عفونت‌های دستگاه ادراری (Urinary Tract Infections یا UTIs) یکی از شایع‌ترین دلایل مراجعه زنان به پزشکان است. این عفونت‌ها که معمولاً به دلیل ورود باکتری‌ها به مجرای ادرار رخ می‌دهند، می‌توانند از ناراحت‌کننده تا بسیار خطرناک متغیر باشند. درک دلایل شیوع بالا در زنان، علائم هشداردهنده و روش‌های درمانی مؤثر، کلید پیشگیری از عوارض جدی‌تر است. عفونت ادراری چیست و چرا زنان بیشتر درگیر می‌شوند؟ دستگاه ادراری شامل کلیه‌ها، حالب‌ها، مثانه و مجرای ادرار (Urethra) است. وقتی باکتری‌ها، اغلب از ناحیه مقعد، وارد مجرای ادرار شده و شروع به تکثیر در مثانه می‌کنند، عفونت ادراری رخ می‌دهد. دلیل اصلی شیوع بیشتر این مشکل در زنان به اختلاف آناتومیک بازمی‌گردد: کوتاهی مجرای ادرار: طول مجرای ادرار در زنان بسیار کوتاه‌تر از مردان است (حدود ۴ سانتی‌متر) که این فاصله کوتاه مسیر باکتری‌ها برای رسیدن به مثانه را بسیار هموارتر می‌کند. نزدیکی به مقعد: نزدیکی دهانه مجرای ادرار به ناحیه مقعد تماس بیشتر با باکتری‌هایی مانند اشرشیا کلای (E. coli)، که عامل اصلی ۹۰ درصد عفونت‌هاست، را افزایش می‌دهد. عفونت‌های دستگاه ادراری معمولاً به دو دسته اصلی تقسیم می‌شوند: عفونت مجرای ادرار تحتانی (سیستیت): عفونت مثانه که شایع‌ترین نوع است. عفونت مجرای ادرار فوقانی (پیلونفریت): عفونت کلیه‌ها که یک وضعیت اورژانسی محسوب می‌شود. علائم بالینی: چه زمانی باید نگران شد؟ علائم عفونت ادراری می‌توانند خفیف باشند، اما در صورت عدم درمان به‌سرعت تشدید می‌شوند. تشخیص زودهنگام با شناخت این علائم حیاتی است: تکرر ادرار: احساس نیاز مداوم به تخلیه مثانه، حتی اگر ادرار کمی در آن باشد. سوزش و درد هنگام ادرار (دیسوریا): شایع‌ترین علامت که به دلیل التهاب مجرای ادرار ایجاد می‌شود. ادرار کدر یا بدبو: تغییر در ظاهر و بوی طبیعی ادرار. احساس فوریت (Urgency): احساس غیرقابل‌کنترل برای دفع فوری ادرار. درد لگنی: احساس فشار یا درد در قسمت میانی شکم و ناحیه بالای استخوان شرمگاهی. علائم خطرناک (نشان‌دهنده عفونت کلیه - پیلونفریت): اگر تب، لرز، تهوع، استفراغ و درد شدید در پهلوها (ناحیه پشت و زیر دنده‌ها) به علائم فوق اضافه شود، باید فوراً به پزشک مراجعه کرد، زیرا این وضعیت می‌تواند به خونریزی و آسیب دائمی کلیه منجر شود. عوامل خطر: چه زنانی مستعدترند؟ علاوه بر آناتومی، عوامل متعددی می‌توانند ریسک ابتلا به UTI را افزایش دهند: فعالیت جنسی: رابطه جنسی می‌تواند باکتری‌ها را به سمت مجرای ادرار هدایت کند. استفاده از برخی روش‌های پیشگیری از بارداری یائسگی: کاهش سطح استروژن پس از یائسگی باعث تغییراتی در مخاط واژن و مجرای ادرار می‌شود که محیط را برای رشد باکتری‌ها مساعدتر می‌کند. انسداد جریان ادرار: وجود سنگ کلیه یا بزرگ شدن پروستات (در مردان) یا مثانه عصبی ضعف سیستم ایمنی: ناشی از دیابت کنترل‌نشده یا سایر بیماری‌ها تشخیص و درمان تشخیص عفونت ادراری معمولاً ساده و سریع است و بر پایه آزمایش ادرار (Urine Analysis) و کشت ادرار (Urine Culture) استوار است. ۱. درمان دارویی درمان اصلی UTI استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها است. مدت زمان درمان معمولاً کوتاه (۳ تا ۷ روز) است، اما انتخاب نوع آنتی‌بیوتیک به نوع باکتری (شناسایی‌شده در کشت) و شدت عفونت بستگی دارد. نکته حیاتی: حتی اگر علائم پس از ۱ تا ۲ روز مصرف دارو بهبود یافت، باید دوره کامل آنتی‌بیوتیک تجویز‌شده توسط پزشک تکمیل شود تا اطمینان حاصل شود که تمام باکتری‌ها از بین رفته و خطر عود یا مقاومت دارویی کاهش یابد. ۲. درمان عفونت‌های مکرر (Recurrent UTIs) اگر زنی بیش از دو بار در شش ماه یا سه بار در یک سال دچار عفونت ادراری شود، پزشک ممکن است رویکردهای پیشرفته‌تری را توصیه کند: آنتی‌بیوتیک‌درمانی با دوز پایین: مصرف روزانه دوز پایین آنتی‌بیوتیک برای چندین ماه آنتی‌بیوتیک‌درمانی پس از رابطه جنسی: مصرف یک دوز آنتی‌بیوتیک بلافاصله بعد از هر بار رابطه جنسی مکمل‌های استروژن موضعی: برای زنان یائسه، استروژن موضعی می‌تواند به بازگرداندن سلامت مخاط کمک کند پیشگیری: راهکارهای عملی برای حفظ سلامت ادراری پیشگیری اغلب مؤثرتر از درمان است. زنان می‌توانند با رعایت نکات زیر ریسک ابتلا را به‌شدت کاهش دهند: نوشیدن آب فراوان: مصرف مایعات کافی باعث شست‌وشوی منظم مجاری ادرار و دفع باکتری‌ها می‌شود. بهداشت مناسب: همیشه از جلو به عقب (به سمت مقعد) خود را تمیز کنید تا باکتری‌ها منتقل نشوند. ادرار کردن پس از رابطه جنسی: این کار به تخلیه سریع باکتری‌هایی که ممکن است وارد شده باشند کمک می‌کند. انتخاب لباس زیر مناسب: استفاده از لباس زیر نخی و خشک به‌جای لباس‌های تنگ و مصنوعی عفونت‌های ادراری در زنان امری شایع اما قابل کنترل هستند. با شناخت علائم، رعایت بهداشت فردی و مراجعه به‌موقع به پزشک برای دریافت درمان مناسب (به‌ویژه تکمیل دوره آنتی‌بیوتیک) می‌توان از تبدیل یک مشکل ساده به یک عارضه جدی کلیوی جلوگیری کرد. سلامت دستگاه ادراری زیربنای سلامت کلی بدن است.

نوزاد نارس به نوزادی گفته می‌شود که حدود سه هفته قبل از زمان طبیعی تولد، یعنی در هفته ۳۷ یا زودتر، به دنیا آمده باشد. بارداری کامل معمولاً ۴۰ هفته طول می‌کشد. تولد زودرس می‌تواند خطرات جدی برای سلامت نوزاد ایجاد کند، زیرا بسیاری از اندام‌ها مانند مغز، ریه‌ها و کبد تا هفته‌های پایانی بارداری همچنان در حال رشد و تکامل هستند. نوزاد نارس ممکن است در گرم ماندن، تغذیه یا رشد طبیعی با مشکل مواجه شود و همچنین در معرض خطر تأخیر رشد در آینده باشد. با این حال، پیشرفت‌های پزشکی احتمال بهبود نوزادان نارس را افزایش داده است و بسیاری از آن‌ها می‌توانند به کودکان سالمی تبدیل شوند. انواع زایمان زودرس پزشکان زمانی که زایمان در هفته ۳۹ یا پس از آن انجام شود، بارداری را کامل (ترم) می‌دانند. تحقیقات نشان می‌دهد نوزادانی که بعد از هفته ۳۹ به دنیا می‌آیند، کمتر به مراقبت‌های ویژه نیاز پیدا می‌کنند. زایمان زودرس (قبل از هفته ۳۷) به چهار دسته تقسیم می‌شود: نارس دیررس: تولد بین هفته‌های ۳۴ تا ۳۶. این نوع زایمان شایع‌ترین حالت نارس بودن است. نسبتاً نارس: تولد بین هفته‌های ۳۲ تا ۳۴. خیلی زودرس: تولد پیش از هفته ۳۲. بسیار نارس: تولد پیش از هفته ۲۵. علائم نارس بودن نوزاد علائم نارس بودن ممکن است در هر نوزاد متفاوت باشد، اما برخی از علائم شایع عبارتند از: وزن کم هنگام تولد. مشکلات تنفسی. دمای پایین بدن. وجود موهای ظریف روی بدن. مشکلات تغذیه. عوامل خطر زایمان زودرس شما ممکن است در معرض خطر زایمان زودرس باشید اگر: بارداری چندقلویی (دوقلو، سه‌قلو یا بیشتر) دارید. سن شما کمتر از ۱۷ سال یا بیشتر از ۳۵ سال است. سابقه خانوادگی یا شخصی زایمان زودرس دارید. در دوران بارداری سیگار می‌کشید، الکل مصرف می‌کنید یا از مواد مخدر استفاده می‌کنید. وزن شما قبل از بارداری کم بوده یا در دوران بارداری به اندازه کافی وزن اضافه نکرده‌اید. عوارض زایمان زودرس نوزاد نارس زمان کافی برای رشد کامل را ندارد، به این معنا که برخی از اندام‌ها و سیستم‌های بدن او ممکن است برای زندگی خارج از رحم آماده نباشند. این وضعیت می‌تواند منجر به مشکلات جدی سلامتی شود. نوزادان نارس معمولاً قبل از ترک بیمارستان به مراقبت ویژه در بخش NICU نیاز دارند. برخی از شایع‌ترین مشکلات سلامت نوزادان نارس عبارتند از: کم‌خونی: کمبود گلبول‌های قرمز سالم. آپنه نارس: وقفه‌های موقت در تنفس. مشکلات ریوی: شامل سندرم دیسترس تنفسی و دیسپلازی برونکوپولمونری. خونریزی داخل مغزی: خونریزی در مغز. زردی نوزاد: افزایش سطح بیلی‌روبین در خون. انتروکولیت نکروزان: التهاب روده. سپسیس نوزادی: عفونت شدید خون. مجرای شریانی باز: جریان خون غیرطبیعی در قلب. رتینوپاتی نارس: مشکلات رگ‌های خونی در چشم. عوامل مرتبط با زایمان زودرس زایمان زودرس ممکن است به علت‌های مختلفی رخ دهد که شامل موارد زیر است: عفونت یا التهاب: عفونت داخل رحمی یا کوریوآمنیونیت. اتساع بیش از حد رحم: مانند بارداری چندقلویی یا جفت غیرطبیعی. خونریزی‌های رحم: که ممکن است منجر به زایمان زودرس شود. فعالیت‌های زودرس غدد جنین: که به فرآیند زایمان سرعت می‌بخشد. تشخیص دقیق علت زایمان زودرس در بسیاری از موارد دشوار است، زیرا عوامل مختلف می‌توانند به طور هم‌زمان نقش داشته باشند. علائم زایمان زودرس برخی از علائم هشداردهنده زایمان زودرس عبارتند از: چهار یا بیشتر انقباض رحمی در یک ساعت. اتساع دهانه رحم همراه با افاسمان. خونریزی واژینال در سه‌ماهه سوم بارداری. درد شدید در لگن یا کمر. ترشحات آبکی از واژن (نشان‌دهنده پارگی زودرس غشاها). مراقبت‌های پزشکی و پیشگیری معاینات دوران بارداری: پزشک در طول بارداری با انجام معاینات لازم، سلامت مادر و جنین را تحت نظر می‌گیرد. شرکت در تمام معاینات دوران بارداری و انجام به‌موقع آزمایش‌ها بسیار مهم است. پیشگیری: ترک سیگار، الکل و مواد مخدر در دوران بارداری. حفظ وزن مناسب پیش از بارداری و افزایش وزن کافی در دوران بارداری. مشورت با پزشک برای مدیریت عوامل خطر. دسته بندی اصلی علل زایمان زودرس عبارتند از القای زایمان زودرس و زایمان زودرس خود به خود. تعیین علت دقیق زایمان زودرس خود به خودی دشوار است و ممکن است در همان زمان توسط عوامل مختلف ایجاد شود. تحقیقات موجود در مورد دهانه رحم محدود است و بنابراین در تشخیص اینکه چه چیزی طبیعی است یا نیست محدود است. چهار مسیر مختلف شناسایی شده‌اند که می‌توانند منجر به زایمان زودرس شوند و شواهد قابل‌توجهی دارند که شامل فعال شدن زودرس غدد درون ریز جنین، اتساع بیش از حد رحم (جفت شدن جفت)، خونریزی دسیدوال و التهاب یا عفونت داخل رحمی می‌شوند. شناسایی زنانی که در معرض خطر بالای زایمان زودرس هستند، خدمات بهداشتی را قادر می‌سازد تا مراقبت‌های تخصصی را برای این زنان و نوزادانشان ارائه دهند، برای مثال بیمارستانی با بخش مراقبت ویژه نوزاد مانند بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان (NICU). در برخی موارد، ممکن است به تعویق انداختن زایمان. سیستم های رتبه بندی خطر به عنوان رویکردی برای شناسایی افراد در معرض خطر پیشنهاد شده است، با این حال، هیچ تحقیق قوی در این زمینه وجود ندارد، بنابراین مشخص نیست که آیا استفاده از سیستم های امتیازدهی خطر برای شناسایی مادران باعث طولانی شدن بارداری و کاهش تعداد زایمان های زودرس می شود یا خیر. یا نه. علائم و نشانه های زایمان زودرس شامل چهار یا بیشتر انقباضات رحمی در یک ساعت است. در مقایسه با زایمان کاذب، زایمان واقعی با اتساع دهانه رحم و افاسمان همراه است. همچنین، خونریزی واژینال در سه ماهه سوم، فشار زیاد در لگن، یا درد شکم یا کمر می‌تواند نشانه‌هایی از تولد زودرس باشد. ترشح آبکی از واژن ممکن است نشان دهنده پارگی زودرس غشاهایی باشد که نوزاد را احاطه کرده است. در حالی که ممکن است پارگی پرده ها با زایمان همراه نباشد، معمولاً زایمان به عنوان عفونت (کوریوآمنیونیت) یک تهدید جدی برای جنین و مادر نشان داده می شود. در برخی موارد، دهانه رحم بدون درد یا انقباضات احساسی زودرس گشاد می شود، به طوری که ممکن است مادر تا اواخر مراحل زایمان علائم هشدار دهنده نداشته باشد. مراقبت‌های پزشکی دوران بارداری: پزشک شما در طول بارداری با انجام معاینات لازم، سلامت شما و کودکتان را تحت نظر می‌گیرد. پس فراموش نکنید که در تمام معاینات دوران بارداری حضور داشته باشید و آزمایش های دوران بارداری را به موقع انجام دهید. نویسنده: داکتر معصومه پارسا

عفونت مقاربتی یک بیماری جدی است که می‌تواند پس از رابطه جنسی ایجاد شود. علائم رایج STI شامل خارش و سوزش در اطراف ناحیه تناسلی است. خبر خوب این است که اکثر درمان‌های STI می‌توانند عفونت را درمان کنند، اما نه همه انواع. حتی پس از درمان می‌توانید دوباره به STI مبتلا شوید. عفونت‌های  مقاربتی (STI) عفونت‌ها یا شرایطی هستند که می‌توانید از هر نوع فعالیت جنسی شامل دهان، مقعد، واژن یا آلت تناسلی به آن مبتلا شوید. نام رایج دیگر برای STI بیماری‌های  مقاربتی یا STDs است. انواع مختلفی از STI وجود دارد. شایع‌ترین علائم سوزش، خارش یا ترشح در ناحیه تناسلی شماست. برخی از بیماری‌های  مقاربتی بدون علامت هستند، به این معنی که ممکن است علائمی نداشته باشید. عفونت‌های  مقاربتی بسیار مسری هستند. اگر از نظر جنسی فعال هستید، می‌توانید بدون اینکه بدانید یک STI داشته باشید (و منتقل کنید). پیشنهاد می‌شود در صورت فعال بودن جنسی، غربالگری یا آزمایش STI را به طور منظم انجام دهید. ‌ STIها بیماری‌های  جدی هستند که نیاز به درمان دارند. برخی از آنها مانند ویروس نقص ایمنی انسانی (HIV) هیچ درمانی ندارند و بدون درمان می‌توانند تهدیدکننده زندگی باشند. علائم و علل علائم عفونت‌های  مقاربتی چیست؟ علائم عفونت‌های  مقاربتی بر حسب نوع متفاوت است. ممکن است علائمی نداشته باشید. اگر علائمی دارید، ممکن است در اطراف ناحیه تناسلی شما ظاهر شود و می‌تواند شامل موارد زیر باشد: برجستگی، زخم یا زگیل روی آلت تناسلی، واژن، دهان یا مقعد شما یا نزدیک آن. تورم یا خارش شدید در نزدیکی آلت تناسلی یا واژن. ترشح از آلت تناسلی خود ترشحات واژن که بوی بدی دارد، باعث سوزش می‌شود یا رنگ یا مقدار آن متفاوت از حد معمول است. خونریزی واژینال که پریود شما نیست. رابطه جنسی دردناک ادرار دردناک یا تکرر ادرار. علاوه بر این، ممکن است علائمی در سراسر بدن خود داشته باشید، چه چیزی باعث عفونت‌های  مقاربتی می‌شود؟ عفونت‌های  مقاربتی زمانی ایجاد می‌شوند که باکتری‌ها، ویروس‌ها یا انگل‌های  مختلف بدن شما را آلوده کنند. شما می‌توانید این میکروارگانیسم‌ها را از مایعات بدن (مانند خون، ادرار، مایع منی، بزاق و سایر نواحی پوشیده از مخاط) در طول رابطه جنسی - معمولاً رابطه جنسی واژینال، دهانی و مقعدی یا سایر فعالیت‌های  جنسی دریافت کنید. آیا عفونت‌های  مقاربتی مسری هستند؟ بله عفونت‌های  مقاربتی (بیماری‌های  مقاربتی) مسری هستند. بیشتر بیماری‌های  مقاربتی از فردی به فرد دیگر از طریق تماس جنسی از طریق مایعات بدن یا از تماس پوست به پوست با لمس قسمت عفونی بدن فرد، معمولاً اندام تناسلی، منتقل می‌شود. برخی از بیماری‌های  مقاربتی، مانند سفلیس، می‌توانند در حین تولد نوزاد سرایت کنند. اگر مبتلا به STI هستید، مهم است که برای دریافت درمان به یک پزشک مراجعه کنید. برخی از بیماری‌های  مقاربتی قابل‌درمان هستند. اگر از نظر جنسی فعال هستید، با انجام آزمایش‌های منظم، صحبت با شریک جنسی خود در مورد تشخیص خود و استفاده از محافظت در حین رابطه جنسی، می‌توانید از گسترش بیماری‌های  مقاربتی جلوگیری کنید. عوامل خطر عفونت‌های  مقاربتی چیست؟ اگر از نظر جنسی فعال هستید، در معرض خطر ابتلا به یک عفونت مقاربتی (بیماری مقاربتی) هستید. همچنین در صورت استفاده از وسایل شخصی مانند سوزن‌هایی که حاوی خون شما هستند، می‌توانید به STI مبتلا شوید. این ممکن است در موارد زیر رخ دهد: خال‌کوبی‌های بی‌نظم پیرسینگ‌های بی‌نظم استفاده از سوزن‌های مشترک هنگام استفاده از داروهای داخل وریدی (اختلال مصرف مواد). عوارض عفونت‌های  مقاربتی چیست؟ عفونت‌های  مقاربتی در صورت عدم درمان می‌توانند عوارض مادام‌العمر ایجاد کنند. عوارض شایع ناشی از عفونت‌های  مقاربتی درمان نشده شامل موارد زیر است: ‌ HIV می‌تواند منجر به ایدز شود. سفلیس می‌تواند به اندام‌ها، سیستم عصبی شما آسیب برساند و جنین درحال‌رشد را آلوده کند. خطر سرایت بیماری‌های  مقاربتی به شریک جنسی شما. عوارض STI برای زنان عبارت‌اند از: بیماری التهابی لگن (PID) که می‌تواند به رحم شما آسیب برساند و باعث ناباروری شود. حاملگی خارج از رحم ناباروری. درد مزمن لگن. در مردان، بیماری‌های  مقاربتی درمان نشده می‌تواند منجر به موارد زیر شود: عفونت در مجرای ادرار و پروستات. بیضه‌های متورم و دردناک. ناباروری. تشخیص و آزمایشات عفونت‌های  مقاربتی چگونه تشخیص داده می‌شوند؟ پزشک پس از معاینه فیزیکی و آزمایش، عفونت مقاربتی (بیماری مقاربتی) را تشخیص می‌دهد. پزشک شما در مورد علائم و سابقه پزشکی و جنسی شما می‌پرسد - صادقانه پاسخ دهید تا بتوانید کمک مورد نیاز خود را دریافت کنید. پس از تشخیص مثبت STI، باید به شریک جنسی خود اطلاع دهید که آنها نیز باید آزمایش شوند. این می‌تواند یک فرایند بسیار احساسی باشد، اما گفتن این موضوع به شریک زندگی خود می‌تواند به آنها کمک کند مراقبت‌های  مورد نیاز خود را دریافت کنند و از گسترش عفونت جلوگیری کنند. تست STI چیست؟ آزمایش عفونت مقاربتی یک آزمایش پزشکی برای تعیین اینکه آیا شما یک STI دارید یا خیر. پزشک  علائم شما را بررسی می‌کند و آزمایش‌هایی را برای تعیین علت ارائه می‌دهد. تست‌های  مختلفی برای هر نوع STI وجود دارد. پزشک شما در مورد آزمایش(هایی) که نیاز دارید با شما صحبت خواهد کرد. درمان: بعد از تشخیص نظر به نوع بیماری مقاربتی پزشک درمان مناسب را تجویز می‌کند. نویسنده: داکتر معصومه پارسا

زخم معده یا Stomach Ulcer به‌دلیل از بین رفتن پوشش محافظ معده بر اثر ترشح بیش از حد اسید معده ایجاد می‌شود. این اسید باعث بروز زخم‌های بازی در معده خواهد شد که در موارد حاد با درد، التهاب شدید و خونریزی همراه است. درد گوارشی یک وضعیت آزاردهنده جسمانی است که در صورت عدم درمان می‌تواند زندگی روزمره فرد را مختل کند. زخم معده از انواع رایج دردهای گوارشی محسوب می‌شود که خوشبختانه در حال حاضر قابل درمان خواهد بود، اما باید جدی گرفته شود. زیرا این بیماری با وجود این‌که مرگ و میر بالایی ندارد اما به‌دلیل شیوع نسبتا زیاد (حدود 15 درصد) از لحاظ روانی، اجتماعی و اقتصادی فرد را تحت تاثیر قرار می‌دهد. اگر شما هم گاهی دچار دردهای خفیف تا شدید در معده می‌شوید تا انتهای این مقاله همراه ما باشید که می‌خواهیم علت، علائم، روش تشخیص و راه‌کارهای درمان زخم معده را بررسی کنیم. زخم‌های گوارشی شامل زخم‌های باز در لایه داخلی معده و قسمت بالایی روده کوچک هستند. شایع‌ترین علامت زخم معده، درد معده است. انواع زخم‌های گوارشی: زخم معده: زخمی که در داخل معده ایجاد می‌شود. زخم اثنی عشر: زخمی که در قسمت داخلی روده کوچک (دوازدهه) ظاهر می‌شود. علل شایع زخم معده: عفونت با باکتری هلیکوباکتر پیلوری (H. pylori) استفاده طولانی‌مدت از داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) استرس و غذاهای تند باعث ایجاد زخم معده نمی‌شوند، اما ممکن است علائم را تشدید کنند. علائم زخم معده بسیاری از افراد مبتلا به زخم معده، علائمی ندارند. اگر علائمی وجود داشته باشد، ممکن است شامل موارد زیر باشد: درد مبهم یا سوزش معده: در برخی افراد، درد ممکن است بین وعده‌های غذایی یا شب‌ها بدتر شود. در برخی دیگر، درد بعد از غذا خوردن تشدید می‌شود. احساس سیری یا نفخ آروغ زدن سوزش سردل حالت تهوع علائم خونریزی ناشی از زخم معده: استفراغ خون (به رنگ قرمز یا سیاه) وجود خون تیره در مدفوع یا مدفوع سیاه و قیری‌شکل احساس سرگیجه یا غش کردن چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟ اگر خون استفراغ می‌کنید، مدفوع سیاه یا خونی دارید، یا دچار سرگیجه می‌شوید، فوراً به پزشک مراجعه کنید. اگر آنتی‌اسیدها و مسدودکننده‌های اسید بدون نسخه درد شما را کاهش می‌دهند، اما درد دوباره بازمی‌گردد، به پزشک متخصص مراجعه کنید. زخم معده: شایع و قابل درمان زخم معده شایع و قابل درمان است، اما اگر برای مدت طولانی بدون درمان رها شود، می‌تواند به مشکلات جدی منجر شود. برخی از زخم‌ها ممکن است به طور مداوم خونریزی کنند که می‌تواند باعث از دست دادن قابل‌توجه خون در طول زمان شود. علل زخم معده زمانی ایجاد می‌شود که اسید معده یا روده کوچک، لایه محافظ دستگاه گوارش را تخریب کرده و زخم باز دردناکی ایجاد کند که ممکن است خونریزی کند. دستگاه گوارش به طور طبیعی با لایه‌ای از مخاط پوشیده شده است که از اسید محافظت می‌کند. با این حال، افزایش اسید یا کاهش مخاط می‌تواند به ایجاد زخم منجر شود. علل شایع: هلیکوباکتر پیلوری (H. pylori): این میکروب در لایه مخاطی معده و روده کوچک زندگی می‌کند و معمولاً مشکلی ایجاد نمی‌کند. اما در برخی موارد، می‌تواند باعث التهاب و تحریک لایه داخلی معده شود که در نهایت به زخم منجر می‌شود. استفاده مداوم از مسکن‌های خاص: مصرف مداوم داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن (Advil، Motrin IB)، ناپروکسن سدیم (Aleve) و کتوپروفن، می‌تواند باعث تحریک یا التهاب معده شود. این داروها شامل استامینوفن (Tylenol) نمی‌شوند. عوارض زخم معده درمان‌نشده ممکن است منجر به موارد زیر شود: خونریزی داخلی انسداد مسیر معده به اثنی‌عشر سوراخ شدن دیواره معده یا روده سرطان معده ناشی از عفونت هلیکوباکتر پیلوری روش‌های تشخیص گرفتن تاریخچه پزشکی و شرح حال بیمار انجام اندوسکوپی سی‌تی اسکن آزمایش خون آزمایش مدفوع تست تنفسی درمان زخم معده برای درمان زخم معده، ابتدا علت بیماری شناسایی می‌شود. پزشک گوارش بر اساس علت، بهترین روش درمان را انتخاب می‌کند که شامل استفاده از دارو یا در موارد حاد جراحی است. درمان‌های غیر جراحی: آنتی‌بیوتیک‌ها مهارکننده‌های پمپ پروتون مسدودکننده‌های گیرنده هیستامین عوامل محافظت‌کننده سلولی آنتی‌اسیدها درمان جراحی: در موارد نادر و پیچیده، زخم معده ممکن است نیاز به جراحی داشته باشد. نویسنده: داکتر معصومه پارسا