برچسب: رسانه گوهرشاد

3 ساعت قبل - 17 بازدید

جان آیلیف، ریس برنامه‌ جهانی غذا در افغانستان در تازه‌ترین مورد هشدار داده است که در ماه‌های آینده، ۱۹ میلیون تن یعنی نزدیک به ۴۰ درصد جمعیت این کشور، با گرسنگی شدید روبرو خواهند شد. آقای آیلیف در گفتگو با خبرگزاری اسوشیتدپرس گفته است که شمار افرادی که از گرسنگی رنج می‌برند، بیش از هر زمان دیگری شده است. او تاکید کرده است که سوءتغذیه‌ی شدید که در صورت درمان‌نشدن می‌تواند به مرگ منجر شود، به‌ گونه نگران‌کننده‌ای در افغانستان در حال افزایش است. او تصریح کرد که در سال پیش رو نزدیک به پنج میلیون و ۳۰۰ هزار زن و کودک در افغانستان به درمان سوءتغذیه‌ی شدید نیاز خواهند داشت؛ رقمی که یک میلیون و ۳۰۰ هزار بیشتر از ۲۰۲۲ است. بر بنیاد گزارش اسوشیتدپرس، بخش سوءتغذیه شفاخانه‌ی صحن طفل اندرا گاندی، یکی از مرکزهای اصلی درمان کودکان در افغانستان، با همه ظرفیت فعالیت می‌کند و هر ۲۰ تخت آن پر است. جان آیلیف تأکید کرده است که کودکان بیشترین آسیب را از کم‌بود مواد غذایی می‌بینند؛ زیرا بدن آن‌ها هنوز در حال رشد است و به مواد مغذی بیش‌تری نیاز دارد. برنامه جهانی غذا هشدار داد که کم‌بود غذا می‌تواند آن‌ها را در معرض سوءتغذیه شدید و خطر مرگ قرار دهد. این وضعیت در حالی ادامه دارد که اقتصاد افغانستان پس از خروج نیروهای ائتلاف به رهبری ایالات متحده و بازگشت حکومت سرپرست به قدرت در سال ۲۰۲۱ میلادی، با بحران‌های جدی روبرو شده است.

ادامه مطلب


3 ساعت قبل - 43 بازدید

روزهایی بود که مریم آرزو می‌کرد کاش برای چند ساعت هم که شده، هیچ‌کس از او چیزی نخواهد؛ نه صاحب‌خانه کرایه‌اش را مطالبه کند، نه مادرش برای خرید دوا نگران باشد، نه خواهرانش از نیازهای مکتب سخن بگویند و نه کسی از او بپرسد که فردا چگونه زندگی خواهند کرد. دلش می‌خواست صبحی از خواب برخیزد و مانند دختران هم‌سن‌وسالش، بدون آن‌که سنگینی بار مسئولیت را بر شانه‌هایش احساس کند، به آینده بیندیشد. اما در زندگی او، حتی آرزو کردن نیز گاهی به کاری دشوار تبدیل می‌شد؛ زیرا هر آرزو، پیش از آن‌که در ذهنش شکل بگیرد، با پرسشی تلخ روبه‌رو می‌شد: هزینه آن را از کجا فراهم خواهد کرد؟ مریم بیست‌وسه سال داشت و در یکی از محله‌های کم‌درآمد کابل، همراه مادر و دو خواهر کوچک‌ترش زندگی می‌کرد. پدرش چند سال پیش، پس از یک دوره بیماری، درگذشته بود و از آن زمان، زندگی خانواده‌شان دگرگون شده بود. مادرش با خیاطی در خانه می‌کوشید بخشی از هزینه‌های روزانه را تأمین کند، اما درآمد اندک و نامنظم او برای پرداخت کرایه خانه، خرید مواد غذایی، تهیه دوا و برآورده ساختن نیازهای آموزشی دو دخترش کافی نبود. مریم پس از فراغت از مکتب امیدوار بود تحصیلاتش را ادامه دهد و شغلی پیدا کند که درآمد آن بتواند وضعیت زندگی خانواده‌اش را بهبود ببخشد؛ اما مشکلات اقتصادی او را زودتر از آن‌چه انتظار داشت، وارد دنیای دشوار کار و مسئولیت کرده بود. صبح‌های مریم با صدای زنگ ساعت آغاز نمی‌شد؛ او معمولاً پیش از آن‌که خانه‌های همسایه‌ها روشن شوند، از خواب بیدار بود. نخست به کارهای خانه رسیدگی می‌کرد، سپس لباس می‌پوشید و وسایل مورد نیازش را برمی‌داشت تا راهی کارگاه کوچک خیاطی در شهر شود. در مسیر راه، گاهی به دخترانی نگاه می‌کرد که با کتابچه‌های‌شان به سوی مکتب می‌رفتند یا با دوستان خود درباره درس و امتحان صحبت می‌کردند. مریم نیز زمانی چنین روزهایی داشت؛ روزهایی که نگرانی اصلی‌اش نمره امتحان و انتخاب رشته تحصیلی بود، نه پیدا کردن پول برای خرید نان و پرداخت کرایه خانه. او بارها با خود اندیشیده بود که زندگی چگونه می‌تواند در چند سال، انسان را تا این اندازه از آرزوهایش دور سازد. زمانی تصور می‌کرد پس از فراغت از مکتب، فرصت‌های زیادی پیش رویش قرار خواهند گرفت؛ اما وقتی برای پیدا کردن کار به فروشگاه‌ها و دفترهای خصوصی مراجعه کرد، با موانع گوناگونی روبه‌رو شد. بعضی کارفرمایان از او تجربه کاری می‌خواستند، برخی معاش اندکی پیشنهاد می‌کردند و در چند مورد نیز وعده استخدام به او داده شد، اما هیچ‌یک به نتیجه نرسید. سرانجام، از طریق یکی از آشنایان در یک کارگاه خیاطی مشغول کار شد؛ جایی که ساعت‌های طولانی کار می‌کرد، اما درآمدش هنوز نمی‌توانست تمام نیازهای خانواده را برآورده سازد. مریم از کار کردن گریزان نبود. او می‌دانست که برای تأمین زندگی باید تلاش کند و از این‌که می‌توانست با دستان خودش پولی به دست بیاورد، احساس رضایت داشت. آنچه خسته‌اش می‌ساخت، فاصله میان زحمتی بود که می‌کشید و نتیجه‌ای که به دست می‌آورد. گاهی تمام روز پشت ماشین خیاطی می‌نشست، چندین لباس را تکمیل می‌کرد و با دستانی خسته به خانه برمی‌گشت؛ اما پس از پرداخت هزینه رفت‌وآمد و خرید مواد غذایی، تقریباً چیزی برایش باقی نمی‌ماند. بعضی ماه‌ها نیز صاحب کارگاه به دلیل کاهش سفارش‌ها، معاش کارگران را با تأخیر می‌پرداخت و مریم ناچار می‌شد از صاحب‌خانه مهلت بیشتری بخواهد. در خانه، مادرش می‌کوشید نگرانی‌های خود را از فرزندانش پنهان کند، اما مریم به‌خوبی می‌فهمید که او نیز شب‌ها با فکر هزینه‌های فردا بیدار می‌ماند. گاهی مادرش می‌گفت که سفارش‌های خیاطی در خانه کمتر شده و مشتریان دیگر مانند گذشته لباس سفارش نمی‌دهند. در چنین روزهایی، مریم می‌کوشید کار بیشتری پیدا کند. از همسایه‌ها سفارش می‌گرفت، لباس‌های کهنه را ترمیم می‌کرد و هیچ فرصتی را که می‌توانست درآمد اندکی برای خانواده فراهم کند، از دست نمی‌داد. با وجود تمام این تلاش‌ها، مریم هنوز نمی‌توانست برای آینده خود برنامه روشنی داشته باشد. او می‌خواست مهارت‌های تازه بیاموزد، کار با کمپیوتر را یاد بگیرد و روزی در یک اداره یا شرکت مشغول کار شود؛ اما اشتراک در دوره‌های آموزشی به پول نیاز داشت و پس از ساعت‌های طولانی کار، زمان و انرژی چندانی برایش باقی نمی‌ماند. گاهی وقتی از کنار یک مرکز آموزشی می‌گذشت، به اعلان دوره‌های حرفه‌ای چشم می‌دوخت و با خود می‌گفت که اگر شرایط زندگی‌اش اندکی بهتر می‌بود، شاید می‌توانست یکی از این دوره‌ها را بگذراند و شغل مناسب‌تری پیدا کند. این فکر هم‌زمان که در دلش امید می‌کاشت، به او یادآوری می‌کرد که فقر چگونه می‌تواند حتی فرصت آموختن را از انسان بگیرد. با این همه، بزرگ‌ترین نگرانی مریم خودش نبود؛ دو خواهر کوچک‌ترش بودند که هنوز فرصت داشتند مسیر متفاوتی را در زندگی انتخاب کنند. او نمی‌خواست آنان نیز به دلیل مشکلات اقتصادی از آموزش و فرصت‌های پیشرفت محروم شوند. هرگاه خواهرانش به کتابچه، قلم یا لباس تازه نیاز پیدا می‌کردند، مریم می‌کوشید هر طور شده آن را تهیه کند. گاهی برای این کار از خرید وسایل مورد نیاز خودش صرف‌نظر می‌کرد و گاهی پولی را که برای روزهای دشوار کنار گذاشته بود، مصرف می‌کرد. او می‌دانست که نمی‌تواند همه مشکلات خانواده را یک‌باره حل کند، اما امیدوار بود دست‌کم بتواند آینده خواهرانش را بهتر از امروز خود بسازد. یک روز، وقتی مادرش به دلیل بیماری نتوانست به کارهای روزمره رسیدگی کند، مریم مجبور شد برای خرید دوا و پرداخت هزینه مراجعه به داکتر، بخشی از پول کرایه خانه را مصرف کند. تمام روز در کارگاه به این فکر می‌کرد که چگونه این کمبود را جبران خواهد کرد. پس از پایان کار، به چند آشنا زنگ زد تا شاید بتواند سفارش اضافی بگیرد، اما هیچ‌کس کار فوری نداشت. آن شب، وقتی به خانه برگشت، مادرش از او پرسید که آیا توانسته است پولی پیدا کند. مریم پاسخ روشنی نداشت. تنها گفت که تلاش می‌کند در روزهای آینده مقداری از پول را فراهم سازد. او نمی‌خواست مادرش را بیشتر نگران کند؛ به همین دلیل، پس از خوردن غذای ساده‌ای که در خانه آماده شده بود، دوباره پشت ماشین خیاطی نشست. خواهرانش در گوشه اتاق مشغول انجام تکالیف مکتب بودند و مادرش با نگرانی به دختر بزرگش نگاه می‌کرد. صدای ماشین خیاطی در سکوت خانه می‌پیچید و مریم، میان دوختن لباس و فکر کردن به هزینه‌های فردا، بار دیگر با واقعیتی روبه‌رو می‌شد که هر روز بخشی از توانش را می‌گرفت. او می‌دانست که فردا نیز باید صبح زود از خانه بیرون شود و روز دیگری را با همان مسئولیت‌ها آغاز کند؛ با این حال، در دل آرزو داشت روزی برسد که خانواده‌اش برای خرید دوا یا تهیه مواد غذایی، مجبور نباشد ساعت‌ها نگران پول بماند. آرزوی دیگر مریم این بود که روزی کارگاه کوچکی برای خودش داشته باشد. او می‌خواست در آن کارگاه، علاوه بر تأمین درآمد خانواده‌اش، برای چند زن دیگر نیز فرصت کار فراهم کند؛ زنانی که شاید مانند خودش، به دلیل فقر یا مسئولیت‌های خانوادگی نتوانسته بودند شغل مناسبی پیدا کنند. در تصورش، آن کارگاه تنها جایی برای دوختن لباس نبود؛ فرصتی بود برای آن‌که چند زن بتوانند با تکیه بر مهارت و تلاش خود، بخشی از مشکلات زندگی‌شان را حل کنند و با امید بیشتری به آینده بنگرند. تصور چنین روزی به مریم انگیزه می‌داد تا با وجود خستگی، به کار ادامه دهد. او می‌دانست که رسیدن به این هدف آسان نیست، اما نمی‌خواست تمام زندگی‌اش تنها به تلاش برای تأمین نیازهای روزانه محدود بماند. زندگی مریم بازتاب بخشی از واقعیت دشوار زنان جوان در افغانستان است؛ زنانی که برای یافتن کار مناسب، تأمین نیازهای خانواده و ساختن آینده‌ای بهتر تلاش می‌کنند، اما با فرصت‌های محدود اقتصادی و موانع اجتماعی روبه‌رو هستند. برای بسیاری از آنان، کار کردن تنها راه رسیدن به استقلال نیست، بلکه ضرورتی برای ادامه زندگی خانواده است. آنان گاهی ناچار می‌شوند آرزوهای شخصی خود را به تعویق بیندازند تا بتوانند نیازهای دیگر اعضای خانواده را تأمین کنند. در چنین شرایطی، فقر تنها سفره خانواده را کوچک‌تر نمی‌سازد؛ گاهی فرصت آموزش، رشد فردی و انتخاب آزادانه مسیر زندگی را نیز محدود می‌کند. مریم هنوز هم هر صبح از خانه بیرون می‌شود و به کارگاه می‌رود. هنوز هم وقتی معاشش را دریافت می‌کند، پیش از هر چیز به کرایه خانه، غذای خانواده و نیازهای خواهرانش می‌اندیشد. او نمی‌داند چه زمانی شرایط زندگی‌اش بهتر خواهد شد، اما نمی‌خواهد امیدش را از دست بدهد. خواسته‌اش زندگی تجملی نیست؛ او تنها می‌خواهد کار کند، درآمد کافی داشته باشد، مهارت‌های تازه بیاموزد و بتواند بدون نگرانی دائمی از فردا، برای زندگی خود تصمیم بگیرد. شاید برای بسیاری، این خواسته‌ها ساده به نظر برسند؛ اما برای دختری که هر روز میان مسئولیت‌های خانوادگی، درآمد اندک و آرزوهای نیمه‌تمام گرفتار است، رسیدن به همین خواسته‌های ساده می‌تواند به رؤیایی دور تبدیل شود. مریم همچنان تلاش می‌کند تا روزی مجبور نباشد میان نیازهای ضروری خانواده یکی را بر دیگری ترجیح دهد؛ روزی که بتواند بدون ترس از کمبود پول، برای درمان مادرش اقدام کند، نیازهای خواهرانش را برآورده سازد و بخشی از درآمدش را برای آینده خود کنار بگذارد. او هنوز در همان کارگاه کوچک کار می‌کند و هنوز بسیاری از آرزوهایش در انتظار فرصتی مناسب مانده‌اند؛ اما در دلش تصویری از زندگی دیگری دارد، زندگی‌ای که در آن تلاش کردن تنها برای زنده ماندن نباشد، بلکه راهی برای پیشرفت و ساختن آینده‌ای بهتر شود. شاید روزی مریم بتواند درهای کارگاه خودش را بگشاید و به زنانی که مانند او در میان فقر و مسئولیت گرفتارند، فرصت تازه‌ای بدهد. تا آن روز، او با دستان خسته و امیدی که هنوز خاموش نشده است، به دوختن ادامه می‌دهد؛ به این امید که فردا، برخلاف بسیاری از روزهای گذشته، تنها تکرار نگرانی‌های امروز نباشد. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


4 ساعت قبل - 23 بازدید

تاج‌الدین اویوالی، نماینده یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرد که دسترسی مطمین به داروهای ایمن و باکیفیت برای کودکان و خانواده‌ها در افغانستان ضروری است. آقای اویوالی امروز (یک‌شنبه، ۲۶ میزان) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که یونیسف افغانستان و یونیسف اوزبیکستان در شهر تاشکند با تولیدکنندگان دارو از سراسر منطقه دیدار کرده‌اند. وی در ادامه تاکید کرده است که هدف این دیدار بررسی زمینه‌های همکاری برای تضمین دسترسی پایدار و مطمین به داروهای ضروری در افغانستان بوده است. یونیسف در حالی بر دسترسی مطمین به داروهای ضروری در افغانستان تاکید می‌کند که در پنج سال گذشته، ارایه خدمات صحی، به‌ویژه در مناطق دوردست، با چالش‌های متعددی روبرو شده است. نبود تجهیزات صحی و داروهای باکیفیت، محدودیت‌ها بر فعالیت داکتران زن و کمبود امکانات صحی، از جمله مشکلاتی است که دسترسی شهروندان، به‌ویژه زنان و کودکان، به خدمات درمانی را با دشواری مواجه کرده است. همچنین سازمان ملل متحد در ادامه خواستار اقدام جهانی قوی‌تر برای حفاظت از کودکانی شده که با بحران‌های فزاینده روبرو هستند.

ادامه مطلب


5 ساعت قبل - 60 بازدید

سازمان ملل متحد در افغانستان در تازه‌ترین مورد از اخراج نوجوانان از ایران ابراز نگرانی کرده و بر ضرورت سرمایه‌گذاری در بخش آموزش و حمایت از کودکان تاکید کرده است. این نهاد امروز (یک‌‌شنبه، ۲۶ میزان) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که هیچ کودکی نباید میان کار کردن و تجربه دوران کودکی‌اش یکی را انتخاب کند. همچنین سازمان ملل متحد در افغانستان خواستار سرمایه‌گذاری فوری در بخش آموزش، حمایت از کودکان و فراهم‌سازی فرصت‌های مناسب برای آنان شده است. در سال‌های اخیر، شمار زیادی از مهاجران اهل افغانستان از ایران و پاکستان بازگشته‌اند که در میان آنان کودکان و نوجوانانی نیز هستند که برای تامین هزینه‌های خانواده‌های‌شان کار می‌کردند. بازگشت این کودکان، نیاز به دسترسی آنان به آموزش، حمایت‌های اجتماعی و فرصت‌های معیشتی برای خانواده‌های‌شان را افزایش می‌دهد.

ادامه مطلب


7 ساعت قبل - 67 بازدید

یوناما یا دفتر نمایندگی سیاسی سازمان ملل متحد در افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که رباب فاطمه، رییس این نهاد و نماینده ویژه‌ی دبیرکل سازمان ملل متحد در امور افغانستان، وارد کابل شده است. یوناما امروز (یک‌شنبه، ۲۶ میزان) با نشر پیامی در حساب کاربری فیسبوک خود نوشته است که رباب فاطمه رسما وظایف خود را آغاز کرده است. رباب فاطمه، دیپلمات زن اهل بنگلادش است که حدود سه ماه پیش به‌عنوان نماینده‌ ویژه‌ی جدید دبیر کل سازمان ملل متحد در افغانستان تعیین شده بود. این دیپلمات بنگلادشی جانشین روزا اوتونبایوا، دیپلمات قیرقیزستانی شده است که مأموریتش در سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی به پایان رسید. قابل ذکر است که پس از پایان ماموریت خانم اوتنبایوا به عنوان رییس یوناما، جورجت گانیون، معاون سیاسی یوناما، سرپرستی دفتر این نهاد در افغانستان را به عهده داشت. رباب فاطمه بیش از ۳۰ سال تجربه در عرصه‌های خدمات ملکی در سطح ملی و بین‌المللی دارد. او دارای مدرک ماستری در روابط بین‌الملل و دیپلماسی دانشگاه تافتس امریکا و لیسانس امور اجتماعی دانشگاه کانبیرا در استرالیا می‌باشد. همچنین خانم فاطمه اولین زنی است که ریاست کمیسیون تحکیم صلح سازمان ملل متحد را بر عهده داشته و در گذشته به عنوان سفیر بنگلادش در جاپان و نماینده منطقه‌ای در سازمان بین‌المللی مهاجرت نیز خدمت کرده است.

ادامه مطلب


9 ساعت قبل - 66 بازدید

سازمان همکاری اسلامی در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که گفتگو با حکومت سرپرست درباره حق آموزش و کار دختران و زنان در افغانستان ادامه دارد. اسماعیل بن شیخ احمد، دبیرکل سازمان همکاری اسلامی در پنجاه‌ودومین نشست شورای وزیران خارجه این سازمان در بغداد گفت که این نهاد به گفتگو با مقام‌های حکومت فعلی درباره حقوق زنان و دختران، بر اساس ارزش‌های اسلامی، ادامه می‌دهد. دبیرکل این سازمان بر حمایت از نیازهای بشردوستانه و اقتصادی مردم افغانستان تاکید کرده است. در اعلامیه آمده است که این سازمان در کنار پیگیری موضوع آموزش و کار زنان و دختران، از تلاش‌ها برای تأمین نیازهای بشردوستانه و اقتصادی مردم افغانستان نیز حمایت می‌کند. این نشست دو روزه با شعار «گفتگو و همبستگی؛ دو رکن اساسی برای تقویت صلح و توسعه پایدار» در بغداد برگزار شد. وضعیت افغانستان از جمله موضوعات مورد بحث در پنجاه‌ودومین نشست شورای وزیران خارجه سازمان همکاری اسلامی بود. در همین حال، فرستاده ویژه دبیرکل سازمان همکاری اسلامی برای افغانستان در جریان سفر اخیرش به کابل، با وزیران صحت عامه و معارف دیدار کرده است. به گفته‌ی این سازمان، در این دیدارها نیازهای بخش صحت، برنامه‌های پیشنهادی برای توسعه آموزش و حق تحصیل دختران بررسی شده است. طارق علی بخیت، فرستاده ویژه دبیرکل، در دیدار با وزیر صحت عامه حکومت فعلی بر اهمیت حضور کارمندان زن متخصص در ارائه خدمات صحی و فراهم‌کردن فرصت‌های آموزش و تحصیل پزشکی برای دختران تأکید کرده است. همچنین او در دیدار با وزیر معارف حکومت سرپرست نیز درباره نصاب آموزشی و پروژه‌های پیشنهادی سازمان همکاری اسلامی برای حمایت از بخش آموزش افغانستان گفتگو کرده است.

ادامه مطلب


11 ساعت قبل - 70 بازدید

پرستو یاری، فعال حقوق زن اهل افغانستان می‌گوید که محدودیت‌ها بر آموزش، کار و حضور اجتماعی زنان و دختران، از نگرانی‌های جدی در باره‌ی وضعیت حقوق بشر در افغانستان است. خانم یاری گفته است در نشستی در شهر کاتوویتسه پولند، در باره‌ی وضعیت زنان و دختران افغانستان سخنرانی کرده است. وی در ادامه تاکید کرد که بیش از ۴۰ تن از جمله استادان دانشگاه، فعالان مدنی و یک نماینده پارلمان پولند، در این برنامه حضور داشتند. خانم یاری افزوده است که محرومیت دختران از آموزش متوسطه و تحصیلات عالی، محدودیت فرصت‌های کاری زنان و کاهش حضور آن‌ها در عرصه عمومی، از محورهای اصلی این نشست بوده است. وضعیت حقوق بشر در افغانستان و پیامدهای پنج سال حاکمیت حکومت سرپرست نیز در این برنامه بررسی شده است. او تصریح کرد که اشتراک‌کنندگان نگرانی خود را از وضعیت زنان و دختران افغانستان ابراز کردند و بر حق آنان برای آموزش، کار، برخورداری از آزادی‌های اساسی و زندگی با عزت تأکید ورزیدند. در بخش دیگری از این برنامه، تاریخ و فرهنگ افغانستان معرفی شد تا اشتراک‌کنندگان با جامعه افغانستان و شرایط کنونی این کشور بیشتر آشنا شوند. این در حالی است که حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


23 ساعت قبل - 67 بازدید

سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از هر پنج کودک در جهان، یک کودک در فقر شدید زندگی می‌کند، وضعیتی که حتا کشورهای ثروتمند نیز با وجود هزینه‌های مالی برای حمایت از خانواده‌ها، از آن مصون نماندند. این سازمان امروز (شنبه، ۲۵ میزان/۱۷ اکتوبر) با نشر گزارشی گفته است که نجات معلا مجید، نماینده ویژه سازمان ملل در امور خشونت علیه کودکان، نسبت به افزایش قیمت‌ها، ناامنی غذایی و گسترش خشونت علیه کودکان ابراز نگرانی کرده است. او گفت که در برخی کشورها مخالفت با حقوق بشر افزایش یافته و گسترش سریع فناوری، به‌ویژه هوش مصنوعی، در کنار فرصت‌های تازه، خطرهای جدی برای کودکان ایجاد کرده است. او تاکید کرد که این خطرها شامل سوءاستفاده جنسی از کودکان، آزار و اذیت سایبری، جعل تصاویر و ویدیوها با استفاده از هوش مصنوعی و کشاندن کودکان به فعالیت‌های مجرمانه می‌شود. مجید با اشاره به پژوهش سازمان ملل درباره خشونت علیه کودکان گفت که این مشکل در همه کشورها، از خانه و مکتب گرفته تا جامعه، وجود دارد. همچنین وی در بخشی از صحبت‌هایش گفته است که  نزدیک به ۴۵ میلیون کودک در جهان به‌دلیل درگیری‌ها، بلایای طبیعی و بحران اقلیمی آواره شدند. سازمان ملل متحد در ادامه خواستار اقدام جهانی قوی‌تر برای حفاظت از کودکانی شده که با بحران‌های فزاینده روبرو هستند.

ادامه مطلب


23 ساعت قبل - 80 بازدید

نجات معلا مجید، نماینده ویژه سازمان ملل در امور خشونت علیه کودکان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که نزدیک به ۴۵ میلیون کودک در جهان به‌دلیل درگیری‌ها، بلایای طبیعی و بحران اقلیمی آواره شدند. سازمان ملل متحد امروز (شنبه، ۱۷ اکتوبر) با نشر گزارشی گفته است که مجید خواستار اقدام جهانی قوی‌تر برای حفاظت از کودکانی شده که با بحران‌های فزاینده روبرو هستند. وی در ادامه تاکید کرده است که ناامنی غذایی و گسترش سریع فناوری نیز تلاش‌ها برای کاهش خشونت علیه کودکان را با مشکل روبرو کرده است. نماینده ویژه سازمان ملل این اظهارات را پس از ارایه گزارش نهایی خود به مجمع عمومی مطرح کرده و گزارش را «زنگ بیدارباشی» برای بسیج بیش‌تر در حمایت از کودکان خوانده است. ارایه این گزارش با بیستمین سالگرد نخستین مطالعه جهانی سازمان ملل درباره خشونت علیه کودکان هم‌زمان بوده است. همچنین مجید افزوده است که با وجود تغییرات جهان در دو دهه گذشته، جامعه جهانی پس از همه‌گیری کوویدـ۱۹ همچنان با بحران‌های پیچیده و هم‌زمان روبرو است.  

ادامه مطلب


1 روز قبل - 86 بازدید

برنامه توسعه‌ سازمان ملل متحد و ابتکار فقر و توسعه انسانی آکسفورد اعلام کردند که شمار افراد گرفتار فقر چندبعدی در جهان برای نخستین‌ بار از زمان راه‌اندازی این شاخص در ۲۰۱۰ میلادی افزایش یافته و به ۱.۲ میلیارد تن رسیده است. سازمان ملل در گزارش «شاخص جهانی فقر چندبعدی سال ۲۰۲۶» وضعیت فقر را در ۱۰۸ کشور در حال توسعه را بررسی کرده است. بر بنیاد گزارش که امروز (شنبه، ۲۵ میزان) نشر شده، شاخص فقر چندبعدی در افغانستان ۰.۳۶۰ است. این برآورد نشان می‌دهد که ۶۴.۹ درصد جمعیت افغانستان، معادل حدود ۲۶.۳ میلیون تن، با محرومیت‌های چندبعدی شامل مشکلات در زمینه آموزش، صحت و سطح رفاه زندگی روبرو است. طبق این داده‌ها، آموزش بیش‌ترین سهم را در محرومیت چندبعدی افغانستان دارد و پس از آن سطح زندگی و صحت قرار می‌گیرند. کم‌بود دسترسی به امکانات اساسی نیز از عامل‌های مؤثر بر وضعیت خانواده‌ها است. همچنین در سطح جهان، گزارش ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که بیش از نیمی از افراد گرفتار فقر چندبعدی، کودکان‌اند و ۸۳ درصد آن‌ها در مناطق روستایی زندگی می‌کنند. در ادامه آمده است که از میان ۸۹ کشوری که اطلاعات روندی درباره آن‌ها در دسترس بوده، ۳۳ کشور توانسته‌اند شاخص فقر چندبعدی خود را در کمتر از ۱۵ سال به نصف کاهش دهند. برنامه توسعه‌ای سازمان ملل متحد تاکید کرده است که کاهش فقر چندبعدی به اقدام‌های هماهنگ در بخش‌های آموزش، صحت و بهبود سطح زندگی نیاز دارد.

ادامه مطلب