بازدید

برنامه اسکان بشری سازمان ملل متحد (UN-Habitat) در افغانستان اعلام کرده است که از اواخر سال ۲۰۲۳ میلادی تا اکنون، حدود شش میلیون مهاجر به کشور بازگشته‌اند. این نهاد امروز (پنج‌شنبه، ۸ اسد) با نشر گزارشی گفته است که بازگشت گسترده مهاجران، فشار شدیدی بر خدمات و زیرساخت‌هایی وارد کرده که از پیش نیز با کمبود منابع روبرو بوده‌اند. همچنین برنامه اسکان بشری سازمان ملل تاکید کرده است که نزدیک به نیمی از جمعیت افغانستان همچنان به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند. برناه اسکان بشری سازمان ملل متحد افزوده است که بازگشت‌کنند‌گان و جوامع میزبان با فقر، ناامنی غذایی، کمبود مسکن، دسترسی محدود به خدمات اساسی و خطرهای ناشی از تغییرات اقلیمی روبرو هستند. در این گزارش تاکید شده که کمک‌های کوتاه‌مدت بشردوستانه به‌تنهایی پاسخ‌گوی این بحران نیست و باید بر راه‌حل‌های پایدار، از جمله توسعه زیرساخت‌ها، ایجاد فرصت‌های شغلی، تقویت خدمات عمومی و افزایش ظرفیت جوامع محلی، تمرکز شود.

ادامه مطلب