برچسب: رسانه گوهرشاد

8 ساعت قبل - 55 بازدید

اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده‌‌ ‌کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد وضعیت بشری در افغانستان را وخیم توصیف کرده و گفته است که گرسنگی و محدودیت‌ها، زنان و کودکان افغانستان را تهدید می‌کند. اين نهاد امروز (دوشنبه، ۱۸ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که گرسنگی در افغانستان گسترده شده است. در اعلامیه آمده است که زنان و کودکان در افغانستان با گرسنگی، سوءتغذیه و پیامدهای خشک‌سالی و زمستان روبرو هستند. دفتر هماهنگ‌کننده‌‌ کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل در ادامه تاکید کرد که بیش از چهار میلیون کودک شش ماهه تا پنج ساله در افغانستان ممکن است در سال ۲۰۲۷ میلادی به درمان نیاز پیدا کنند. اوچا گفته است تداوم محدودیت‌ها بر زنان و دختران، دسترسی به خدمات اساسی و ضروری را به‌شدت مختل کرده است. این نهاد به ‌نقل از گزارش یونیسف هشدار داده و گفته افغانستان ممکن است تا سال ۲۰۳۰ تا ۲۰ هزار معلم زن و پنج هزار و چهارصد کارمند بهداشتی زن را از دست بدهد. اوچا افزوده است که با وجود موجودیت مواد غذایی در بازارها، میلیون‌ها شهروند افغانستان به دلیل فقر توانایی خرید آن را ندارند. به گفته‌ی دفتر هماهنگ‌کننده‌‌ی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل، نزدیک به یک‌سوم جمعیت کشور با گرسنگی شدید روبرو هستند. این نهاد هشدار داده است که هم‌زمان با نزدیک شدن فصل سرما، خطرات فزاینده‌ای زندگی میلیون‌ها شهروند در کشور را تهدید می‌کند. اوچا خواستار اقدام فوری برای رسیدگی‌ به وضعیت بحران بشری در افغانستان پیش از فرارسیدن زمستان شده و گفته است باید فراتر از شرایط اضطراری سرمایه‌گذاری کرد.

ادامه مطلب


12 ساعت قبل - 66 بازدید

برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از سال ۲۰۲۲ میلادی تا اکنون، بیش از ۸.۳ میلیون تن در افغانستان از برنامه‌های توسعه‌ای این نهاد بهره‌مند شده‌اند. این نهاد امروز (دوشنبه، ۱۸ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که در چارچوب برنامه آبادی (ABADEI)، از ۲۸ هزار و ۶۰۰ کسب‌وکار کوچک و متوسط حمایت کرده است. برنامه توسعه سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که بیش از ۶۴ هزار فرصت شغلی فراهم شده است که ۵۱ هزار مورد آن به زنان اختصاص داشته است. در اعلامیه آمده است که این برنامه با همکاری اتحادیه اروپا و جاپان اجرا می‌شود. آژانس همکاری‌های بین‌المللی جاپان (JICA) و صندوق ویژه امانی سازمان ملل متحد (STFA) نیز از همکاران این برنامه هستند. در حالی نهادهای سازمان ملل متحد، بر توان‌مندسازی زنان و دختران از طریق شغل‌های آزاد تلاش دارد که حکومت فعلی افغانستان ساحه‌های کاری را به شدت برای زنان و دختران تنگ کرده است. زنان و دختران در افغانستان حق کار در بسیاری از بخش‌ها و حتا دفترهای سازمان ملل متحد را ندارند. با این حال، تجارت‌های کوچک و متوسط از اندک‌ترین فرصت‌های باقی مانده برای زنان و دختران است.

ادامه مطلب


18 ساعت قبل - 87 بازدید

رسانه‌های ایرانی گزارش داده‌اند که دختران ورزشکار افغانستان در مسابقات انتخابی «کیک‌بوکسینگ لایت» این کشور، ۱۵ مدال، از جمله چهار مدال طلا کسب کردند. در گزارش آمده است که رقابت‌های انتخابی کشوری کیک‌بوکسینگ لایت ایران روز (پنج‌شنبه، ۱۴ عقرب) در ورزشگاه «شهید رجایی» در تهران با حضور ۵۵۰ ورزشکار دختر و پسر برگزار شد. دختران ورزشکار افغانستان از باشگاه «امید جوانان» با عملکرد درخشان، در رقابت‌ها ۱۵ مدال، شامل چهار طلا، هفت نقره و چهار برنز را از آن خود کردند. در گزارش آمده است که رقیه اسلامی، هدیه جعفری، زینب حسینی و نسرین حسینی مدال طلا، زهرا جعفری، معصومه جعفری، نرگس محمدی، نرگس حسینی، فهیمه محمدی، سکینه جعفری و مدینه جعفری، مدال نقره و فاطمه حسینی، فرشته یوسفی، صاحبه حیدری و وندا فاضلی، مدال برنز گرفته‌اند. همچنین مدینه خلیلی، مربی دختران ورزشکار می‌گوید دختران ورزشکار با وجود محدودیت‌های باشگاه و نبود امکانات همچنان به تلاش خود ادامه می‌دهند. او با اشاره به عملکرد درخشان شاگردانش گفت: «آنان با وجود محدودیت‌ها و دشواری‌های موجود، با پشتکار و اراده‌ی قوی به تمرین و تلاش ادامه می‌دهند.» رقیه اسلامی، برنده‌ مدال طلا می‌گوید محدودیت‌ها نمی‌توانند مانع پیشرفت دختران افغانستان شوند. او با ابراز خوشحالی از موفقیت تیمش گفت: «من و هم‌تیمی‌هایم همیشه تلاش می‌کنیم برای کشورمان سربلندی و افتخار کسب کنیم.» این در حالی است که از پنج سال به طرف، ورزش بانوان در افغانستان ممنوع اعلام شده است. شمار زیادی از ورزشکاران و اعضای تیم‌های ملی افغانستان کشور را ترک کرده‌اند.

ادامه مطلب


19 ساعت قبل - 95 بازدید

برنامه‌ اسکان بشر سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از هر سه شهروند افغانستان، یک تن در مناطقی زندگی می‌کند که خدمات صحی در آن‌ها محدود است یا مرکزهای درمانی امکانات کافی ندارند. این نهاد امروز (دوشنبه، ۱۸ عقرب) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که به هدف بهبود کیفیت خدمات صحی، فراهم‌سازی محیط مناسب برای بیماران و کارکنان درمانی و افزایش دسترسی مردم به امکانات صحی، مرکز صحی زنده‌جان در هرات را با حمایت دولت جاپان بازسازی کرده است. در اعلامیه آمده است که این مرکز اکنون به بیش از ۳۰ هزار باشنده‌ی این منطقه و روستاهای اطراف خدمات ارائه می‌کند و روزانه ۲۵۰ تا ۲۸۰ بیمار برای دریافت خدمات درمانی به آن مراجعه می‌کنند. بر اساس نگرانی نهادهای بین‌المللی، دسترسی محدود به خدمات صحی در مناطق دوردست افغانستان هم‌چنان یکی از چالش‌های جدی نظام صحی این کشور است. کم‌بود مرکزهای درمانی، نبود تجهیزات و داروهای کافی، کم‌بود کارکنان صحی و فاصله‌ی طولانی تا نزدیک‌ترین مرکز درمانی، دست‌رسی هزاران خانواده به خدمات صحی را دشوار ساخته است.

ادامه مطلب


21 ساعت قبل - 83 بازدید

دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرایم سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرد که به حمایت مالی اتحادیه‌ اروپا، در سال روان از ۸۱۶ تن شامل ۹۷ زن که در حال بهبودی از اختلال‌های ناشی از مصرف خدر بودند، پشتیبانی کرده است. این نهاد امروز (دوشنبه، ۱۸ عقرب) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که برای این افراد دوره‌های آموزش مهارت‌های فنی و حرفه‌ای فراهم شده است و پس از پایان آن، بسته‌های اولیه‌ی راه‌اندازی کسب‌وکار نیز توزیع شده است. در اعلامیه آمده است که این پشتیبانی به هدف ایجاد توانایی راه‌اندازی کسب‌وکار و ایجاد درآمد و ادغام دوباره‌ی آن‌ها به جامعه در افغانستان صورت گرفته است. اعتیاد به مصرف مواد مخدر، یکی از تهدیدهای در برابر سلامت و امنیت صحی شهروندان افغانستان به ویژه جوانان است. با این وجود، کم‌بود امکانات درمانی برای ترک مخدر و کم‌بود امکانات بازگشت به جامعه پس از ترک اعتیاد، سبب شده که جوانان کم‌تری بتوانند از دام اعتیاد بیرون شوند. با این حال، نهادهای مختلف سازمان ملل، به شکل محدود به افرادی که دوره‌های ترک اعتیاد را سپری می‌کنند، برنامه‌های آموزش حرفه فراهم می‌کند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 77 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در گزارش فصلی سیستم دیدبان تغذیه افغانستان هشدار داده است که وضعیت تغذیه کودکان زیر پنج سال در این کشور رو به وخامت است و میزان سوءتغذیه در ۲۲ ولایت افزایش یافته است. این سازمان امروز (یک‌شنبه، ۱۷ عقرب) با نشر گزارشی با همکاری سیستم دیدبان تغذیه افغانستان گفته است که میزان سوءتغذیه حاد کودکان در سطح کشور در سه‌ماهه سوم سال ۲۰۲۶ میلادی به ۱۲ درصد رسیده است، در حالی که این رقم در سه‌ماهه دوم همین سال ۹.۳ درصد بود. یافته‌های این بررسی نشان می‌دهد که شمار ولایت‌های دارای وضعیت بحرانی تغذیه نیز افزایش یافته و از ۱۰ ولایت در سه‌ماهه نخست سال به ۱۶ ولایت در سه‌ماهه سوم رسیده است. در این میان، ولایت‌های زابل، کندهار، هلمند، دایکندی و نورستان بالاترین میزان سوءتغذیه شدید کودکان را ثبت کرده‌اند. همچنین این گزارش ناامنی غذایی را یکی از چالش‌های جدی سلامت کودکان در افغانستان عنوان کرده است. بر بنیاد یافته‌ها، ۸۵.۵ درصد کودکان شش تا ۵۹ ماهه با درجاتی از ناامنی غذایی روبرو هستند و نزدیک به نیمی از آنان ناامنی غذایی متوسط یا شدید را تجربه می‌کنند. در بخش دیگری از گزارش، به مشکلات دسترسی خانواده‌ها به آب سالم و امکانات بهداشتی اشاره شده است؛ به‌گونه‌ای که تنها ۳۳.۵ درصد خانواده‌ها شستن دست‌ها با صابون را گزارش کرده‌اند. همچنین ۴۵.۷ درصد خانواده‌ها از ابتلای کودکان زیر پنج سال به اسهال در دو هفته پیش از انجام بررسی خبر داده‌اند. سیستم دیده‌بان تغذیه افغانستان با همکاری نهادهای همکار و جوامع محلی، وضعیت تغذیه کودکان را در ۴۶۵ مرکز در ۴۰۱ ولسوالی و تمام ۳۴ ولایت کشور بررسی می‌کند. در آخرین دور این نظارت، اطلاعات مربوط به ۱۹ هزار و ۸۲۲ کودک جمع‌آوری شده است. این یافته‌ها از تداوم نگرانی‌ها درباره سلامت و تغذیه کودکان در افغانستان حکایت دارد؛ وضعیتی که با ناامنی غذایی و مشکلات دسترسی به خدمات اساسی صحی و بهداشتی پیوند خورده است. این درحالی‌ است که پیشتر اوچا یا دفتر هماهنگی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد، گزارش داده بود که حدود ۳.۷ میلیون کودک در افغانستان در سال ۲۰۲۶ با سوءتغذیه مواجه هستند که از این میان، حدود ۱.۳ میلیون کودک از سوءتغذیه شدید رنج می‌برند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 97 بازدید

مسوولان محلی می‌گویند که در پی وقوع چهار رویداد ترافیکی در ولایت‌های غور، لغمان و سمنگان، در مجموع ۱۶ نفر جان باخته و ۲۱ نفر دیگر زخمی شدند. فرماندهی پولیس ولایت غور اعلام کرد که دیروز (شنبه، ۱۶ عقرب) یک موتر مسافربری نوع «فلان‌کوچ» که حامل مهمانان یک مراسم عروسی بود، در منطقه‌ی «تلخک» ولسوالی لعل و سرجنگل ولایت غور واژگون شده است. در اعلامیه آمده است که در نتیجه‌ی این رویداد، پنج نفر به شمول یک کودک و دو زن جان باخته و ۱۶ نفر دیگر زخمی شدند. همچنین در رویداد دیگر، یک موتر نوع «سراچه» با یک موتورسیکلت سه‌چرخه ‌(ریکشا) در نزدیکی «دروازه لغمان» در شاهراه کابل-جلال‌آباد تصادف کردند. این رویداد حوالی ساعت ۹:۰۰ شب گذشته در مربوطات ولسوالی قرغه‌ای ولایت لغمان رخ داده است که در نتیجه‌ هفت نفر جان باخته و دو نفر دیگر زخمی شده‌اند. همچنین ریاست اطلاعات و فرهنگ در سمنگان خبر داده است که دیروز دو حادثه‌ ترافیکی جداگانه در ولسوالی خلم این ولایت رخ داده است. این ریاست به نقل از حشمت‌الله رحمانی، سخنگوی فرماندهی پولیس سمنگان نوشته است که در پی وقوع این دو حادثه‌ ترافیکی، چهار نفر جان باخته و سه نفر دیگر زخمی شده‌اند. علت وقوع این حوادث هنوز اعلام نشده است، اما در موارد مشابه، بیشتر خرابی جاده‌ها و بی‌احتیاطی رانندگان از جمله سرعت زیاد به عنوان عامل حوادث ترافیکی در کشور یاد می‌شود.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 76 بازدید

یونسکو یا سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد و یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد خواستار بازگرداندن حق آموزش به دختران، زنان و کودکان در افغانستان شدند. این دو نهاد امروز (یک‌شنبه، ۱۷ عقرب) با نشر گزارشی مشترک اعلام کردند که بیش از نیمی از کودکان در سن مکتب ابتدایی در افغانستان از آموزش رسمی محروم هستند. یونسکو و یونیسف در ادامه هشدار داده‌اند که ادامه محدودیت‌های آموزشی، یک نسل کامل را از فرصت‌های آموزش و پیشرفت محروم خواهد کرد. این دو نهاد تاکید کردند که موانع آموزشی بر روند بازسازی و توسعه آینده افغانستان نیز تاثیر منفی خواهد گذاشت. حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 70 بازدید

فرماندهی پولیس در ولایت ننگرهار می‌گوید که مردی در شهر جلال‌آباد، مرکز این ولایت همسرش را در مقابل خانه‌اش، با شلیک گلوله به قتل رسانده است. این فرماندهی نشر اعلامیه‌ای گفته است که این رویداد روز (شنبه، ۱۶ عقرب) در ساحه حوزه سوم از مربوطات شهر جلال‌آباد، مرکز ولایت ننگرهار رخ داده است. در اعلامیه آمده است که این مرد پس از قتل همسرش از محل فرار کرده است. فرماندهی پولیس ولایت ننگرهار تاکید کرد که تلاش برای بازداشت او آغاز شده است. در اعلامیه آمده است که علت و انگیزه این قتل هنوز مشخص نیست. قابل ذکر است که از زمان تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، موارد متعددی از قتل زنان از ولایت‌های مختلف کشور گزارش شده است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 88 بازدید

گاهی تلخ‌ترین لحظه‌های زندگی زمانی آغاز می‌شوند که انسان در خانه‌ی خودش احساس تنهایی می‌کند؛ جایی که باید پناهگاه و مأمن آرامش او باشد، اما به محیطی برای تحمل ترس، تحقیر و رنج تبدیل می‌شود. برای دختری جوان در شهر هرات، خانه دیگر معنای آشنای امنیت و آرامش را ندارد. او در میان دیوارهایی زندگی می‌کند که به‌جای شنیدن دردهایش، بارها شاهد سکوت او در برابر رفتارهای آزاردهنده‌ی اعضای خانواده بوده‌اند. این دختر که روزگاری با امیدهای فراوان به آینده نگاه می‌کرد، اکنون با مجموعه‌ای از مشکلات خانوادگی، فشارهای روحی و محرومیت از آموزش روبه‌رو است. او در خانه‌ی برادرش زندگی می‌کند؛ جایی که انتظار داشت در آن احساس امنیت کند و برای آینده‌ی خود برنامه بریزد، اما به گفته‌ی خودش، رفتارهای نامناسب زن برادر و برخی دیگر از اعضای خانواده، زندگی را برایش دشوار ساخته است. او می‌گوید در بسیاری از روزها ناگزیر بوده است رفتارهایی را تحمل کند که از نظر روحی برایش آزاردهنده بوده‌اند. برخوردهای سرد، بی‌اعتنایی، تحقیر و بدرفتاری باعث شده‌اند احساس کند در خانه‌ای که در آن زندگی می‌کند، جایگاه و ارزش چندانی ندارد. گاهی حتی برای بیان ساده‌ترین خواسته‌هایش نیز با نگرانی روبه‌رو بوده و ترجیح داده است سکوت کند تا مبادا اختلاف‌ها و تنش‌های خانوادگی بیشتر شوند. تحمل چنین شرایطی برای او آسان نبوده است. وقتی انسان در بیرون از خانه با مشکلی روبه‌رو می‌شود، دست‌کم امیدوار است هنگام بازگشت به خانه، کسی را داشته باشد که به حرف‌هایش گوش بدهد و آرامش ازدست‌رفته‌اش را به او بازگرداند؛ اما این دختر حتی در محیط خانه نیز از چنین آرامشی برخوردار نبوده است. او نه‌تنها با مشکلات روزمره‌ی زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کرد، بلکه احساس می‌کرد کسی دردهایش را جدی نمی‌گیرد و برای رهایی از وضعیت دشواری که در آن گرفتار شده است، راه روشنی پیش رویش ندارد. فشارهای روحی و مشکلات خانوادگی به‌تدریج بر وضعیت روانی او تأثیر گذاشتند. روزهایی که باید با امید و انگیزه سپری می‌شدند، برایش به روزهایی سرشار از نگرانی و ناامیدی تبدیل شدند. او بارها با شرایطی روبه‌رو شد که احساس می‌کرد صدایش در میان اعضای خانواده شنیده نمی‌شود و کسی حاضر نیست بدون سرزنش و قضاوت به حرف‌هایش گوش بدهد. سرانجام، شدت این فشارها او را به نقطه‌ای بحرانی رساند؛ جایی که اقدام به خودکشی کرد. او با نوشیدن مواد زهری به زندگی خود پایان دادن را تلاش کرد و وضعیت صحی‌اش به‌اندازه‌ای وخیم شد که برای چندین روز در حالت کما قرار گرفت. در آن روزها، وضعیت او بسیار بحرانی بود و نگرانی‌های جدی درباره‌ی زنده ماندنش وجود داشت. چندین روز بیهوشی، خانواده و اطرافیانش را در شرایط دشواری قرار داد تا این‌که سرانجام، پس از سپری کردن آن روزهای سخت، دوباره به هوش آمد. اما بازگشت او به زندگی به معنای پایان دردها و مشکلاتش نبود. اگرچه از آن وضعیت خطرناک نجات یافت، شرایطی که پیش از آن بر زندگی‌اش سایه انداخته بود، همچنان ادامه داشت. او دوباره با واقعیت زندگی در محیطی روبه‌رو شد که در آن احساس آرامش و حمایت کافی نمی‌کرد. برای دختری که یک بار تا مرز از دست دادن زندگی پیش رفته بود، بازگشت به همان شرایط می‌توانست فشارهای روحی بیشتری به همراه داشته باشد. در کنار مشکلات خانوادگی و رفتارهای آزاردهنده، محرومیت از تحصیل نیز یکی دیگر از زخم‌های عمیق زندگی این دختر است. او دانشجوی سال دوم دانشگاه بود و مانند بسیاری از دختران جوان افغانستان، برای رسیدن به آرزوهایش تلاش می‌کرد. رفتن به دانشگاه برای او تنها به معنای حضور در صنف‌های درسی و کسب نمره نبود؛ بلکه فرصتی بود تا دانش و مهارت بیشتری بیاموزد، آینده‌ی شغلی خود را بسازد و روزی بتواند مستقلانه زندگی کند. او برای ادامه‌ی تحصیل برنامه داشت و امیدوار بود پس از تکمیل دانشگاه، شغل مناسبی پیدا کند و بخشی از مسئولیت‌های زندگی‌اش را خودش به دوش بگیرد. اما با تحولات سیاسی افغانستان و بازگشت طالبان به قدرت، درهای دانشگاه به روی دختران بسته شد و او نیز مانند هزاران دختر دیگر از ادامه‌ی آموزش بازماند. ترک دانشگاه برای او تنها متوقف شدن درس‌ها نبود، بلکه به معنای ازدست دادن بخشی از امیدهایی بود که برای آینده‌ی خود ساخته بود. او در حالی از ادامه‌ی تحصیل محروم شد که هنوز دو سال نخست دانشگاه را با امید و انگیزه سپری می‌کرد و می‌خواست مسیر علمی خود را ادامه دهد. اکنون کتاب‌ها و درس‌هایی که زمانی بخش مهمی از برنامه‌ی روزانه‌اش بودند، دیگر جایگاه گذشته را در زندگی او ندارند. شاید اگر دانشگاه‌ها به روی دختران بسته نمی‌شدند، او می‌توانست با ادامه‌ی تحصیل، بخش بیشتری از توان و انرژی خود را صرف ساختن آینده‌اش کند و برای رسیدن به استقلال تلاش کند. اما اکنون نه‌تنها از این فرصت محروم شده، بلکه در محیط زندگی خود نیز با مشکلاتی روبه‌رو است که توان روحی‌اش را تحت تأثیر قرار داده‌اند. برای او، روزهای بدون دانشگاه و زندگی در خانه‌ای که در آن احساس امنیت نمی‌کند، به چرخه‌ای تکراری و فرساینده تبدیل شده است. صبح‌ها با همان شرایط دشوار آغاز می‌شوند و روزها بدون آن‌که چشم‌انداز روشنی از تغییر وضعیت وجود داشته باشد، سپری می‌شوند. گاهی خاطرات روزهایی که دانشجو بود و برای آینده‌اش برنامه‌ریزی می‌کرد، در ذهنش زنده می‌شوند؛ روزهایی که تصور می‌کرد با تلاش و درس خواندن می‌تواند مسیر متفاوتی برای زندگی خود بسازد. او اکنون بیش از هر زمان دیگری به حمایت و همدلی نیاز دارد. نیاز دارد کسی بدون سرزنش به حرف‌هایش گوش بدهد، شرایطش را درک کند و به او نشان دهد که هنوز فرصت‌هایی برای ادامه‌ی زندگی و ساختن آینده وجود دارد. برخورد خشونت‌آمیز، بی‌اعتنایی و سرزنش کردن افرادی که با چنین فشارهای روحی روبه‌رو هستند، نه‌تنها مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه می‌تواند رنج و آسیب روانی آنان را عمیق‌تر سازد. داستان این دختر از هرات تنها روایت یک فرد نیست، بلکه بازتاب بخشی از دشواری‌هایی است که برخی دختران و زنان در افغانستان با آن روبه‌رو هستند؛ دخترانی که در کنار محرومیت از آموزش و فرصت‌های اجتماعی، گاهی در محیط خانواده نیز از حمایت و امنیت لازم برخوردار نیستند. برای شماری از آنان، مشکلات خانوادگی با محدودیت‌های اجتماعی و نبود فرصت‌های مستقلانه برای زندگی همراه شده و راه رهایی از شرایط دشوار را پیچیده‌تر ساخته است. او یک بار در نتیجه‌ی فشارهای روحی تا مرز از دست دادن زندگی پیش رفت، اما اکنون بیش از هر چیز به فرصتی نیاز دارد تا زندگی خود را دوباره آغاز کند. نجات او نباید تنها به بهبود وضعیت جسمی‌اش محدود بماند؛ بلکه لازم است با حمایت روانی، مراقبت‌های صحی، دور نگه داشتن او از خشونت و فراهم کردن محیطی امن همراه باشد. زنده ماندن پس از یک تجربه‌ی تلخ، پایان مسیر بهبودی نیست؛ بلکه آغاز مرحله‌ای است که در آن فرد به توجه، درک، حمایت و فرصت دوباره نیاز دارد. این دختر هنوز آرزوی ادامه‌ی تحصیل دارد. هنوز می‌خواهد روزی دوباره به دانشگاه برگردد، کتاب‌هایش را باز کند و برای آینده‌ای که زمانی در ذهن خود تصور می‌کرد، تلاش کند. او نمی‌خواهد تمام زندگی‌اش در خاطره‌ی روزهای تلخ و رفتارهای آزاردهنده‌ی دیگران خلاصه شود. هنوز بخشی از وجودش به فردایی بهتر امید دارد؛ فردایی که در آن بتواند برای خودش تصمیم بگیرد و مسیر زندگی‌اش را با اراده و انتخاب خود بسازد. شاید بزرگ‌ترین خواسته‌ی او در این روزها بسیار ساده باشد: زندگی در محیطی که در آن از تحقیر و خشونت خبری نباشد، کسی صدایش را بشنود و بتواند بدون ترس برای آینده‌ی خود تصمیم بگیرد. او از مرگ نجات یافته است، اما برای آن‌که دوباره به زندگی امیدوار شود، به چیزی فراتر از زنده ماندن نیاز دارد؛ به امنیت، محبت، احترام، حمایت و فرصتی برای ادامه دادن. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب