برچسب: رسانه گوهرشاد

4 ساعت قبل - 52 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در گزارش فصلی سیستم دیدبان تغذیه افغانستان هشدار داده است که وضعیت تغذیه کودکان زیر پنج سال در این کشور رو به وخامت است و میزان سوءتغذیه در ۲۲ ولایت افزایش یافته است. این سازمان امروز (یک‌شنبه، ۱۷ عقرب) با نشر گزارشی با همکاری سیستم دیدبان تغذیه افغانستان گفته است که میزان سوءتغذیه حاد کودکان در سطح کشور در سه‌ماهه سوم سال ۲۰۲۶ میلادی به ۱۲ درصد رسیده است، در حالی که این رقم در سه‌ماهه دوم همین سال ۹.۳ درصد بود. یافته‌های این بررسی نشان می‌دهد که شمار ولایت‌های دارای وضعیت بحرانی تغذیه نیز افزایش یافته و از ۱۰ ولایت در سه‌ماهه نخست سال به ۱۶ ولایت در سه‌ماهه سوم رسیده است. در این میان، ولایت‌های زابل، کندهار، هلمند، دایکندی و نورستان بالاترین میزان سوءتغذیه شدید کودکان را ثبت کرده‌اند. همچنین این گزارش ناامنی غذایی را یکی از چالش‌های جدی سلامت کودکان در افغانستان عنوان کرده است. بر بنیاد یافته‌ها، ۸۵.۵ درصد کودکان شش تا ۵۹ ماهه با درجاتی از ناامنی غذایی روبرو هستند و نزدیک به نیمی از آنان ناامنی غذایی متوسط یا شدید را تجربه می‌کنند. در بخش دیگری از گزارش، به مشکلات دسترسی خانواده‌ها به آب سالم و امکانات بهداشتی اشاره شده است؛ به‌گونه‌ای که تنها ۳۳.۵ درصد خانواده‌ها شستن دست‌ها با صابون را گزارش کرده‌اند. همچنین ۴۵.۷ درصد خانواده‌ها از ابتلای کودکان زیر پنج سال به اسهال در دو هفته پیش از انجام بررسی خبر داده‌اند. سیستم دیده‌بان تغذیه افغانستان با همکاری نهادهای همکار و جوامع محلی، وضعیت تغذیه کودکان را در ۴۶۵ مرکز در ۴۰۱ ولسوالی و تمام ۳۴ ولایت کشور بررسی می‌کند. در آخرین دور این نظارت، اطلاعات مربوط به ۱۹ هزار و ۸۲۲ کودک جمع‌آوری شده است. این یافته‌ها از تداوم نگرانی‌ها درباره سلامت و تغذیه کودکان در افغانستان حکایت دارد؛ وضعیتی که با ناامنی غذایی و مشکلات دسترسی به خدمات اساسی صحی و بهداشتی پیوند خورده است. این درحالی‌ است که پیشتر اوچا یا دفتر هماهنگی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد، گزارش داده بود که حدود ۳.۷ میلیون کودک در افغانستان در سال ۲۰۲۶ با سوءتغذیه مواجه هستند که از این میان، حدود ۱.۳ میلیون کودک از سوءتغذیه شدید رنج می‌برند.

ادامه مطلب


5 ساعت قبل - 65 بازدید

مسوولان محلی می‌گویند که در پی وقوع چهار رویداد ترافیکی در ولایت‌های غور، لغمان و سمنگان، در مجموع ۱۶ نفر جان باخته و ۲۱ نفر دیگر زخمی شدند. فرماندهی پولیس ولایت غور اعلام کرد که دیروز (شنبه، ۱۶ عقرب) یک موتر مسافربری نوع «فلان‌کوچ» که حامل مهمانان یک مراسم عروسی بود، در منطقه‌ی «تلخک» ولسوالی لعل و سرجنگل ولایت غور واژگون شده است. در اعلامیه آمده است که در نتیجه‌ی این رویداد، پنج نفر به شمول یک کودک و دو زن جان باخته و ۱۶ نفر دیگر زخمی شدند. همچنین در رویداد دیگر، یک موتر نوع «سراچه» با یک موتورسیکلت سه‌چرخه ‌(ریکشا) در نزدیکی «دروازه لغمان» در شاهراه کابل-جلال‌آباد تصادف کردند. این رویداد حوالی ساعت ۹:۰۰ شب گذشته در مربوطات ولسوالی قرغه‌ای ولایت لغمان رخ داده است که در نتیجه‌ هفت نفر جان باخته و دو نفر دیگر زخمی شده‌اند. همچنین ریاست اطلاعات و فرهنگ در سمنگان خبر داده است که دیروز دو حادثه‌ ترافیکی جداگانه در ولسوالی خلم این ولایت رخ داده است. این ریاست به نقل از حشمت‌الله رحمانی، سخنگوی فرماندهی پولیس سمنگان نوشته است که در پی وقوع این دو حادثه‌ ترافیکی، چهار نفر جان باخته و سه نفر دیگر زخمی شده‌اند. علت وقوع این حوادث هنوز اعلام نشده است، اما در موارد مشابه، بیشتر خرابی جاده‌ها و بی‌احتیاطی رانندگان از جمله سرعت زیاد به عنوان عامل حوادث ترافیکی در کشور یاد می‌شود.

ادامه مطلب


7 ساعت قبل - 65 بازدید

یونسکو یا سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد و یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد خواستار بازگرداندن حق آموزش به دختران، زنان و کودکان در افغانستان شدند. این دو نهاد امروز (یک‌شنبه، ۱۷ عقرب) با نشر گزارشی مشترک اعلام کردند که بیش از نیمی از کودکان در سن مکتب ابتدایی در افغانستان از آموزش رسمی محروم هستند. یونسکو و یونیسف در ادامه هشدار داده‌اند که ادامه محدودیت‌های آموزشی، یک نسل کامل را از فرصت‌های آموزش و پیشرفت محروم خواهد کرد. این دو نهاد تاکید کردند که موانع آموزشی بر روند بازسازی و توسعه آینده افغانستان نیز تاثیر منفی خواهد گذاشت. حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


8 ساعت قبل - 64 بازدید

فرماندهی پولیس در ولایت ننگرهار می‌گوید که مردی در شهر جلال‌آباد، مرکز این ولایت همسرش را در مقابل خانه‌اش، با شلیک گلوله به قتل رسانده است. این فرماندهی نشر اعلامیه‌ای گفته است که این رویداد روز (شنبه، ۱۶ عقرب) در ساحه حوزه سوم از مربوطات شهر جلال‌آباد، مرکز ولایت ننگرهار رخ داده است. در اعلامیه آمده است که این مرد پس از قتل همسرش از محل فرار کرده است. فرماندهی پولیس ولایت ننگرهار تاکید کرد که تلاش برای بازداشت او آغاز شده است. در اعلامیه آمده است که علت و انگیزه این قتل هنوز مشخص نیست. قابل ذکر است که از زمان تسلط دوباره‌ی حکومت سرپرست بر افغانستان، موارد متعددی از قتل زنان از ولایت‌های مختلف کشور گزارش شده است. بیماری‌های روانی، خصومت شخصی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی این قتل‌ها بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.

ادامه مطلب


18 ساعت قبل - 75 بازدید

گاهی تلخ‌ترین لحظه‌های زندگی زمانی آغاز می‌شوند که انسان در خانه‌ی خودش احساس تنهایی می‌کند؛ جایی که باید پناهگاه و مأمن آرامش او باشد، اما به محیطی برای تحمل ترس، تحقیر و رنج تبدیل می‌شود. برای دختری جوان در شهر هرات، خانه دیگر معنای آشنای امنیت و آرامش را ندارد. او در میان دیوارهایی زندگی می‌کند که به‌جای شنیدن دردهایش، بارها شاهد سکوت او در برابر رفتارهای آزاردهنده‌ی اعضای خانواده بوده‌اند. این دختر که روزگاری با امیدهای فراوان به آینده نگاه می‌کرد، اکنون با مجموعه‌ای از مشکلات خانوادگی، فشارهای روحی و محرومیت از آموزش روبه‌رو است. او در خانه‌ی برادرش زندگی می‌کند؛ جایی که انتظار داشت در آن احساس امنیت کند و برای آینده‌ی خود برنامه بریزد، اما به گفته‌ی خودش، رفتارهای نامناسب زن برادر و برخی دیگر از اعضای خانواده، زندگی را برایش دشوار ساخته است. او می‌گوید در بسیاری از روزها ناگزیر بوده است رفتارهایی را تحمل کند که از نظر روحی برایش آزاردهنده بوده‌اند. برخوردهای سرد، بی‌اعتنایی، تحقیر و بدرفتاری باعث شده‌اند احساس کند در خانه‌ای که در آن زندگی می‌کند، جایگاه و ارزش چندانی ندارد. گاهی حتی برای بیان ساده‌ترین خواسته‌هایش نیز با نگرانی روبه‌رو بوده و ترجیح داده است سکوت کند تا مبادا اختلاف‌ها و تنش‌های خانوادگی بیشتر شوند. تحمل چنین شرایطی برای او آسان نبوده است. وقتی انسان در بیرون از خانه با مشکلی روبه‌رو می‌شود، دست‌کم امیدوار است هنگام بازگشت به خانه، کسی را داشته باشد که به حرف‌هایش گوش بدهد و آرامش ازدست‌رفته‌اش را به او بازگرداند؛ اما این دختر حتی در محیط خانه نیز از چنین آرامشی برخوردار نبوده است. او نه‌تنها با مشکلات روزمره‌ی زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کرد، بلکه احساس می‌کرد کسی دردهایش را جدی نمی‌گیرد و برای رهایی از وضعیت دشواری که در آن گرفتار شده است، راه روشنی پیش رویش ندارد. فشارهای روحی و مشکلات خانوادگی به‌تدریج بر وضعیت روانی او تأثیر گذاشتند. روزهایی که باید با امید و انگیزه سپری می‌شدند، برایش به روزهایی سرشار از نگرانی و ناامیدی تبدیل شدند. او بارها با شرایطی روبه‌رو شد که احساس می‌کرد صدایش در میان اعضای خانواده شنیده نمی‌شود و کسی حاضر نیست بدون سرزنش و قضاوت به حرف‌هایش گوش بدهد. سرانجام، شدت این فشارها او را به نقطه‌ای بحرانی رساند؛ جایی که اقدام به خودکشی کرد. او با نوشیدن مواد زهری به زندگی خود پایان دادن را تلاش کرد و وضعیت صحی‌اش به‌اندازه‌ای وخیم شد که برای چندین روز در حالت کما قرار گرفت. در آن روزها، وضعیت او بسیار بحرانی بود و نگرانی‌های جدی درباره‌ی زنده ماندنش وجود داشت. چندین روز بیهوشی، خانواده و اطرافیانش را در شرایط دشواری قرار داد تا این‌که سرانجام، پس از سپری کردن آن روزهای سخت، دوباره به هوش آمد. اما بازگشت او به زندگی به معنای پایان دردها و مشکلاتش نبود. اگرچه از آن وضعیت خطرناک نجات یافت، شرایطی که پیش از آن بر زندگی‌اش سایه انداخته بود، همچنان ادامه داشت. او دوباره با واقعیت زندگی در محیطی روبه‌رو شد که در آن احساس آرامش و حمایت کافی نمی‌کرد. برای دختری که یک بار تا مرز از دست دادن زندگی پیش رفته بود، بازگشت به همان شرایط می‌توانست فشارهای روحی بیشتری به همراه داشته باشد. در کنار مشکلات خانوادگی و رفتارهای آزاردهنده، محرومیت از تحصیل نیز یکی دیگر از زخم‌های عمیق زندگی این دختر است. او دانشجوی سال دوم دانشگاه بود و مانند بسیاری از دختران جوان افغانستان، برای رسیدن به آرزوهایش تلاش می‌کرد. رفتن به دانشگاه برای او تنها به معنای حضور در صنف‌های درسی و کسب نمره نبود؛ بلکه فرصتی بود تا دانش و مهارت بیشتری بیاموزد، آینده‌ی شغلی خود را بسازد و روزی بتواند مستقلانه زندگی کند. او برای ادامه‌ی تحصیل برنامه داشت و امیدوار بود پس از تکمیل دانشگاه، شغل مناسبی پیدا کند و بخشی از مسئولیت‌های زندگی‌اش را خودش به دوش بگیرد. اما با تحولات سیاسی افغانستان و بازگشت طالبان به قدرت، درهای دانشگاه به روی دختران بسته شد و او نیز مانند هزاران دختر دیگر از ادامه‌ی آموزش بازماند. ترک دانشگاه برای او تنها متوقف شدن درس‌ها نبود، بلکه به معنای ازدست دادن بخشی از امیدهایی بود که برای آینده‌ی خود ساخته بود. او در حالی از ادامه‌ی تحصیل محروم شد که هنوز دو سال نخست دانشگاه را با امید و انگیزه سپری می‌کرد و می‌خواست مسیر علمی خود را ادامه دهد. اکنون کتاب‌ها و درس‌هایی که زمانی بخش مهمی از برنامه‌ی روزانه‌اش بودند، دیگر جایگاه گذشته را در زندگی او ندارند. شاید اگر دانشگاه‌ها به روی دختران بسته نمی‌شدند، او می‌توانست با ادامه‌ی تحصیل، بخش بیشتری از توان و انرژی خود را صرف ساختن آینده‌اش کند و برای رسیدن به استقلال تلاش کند. اما اکنون نه‌تنها از این فرصت محروم شده، بلکه در محیط زندگی خود نیز با مشکلاتی روبه‌رو است که توان روحی‌اش را تحت تأثیر قرار داده‌اند. برای او، روزهای بدون دانشگاه و زندگی در خانه‌ای که در آن احساس امنیت نمی‌کند، به چرخه‌ای تکراری و فرساینده تبدیل شده است. صبح‌ها با همان شرایط دشوار آغاز می‌شوند و روزها بدون آن‌که چشم‌انداز روشنی از تغییر وضعیت وجود داشته باشد، سپری می‌شوند. گاهی خاطرات روزهایی که دانشجو بود و برای آینده‌اش برنامه‌ریزی می‌کرد، در ذهنش زنده می‌شوند؛ روزهایی که تصور می‌کرد با تلاش و درس خواندن می‌تواند مسیر متفاوتی برای زندگی خود بسازد. او اکنون بیش از هر زمان دیگری به حمایت و همدلی نیاز دارد. نیاز دارد کسی بدون سرزنش به حرف‌هایش گوش بدهد، شرایطش را درک کند و به او نشان دهد که هنوز فرصت‌هایی برای ادامه‌ی زندگی و ساختن آینده وجود دارد. برخورد خشونت‌آمیز، بی‌اعتنایی و سرزنش کردن افرادی که با چنین فشارهای روحی روبه‌رو هستند، نه‌تنها مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه می‌تواند رنج و آسیب روانی آنان را عمیق‌تر سازد. داستان این دختر از هرات تنها روایت یک فرد نیست، بلکه بازتاب بخشی از دشواری‌هایی است که برخی دختران و زنان در افغانستان با آن روبه‌رو هستند؛ دخترانی که در کنار محرومیت از آموزش و فرصت‌های اجتماعی، گاهی در محیط خانواده نیز از حمایت و امنیت لازم برخوردار نیستند. برای شماری از آنان، مشکلات خانوادگی با محدودیت‌های اجتماعی و نبود فرصت‌های مستقلانه برای زندگی همراه شده و راه رهایی از شرایط دشوار را پیچیده‌تر ساخته است. او یک بار در نتیجه‌ی فشارهای روحی تا مرز از دست دادن زندگی پیش رفت، اما اکنون بیش از هر چیز به فرصتی نیاز دارد تا زندگی خود را دوباره آغاز کند. نجات او نباید تنها به بهبود وضعیت جسمی‌اش محدود بماند؛ بلکه لازم است با حمایت روانی، مراقبت‌های صحی، دور نگه داشتن او از خشونت و فراهم کردن محیطی امن همراه باشد. زنده ماندن پس از یک تجربه‌ی تلخ، پایان مسیر بهبودی نیست؛ بلکه آغاز مرحله‌ای است که در آن فرد به توجه، درک، حمایت و فرصت دوباره نیاز دارد. این دختر هنوز آرزوی ادامه‌ی تحصیل دارد. هنوز می‌خواهد روزی دوباره به دانشگاه برگردد، کتاب‌هایش را باز کند و برای آینده‌ای که زمانی در ذهن خود تصور می‌کرد، تلاش کند. او نمی‌خواهد تمام زندگی‌اش در خاطره‌ی روزهای تلخ و رفتارهای آزاردهنده‌ی دیگران خلاصه شود. هنوز بخشی از وجودش به فردایی بهتر امید دارد؛ فردایی که در آن بتواند برای خودش تصمیم بگیرد و مسیر زندگی‌اش را با اراده و انتخاب خود بسازد. شاید بزرگ‌ترین خواسته‌ی او در این روزها بسیار ساده باشد: زندگی در محیطی که در آن از تحقیر و خشونت خبری نباشد، کسی صدایش را بشنود و بتواند بدون ترس برای آینده‌ی خود تصمیم بگیرد. او از مرگ نجات یافته است، اما برای آن‌که دوباره به زندگی امیدوار شود، به چیزی فراتر از زنده ماندن نیاز دارد؛ به امنیت، محبت، احترام، حمایت و فرصتی برای ادامه دادن. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


20 ساعت قبل - 65 بازدید

بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین گزارش خود درباره وضعیت برابری جنسیتی در جهان هشدار داده است که در سال ۲۰۲۶ میلادی حدود ۴۲۶ میلیون زن و دختر در فقر شدید زندگی می‌کنند. این سازمان با نشر گزارشی تحت عنوان «چشم‌انداز جنسیتی ۲۰۲۶» گفته است که روند دستیابی به برابری جنسیتی با کندی جدی مواجه است، به‌گونه‌ای که با ادامه روند کنونی، تحقق برابری جنسیتی در جهان حدود ۱۷۱ سال زمان خواهد برد. این گزارش وضعیت زنان و دختران را در چارچوب اهداف توسعه پایدار بررسی کرده است. بر بنیاد یافته‌های این گزارش، در سال ۲۰۲۴ میلادی حدود ۹.۹ درصد زنان در مقایسه با ۹.۵ درصد مردان در فقر شدید زندگی می‌کردند. این شکاف به‌ویژه در میان جوانان ۱۵ تا ۳۴ ساله بیشتر است. همچنین گزارش نشان می‌دهد که زنان در ساختارهای قدرت و تصمیم‌گیری حضور محدودی دارند. آنان تنها ۲۷.۴ درصد کرسی‌های پارلمان‌های ملی و ۱۹ درصد وزارتخانه‌های اقتصادی را در اختیار دارند. از مجموع ۱۷۵ رئیس دادگاه عالی در جهان نیز تنها ۳۱ نفر زن هستند. در ادامه آمده است که در حوزه خشونت علیه زنان، یافته‌ها نشان می‌دهد که نزدیک به یک‌سوم زنان جهان در طول زندگی خود خشونت فیزیکی یا جنسی را تجربه کرده‌اند. همچنان در یک سال گذشته، ۳۱۶ میلیون زن قربانی خشونت فیزیکی یا جنسی از سوی شریک زندگی خود شده‌اند. نابرابری در بازار کار نیز همچنان پابرجاست. زنان و دختران به‌طور متوسط ۲.۵ برابر بیشتر از مردان وقت خود را صرف کارهای خانگی و مراقبتی بدون دستمزد می‌کنند. نرخ مشارکت زنان ۲۵ تا ۵۴ ساله در نیروی کار نیز ۶۳.۹ درصد است؛ در حالی که این رقم برای مردان به ۹۲ درصد می‌رسد. همچنین بخش زنان سازمان ملل نسبت به کاهش منابع مالی اختصاص‌یافته به برابری جنسیتی هشدار داده است. بر اساس این گزارش، بودجه سازمان‌های مدافع حقوق زنان ۲۸ درصد کاهش یافته و حمایت مالی از برنامه‌های برابری جنسیتی به پایین‌ترین سطح از سال ۲۰۲۱ رسیده است. این گزارش تاکید می‌کند که هیچ‌یک از شاخص‌های هدف پنجم توسعه پایدار، یعنی برابری جنسیتی، در مسیر تحقق تا سال ۲۰۳۰ قرار ندارد. بخش زنان سازمان ملل در واکنش به این وضعیت خواستار افزایش سرمایه‌گذاری در نظام‌های حمایت اجتماعی، خدمات صحی، آموزش و تقویت نهادهای مدافع حقوق زنان شده است. این درحالی ا‌ست که در افغانستان زنان و دختران با محدودیت‌های گسترده در زمینه آموزش، کار و مشارکت اجتماعی روبرو هستند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 83 بازدید

سازمان «افغان‌ها برای اندیشه‌ی مترقی» در تازه‌ترین مودر اعلام کرده است که زهره وندا به‌ عنوان نماینده‌ی جوانان افغانستان در سازمان ملل متحد برای دوره‌ی ۲۰۲۶ تا ۲۰۲۷ میلادی انتخاب شده است. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که خانم وندا در این جایگاه مسوولیت دارد صدای جوانان افغانستان به ‌ویژه زنان جوان را در سطح بین‌المللی بازتاب دهد. او موظف است که نگرانی‌ها، تجربه‌ها و خواسته‌های آن‌ها را در مجامع جهانی مطرح کند. همچنین ثریا دلیل، وزیر پیشین صحت عامه افغانستان، با اشاره به جوان ‌بودن جمعیت این کشور، بر ضرورت حضور و مشارکت معنادار جوانان در بحث‌های مربوط به آینده‌ی افغانستان، حقوق بشر، برابری جنسیتی، عدالت اجتماعی و توسعه‌ی پایدار تأکید کرده است. خانم دلیل، گفته است که افتخار داشته به‌ عنوان عضو هیئت داوری، در روند نهایی انتخاب نماینده‌ی جوانان افغانستان برای سازمان ملل متحد در دوره‌ی ۲۰۲۶ تا ۲۰۲۷ سهم بگیرد. وی انتخاب زهره وندا را از میان چهار نامزد نهایی برای این مسوولیت تبریک گفته و برای او در مسیر رساندن صدای جوانان افغانستان به سازمان ملل متحد، استقامت، موفقیت و اثربخشی آرزو کرده است. زهره وندا پژوهش‌گر و فعال حقوق پناهندگان و امور بشردوستانه‌ی افغانستان است. او کارمند پیشین سازمان ملل متحد، خبرنگار پیشین و عضو پیشین پارلمان جوانان افغانستان بوده و در زمینه‌ی حمایت از پناهندگان و مشارکت اجتماعی جوانان فعالیت کرده است.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 88 بازدید

شبکه‌ تحلیل‌گران افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که حضور زنان و دختران در اداره‌های ملکی در این کشور به طور چشم‌گیری کاهش یافته است. این نهاد با نشر گزارشی گفته است که حضور زنان و دختران در اداره‌های خدمات ملکی از ۲۶ درصد در ۲۰۲۰ میلادی به ۱۶ درصد در ۲۰۲۶ میلادی کاهش یافته است. در گزارش آمده است که کاهش زنان از اداره‌‌های خدمات ملکی بخشی از تلاش‌ها برای حذف کارمندان زن از اداره‌‍‌های حکومتی است. شبکه‌‌ی تحلیل‌گران افغانستان تاکید کرد که اکنون ده‌ها هزار زن در اداره‌های خدمات ملکی وجود دارند که بیشتر آن‌ها به عنوان آموزگار در مکتب‌‌های ابتداییه کار می‌کنند. همچنین یکی از زنانی که کار خود را از دست داده است، به شبکه‌ی تحلیل‌گران افغانستان گفته است: «گاهی احساس می‌کنم انسانی کاملاً بی‌فایده استم که هیچ سودی برای خانواده، فرزندان یا جامعه‌ام ندارم.» در بخشی از گزارش آمده است که زنان حاضر در نهادها دولتی و غیردولتی نیز با کاهش معاش و تنزل رتبه مواجه بوده‌اند؛ وضعیتی که به لحاظ مالی و روانی تجربه‌ای بسیار آسیب‌زا برای این زنان است.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 58 بازدید

ملیسا فلمینگ، معاون دبیرکل سازمان ملل در امور ارتباطات جهانی، خواهان اقدام فوری در حمایت از آموزش دختران در افغانستان شده است. این مقام سازمان ملل با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بیش از نیمی از کودکان در سن مکتب ابتدایی دور از آموزش رسمی قرار گرفته‌اند. وی در ادامه تاکید کرده است که همین اکنون ۲.۶ میلیون دختر از صنف هفتم به بعد از تحصیل محروم شدند. فلمینگ با اشاره به وضعیت آموزش دختران در افغانستان، هشدار داده که بدون اقدام فوری، یک نسل کامل از قافله عقب خواهد ماند. معاون دبیرکل سازمان ملل گفته است: «افغانستان: بیش از نیمی از کودکان در سن مکتب ابتدایی همچنان خارج از آموزش رسمی باقی مانده‌اند، به طوری که ۲.۶ میلیون دختر از صنف هفتم به بعد از تحصیل محروم شدند.» قابل ذکر است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 75 بازدید

مسوولان محلی از ولایت کنر می‌گویند که در پی وقوع آتش‌سوزی در یک خانه در ولسوالی چپه‌دره این ولایت، یک کودک جان باخته است و دو اتاق خانه سوخته است. نورگل ابوبکر، فرمانده پولیس در ولسوالی چپه‌دره، گفته است که این رویداد پس از چاشت روز (جمعه، ۱۵ عقرب) در منطقه «کندی خارا» این ولسوالی رخ داده است. وی در ادامه تاکید کرده است که این آتش‌سوزی به دلیل شارتی برق رخ داده است. او تصریح کرد که این رویداد علاوه بر تلفات جانی، خسارات مالی نیز به صاحب خانه وارد کرده است. نورگل ابوبکر افزوده است که مسوولان محلی با همکاری باشندگان منطقه، از گسترش آتش‌سوزی جلوگیری کرده‌اند. چپه‌دره یکی از ولسوالی‌های دورافتاده کنر است که به برق دولتی دسترسی ندارد.

ادامه مطلب