برچسب: فقر و بیکاری

18 ساعت قبل - 36 بازدید

یوناما: ۹۰ درصد نیروی کار قالین‌بافی در افغانستان زنان هستند

یوناما یا دفتر نمایندگی سازمان ملل متحد در افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که حدود ۹۰ درصد چرخ‌کاران و بافندگان صنعت قالین‌بافی در این کشور را زنان و دختران تشکیل می‌دهند. این نهاد در حساب کاربری فیس‌بوک خود نوشته است که با وجود سهم گسترده‌ی زنان و دختران در صنعت قالین‌بافی افغانستان، آنان در پایین‌ترین سطح زنجیره‌ی تولید قرار دارند و در برابر کار سنگین خود، دست‌مزد ناچیزی دریافت می‌کنند. سوسن فرگوسن، نماینده‌ی ویژه‌ی بخش زنان سازمان ملل متحد در افغانستان، تاکید کرده است که زنان و دختران باید در همه‌ی مرحله‌های تولید قالین از تولید پشم و ریسندگی گرفته تا بافت، تکمیل و توسعه‌ی کسب‌وکار- مورد حمایت قرار گیرند. یوناما در ادامه افزوده است که بخش زنان سازمان ملل متحد متعهد است با تقویت رهبری زنان، زمینه‌ای فراهم کند تا آنان از ارزش فرهنگی و اقتصادی بزرگی که خلق می‌کنند، بهره‌مند شوند. همچنین این نهاد تصریح کرد که صنعت قالین‌بافی افغانستان بیش از هر چیز، به ‌واسطه‌ی تلاش، مهارت و پایداری زنان زنده مانده است. قابل ذکر است که قالین‌بافی یکی از مهم‌ترین صنایع دستی و کالای صادراتی افغانستان به‌شمار می‌رود؛ صنعتی که زنان و دختران در همه مرحله‌های تولید آن نقش اساسی دارند. طی چهار سال اخیر با محدودیت‌های گسترده بر آموزش و اشتغال دختران، شمار زیادی از زنان ناچار شده‌اند برای تأمین معیشت به این بخش روی آورند. باید گفت که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


20 ساعت قبل - 83 بازدید

مقام سازمان ملل: دختران افغانستان برای ازدواج زودهنگام فروخته می‌شوند

جان ایلیف، رییس برنامه جهانی غذا در افغانستان از بحران رو به وخامت سوء‌تغذیه در کشور اظهار نگرانی کرد و می‌گوید : «شاهدیم که دختران برای ازدواج زودهنگام فروخته می‌شوند، فقط برای اینکه خانواده‌های‌شان بتوانند غذا تهیه کنند.» آقای ایلیف در صحبت با خبرگزاری فرانسه گفته است که بحران رو به وخامت سوءتغذیه تأثیرات وخیمی بر زنان و دختران افغانستان دارد که توسط جامعه‌ی جهانی نادیده گرفته شده‌اند. طبق آماری که وی ارائه کرده، در ۱۲ ماه آینده، پنج میلیون زن و کودک در افغانستان، دچار سوء تغذیه خواهند شد. او در ادامه تاکید کرده است که نزدیک به چهار میلیون کودک به درمان سوءتغذیه نیاز خواهند داشت. کمیته بین‌المللی نجات نیز پیشتر نسبت به تشدید بحران گرسنگی در افغانستان هشدار داد. این نهاد گفته بود که در پی کاهش بودجه ایالات متحده، میزان دسترسی به کمک‌های بشردوستانه در افغانستان تقریبا دو سوم کاهش یافته است. رییس برنامه جهانی غذا در افغانستان هم کاهش کمک‌ها به افغانستان را نگران‌کننده خواند. او هشدار داد که «اگر نتوانیم کودکان مبتلا به سوءتغذیه را درمان کنیم، خواهند مرد.» به گفته وی، کلینیک‌هایی که کودکان مبتلا به سوءتغذیه را درمان می‌کنند، در حال تعطیلی هستند.» جان ایلیف می‌گوید وقتی به خانواده‌ها گفته می‌شود برنامه جهانی غذا دیگر پولی برای درمان فرزند شما ندارد، «تکان‌دهنده» است. او گفت: «در مناطقی که ما به عنوان برنامه جهانی غذا کمک‌های خود را متوقف کرده‌ایم، شاهدیم که دختران برای ازدواج زودهنگام فروخته می‌شوند، فقط برای اینکه خانواده‌هایشان بتوانند غذا تهیه کنند. شاهدیم که کودکان از مکتب بیرون کشیده می‌شوند و به سر کار فرستاده می‌شوند.»

ادامه مطلب


24 ساعت قبل - 50 بازدید

برنامه جهانی غذا: زنان افغانستان سلامت خود را فدای تغذیه کودکان می‌کنند

جان آیلیف، مدیر برنامه جهانی غذا در افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که زنان در افغانستان برای تغذیه فرزندان خود «سلامت و تغذیه خود را فدا» می‌کنند. آقای آیلیف با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که مادران افغانستانی، به ویژه سرپرست خانواده‌ها یا کسانی که مجبور به کارهای سخت روزانه‌ هستند، در شرایط دشوار، منابع و سلامت خود را برای تغذیه کودکان‌شان صرف می‌کنند. او در بخشی از پیامش هشدار داده است که چهار میلیون کودک در افغانستان امسال در معرض سوءتغذیه شدید قرار دارند و بدون رسید‌گی فوری، جان این کودکان به خطر می‌افتد. مدیر برنامه جهانی غذا در افغانستان در ادامه تاکید کرده است که مراکز درمان سوءتغذیه در کشور محدود است و بسیاری از خانواده‌ها مجبورند صدها کیلومتر مسیر طی کنند تا فرزندان‌شان درمان شوند. وی تصریح کرد که مشکلات اقتصادی، کم‌آبی و نبود دسترسی به مراقبت‌های صحی، فقر و گرسنگی را تشدید کرده است. آقای آیلیف در ادامه افزوده است که جامعه‌ی جهانی باید هر چه سریع‌تر برای تامین کمک‌های غذایی و درمانی اقدام کند تا از مرگ و آسیب‌های جبران‌ناپذیر کودکان جلوگیری شود. همچنین برنامه جهانی غذای سازمان ملل متحد هشدار داده بود که با فرارسیدن فصل زمستان، احتمال دارد سطح تغذیه‌ناکافی در کشور به‌طور چشم‌گیری افزایش یابد. باید گفت که پس از تسلط دوباره‌ی حکومت فعلی بر افغانستان، شماری از نهادهای بین‌المللی اعلام کرده بودند که به‌دلیل ممنوعیت کار کارمندان زن کمک‌های خود در افغانستان را کاهش داده‌اند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 43 بازدید

کمیته بین‌المللی نجات نسبت به تشدید بحران گرسنگی در افغانستان هشدار داد

کمیته بین‌المللی نجات درتازه‌ترین مورد هشدار داده است که ۴.۷ میلیون نفر در افغانستان در معرض خطر گرسنگی قرار دارند و با تداوم فصل زمستان و کمبود بودجه بشردوستانه خانواده‌های بیشتری به آستانه گرسنگی کشانده خواهند شد. این سازمان با نشر گزارشی گفته است که وخامت وحشتناک بحران انسانی جان میلیون‌ها افغان را تهدید می‌کند. لیزا اوون، مدیر کمیته بین‌المللی نجات در افغانستان تاکید کرده است که شرایط سخت زمستانی میلیون‌ها نفر را در معرض خطر قرار داده و برای نجات افغان‌ها از آستانه گرسنگی، افزایش فوری بودجه‌های بشردوستانه ضروری است. بر اساس ارزیابی این کمیته، عمق بحران گرسنگی در برخی ولایت‌ها‌ از جمله بامیان، کنر و هرات، نگران‌کننده است. کمیته بین‌المللی نجات تاکید کرده است که یافته‌‌ها نشان می‌دهد که اکثریت خانواده‌ها در این مناطق به غذای کافی روزانه دسترسی ندارند. طبق این ارزیابی، ۹۵ درصد خانواده‌ها در این ولایت‌ها با مصرف غذایی نامناسب مواجه‌اند و برای ادامه زندگی به راهکارهایی مانند قرض گرفتن و به تعویق انداختن مراقبت‌های پزشکی متوسل شده‌اند. همچنین پیش‌بینی شده است که در سال ۲۰۲۶ میلادی حدود ۱.۲ میلیون زن باردار یا شیرده از سوءتغذیه حاد رنج ببرند. کمیته بین‌المللی نجات افزوده است که ۳.۷ میلیون کودک شش‌ماهه تا پنج‌ساله نیز با سوءتغذیه حاد مواجه‌اند. پیشتر برنامه جهانی غذا هشدار داده بود که در آستانه زمستان بیش از ۱۷ میلیون افغان با ناامنی شدید غذایی روبه‌رو هستند. کمیته بین‌المللی نجات گفته که در پی کاهش بودجه ایالات متحده، میزان دسترسی به کمک‌های بشردوستانه در افغانستان تقریبا دو سوم کاهش یافته است.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 53 بازدید

یونیسف: در ۲۰۲۶ میلادی ۶.۵ کودک افغان نیازمند حمایت هستند

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که برای حمایت از ۱۲ میلیون نفر، از جمله ۶.۵ میلیون کودک در افغانستان در سال جاری میلادی، به ۹۴۹.۱ میلیون دالر بودجه نیاز دارد. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که با این بودجه کمک‌های نجات‌بخش و خدمات اساسی به افراد نیازمند ارائه خواهد کرد و همچنان با این بودجه هم به نیازهای فوری بشردوستانه پاسخ می‌دهد و هم تاب‌آوری بلندمدت جوامع را تقویت می‌کند تا اطمینان حاصل شود که هر کودک در افغانستان فرصت زنده ماندن و شکوفا شدن دارد. یونیسف در ادامه تاکید کرده است که مردم افغانستان همچنان با مجموعه‌ای از بحران‌های به‌هم‌پیوسته روبرو هستند؛ از بلایای طبیعی گرفته تا محدود شدن فضای حمایت و حفاظت، اقتصاد شکننده، دسترسی محدود به خدمات اساسی و شوک‌های ناشی از تغییرات اقلیمی که همگی مانع بهبود و بازسازی پس از بیش از چهاردهه جنگ شده‌اند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد می‌گوید که بحران حفاظت در حال تشدید است و زنان در سن باروری، کودکان، جوانان و گروه‌های به‌ حاشیه‌رانده‌شده با خطرات فزاینده‌ای روبرو هستند. این نهاد در ادامه افزوده است: «زنان و دختران افغانستان با یک بحران ساختاری حقوقی مواجه‌اند. ممنوعیت تحصیل در مقاطع متوسطه و مشارکت در نیروی کار، همراه با محدودیت‌های شدید در زندگی روزمره، خطرات حفاظتی را افزایش داده و تاب‌آوری بلندمدت جامعه را تهدید می‌کند. پی‌آمدهای این وضعیت برای نسل‌ها احساس خواهد شد.» یونیسف گفته است که با بدتر شدن شرایط، ادامه‌ی حضور این نهاد در افغانستان برای ارائه‌ی خدمات حیاتی و حفاظت از آسیب‌پذیرترین افراد ضروری است. همچنین یونیسف گفته است که از میان ۲۱.۹ میلیون نفری که در سال ۲۰۲۶ در افغانستان به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند، ۱۲ میلیون آنان کودکان هستند. این در حالی است که پیش از این دفتر هماهنگ‌کننده‌ی کمک‌های بشردوستانه‌ی سازمان ملل متحد برای کمک به افراد آسیب‌پذیر در افغانستان ۱.۷۲ میلیارد دالر درخواست کرده بود.

ادامه مطلب


6 روز قبل - 69 بازدید

برنامه جهانی غذا: سوءتغذیه کودکان افغانستان در زمستان به اوج خود می‌رسد

برنامه جهانی غذا درتازه‌ترین مورد با ابراز نگرانی از افزایش دامنه گرسنگی در زمستان، هشدار داده است که ابتلای کودکان به سوءتغذیه در این فصل (سرمای زمستان) به اوج خود خواهد رسید. جان ایلیف، رییس برنامه جهانی غذا در افغانستان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که پیش از بسته‌شدن کامل مسیرهای تردد در مناطق دورافتاده افغانستان به‌دلیل برف‌باری سنگین، منابع غذایی خانواده‌های نیازمند باید تامین شود. وی در ادامه تاکید کرده است: «ما می‌توانیم از سوءتغذیه کودکان نیز جلوگیری کنیم؛ پدیده‌ای که معمولا در همین دوره به اوج می‌رسد.» همچنین برنامه جهانی غذا پیشتر اعلام کرده بود که افغانستان از منظر سوءتغذیه حاد کودکان در جایگاه چهارم در سطح جهان قرار دارد. این سازمان گفته بود که در افغانستان از هر سه نفر، یک نفر گرسنه است. برنامه جهانی غذا افزوده بودو که در حال حاضر حدود پنج میلیون مادر و کودک در افغانستان دچار سوءتغذیه‌اند و این بحران در حال گسترش است. در کنار این، برنامه جهانی غذا هشدار داده که در آستانه زمستان بیش از ۱۷ میلیون افغان با ناامنی شدید غذایی مواجه‌ شدند؛ بحرانی که با سوءتغذیه حاد همراه بوده است. رییس برنامه جهانی غذا با اشاره به جنگ‌های متوالی، خشکسالی و زلزله‌های پیهم در افغانستان، گفت که این کشور هم‌اکنون در مقطع حساسی قرار دارد. همچنین جان ایلیف معتقد است که تغییرات اساسی و پایدار در افغانستان منوط به سرمایه‌گذاری درازمدت در برنامه جهانی غذا است؛ سرمایه‌گذاری که نه تنها از گرسنگی و سوءتغذیه جلوگیری می‌کند بلکه می‌تواند به بازسازی جوامع و ثبات پایدار نیز کمک کند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 127 بازدید

کفش‌ها هنوز هستند، اما نان نیست

اولین چیزی که عبدالرحمان هر صبح لمس می‌کند، نه نور است و نه صدا؛ سرماست. سرمایی که از زمین بالا می‌آید، از فرش نازک می‌گذرد، به استخوان‌هایش می‌رسد و همان‌جا می‌ماند. هنوز چشم‌هایش باز نشده، اما بدنش می‌فهمد که یک روز دیگر شروع شده؛ روزی شبیه دیروز، شبیه پریروز، شبیه تمام روزهایی که سال‌هاست نام‌شان فقط «گذشتن» است. چشم که باز می‌کند، سقف را می‌بیند؛ سقفی پر از لکه‌های نم، ترک‌های عمیق و خاطره‌های تلخ. هر ترک، یادگار یک زمستان است. هر لکه، نشانه‌ی شبی که باران باریده و او تا صبح بیدار مانده تا آب روی صورت دخترانش نچکد. در آن لحظه‌ها، بیشتر از خستگی، شرم خفه‌اش می‌کرد؛ شرم این‌که نتوانسته سقفی محکم‌تر برای خانواده‌اش بسازد. کنار او، چهار دخترش خوابیده‌اند. بدن‌های کوچک‌شان کنار هم جمع شده، مثل جوجه‌هایی که از ترس سرما به هم پناه برده‌اند. پتو آن‌قدر نازک است که بیشتر شبیه عذرخواهی است تا وسیله‌ی گرم‌کننده. عبدالرحمان آرام دستش را دراز می‌کند و گوشه‌ی پتو را بالا می‌کشد. نمی‌خواهد بیدار شوند. چون بیدارشدن یعنی سوال. و او برای سوال‌ها جوابی ندارد. روی طاقچه، نان خشک دیروز مانده؛ نانی که دیگر نه بوی نان می‌دهد و نه مزه‌ی زندگی. یک تکه‌اش را می‌شکند، آهسته می‌جود، انگار می‌ترسد صدای جویدن، دخترانش را بیدار کند. چای هست، اما قند نیست. قند مدت‌هاست از این خانه رفته، مثل خیلی چیزهای دیگر. عبدالرحمان کفش‌های کهنه‌اش را می‌پوشد؛ کفش‌هایی که خودش سال‌ها پیش دوخته بود، وقتی هنوز دست‌هایش امید داشتند، وقتی هنوز فکر می‌کرد اگر آدم کار بلد باشد، گرسنه نمی‌ماند. بند یکی از کفش‌ها پاره است. می‌خواهد آن را عوض کند، اما نخ نو ندارد. گره می‌زند و می‌گوید: «فعلاً بس است.» وقتی از خانه بیرون می‌شود، هوا هنوز نیمه‌تاریک است. کوچه‌های هرات ساکت‌اند، اما سکوت‌شان آرام نیست؛ سکوتی است خسته، مثل نفس‌های آدمی که سال‌ها دویده و جایی نرسیده. دیوارها خاک گرفته‌اند، درها کهنه‌اند، و آدم‌ها زودتر از آفتاب پیر شده‌اند. در سرک، مردانی را می‌بیند که مثل خودش راه می‌روند؛ نه با هدف، بلکه برای این‌که خانه نمانند. بعضی‌ها بیل به شانه دارند، بعضی‌ها فقط دست‌های خالی. هیچ‌کس از فردا حرف نمی‌زند. دکان عبدالرحمان در گوشه‌ی یک سرک قدیمی است؛ دکانی که اگر کسی چشمش را برگرداند، شاید اصلاً آن را نبیند. درِ فلزی‌اش زنگ زده، شیشه‌اش ترک دارد و روی دیوارش گرد سال‌ها نشسته. قفل را باز می‌کند؛ صدایی می‌دهد شبیه آه کشیدن. داخل دکان، بوی واکس کهنه، چرم پوسیده و رطوبت جمع شده است. این بو، بخشی از زندگی عبدالرحمان است. زمانی این بو برایش معنی کار می‌داد، معنی نان، معنی عزت. حالا فقط یادآور چیزی است که دیگر نیست. ابزارهایش را نگاه می‌کند: سوزن‌هایی که نوک‌شان کج شده، نخ‌هایی که چندبار گره خورده‌اند، قوطی واکسی که ته‌اش پیدا شده، برسی که موهایش ریخته. همه چیز پیر شده؛ مثل خودش، مثل این شهر. چهارپایه‌ی کوتاهش را بیرون می‌گذارد و می‌نشیند. نشستن او نشستن یک کارگر فعال نیست؛ نشستن کسی است که منتظر رحم بازار است. آفتاب کم‌کم بالا می‌آید. سایه‌ها کوتاه می‌شوند، اما مشتری نمی‌آید. ساعت‌ها می‌گذرد. مردم رد می‌شوند. کفش‌های‌شان خاکی است، رنگ‌رفته، اما کمتر کسی به دکان نگاه می‌کند. یکی از کنار دکان می‌ایستد، کفشش را با دست‌مالی که از جیبش درمی‌آورد پاک می‌کند و می‌رود. عبدالرحمان نگاهش می‌کند و چیزی در دلش فرو می‌ریزد. با صدای آهسته می‌گوید: «دیگر کسی کفش رنگ نمی‌کند…» قبلاً مردم کفش را مثل جان‌شان نگه می‌داشتند. کفش را می‌آوردند، می‌گفتند بندش را عوض کن، رنگش را تازه کن، کفش باید دوام کند. حالا یا کفش نو می‌خرند، یا اصلاً اهمیت نمی‌دهند. کفش‌دوزی شده کاری که کسی به آن احتیاج ندارد. اگر روزی خوش‌شانس باشد، شاید یک نفر بیاید و کفشش را بدهد برای رنگ‌کردن. نهایت ۱۵۰ یا ۲۰۰ افغانی. پولی که همان لحظه در ذهن عبدالرحمان خرج می‌شود، چندبار، با حساب دقیق: نان. شاید کمی آرد. شاید فردا هم نان باشد. اما وقتی حساب کرایه خانه می‌آید، همه‌چیز می‌ریزد. ۳۰۰۰ افغانی کرایه. خانه‌ای که فقط اسمش خانه است؛ یک اتاق نمور با دیوارهای ترک‌خورده. ۱۰۰۰ افغانی برق و آب. برقی که بیشتر وقت‌ها نیست، آبی که همیشه سرد است. مالک خانه هر ماه می‌آید. صدایش آرام است، اما حرفش سنگین: «اگر کرایه را ندهی، مجبورم بیرونت کنم.» عبدالرحمان نمی‌داند بیرون یعنی کجا. خیمه؟ سرک؟ مسجد؟ هیچ‌کدام خانه نیست. او چهار دختر دارد. وقتی از آن‌ها حرف می‌زند، صدایش آرام‌تر می‌شود، انگار می‌ترسد دردشان را بلند بگوید. دختر بزرگ‌تر به سن مکتب رسیده. کتاب می‌خواهد، لباس می‌خواهد، کفش می‌خواهد. عبدالرحمان فقط می‌تواند بگوید: «صبر کن.» عصر که می‌شود، دکان‌های اطراف بسته می‌شوند. عبدالرحمان هنوز نشسته، نه به امید مشتری، بلکه چون رفتن به خانه هم سخت است. خانه یعنی روبه‌رو شدن با نگاه‌ها، با سوال‌ها. بالاخره دکان را می‌بندد، قفل را می‌کشد. صدای قفل مثل پایان یک روز بی‌ثمر است. راه خانه را می‌گیرد، پاهایش درد می‌کند، فکرهایش بیشتر. وقتی وارد اتاق می‌شود، دخترها دورش جمع می‌شوند. یکی دستش را می‌گیرد، یکی کفشش را نگاه می‌کند. کوچک‌ترین‌شان می‌پرسد: «پدر، امروز نان آوردی؟» او لبخند کمرنگی می‌زند، نان را روی سفره می‌گذارد. نان خشک، چای بی‌قند، سکوت. زن‌اش چیزی نمی‌گوید؛ سکوت او سنگین‌تر از هر شکایت است. دختر کوچک نان را می‌جود، بعد آهسته می‌گوید: «سخت است…» این جمله مثل خنجر در دل عبدالرحمان می‌نشیند. بچه نباید این را بفهمد، بچه باید بازی کند، نه سختی را مزه کند. شب که می‌شود، همه می‌خوابند. عبدالرحمان بیدار می‌ماند، به سقف نگاه می‌کند، به لکه‌های نم، به آینده‌ای که هیچ شکلی ندارد. با خودش می‌گوید: «من از زندگی بیزار شده‌ام… نه چون مردن را می‌خواهم، چون زنده‌ماندن دیگر نفس ندارد.» اما باز هم فردا خواهد آمد، باز هم او بلند خواهد شد، باز هم چهارپایه را بیرون خواهد گذاشت، چون فقر حتی اجازه‌ی تسلیم‌شدن نمی‌دهد. عبدالرحمان کفش‌دوز است، اما قصه‌اش قصه‌ی هزاران مرد در هرات است؛ مردانی که هنوز زنده‌اند، اما زندگی هر روز کمی بیشتر از آن‌ها کم می‌شود. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 159 بازدید

فرار از گرسنگی؛ ۱۸ مهاجر افغانستانی در مسیر ایران یخ زدند

خبرگزاری فرانسه درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که دست‌کم ۱۸ مهاجر اهل افغانستان، از جمله نوجوان ۱۵ ساله‌ای به نام حبیب‌الله، در تلاش برای ورود به ایران در این مسیر جان خود را از دست دادند. این خبرگزاری با نشر گزارشی گفته است که حبیب‌الله پس از عبور از مسیرهای کوهستانی و مواجهه با سرمای نزدیک به منفی سه درجه سانتی‌گراد، یخ زده و جان باخته است. خبرگزاری فرانسه به نقل از ماه جان، مادر حبیب‌الله نوشته است: «او مجبور شد برود تا نان‌آور خانواده باشد. ما نان برای خوردن نداریم، لباس مناسب نداریم و خانه‌ای که در آن زند‌گی می‌کنم برق و آب ندارد. هیچ وسیله‌ای برای گرم کردن هم نداریم.» همچنین یک منبع مرزی افغانستان به این خبرگزاری گفته است که ۱۵ جسد از ایران بازگردانده شده و سه جسد دیگر در سمت افغانستان پیدا شدند. قابل ذکر است که سال‌های قبل نیز چنین اتفاق‌های برای مهاجران که غیرقانونی به ایران می‌رفتند، افتاده است. باید گفت که پس از تسلطه دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، بسیاری از شهروندان به دلیل فقر، نبود شغل و محدودیت در دسترسی به خدمات اساسی، مجبور به مهاجرت غیرقانونی به کشورهای همسایه، به‌ویژه ایران و پاکستان، می‌شوند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 52 بازدید

یونیسف: میلیون‌ها کودک در بحران‌های فراتر از سن خود مواجه‌ هستند

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که میلیون‌ها کودک در بحران‌های زندگی می‌کنند که کودکی آنان را گرفته و بارهای فراتر از سن‌شان را بر دوش آنان گذاشته است. این سازمان با نشر گزارشی گفته است که از تعطیلی مکاتب تا از دست رفتن خانه‌ها، کودکان در معرض خطرهای گسترده‌ای قرار دارند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که این کودکان نیازمند حمایت فوری جهانی و مستمر برای تضمین امنیت و سلامت خود هستند. یونیسف در ادامه افزوده است که تلاش‌های جمعی و جهانی برای ایجاد فردای امن‌ و محافظت از حقوق کودکان ضروری بوده و این مسوولیت مشترک برای تمامی کشورها و نهادها است. این در حالی است که وضعیت کودکان در کشورهای بحران‌زده از جمله افغانستان و غزه به شدت بحرانی بوده و نیازمند کمک‌های فوری بشردوستانه هستند. همچنین صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متخد همواره از جامعه‌ی جهانی خواسته است که منابع و حمایت‌های لازم را برای حفاظت از کودکان و تضمین دسترسی آنان به آموزش، سرپناه و مراقبت‌های ضروری را فراهم کند. این در حالی است که سازمان ملل متحد هشدار داده است با آمدن فصل زمستان که غذا کمیاب می‌شود، احتمال مرگ کودکان افزایش یافته و شاخص‌های کلیدی نشان می‌دهند که خانواده‌های آسیب‌پذیر در افغانستان زمستان سختی را در پیش خواهند داشت.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 220 بازدید

سوءتغذیه حاد در افغانستان؛ یونیسف: ۸۵۷ هزار کودک نیاز به درمان دارند

یونیسف یا دفتر صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که انتظار می‌رود ۸۵۷ هزار کودک زیر پنج سال به‌دلیل سوءتغذیه حاد نیاز به درمان داشته باشند. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۱۴ جدی) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که در ماه نوامبر، ۱.۲ میلیون کودک را از نظر لاغری غربالگری کرد که ۳۳ هزار و ۵۱۰ کودک برای درمان بستری شدند. یونیسف در بخشی از پیامش تاکید کرده است که ۵۸ درصد این کودکان دختر بودند. دفتر حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه افزوده است: «اما نیاز همچنان زیاد است- انتظار می‌رود ۸۵۷ هزار کودک زیر پنج سال به‌دلیل سوءتغذیه حاد نیاز به درمان داشته باشند.» همچنین یونیسف پیش‌تر نیز اعلام کرده بود که شمار کودکان مبتلا به سوءتغذیه حاد در افغانستان به ۳.۷ میلیون نفر افزایش یافته است. این نهاد گفته است که می‌خواهد به ۱.۳ میلیون کودک مبتلا به لاغری شدید و سوءتغذیه متوسط پرخطر، خدمات درمانی ارائه کند، اما با کمبود بودجه مواجه است. اخیرا برخی مراکز درمان سوءتغذیه تعطیل شده‌اند. این در حالی است که براساس گزارش طبقه‌بندی یکپارچه فاز امنیت غذایی (آی‌پی‌سی) که از سوی سازمان ملل متحد نشر شده، پیش‌بینی کرده است که ۱۷.۴ میلیون نفر در زمستان پیشِ‌رو با ناامنی غذایی شدید مواجه خواهند شد.

ادامه مطلب