برچسب: رسانه گوهرشاد

1 ساعت قبل - 19 بازدید

اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که برای خانواده‌های بازگشته از پاکستان آغازکردن زندگی تازه بسیار دشوار است؛ زیرا این خانواده‌ها با دستان خالی به کشور بازمی‌گردند. این سازمان امروز (سه‌شنبه، ۲۴ سنبله) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بازگشت‌کنندگان به افغانستان با آینده‌ای نامعلوم روبرو هستند. اوچا در ادامه تاکید کرده است که افراد بازگشته به سرپناه مناسب و کمک‌های کافی دسترسی ندارند و با نزدیک‌شدن به زمستان نیازهای آن‌ها نیز بیشتر می‌شود. امی مارتین، رییس اوچا در افغانستان، که از نزدیک از شماری از خانواده‌های بازگشته از پاکستان در ننگرهار دیدن کرده، گفته است که آن‌ها به زمین دسترسی ندارند، به مدارکی دسترسی ندارند که بتوانند کودکان شان را به مکتب شامل کنند. خانم مارتین از نهادهای تمویل‌کننده و کشورها، خواستار پشتیبانی از برنامه‌های متمرکز بر ارائه‌ی کمک به بازگشت‌کنندگان شده است. خانم مارتین در ادامه افزوده است که بازگشت‌کنندگان می‌خواهند که به آن‌ها زمین، سرپناه و کار فراهم شود تا بتوانند درآمد داشته باشند و نیازهای خوراکی اعضای خانواده‌ی خود را تأمین کنند و کودکان شان را به مکتب بفرستند.

ادامه مطلب


5 ساعت قبل - 70 بازدید

اداره احصائیه و معلومات در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که ۹۲.۶ درصد جاده‌های افغانستان خامه است و دایکندی و غور ولایت‌هایی هستند که کم‌ترین میزان جاده‌های پخته را دارند. این اداره امروز (سه‌شنبه، ۲۴ سنبله) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که برای نخستین‌بار شبکه سرک‌های افغانستان را تثبیت کرده و براساس آن، طول مجموع سرک‌ها به بیش از ۲۴۵ هزار و ۷۲ کیلومتر می‌‌رسد. در اعلامیه آمده است که از مجموع شبکه سرک‌های کشور ۱۸ هزار و ۲۴۱ کیلومتر (۷٫۴ درصد) پخته و ۲۲۶ هزار و ۸۳۱ کیلومتر (۹۲٫۶ درصد) دیگر سرک خامه است. اداره احصائیه و معلومات در ادامه تاکید کرده است که این بررسی با هدف فراهم‌سازی تصویر جامع و واحد از وضعیت شبکه سرک‌های کشور انجام شده و در آن معلومات شبکه سرک‌ها از منابع مختلف چون وزارت فواید عامه، وزارت احیا و انکشاف دهات، داده‌های جهانی OpenStreetMap (OSM) و سروی فضایی از طریق تصاویر ماهواره‌ای گردآوری و تحلیل شده است. همچنین در بخشی از اعلامیه آمده است که کابل با چهار هزار و ۸۴ کیلومتر بیشترین طول سرک پخته را در میان ولایت‌ها دارد، در حالی که نورستان با ۱۲ کیلومتر کم‌ترین طول سرک پخته را دارا است. در ادامه آمده است که از نظر سهم سرک پخته از مجموع شبکه سرک‌ها، کاپیسا با ۲۵٫۱ درصد در بالاترین سطح و دایکندی و غور با ۰٫۵ درصد در پایین‌ترین سطح قرار دارند. براساس بررسی‌های انجام شده، چهار هزار و ۷۴۷ پل کوچک و بزرگ، هشت هزار و ۶۸۱ پلچک و ۸۵۴ سیل‌بر شناسایی و ثبت شده و افزون بر این، ۱۶ پل تخریب‌شده و ۲۴۹ نقطه نیازمند احداث پل نیز در مسیر شبکه سرک‌های کشور تثبیت شده است. میزان دسترسی نفوس دهاتی به شبکه سرک‌ها نیز در این بررسی ارزیابی شده است. براساس معیار فاصله دو کیلومتری، حدود ۴۱ درصد نفوس دهاتی به سرک‌های پخته، ۶۳ درصد به سرک‌های عمومی و ۹۶ درصد به مجموع شبکه سرک‌ها دسترسی دارند. نتایج این بررسی تفاوت‌های قابل ملاحظه‌ای را در سطح دسترسی میان ولایت‌ها نشان می‌دهد که می‌تواند در شناسایی مناطق نیازمند توسعه و بهبود زیربناهای ترانسپورتی مورد توجه قرار گیرد.

ادامه مطلب


6 ساعت قبل - 67 بازدید

یونسکو یا سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که دموکراسی بر پایه آزادی، احترام به حقوق بشر و مشارکت همه افراد استوار است. این سازمان امروز (سه‌شنبه، ۲۴ سنبله/۱۵ سپتامبر) به مناسبت روز جهانی دموکراسی گفته است که برگزاری انتخابات دوره‌ای و واقعی بر اساس حق رای همگانی، از عناصر اساسی دموکراسی به شمار می‌رود. سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که دموکراسی نیز زمینه مناسبی برای حفاظت و تحقق موثر حقوق بشر فراهم می‌کند. یونسکو افزوده است که با مشارکت و حمایت جامعه جهانی، نهادهای حکومتی، جامعه مدنی و افراد می‌توان به ایجاد و تحکیم دموکراسی و توسعه جوامع صلح‌آمیز کمک کرد. از این روز در حالی در جهان گرامی داشته می‌شود که پس از تسلط حکومت سرپرست در افغانستان، محدودیت‌های گسترده‌ای بر حقوق و آزادی‌های اساسی شهروندان، به‌ویژه آزادی بیان و فعالیت رسانه‌ها، اعمال شده است.

ادامه مطلب


7 ساعت قبل - 90 بازدید

داکتران در شفاخانه ۴۰۰ بستر سردار محمد داوود خان در کابل در تازه‌ترین مورد اعلام کردند که ۳۰ میخ را از معده یک بیمار موفقانه خارج کرده‌اند. مسوولان سردار محمد داوود خان گفته‌اند که مردی به نام عصمت‌الله ۳۰ دانه میخ را بلعیده بود. این شفاخانه با نشر اعلامیه‌ای گفته است که وضعیت او نیازمند مداخله فوری پزشکی بود تا از بروز عوارض جدی و تهدیدکننده جلوگیری شود. در اعلامیه آمده است که گروه متخصص اندوسکوپی با استفاده از روش‌های تخصصی و بدون نیاز به جراحی باز، تمامی میخ‌ها را با موفقیت از معده این بیمار خارج کرده است. مسوولان شفاخانه اعلام کرده‌اند که این عملیات با دقت و مهارت حرفه‌ای انجام شده و جان بیمار نجات یافته است. در این اعلامیه درباره علت بلعیدن میخ‌ها توسط بیمار و وضعیت نهایی او پس از انجام این اقدام درمانی جزئیات بیشتری ارائه نشده است. این در حالی است که جراحان این شفاخانه چند ماه قبل، در یک عملیات نادر حدود یک کیلوگرام موی انسان را از معده یک زن بیرون کشیدند.

ادامه مطلب


8 ساعت قبل - 84 بازدید

تاج‌الدین اویوالی، نماینده یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که تشخیص و درمان زودهنگام سوءتغذیه می‌تواند جان کودکان افغانستان را نجات دهد. آقای اویوالی با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که در یک مرکز صحی در مزارشریف، کودکی که دچار سوءتغذیه شدید شده بود، پس از دریافت درمان زودهنگام اکنون وضعیت جسمی‌اش بهبود یافته و قوی‌تر شده است. وی در ادامه تاکید کرده است که این سازمان و شرکای آن می‌توانند با تشخیص به‌موقع و درمان سوءتغذیه، از مرگ کودکان جلوگیری کنند. سوءتغذیه از مشکلات جدی صحی در میان کودکان افغانستان به شمار می‌رود که سالانه تعداد زیادی از کودکان به‌دلیل دسترسی نداشتن به خدمات درمانی جان خود را از دست می‌هند. همچنین یونیسف پیشتر نیز اعلام کرده بود که ۳.۷ میلیون کودک در افغانستان از سوءتغذیه رنج می‌برند که از این میان، حدود یک میلیون کودک به سوءتغذیه شدید و تهدیدکننده مبتلا هستند.

ادامه مطلب


11 ساعت قبل - 72 بازدید

حال ‌وش یا سازمان حقوق بشری ایران گزارش داده است که دست‌کم ۱۷ مهاجر افغانستانی، شامل زنان، مردان و کودکان، در پی تشنگی شدید در منطقه «مک‌سوخته» در محدوده مرزی روتک ولسوالی سراوان در ایران جان باخته‌اند. این سازمان حقوق بشری با نشر گزارشی گفته است که این رویداد (روز پنج‌شنبه ۱۹ سنبله) رخ داده و پیکر جان‌باختگان پس از انتقال از محل، برای نگهداری به سردخانه خاش منتقل شده است. در گزارش آمده است که پنج تن از جان‌باختگان اعضای یک خانواده از ولایت بغلان بوده‌اند که همگی زنان هستند. در ادامه آمده است که این خانواده شامل مادری ۴۵ ساله و چهار دختر او به ترتیب ۲۲، ۱۸، ۱۶ و ۱۴ ساله بوده است. همچنین حال وش تاکید کرد که در میان دیگر جان‌باختگان این حادثه دست‌کم شش کودک زیر ۱۴ سال نیز حضور داشته‌اند. شاهدان و بستگان جان‌باختگان گفته‌اند این افراد در مسیر حرکت با کمبود شدید آب مواجه شده و بر اثر تشنگی جان باخته‌اند و تعدادی از آنان در کنار یکدیگر و در فاصله‌ای نزدیک به هم جان خود را از دست داده‌اند. یکی از بستگان جان‌باختگان به حال ‌وش گفته است که مردان همراه این گروه در میانه مسیر از زنان و کودکان جدا شده‌اند و زنان و کودکان در ادامه مسیر بدون دسترسی کافی به آب باقی مانده‌اند. به گفته‌ی منابع، خانواده‌ها پس از اطلاع از حادثه، تنها موفق به انتقال پیکر بستگان خود شده‌اند و امکان انتقال دیگر اجساد وجود نداشته است. همچنین حال وش گزارش داده است که به دلیل نبود ظرفیت در سردخانه سراوان، پیکر جان‌باختگان به خاش منتقل شده است. خانواده‌ها با گذشت چهار روز از وقوع حادثه در حال پیگیری انتقال و خاکسپاری جان‌باختگان هستند. در ویدیوهایی که حال ‌وش منتشر کرده، شماری از افراد دیده می‌شوند که در حال کندن چندین قبر در مکانی نامعلوم هستند.

ادامه مطلب


22 ساعت قبل - 123 بازدید

ساعت نزدیک به هشت شب بود که صدای گریه یک کودک از راهروی شفاخانه بلند شد. راهرو شلوغ بود؛ چند بیمار روی چوکی‌ها نشسته بودند، شماری از همراهان کنار دروازه بخش ایستاده و منتظر بودند و یکی از زنان با صدای بلند از نرس‌ها می‌خواست که هرچه زودتر به مریضش رسیدگی کنند. از داخل یکی از اتاق‌ها صدای گریه نوزادی شنیده می‌شد و از اتاق دیگر، ناله بیماری که از درد شکایت داشت. در میان این شلوغی، زنی با لباس سفید از اتاقی به اتاق دیگر می‌رفت. کنار تخت بیماری ایستاد، فشار خونش را گرفت و هنوز کارش تمام نشده بود که صدای همراه بیماری از پشت سرش بلند شد: «نرس صاحب، مریض ما را ببینید، خیلی درد دارد.» زن برای چند ثانیه مکث کرد، نفس عمیقی کشید و دوباره به طرف اتاق رفت. چهره‌اش خسته بود، اما در آن لحظه فرصتی برای نشان دادن خستگی نداشت. او یکی از نرس‌های یک شفاخانه در ولایت بلخ است؛ زنی که بخش بزرگی از روزهایش را میان تخت‌های بیماران، صدای گریه کودکان، نگرانی خانواده‌ها، بوی دوا و درخواست‌های پی‌هم سپری می‌کند. برای بسیاری از مردم، لباس سفید نرس‌ها نشانه آرامش و مراقبت است. وقتی خانواده‌ای بیمار خود را به شفاخانه می‌آورد، انتظار دارد کسی باشد که در سخت‌ترین لحظه‌ها به او رسیدگی کند. اما پشت این لباس سفید، انسانی ایستاده است که خودش نیز خستگی، نگرانی، مشکلات اقتصادی و مسئولیت‌های زندگی را با خود حمل می‌کند. او می‌گوید گاهی وقتی شیفتش تمام می‌شود، احساس می‌کند تمام بدنش درد دارد، اما پیش از آن‌که از شفاخانه بیرون شود، باید مطمئن شود بیماری که زیر مراقبت اوست، تنها نمانده است. «گاهی از شدت خستگی نمی‌فهمم چه وقت روز گذشته است. صبح که می‌آیم، فکر می‌کنم چند ساعت دیگر خلاص می‌شوم؛ اما وقتی به ساعت نگاه می‌کنم، می‌بینم تقریباً تمام روز گذشته است.» کار او تمام‌وقت است، اما در روزهایی که شفاخانه شلوغ باشد، ساعت کاری معنای مشخصی ندارد. گاهی از صبح تا شام و گاهی تا دیر وقت در شفاخانه می‌ماند. اگر تعداد بیماران افزایش پیدا کند یا یکی از همکاران نتواند در شیفت حاضر شود، مسئولیت بیماران بیشتری بر دوش نرس‌های حاضر می‌افتد. در چنین شرایطی، یک نرس باید هم‌زمان وضعیت چند بیمار را بررسی کند، فشار خون و علایم حیاتی آنان را بگیرد، دواها و وسایل لازم را آماده کند، به درخواست بیماران پاسخ بدهد و در کنار همه این‌ها، نگرانی خانواده‌ها را نیز تحمل کند. برای او، کمبود کارکنان صحی فقط یک مشکل اداری نیست؛ یعنی یک نفر باید کار چند نفر را انجام دهد. او می‌گوید در برخی شیفت‌ها آن‌قدر کار زیاد است که فرصت نمی‌کند غذای خود را به موقع بخورد. چای‌اش سرد می‌شود و غذایش ساعت‌ها کنار می‌ماند. وقتی فرصتی پیدا می‌کند، چند لقمه سریع می‌خورد و دوباره به بخش برمی‌گردد. گاهی حتی فرصت نوشیدن یک لیوان آب را هم پیدا نمی‌کند. «گاهی حتی آب خوردن را هم فراموش می‌کنیم. چون اگر از بخش بیرون شویم، ممکن است یک مریض کاری داشته باشد.» شاید برای کسی که بیرون از محیط شفاخانه زندگی می‌کند، فراموش کردن آب خوردن یا سرد شدن غذای ناهار موضوع کوچکی به نظر برسد، اما برای کسی که ساعت‌ها سرپا ایستاده و میان چندین بیمار در رفت‌وآمد است، همین جزئیات کوچک نشان می‌دهد فشار کار تا چه اندازه می‌تواند سنگین باشد. با این حال، خستگی جسمی تنها چیزی نیست که او را فرسوده می‌کند. آنچه بیش از خستگی بدن او را آزار می‌دهد، برخورد بعضی از مراجعه‌کنندگان و گاهی مسئولان شفاخانه است. خانواده‌هایی که بیمار خود را به شفاخانه می‌آورند، معمولاً با ترس و اضطراب وارد می‌شوند. بسیاری از آنان توان پرداخت هزینه‌های شفاخانه‌های خصوصی را ندارند و انتظار دارند در کوتاه‌ترین زمان ممکن به مریض‌شان رسیدگی شود. وقتی بیمار درد دارد و خانواده ساعت‌ها منتظر مانده است، تحمل آنان کمتر می‌شود. اما ازدحام، کمبود کارکنان، نبود برخی امکانات و مشکلات دیگر گاهی باعث تأخیر می‌شود و در چنین لحظاتی، خشم خانواده‌ها بیشتر متوجه نرس‌ها می‌شود؛ کسانی که خودشان نیز درگیر همان فشار و کمبود امکانات‌اند. «یک نفر می‌آید و می‌گوید چرا به مریض من توجه نمی‌کنید؟ یکی دیگر می‌گوید شما اصلاً کار نمی‌کنید. گاهی هم حرف‌هایی می‌زنند که واقعاً آدم را می‌شکند.» او می‌گوید بارها تلاش کرده شرایط را برای مراجعه‌کنندگان توضیح دهد؛ اما وقتی یک خانواده چند ساعت منتظر مانده باشد و بیمارشان درد داشته باشد، کمتر کسی حاضر است در آن لحظه توضیحات او را بشنود. او ناراحتی آنان را درک می‌کند و می‌داند که نگرانی برای یک عضو خانواده آسان نیست، اما در عین حال می‌خواهد مردم بدانند که توانایی یک نرس نیز محدود است. «ما می‌فهمیم که مریض‌دار ناراحت است. ما هم اگر جای آنها باشیم، نگران می‌شویم. اما وقتی یک نرس هم‌زمان باید به چند مریض رسیدگی کند، همه چیز در یک لحظه ممکن نیست.» او برای لحظه‌ای سکوت می‌کند و بعد از فشار دیگری می‌گوید که شاید کمتر دیده می‌شود؛ فشار از سوی مسئولان شفاخانه. اگر بیماری از تأخیر شکایت کند، اگر یکی از کارها با چند دقیقه تأخیر انجام شود یا اگر مسئول شفاخانه تصور کند کاری درست انجام نشده، نرس باید پاسخ‌گو باشد. «گاهی اصلاً نمی‌پرسند چرا این اتفاق افتاده. فقط می‌گویند تقصیر شماست.» به گفته او، بعضی روزها فشار آن‌قدر زیاد می‌شود که وقتی شیفتش تمام می‌شود، دیگر حوصله صحبت کردن با کسی را ندارد. راه خانه را در سکوت طی می‌کند و ذهنش هنوز در شفاخانه می‌ماند؛ پیش بیماری که حالش خوب نبود، خانواده‌ای که ناراحت بود یا کاری که شاید فردا دوباره باید انجام دهد. زندگی او اما با بیرون آمدن از دروازه شفاخانه تمام نمی‌شود. خانه و مسئولیت‌های خانوادگی نیز منتظرش هستند. باید به خانه برسد، به کارهای شخصی و خانوادگی رسیدگی کند و برای روز بعد آماده شود. در کنار این همه فشار، معاش او نیز به گفته خودش با حجم کار و مسئولیتش تناسب ندارد. بخش بزرگی از معاش صرف کرایه رفت‌وآمد و هزینه‌های روزمره می‌شود و اگر در خانه هزینه پیش‌بینی‌نشده‌ای به وجود بیاید، دیگر پول چندانی برایش باقی نمی‌ماند. «گاهی از خودم می‌پرسم برای این همه کار، این همه خستگی و این همه مسئولیت، چرا باید این‌قدر کم بگیرم؟» ادامه دارد... نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


24 ساعت قبل - 56 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در ماه جولای ۲۰۲۶ میلادی، خدمات صحی ضروری برای بیش از شش میلیون تن، از جمله زنان و کودکان، در سراسر افغانستان ارایه شده است. این سازمان امروز (دوشنبه، ۲۳ سنبله) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این خدمات در مناطقی که از سیلاب، زلزله، شیوع بیماری‌ها و بازگشت اجباری، آسیب دیده‌اند نیز ارایه شده است. در ادامه آمده است که افغانستان در ماه جولای ۲۰۲۶ میلادی با رویدادهای مکرر طبیعی، بازگشت گسترده مهاجران، ناامنی شدید غذایی، سوءتغذیه، شیوع بیماری‌ها، فشارهای اقتصادی و محدودیت در دسترسی به خدمات اساسی روبرو بود. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد تاکید کرده است که آمارها نشان می‌دهد در سال ۲۰۲۶ میلادی حدود ۲۱.۹ میلیون تن در افغانستان، از جمله ۱۱.۶ میلیون کودک، به کمک‌های بشردوستانه نیاز خواهند داشت. این سازمان در ادامه افزوده است که زنان و دختران همچنان به‌دلیل محدودیت‌هایی که بر دسترسی آنان به آموزش، کار، زند‌گی عمومی و خدمات اساسی تاثیر می‌گذارد، به‌طور ویژه آسیب‌پذیر باقی مانده‌اند. یونیسف تصریح کرد که ارایه خدمات صحی و حمایت از کودکان و خانواده‌های آسیب‌پذیر، به‌ویژه در مناطق متاثر از بحران‌های طبیعی و بازگشت مهاجران، همچنان از نیازهای مهم بشردوستانه در افغانستان است.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 107 بازدید

نگینه مهریار، زن افغانستانی‌تبار و نامزد حزب راست‌گرای «آلترناتیو برای آلمان» (آاف‌دی)، در انتخابات محلی هانوفر با کسب هزار و ۲۶۹ رأی به پیروزی رسید. خانم مهریار با کسب ۵۳.۸ درصد آرای کل نامزدان این حزب، به‌صورت مستقیم به شورای منطقه‌ای هانوفر راه یافته است. در گزارش آمده است که نگینه مهریار در فهرست نامزدان حزب راست‌گرای آلترناتیو برای آلمان (AFD) برای شورای شهر هانوفر و شورای منطقه‌ای کیرشروده-بمروده-وولفروده قرار داشت. در این حوزه، جولیان شنل با ۵۸۳ رأی، معادل ۲۴.۷ درصد، و فلورینه بورس‌دورف با ۵۰۵ رأی، معادل ۲۱.۴ درصد، پس از مهریار قرار گرفتند. در ادامه آمده است که در مجموع، حزب راست‌گرای آلترناتیو برای آلمان در این منطقه سه کرسی شورای منطقه‌ای را به دست آورده است؛ در حالی که این حزب در دوره پیشین تنها یک کرسی داشت. به این ترتیب، شمار نمایندگان این حزب در شورای منطقه‌ای کیرشروده ـ بمروده ـ وولفروده هانوفر در ایالت نیدرزاکسن سه برابر شده است. این عضو افغانستانی‌تبار حزب راست‌گرای آلترناتیو برای آلمان در این کشور متولد و بزرگ شده و به گفته خودش، پدر و مادرش از افغانستان و تاجیک هستند. او دختر رحیم مهریار و پرستو مهریار، دو آوازخوان شناخته‌شده افغانستان است. پیشتر نامزدی این زن افغانستانی‌تبار از سوی یک حزب مهاجرستیز در انتخابات آلمان واکنش‌برانگیز شده بود. نگینه مهریار پیش از انتخابات گفته بود که پیوستن او به حزب تصمیم شخصی خودش است و از مواضع این حزب در زمینه مهاجرت، از جمله اخراج مهاجران فاقد حق اقامت، اخراج افغانستانی‌های مجرم و سیاست موسوم به «بازمهاجرت»، حمایت می‌کند. او تاکید کرده است که تصمیمش برای پیوستن حزب آلترناتیو برای آلمان ارتباطی با فعالیت و نظرات پدر و مادرش ندارد. انتخابات محلی نیدرزاکسن در حالی برگزار شد که حزب راست‌گرای موسوم به آلترناتیو برای آلمان در برخی حوزه‌های این ایالت تلاش کرده است حضور خود را در شوراهای محلی افزایش دهد. پیروزی نگینه مهریار و کسب سه کرسی از سوی این حزب در شورای منطقه‌ای کیرش‌روده ـ بمروده ـ وولفروده، نسبت به دوره پیشین افزایش قابل توجه حضور این حزب در این شورا را نشان می‌دهد.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 93 بازدید

سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد، بر نقش حیاتی زنان در رساندن کمک‌های انسان‌دوستانه به زنان و دختران در افغانستان تاکید کرده و می‌گوید که حضور آنان برای ارایه‌ی خدمات به‌گونه‌ی امن، مناسب و با حفظ کرامت، ضروری است. اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده‌ی کمک‌های انسان‌دوستانه‌ی سازمان ملل متحد گفته است، زنانی که با وجود دشواری‌های امنیتی، محدودیت‌های دسترسی و چالش‌های عملیاتی، همچنان برای رساندن خدمات به جوامع نیازمند فعالیت می‌کنند. برونو لمارکیس، هماهنگ‌کننده امور انسان‌دوستانه‌ی ملل متحد برای افغانستان، از کارکنان بشردوستانه، به‌ویژه زنان افغانستان، قدردانی کرده است. او تاکید کرد که فعالیت زنان و دختران در بخش انسان‌دوستانه همچنان با مانع‌های بسیار جدی روبرو است. او تخصص، تاب‌آوری و تعهد زنان افغانستان را برای اطمینان از دسترسی زنان و دختران به کمک‌های انسان‌دوستانه ضروری دانسته و گفته است: «کمک‌های انسان‌دوستانه بدون حضور کارکنان زن افغانستان در بخش انسان‌دوستانه، نمی‌تواند به‌گونه‌ی موثر به زنان و دختران برسد.» وی تاکید کرد که زنان شاغل در بخش بشردوستانه در افغانستان در شرایطی فعالیت می‌کنند که دسترسی به بسیاری از منطقه‌ها دشوار است و محدودیت منابع و چالش‌های عملیاتی، روند کمک‌رسانی را پیچیده‌تر کرده است. در ادامه آمده است که آنان در بخش‌هایی از جمله خدمات صحی، حمایت روانی-اجتماعی، حفاظت، آموزش و سایر فعالیت‌های بشردوستانه با جوامع نیازمند کار می‌کنند. این در حالی ا‌ست که میلیون‌ها نفر در افغانستان با فقر، ناامنی غذایی، بی‌جاشدگی، حوادث طبیعی و پیامدهای تغییرهای آب‌وهوایی روبرو هستند.

ادامه مطلب