برچسب: رسانه گوهرشاد

7 ساعت قبل - 52 بازدید

تاج‌الدین اویوالی، نماینده یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در افغانستان، در تازه‌ترین مورد از تشدید بحران آب در کشور هشدار داده است. آقای اویوالی امروز (شنبه، ۲ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که تغییرات اقلیمی، افزایش تقاضا، کمبود بودجه و زیرساخت‌ها، برداشت بیش از حد از منابع آب و مدیریت ناکارآمد این منابع، از عوامل تشدید این بحران هستند. وی در ادامه تاکید کرده است که کودکان و جوامع در افغانستان از پیامدهای بحران آب آسیب می‌بینند. همچنین او از کشورهای عضو، کمک‌کنند‌گان و نهادهای مالی بین‌المللی که در نشست توجیهی یونیسف درباره بحران آب افغانستان شرکت کرده‌اند، سپاس‌گزاری کرده است. گزارش‌های یونیسف و دیگر نهادهای سازمان ملل متحد نشان می‌دهد که خشکسالی، کاهش منابع آبی، تغییرات اقلیمی و ضعف زیرساخت‌های آبرسانی، دسترسی مردم افغانستان به آب آشامیدنی سالم را دشوارتر کرده است. در گزارش آمده است که این بحران افزون بر زندگی روزمره و کشاورزی، سلامت، تغذیه و آموزش کودکان را نیز تهدید می‌کند. بر اساس گزارش سازمان ملل متحد که در ماه جون منتشر شد، بیش از نیمی از جمعیت افغانستان با خشکسالی و کمبود آب روبه‌رو هستند. کاهش درازمدت بارندگی، به‌ویژه در مناطق کشاورزی، به محصولات زراعتی آسیب زده و درآمد خانواده‌هایی را که به کشاورزی وابسته‌اند، کاهش داده است. سازمان ملل متحد گفته بود که خشکسالی سال ۲۰۲۵ ولایت‌های شمالی، شمال‌غربی و شمال‌شرقی افغانستان را تحت تأثیر قرار داده و به زمین‌های کشاورزی، چراگاه‌ها و منابع آب زیرزمینی آسیب رسانده است. کاهش محصولات زراعتی و کمبود آب و علوفه برای دام‌ها نیز مشکلات اقتصادی خانواده‌های وابسته به کشاورزی و دامداری را افزایش داده است. بحران آب در سال‌های اخیر به یکی از چالش‌های جدی در افغانستان تبدیل شده و دست‌رسی مردم به منابع آب را دشوارتر کرده است.

ادامه مطلب


8 ساعت قبل - 70 بازدید

نصیراحمد فایق، سرپرست نمایندگی دایمی افغانستان در سازمان ملل متحد می‌گوید که هیچ دین و فرهنگی، تبعیض، آزار و اذیت یا محروم‌ کردن زنان و دختران از آموزش و حضور در زندگی عمومی را توجیه نمی‌کند. آقای فایق امروز (شنبه، ۲ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس به‌مناسبت «روز ملل متحد» و هشتادویکمین سالروز تأسیس سازمان ملل متحد نوشته است که از استفاده ابزاری از تفسیرهای دینی برای توجیه تبعیض نظام‌مند علیه زنان و دختران، از جمله محرومیت آنان از آموزش، اشتغال و حضور در زندگی عمومی، نگران‌کننده است. وی در ادامه تاکید کرده است: «سیاست‌های تبعیض‌آمیز نباید با اسلام یا فرهنگ افغانستان یکسان دانسته شود. انکار حقوق اساسی مردم، در تضاد آشکار با اصول اسلامی قرار دارد.» سرپرست نمایندگی دایمی افغانستان در سازمان ملل افزوده است که آزادی دین و اندیشه در افغانستان با محدودیت‌های جدی و فزاینده روبرو است. همچنین وی در بخشی از پیامش افزوده است که جامعه شیعه و هزاره‌ و اسماعیلیان افغانستان همچنان با تبعیض، محدودیت در انجام مناسک دینی و تهدیدهای امنیتی مواجه‌ هستند. او افزوده است: «حکومت سرپرست با وضع محدودیت بر مراسم مذهبی، مداخله در امور نهادهای دینی و تحمیل عقیده خود بر دیگران، تنوع دیرینه دینی و فرهنگی افغانستان را تضعیف کرده‌اند.» وی تصریح کرد دکه سازمان ملل متحد در دوره‌های توسعه، آواره‌گی و بحران نیز در کنار مردم افغانستان بوده است. فایق تاکید کرده است که تقویت این همکاری‌ها و تلاش برای ایجاد افغانستانی صلح‌آمیز و فراگیر، از اولویت‌های سازمان ملل متحد است. او همچنان بر پای‌بندی افغانستان به تعهدات بین‌المللی و برقراری روابط صلح‌آمیز با کشورهای همسایه تاکید کرده است. این در حالی است که از پنج سال به این طرف، زنان و دختران در افغانستان با محدودیت‌های گسترده آموزشی، تحصیلی و شغلی روبرو شده‌اند و از بسیاری از حقوق و فرصت‌های اجتماعی محروم شده‌اند.

ادامه مطلب


9 ساعت قبل - 71 بازدید

رباب فاطمه، رییس دفتر یوناما یا هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان در نخستین پیام رسمی خود از کابل گفت که ظرفیت و آرزوهای مردم افغانستان بزرگ‌تر از چالش‌های پیش روی این کشور است. رباب فاطمه هفته‌ی گذشته وارد کابل شد و امروز (شنبه، ۲ عقرب) پیام تصویری را به‌مناسبت «روز ملل متحد» و هشتادویکمین سالروز تأسیس سازمان ملل متحد، منتشر کرده و چالش‌های پیش روی افغانستان چشم‌گیر عنوان کرد. وی در ادامه تاکید کرد که سازمان ملل متحد به حمایت از مردم افغانستان متعهد است و برای حفظ کرامت انسانی، فراهم‌سازی فرصت‌های بهتر و بهبود زندگی همه‌ی شهروندان افغانستان تلاش می‌کند. رباب فاطمه افزوده است که مسوولیت‌هایش در افغانستان را با احترام عمیق به مردم و فرهنگ این کشور پذیرفته و متعهد است که به سخنان مردم گوش دهد و با مردم تعامل داشته باشد. رییس یوناما اطمینان داده است که ملل متحد همچنان «شریک متعهد» باقی خواهد ماند تا مردم افغانستان آینده‌ی خود را رقم بزنند. او تصریح کرد که آینده افغانستان به مردم این کشور تعلق دارد و ملل متحد همچنان شریکی متعهد باقی خواهد ماند تا مردم افغانستان آینده خود را رقم بزنند. افغانستان در سال ۱۹۴۶، یک سال پس از تأسیس ملل متحد به این سازمان پیوست. آنتونیو گوترش، دبیرکل ملل متحد با نشر پیامی به‌مناسبت هشتادویکمین سالروز تأسیس این سازمان گفته است که جهان امروز، بیش از هر زمان دیگری، به سازمان ملل متحد نیاز دارد. وی با تاکید بر اصول اساسی سازمان ملل متحد گفته است که برای تحقق آرمان‌های مشترک، کشورها گفت‌وگو را به‌ جای تفرقه، همکاری را به‌ جای تقابل و همبستگی را به‌ جای ترس، انتخاب و تقویت کنند.

ادامه مطلب


11 ساعت قبل - 72 بازدید

زرقا یفتلی، فعال حقوق زنان و آموزش دختران، برنده نخستین دور جایزه «یک آینده ممکن» موسسه «نیشن سول» در بخش حمایت و پشتیبانی شده است. موسسه نیشن سول با نشر اعلامیه‌ای گفته است که برند‌گان این جایزه از طریق یک فرآیند گزینشی که توسط مشاوران و مربیان متخصص با مشارکت‌های شخصی غنی در تاثیرگذاری اجتماعی، تهیه و تایید شده است، معرفی و تایید شدند. در اعلامیه آمده است که در این دور جایزه «یک آینده ممکن» از ۱۲ تن در ۱۰ بخش به خاطر مشارکت‌شان در رهبری، خلاقیت، حمایت و تاثیر اجتماعی تقدیر شده است. همچنین زرقا یفتلی گفته است که این افتخار ادای احترامی به شجاعت و تاب‌آوری زنان و دختران افغانستان است که با وجود چالش‌های عمیق، همچنان به حمایت از حقوق، کرامت، آزادی و آموزش خود ادامه می‌دهند. خانم یفتلی این جایزه را به زنان  و دختران افغانستان تقدیم کرده است. او تاکید کرد که زنان و دختران افغانستان الهام‌بخش تعهد مداومش به عدالت، برابری و آینده‌ای است که در آن هر زن و دختری بتواند یاد بگیرد، رشد کند و زند‌گی خود را شکل بدهد. در حالی این فعال حقوق زنان برنده جایزه یک آینده ممکن می‌شود که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


21 ساعت قبل - 54 بازدید

مسوولان محلی از ولایت فاریاب می‌گویند که در پی واژگونی یک موتر حامل مهمانان محفل عروسی در ولایت فاریاب، ۲۴ زن و کودک زخمی شدند. عبدالله مرادی، سخنگوی فرماندهی پولیس فاریاب می‌گوید این حادثه روز (جمعه، اول عقرب) در منطقه‌ی «کته‌ریش» از مربوطات ولسوالی خیبر رخ داده است. او تاکید کرد که در این حادثه، یک موتر نوع «فلان‌کوچ» از جاده منحرف و واژگون شده است که در نتیجه، ۲۴ زن و کودک زخمی شدند. وی افزوده است که این رویداد تلفات جانی در پی نداشته است و تمامی زخمیان برای تداوی به شفاخانه‌ ولایتی فاریاب منتقل شده‌اند. به گفته‌ی عبدالله مرادی، سرنشینان این موتر به سوی روستای «ایستال» ولسوالی خیبر به سمت یک محفل عروسی در حرکت بوده‌اند. مرادی علت وقوع این حادثه را خرابی جاده و بی‌احتیاطی راننده عنوان کرده است. همزمان یک حادثه‌ی ترافیکی دیگر در مرکز ولایت غزنی رخ داده و نُه زخمی بر جای گذاشته است. علت وقوع این رویداد نیز بی‌احتیاطی رانندگان گفته شده است.

ادامه مطلب


21 ساعت قبل - 70 بازدید

مریم رحمتی، گزارشگر شبکه «افغانستان اینترنشنال» در تازه‌ترین مورد از سوی انجمن خبرنگاران سازمان ملل متحد برنده جایزه برنز «یادبود ریکاردو اورتگا» در سال ۲۰۲۶ میلادی معرفی شد. افغانستان اینترنشنال امروز (جمعه، ۳۰ میزان) گزارش داده استکه این جایزه در بخش «جایزه یادبود ریکاردو اورتگا»، به پاس فعالیت‌های برجسته خبرنگاری در پوشش تلویزیونی و رادیویی رویدادهای مرتبط با سازمان ملل متحد، به رحمتی اهدا شده است. «جایزه یادبود ریکاردو اورتگا» همه ساله به پاس فعالیت‌های برجسته‌ی خبرنگاری در پوشش تلویزیونی و رادیویی رویدادهای مرتبط با سازمان ملل متحد اهدا می‌شود. در بخش «یادبود ریکاردو اورتگا»، کاتسیارینا ابرومچیک از مرکز حقوق بشر بلاروس برنده جایزه طلا و فیلیپه کوآلیو از یک شبکه تلویزیونی برازیلی برنده جایزه نقره و مریم رحمتی از شبکه افغانستان اینترنشنال برنده جایزه برنز معرفی شده‌‌اند. مریم رحمتی درباره‌ی این جایزه گفته است که او همواره کوشیده است در گزارش‌هایش «صدای زنان، قربانیان نقض حقوق بشر و واکنش‌های جامعه جهانی و سازمان ملل متحد به تحولات افغانستان و ایران» را بازتاب دهد. مریم رحمتی افزون بر پوشش رویدادهای مرتبط با سازمان ملل متحد، به‌گونه مستمر اعتراض‌های مردمی، موارد نقض حقوق بشر در افغانستان و ایران و محدودیت‌ها و سرکوب حقوق زنان در این دو کشور را گزارش کرده است. مریم رحمتی نخستین خبرنگار افغانستان است که جایزه انجمن خبرنگاران سازمان ملل متحد را به دست می‌آورد. قرار است جوایز سال ملل متحد در سوم دسامبر در مقر این سازمان در نیویورک به ۱۲ برنده‌ امسال اهدا شود. آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد نیز در مراسم اهدای جوایز شرکت خواهد کرد.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 49 بازدید

یونسکو یا سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد و یونیسف اعلام کردند که در هر سال آموزشی نزدیک به ۳۹۷ هزار دختر در افغانستان به دلیل محدودیت‌ها از آموزش بازمی‌مانند. این دو سازمان با نشر گزارشی مشترک گفته‌اند که برآوردها نشان می‌دهد در مجموع نزدیک دو میلیون و ۶۰۰ هزار دختر در افغانستان از آموزش متوسطه محروم شدند. در گزارش مشترک این دو نهاد با عنوان «وضعیت آموزش در افغانستان در سال ۲۰۲۶»، آمده است که ممنوعیت آموزش دختران پس از بازگشت حکومت فعلی به قدرت در آگست ۲۰۲۱، فرصت‌های آموزشی میلیون‌ها دختر را محدود کرده و دسترسی آن‌ها به آموزش متوسطه و تحصیلات عالی را با مانع روبرو کرده است. بر بنیاد این گزارش، شمار دانش‌جویان دختر در دانشگاه‌های افغانستان که در سال ۲۰۱۹ نزدیک به ۱۱۹ هزار بود، تا سال ۲۰۲۲ به نزدیک ۸۹ هزار نفر کاهش یافت و از سال ۲۰۲۴ به این‌ سو به صفر رسیده است. همچنین یونسکو و یونیسف هشدار داده‌اند که ادامه‌ی محرومیت زنان از تحصیلات عالی، افزون بر پیامدهای اجتماعی، زیان اقتصادی چشم‌گیری نیز به هم‌راه خواهد داشت. بر اساس برآورد این دو نهاد، اگر این وضعیت ادامه یابد، خسارت اقتصادی ناشی از تعلیق دست‌رسی زنان به تحصیلات عالی تا پایان ۲۰۶۶ ممکن است به حدود ۹.۶ میلیارد دالر امریکایی برسد. گزارش این دو سازمان از کاهش حضور زنان در کادر علمی دانشگاه‌ها خبر می‌دهد. در ادامه آمده است که شمار آموزگاران و اعضای کادر علمی زن از دو هزار و ۶۰۰ تن در ۲۰۱۹، به کمی بیش از ۱۰۰ تن در ۲۰۲۵ کاهش یافته است. در بخش دیگری از گزارش آمده است که ۵۳ درصد کودکان در سن آموزش ابتدایی به آموزش رسمی دسترسی ندارند و ۹۳ درصد کودکان در پایان دوره‌ی ابتدایی، نمی‌توانند متنی ساده و متناسب با سن خود را بخوانند. یونسکو و یونیسف کم‌بود آموزگاران آموزش‌دیده‌به‌ ویژه آموزگاران زن، کم‌بود مواد درسی و کاهش سرمایه‌گذاری را از دیگر عامل‌های بحران آموزشی در افغانستان دانسته‌اند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 66 بازدید

هر بار که صدای چرخ خیاطی در اتاق کوچک خانه بلند می‌شود، خاطرات روزهایی در ذهنش زنده می‌شوند که به‌جای نشستن پشت چرخ خیاطی، میکروفون به دست می‌گرفت، به میان مردم می‌رفت و از دردها، امیدها و مشکلات آنان گزارش تهیه می‌کرد. روزهایی که باور داشت، با وجود دشواری‌های خبرنگاری در افغانستان، می‌تواند با تلاش و پشتکار به کارش ادامه دهد و صدای کسانی باشد که کمتر فرصت شنیده‌شدن دارند. اکنون اما، در ولایت غزنی، زندگی او مسیر دیگری پیدا کرده است؛ مسیری که نه از روی علاقه، بلکه از سر ناچاری انتخاب کرده تا خانواده‌اش را از گرسنگی و تنگ‌دستی نجات دهد. او دختری است که مدتی با یکی از رسانه‌های محلی در ولایت غزنی کار می‌کرد. خبرنگاری برایش تنها یک وظیفه یا راهی برای دریافت معاش نبود؛ بلکه بخشی از هویت و رؤیای زندگی‌اش به شمار می‌رفت. از همان روزهای نخست کار، هنگامی که برای تهیه گزارش از مشکلات مردم بیرون می‌رفت، احساس می‌کرد حرفه‌اش معنایی فراتر از یک شغل دارد. با خانواده‌هایی گفت‌وگو می‌کرد که با فقر دست‌وپنجه نرم می‌کردند، از زنانی گزارش تهیه می‌کرد که با دشواری‌های فراوان روبه‌رو بودند و روایت کسانی را ثبت می‌کرد که صدایشان کمتر به گوش دیگران می‌رسید. گاهی برای تهیه یک گزارش، ساعت‌ها در رفت‌وآمد بود و گاهی ناچار می‌شد با دشواری‌های مسیر، کمبود امکانات و نگرانی‌های امنیتی کنار بیاید. با این همه، هنگامی که گزارشش نشر می‌شد و می‌دید مشکلات یک خانواده یا صدای زنی در رسانه بازتاب یافته است، احساس می‌کرد تلاش‌هایش بی‌نتیجه نمانده‌اند. معاش خبرنگاری‌اش شاید چندان زیاد نبود، اما برای خانواده‌ای که به درآمد او نیاز داشت، اهمیت فراوانی داشت. او باور داشت که با ادامه کار می‌تواند هم به خانواده‌اش کمک کند و هم جایگاه خود را در حرفه‌ای که دوستش دارد، محکم‌تر سازد. برای آینده‌اش برنامه‌هایی داشت؛ می‌خواست تجربه بیشتری به دست بیاورد، گزارش‌های گسترده‌تری تهیه کند و روزی بتواند درباره مشکلات زنان و دختران افغانستان، به‌ویژه کسانی که در شرایط دشوار زندگی می‌کنند، بیشتر بنویسد. اما زندگی همیشه مطابق برنامه‌های انسان پیش نمی‌رود؛ به‌خصوص در کشوری که تغییرات سیاسی و محدودیت‌های اجتماعی می‌توانند در زمانی کوتاه مسیر زندگی افراد را دگرگون کنند. با افزایش محدودیت‌ها بر فعالیت رسانه‌ها و دشوارترشدن کار خبرنگاران، فضای کاری او نیز روزبه‌روز تنگ‌تر شد. رسانه‌ای که در آن کار می‌کرد، با مشکلات جدی روبه‌رو شد و سرانجام فعالیتش متوقف گردید. با بسته‌شدن رسانه، او نیز شغلش را از دست داد. دیگر خبری از رفتن به دفتر، تهیه گزارش، گفت‌وگو با مردم و آماده‌کردن خبر برای نشر نبود. وسایلی که زمانی ابزار کارش بودند، کم‌کم در گوشه‌ای ماندند و روزهایی که با امید به آینده آغاز می‌شدند، جای خود را به نگرانی درباره فردایی نامعلوم دادند. در آغاز تصور می‌کرد این وضعیت موقتی باشد و بتواند دوباره به خبرنگاری برگردد. گاهی به این فکر می‌کرد که شاید رسانه دیگری دروازه‌هایش را به روی او باز کند یا فرصتی فراهم شود تا بار دیگر به حرفه‌اش ادامه دهد. اما با گذشت زمان، انتظار به بخشی از زندگی روزمره‌اش تبدیل شد؛ انتظاری که نه درآمدی برایش داشت و نه می‌توانست نیازهای خانواده‌اش را برآورده کند. مشکل اصلی تنها بیکاری او نبود. خانواده‌اش برای تأمین هزینه‌های روزانه به درآمد نیاز داشت و با ازدست‌رفتن معاش او، فشار اقتصادی بیشتر شد. هزینه مواد غذایی، کرایه خانه، لباس و دیگر نیازهای ضروری همچنان پابرجا بودند، اما منبع درآمدش از میان رفته بود. در چنین شرایطی، علاقه به خبرنگاری نمی‌توانست جای نان سفره را بگیرد و آرزوهایش نیز توان پرداخت هزینه‌های زندگی را نداشتند. او ناچار شد برای یافتن راهی دیگر جهت کسب درآمد تلاش کند. این تصمیم در ظاهر ساده به نظر می‌رسید، اما برای دختری که بخش مهمی از زندگی‌اش را با خبرنگاری و روایت‌کردن داستان دیگران سپری کرده بود، آسان نبود. سرانجام به خیاطی روی آورد؛ کاری که می‌توانست در خانه انجام دهد و از طریق آن، هرچند اندک، درآمدی به دست بیاورد. او خیاطی را نه از آن رو انتخاب کرد که رؤیای خبرنگاری را فراموش کرده بود، بلکه به این دلیل که زندگی از او پاسخی فوری می‌خواست. وقتی خانواده به نان نیاز دارد، هزینه‌های روزانه منتظر نمی‌مانند و هیچ تضمینی برای بازگشت به شغل پیشین وجود ندارد، انسان گاهی ناچار می‌شود میان علاقه و نیاز، راهی را برگزیند که خانواده‌اش را از دشواری بیشتری نجات دهد. اکنون بخش زیادی از روزهای او در کنار چرخ خیاطی می‌گذرد. پارچه‌ها را اندازه می‌کند، برش می‌زند، لباس‌ها را می‌دوزد و سفارش‌هایی را که به دستش می‌رسند، با دقت آماده می‌سازد. درآمدش به تعداد سفارش‌ها و توانایی مشتریان در پرداخت هزینه دوخت بستگی دارد. بعضی روزها کار بیشتر است و می‌تواند پولی برای نیازهای خانه کنار بگذارد؛ روزهای دیگر اما، سفارش چندانی ندارد و نگرانی‌های مالی دوباره بر زندگی‌اش سایه می‌اندازند. با وجود این دشواری‌ها، او می‌کوشد شکایت از زندگی را به عادت روزانه‌اش تبدیل نکند. می‌داند که خانواده‌اش به او چشم دوخته‌اند و همین احساس مسئولیت باعث می‌شود به کارش ادامه دهد. هر لباسی که می‌دوزد، برایش تنها یک سفارش نیست؛ بخشی از تلاش او برای حفظ زندگی خانواده‌اش است. با درآمد خیاطی می‌کوشد سهم خود را در تأمین نیازهای خانه ادا کند، هرچند این درآمد همیشه برای پاسخ‌گویی به تمام هزینه‌ها کافی نیست. با این همه، آنچه بیش از خستگی کار آزارش می‌دهد، فاصله‌ای است که میان زندگی امروز و آرزوهای گذشته‌اش ایجاد شده است. او هنوز خبرنگاری را دوست دارد. هنوز هم وقتی خبری درباره وضعیت زنان، بسته‌شدن رسانه‌ها یا مشکلات مردم می‌شنود، ذهنش به روزهایی برمی‌گردد که خودش در میان مردم حضور داشت و تلاش می‌کرد واقعیت‌های زندگی آنان را ثبت کند. گاهی هنگام کار به گزارش‌هایی فکر می‌کند که می‌توانست تهیه کند؛ به زنانی که می‌توانست با آنان گفت‌وگو کند و به داستان‌هایی که هنوز ناگفته باقی مانده‌اند. او می‌داند که خیاطی شغلی ارزشمند است و با کار خود می‌تواند به خانواده‌اش کمک کند، اما دردش این است که فرصت ادامه حرفه‌ای را که برای آن زحمت کشیده بود، از دست داده است. برای او، بسته‌شدن رسانه تنها به معنای ازدست‌دادن یک شغل نبود؛ بلکه به معنای دورماندن از فضایی بود که در آن احساس می‌کرد می‌تواند توانایی‌هایش را به کار بگیرد و در جامعه نقش داشته باشد. سال‌هایی که می‌توانست صرف آموختن، کسب تجربه و پیشرفت در خبرنگاری کند، اکنون با نگرانی‌های معیشتی، تلاش برای یافتن مشتری و تأمین هزینه‌های خانه سپری می‌شوند. وضعیت او بازتاب بخشی از دشواری‌هایی است که شماری از زنان خبرنگار در افغانستان پس از محدودشدن فعالیت‌های رسانه‌ای با آن روبه‌رو شده‌اند. زنانی که در شرایط دشوار وارد حرفه خبرنگاری شدند، تجربه اندوختند و برای رساندن صدای مردم تلاش کردند، اما ازدست‌دادن فرصت‌های کاری آنان را وادار کرده است برای تأمین زندگی به مشاغل دیگری روی بیاورند. برای برخی، این تغییر راهی برای ادامه زندگی است؛ اما برای بسیاری، با ازدست‌رفتن فرصت رشد حرفه‌ای و دورشدن از علاقه‌هایشان همراه بوده است. در جامعه‌ای که فرصت‌های شغلی برای زنان محدود است، ازدست‌دادن یک شغل می‌تواند پیامدهایی فراتر از مشکلات اقتصادی داشته باشد. زنی که شغلش را از دست می‌دهد، ممکن است برای یافتن کار تازه با موانع بیشتری روبه‌رو شود و ماه‌ها یا حتی سال‌ها نتواند به حرفه خود بازگردد. برای یک خبرنگار زن، این دشواری زمانی بیشتر می‌شود که فرصت‌های کاری در رسانه‌ها کاهش یابد و امکان فعالیت حرفه‌ای نیز با محدودیت روبه‌رو باشد. با این حال، دختر خبرنگار غزنی هنوز تمام امیدش را کنار نگذاشته است. او چرخ خیاطی‌اش را به کار می‌اندازد، سفارش‌هایش را انجام می‌دهد و برای خانواده‌اش تلاش می‌کند؛ اما در گوشه ذهنش، هنوز جایی برای خبرنگاری باقی مانده است. امیدوار است روزی شرایط تغییر کند و بتواند دوباره به رسانه برگردد، گزارش بنویسد و با مردم گفت‌وگو کند. شاید بار دیگر فرصتی پیدا شود تا تجربه‌هایی را که به دست آورده است، در خدمت آگاهی‌رسانی قرار دهد. تا آن روز، زندگی او میان دو جهان می‌گذرد؛ جهانی که در آن خبرنگار بود و با قلم و میکروفون از واقعیت‌های جامعه سخن می‌گفت، و جهانی که اکنون در آن با نخ و سوزن برای تأمین نیازهای خانواده تلاش می‌کند. در جهان نخست، روایت زندگی دیگران را ثبت می‌کرد و در جهان امروز، با هر بخیه می‌کوشد بخشی از دشواری‌های زندگی خودش را پشت سر بگذارد. او هنوز کار می‌کند، هنوز مسئولیت خانواده‌اش را بر دوش دارد و هنوز می‌خواهد زندگی را ادامه دهد. اما پشت صدای چرخ خیاطی، آرزوی خبرنگاری زنده است؛ آرزوی دختری که نمی‌خواست حرفه‌اش را ترک کند، اما شرایط او را به مسیری دیگر کشاند. داستان او تنها روایت تغییر شغل یک دختر نیست؛ روایت انسانی است که میان علاقه و مسئولیت خانوادگی، ناچار شده است مسئولیت را در اولویت قرار دهد. او با خیاطی تلاش می‌کند نگذارد سفره خانواده‌اش خالی بماند، اما همچنان امید دارد روزی به کاری بازگردد که برایش معنا، انگیزه و احساس اثرگذاری داشت. برای او، چرخ خیاطی وسیله‌ای برای ادامه زندگی است؛ اما خبرنگاری هنوز رؤیایی است که نمی‌خواهد از دست بدهد. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 روز قبل - 67 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که میلیون‌ها کودک در افغانستان با خطرات ناشی از تغییرات اقلیمی روبرو هستند. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که افغانستان از نظر آسیب‌پذیری کودکان در برابر تغییرات اقلیمی، در صدر کشورهای جنوب آسیا قرار دارد. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرد که میلیون‌ها کودک در افغانستان همزمان در معرض دست‌کم سه خطر اقلیمی، از جمله خشک‌سالی، سیلاب و موج‌های گرما قرار دارند. آتش‌سوزی و توفان‌های شن و گردوغبار نیز از دیگر خطرهایی‌اند که کودکان را تهدید می‌کنند. یونیسف افزوده است که این رویدادها دسترسی کودکان به خدمات اساسی، از جمله آب آشامیدنی سالم، خدمات بهداشتی و امکانات حفظ‌الصحه را مختل می‌کنند. تاج‌الدین اویوالی، نماینده یونیسف در افغانستان، گفته است که دسترسی به آب سالم یکی از فوری‌ترین راه‌ها برای محافظت از سلامت، کرامت و آینده کودکان در برابر بحران اقلیمی است. نهادهای مختلف سازمان ملل در سال ۲۰۲۵ میلادی هشدار داده بودند که افغانستان شدیدترین خشک‌سالی را تجربه خواهد کرد. این در حالی است که افغانستان چند سال است که خشک‌سالی دوام‌دار را تجربه می‌کند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 69 بازدید

سازمان همکاری اسلامی (OIC)، در نشست گروه هماهنگی افغانستان در دوحه، بر ادامه حمایت از آموزش دختران و زنان و ارایه کمک‌های بشردوستانه و اقتصادی به این کشور تاکید کرده است. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که مبارزه با تروریسم، تغذیه و امنیت غذایی از اولویت‌های آن در افغانستان است. سازمان همکاری اسلامی بر همکاری با سازمان ملل متحد، بانک جهانی و اتحادیه اروپا برای حمایت از افغانستان تاکید کرده است. این سازمان گفته است که همکاری این نهادها برای هماهنگی و تداوم کمک‌های بشردوستانه و اقتصادی به مردم افغانستان ضروری است. این در حالی است که پس از تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان، محدودیت‌های آموزشی و شغلی زنان و دختران به یکی از موضوعات مهم در گفتگوهای بین‌المللی تبدیل شده است. همچنین مردم افغانستان با نیازهای گسترده بشردوستانه و مشکلات اقتصادی روبه‌رو هستند و نهادهای بین‌المللی بر ادامه کمک‌رسانی به آنان تاکید می‌کنند.

ادامه مطلب