برچسب: رسانه گوهرشاد

16 ساعت قبل - 41 بازدید

دو شهروند افغانستانی به اتهام تجاوز به دختر ۱۲ ساله در بریتانیا محاکمه می‌شوند

در جریان دادرسی در دادگاه جنایی شهر وارویک بریتانیا، دو شهروند افغانستان به نام‌های محمد کبیر (۲۴ ساله) و احمد ملاخیل (۲۳ ساله) به اتهامات سنگین ربودن، آزار و تجاوز به یک دختر ۱۲ ساله مورد محاکمه قرار گرفته‌اند. روزنامه بریتانیایی استاندارد با نشر گزارشی گفته است که این دو مرد، ۲۲ جولای سال گذشته در پارکی در شهر نانیتون، واقع در منطقه وارویک‌شایر، با دختر ۱۲ ساله‌ای که مشغول بازی بوده، ملاقات کرده‌اند. در گزارش آمده است که تصاویر دوربین‌های مداربسته که به عنوان مدرک به هیات منصفه نشان داده شده، لحظات گفتگوی ملاخیل با کودک، خروج هر دو متهم از پارک و همچنان حرکت آن‌ها به سمت یک مکان خلوت را ثبت کرده است. دادستان‌ها ادعا می‌کنند که محمد کبیر در مرحله نخست، دختر را مورد «خفگی عمدی» قرار داده و قصد داشته او را با اهداف جنسی به شهرهای دیگر منتقل کند. همچنین در ادامه آمده است که سپس احمد ملاخیل در ساعات بعدی، در مکانی دور از چشم، مرتکب تجاوز جنسی به این کودک شده است. شواهد دوربین مداربسته نشان می‌دهد که پس از وقوع جرم، ملاخیل و دختر ۱۲ ساله با هم به یک مغازه رفته و وی برای کودک نوشیدنی انرژی‌زا خریده است. در اقدامی قابل توجه در روند دادرسی، احمد ملاخیل به یکی از اتهامات خود مبنی بر «تجاوز جنسی دهانی» اعتراف کرده است. با این حال، او سایر اتهامات از جمله ربودن کودک، دو مورد تجاوز دیگر، دو مورد آزار جنسی و گرفتن عکس‌های برهنه کودک را رد کرده است. محمد کبیر نیز تمامی اتهامات وارده، شامل خفگی عمدی، اقدام برای ارتکاب جرم جنسی و تلاش برای ربودن کودک را انکار کرده است. در گزارش آمده است که در جلسه دادگاه، شاهدانی که بلافاصله پس از رویداد با دختر آسیب‌دیده صحبت کرده‌اند، وضعیت روانی شدیداً آسیبدیده او را توصیف کردند. این پرونده در بستری از بحث‌های گسترده‌تر درباره رسیدگی به پرونده‌های پناه‌جویان و مهاجران در نظام قضایی بریتانیا و همچنان اقدامات حفاظتی از کودکان در فضاهای عمومی مطرح شده است.

ادامه مطلب


17 ساعت قبل - 41 بازدید

آنتونیو گوترش: دولت افغانستان باید از تمام اقوام نمایندگی کند

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل می‌گوید که نهادهای افغانستان باید به طور واقعی فراگیر باشند و از تمام گروه‌های قومی و بخش‌های جامعه افغانستان نمایندگی کنند. آقای گوترش گفته است: «سازمان ملل متحد چهار هدف را در افغانستان دنبال می‌کند. نهادهای افغانستان باید به طور واقعی فراگیر باشند. به این معنا که از تمام گروه‌های قومی و بخش‌های جامعه افغانستان نمایندگی کنند. ما این موضوع را شرطی اساسی برای صلح پایدار در افغانستان می‌دانیم.» او در یک نشست خبری در نیویارک گفت: «حکومت سرپرست افغانستان از سیاست ممنوعیت کار و آموزش زنان عقب‌نشینی نکرده است.» همچنین دبیرکل سازمان ملل به همکاران زن این سازمان در افغانستان که حق رفتن به دفاتر خود را ندارند، اشاره کرده و گفته است که ملل متحد اجازه یافته است که از کارمندان زن در فضای باز مانند ماموریت‌های ساحوی استفاده کند. آقای گوترش گفت که جلوگیری از کار زنان در دفاتر سازمان ملل به دستور حکومت فعلی «به شدت ناامیدکننده و غیرقابل قبول» است. همچنین سوزان فرگوسن، نماینده ویژه زنان سازمان ملل در افغانستان در ماه قوس در بیانیه‌ای گفته بود که سازمان ملل به کارمندان زن نیاز دارد، زیرا کمک‌ها به زنان افغان باید به وسیله امدادرسان‌های زن ارائه شود. او گفت همکاران زن سازمان ملل به کار از خانه و با حضور در محل ادامه داده‌اند. او افزود: «تنها از طریق حضور آن‌ها می‌توانیم با خیال راحت به زنان و دختران دسترسی پیدا کنیم و کمک‌های لازم را به کسانی که بیشترین نیاز را دارند، ارائه دهیم. کمک‌ها باید توسط زنان، به زنان، ارائه شود.» دبیرکل سازمان ملل گفت که اداره حکومت فعلی باید به حقوق بشر احترام بگذارد.

ادامه مطلب


18 ساعت قبل - 32 بازدید

فروریختن سقف خانه در قندهار؛ چهار نفر به شمول سه کودک جان باخته‌اند

منابع محلی از ولایت قندهار می‌گویند که چهار عضو یک خانواده به شمول سه کودک بر اثر فروریختن سقف یک خانه جان باخته‌اند. دست‌کم دو منبع به رسانه گوهرشاد گفته‌اند که این رویداد شب گذشته (جمعه، ۱۰ دلو) در منطقه «غیبی‌کلاچه» از مربوطات ولسوالی دامان ولایت قندهار رخ داده است. منبع در ادامه تاکید کرده است که سقف این ساختمان به دلیل بارندگی و فرسودگی ریزش کرده است. همچنین مسوولان محلی ولایت قندهار این رویداد را تایید کرده و گفته‌اند که در این رویداد یک مرد سالخورده و سه کودک جان باخته‌اند. این در حالی است که هفته گذشته نیز در پی فروریختن سقف یک خانه در ولایت ننگرهار، هفت عضو یک خانواده به شمول شش کودک و یک مادر جان خود را از دست داده بودند. قابل ذکر است که در گذشته نیز رویدادهای مشابهی به دلیل فرسودگی ساختمان‌ها در شماری از ولایت‌های کشور به وقوع پیوسته که در آن‌ها شماری از شهروندان، به‌ویژه زنان و کودکان، جان باخته‌اند.

ادامه مطلب


24 ساعت قبل - 38 بازدید

پس از پایان دیدارهای دوم مرحله گروهی؛ تیم ملی فوتسال افغانستان بهترین تیم رقابت‌ها شد

تیم ملی فوتسال افغانستان در پایان دیدارهای دوم مرحله گروهی جام آسیایی ۲۰۲۶ میلادی با کسب شش امتیاز، ده گل زده و بدون گل خورده، بهترین تیم این مسابقات بوده است. براساس معلومات موجود، شاگردان مجید مرتضایی پرگل‌ترین پیروزی این دوره را با نتیجه ۰-۷ مقابل مالیزیا به دست آوردند و نمایش‌های چشم‌نواز ارائه کردند. افغانستان در دو دیدار خود در مرحله گروهی، تا اکنون با نتایج ۰-۳ و ۰-۷ به ترتیب عربستان سعودی و مالیزیا را شکست داده است. براساس گزارش موجود، پس از افغانستان، تیم‌های اندونیزیا (۰-۵ مقابل کوریای جنوبی)، تایلند (۱-۶ مقابل کویت) و جاپان (۲-۶ مقابل آسترالیا) بیشترین تعداد گل را به ثمر رسانده‌اند. قابل ذکر است که نکته قابل توجه این است، تنها تیمی که تا کنون دروازه خود را بسته نگه داشته، افغانستان است. پس از افغانستان، تیم‌های جاپان و اوزبیکستان با دو گل خورده و تایلند و ایران با یک گل خورده قرار دارند. همچنین افغانستان با کسب شش امتیاز، صعود خود را به مرحله یک‌چهارم نهایی قطعی کرده است. علاوه بر افغانستان، تیم‌های اندونیزیا، عراق، تایلند، ویتنام، جاپان و ایران نیز به دور بعد راه یافته‌اند. تیم‌های قرغیزستان، کوریای جنوبی، عربستان، مالیزیا، لبنان، کویت و استرالیا از رقابت‌ها حذف شده‌اند. در جدول گلزنان برتر مسابقات، رضا حسین‌پور از افغانستان با سه گل زده در کنار اقبال سکندر از اندونیزیا و سالم فیصل از عراق قرار دارد. همچنین امید قنبری، دیگر بازیکن افغانستان، دو گل به ثمر رسانده و در جمع دوگله‌هاست. همچنین، سید مجتبی حسینی، محمد جواد صفری، فرزاد محمودی، محمد مرادی و سید حسین موسوی هر کدام یک گل زده‌اند. در مجموع، از ده گل زده افغانستان، پنج گل آن توسط رضا حسین‌پور و امید قنبری ثبت شده است. تنها بازیکنانی از افغانستان تا اکنون موفق گلزنی نشده‌اند، اکبر کاظمی، حمیدرضا حسینی، سید مرتضی حسینی، عباس حیدری و خداداد ابراهیمی هستند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 115 بازدید

چرا خواب بد، حال روحی ما را خراب می‌کند؟

خواب یکی از بنیادی‌ترین نیازهای انسان است که اغلب در شلوغی زندگی روزمره دست‌کم گرفته می‌شود. بسیاری از افراد خواب را زمانی تلف‌شده می‌دانند یا آن را فدای کار، سرگرمی، استفاده از شبکه‌های اجتماعی و نگرانی‌های ذهنی می‌کنند. با این حال، تأثیر خواب نامناسب فقط به خستگی جسمی محدود نمی‌شود، بلکه به‌طور مستقیم و عمیق بر حال روحی، احساسات و سلامت روان ما اثر می‌گذارد. وقتی خواب بدی را تجربه می‌کنیم، ممکن است بدون دلیل مشخصی عصبی، غمگین، بی‌حوصله یا مضطرب شویم و حتی روابط و تصمیم‌های روزمره‌مان نیز تحت تأثیر قرار بگیرند. یکی از دلایل اصلی تأثیر خواب بد بر حال روحی، نقش حیاتی خواب در تنظیم شیمی مغز است. در طول خواب، مغز فرصت پیدا می‌کند مواد شیمیایی مرتبط با خلق‌وخو، مانند سروتونین، دوپامین و کورتیزول، را متعادل کند. کم‌خوابی یا خواب بی‌کیفیت این تعادل را بر هم می‌زند و باعث افزایش هورمون‌های استرس می‌شود. در نتیجه، فرد پس از بیدار شدن احساس آرامش ندارد و ذهن او آمادگی کمتری برای مواجهه با فشارهای روزانه خواهد داشت. خواب بد همچنین توانایی مغز در پردازش احساسات را کاهش می‌دهد. مغز در زمان خواب، به‌ویژه در مراحل عمیق و خواب REM، تجربیات و احساسات روز را پردازش و مرتب می‌کند. این فرایند کمک می‌کند رویدادهای ناراحت‌کننده شدت کمتری پیدا کنند و فرد بتواند با دیدی متعادل‌تر به آن‌ها نگاه کند. وقتی این مرحله از خواب مختل شود، احساسات منفی خام و حل‌نشده باقی می‌مانند و روز بعد به شکل حساسیت بیش از حد، زودرنجی یا حتی گریه‌های بی‌دلیل بروز می‌کنند. یکی دیگر از اثرات مهم خواب بد، کاهش توان کنترل هیجانات است. کمبود خواب باعث می‌شود بخش منطقی مغز، که مسئول تصمیم‌گیری و کنترل احساسات است، ضعیف‌تر عمل کند. در مقابل، بخش‌های احساسی مغز فعال‌تر می‌شوند. به همین دلیل، فردی که خوب نخوابیده است ممکن است واکنش‌های اغراق‌آمیز به مسائل کوچک نشان دهد، سریع عصبانی شود یا نتواند احساسات خود را به‌درستی مدیریت کند. این موضوع به‌مرور زمان می‌تواند اعتمادبه‌نفس فرد را کاهش دهد و او را از نظر روحی فرسوده کند. خواب نامناسب همچنین ارتباط مستقیمی با افزایش اضطراب و افسردگی دارد. تحقیقات نشان می‌دهد افرادی که به‌طور مزمن دچار بی‌خوابی یا خواب بی‌کیفیت هستند، بیشتر در معرض اختلالات خلقی قرار دارند. کم‌خوابی ذهن را در حالت آماده‌باش نگه می‌دارد و اجازه نمی‌دهد سیستم عصبی آرام شود. در چنین شرایطی، نگرانی‌ها بزرگ‌تر به نظر می‌رسند و ذهن مدام درگیر افکار منفی و تکرارشونده می‌شود. این چرخه معیوب می‌تواند حال روحی فرد را به‌طور جدی تضعیف کند. خستگی ناشی از خواب بد، انرژی روانی ما را نیز کاهش می‌دهد. وقتی بدن و ذهن به اندازه کافی استراحت نکرده باشند، انجام کارهای ساده هم دشوار به نظر می‌رسد. این احساس ناتوانی می‌تواند به ناامیدی و کاهش انگیزه منجر شود. فرد ممکن است احساس کند هیچ چیز برایش لذت‌بخش نیست یا توان شروع فعالیت‌های مورد علاقه‌اش را ندارد. این حالت، زمینه‌ساز افت روحیه و فاصله گرفتن از زندگی فعال و شاد می‌شود. خواب بد بر روابط اجتماعی نیز تأثیر منفی می‌گذارد. فردی که خوب نخوابیده است، معمولاً صبر و حوصله کمتری دارد و در ارتباط با دیگران زودتر دچار تنش می‌شود. سوءتفاهم‌ها بیشتر می‌شوند و واکنش‌های تند یا سرد می‌توانند روابط را تحت فشار قرار دهند. این مشکلات ارتباطی، به‌نوبه‌ خود، احساس تنهایی، گناه یا ناراحتی را تشدید می‌کنند و حال روحی را بیش از پیش تحت تأثیر قرار می‌دهند. از سوی دیگر، خواب نقش مهمی در احساس معنا و امید دارد. زمانی که خواب کافی و باکیفیت داریم، ذهن شفاف‌تر است و آینده روشن‌تر به نظر می‌رسد. اما خواب بد باعث می‌شود دید ما نسبت به زندگی تیره‌تر شود و مشکلات بزرگ‌تر از حد واقعی‌شان جلوه کنند. فرد ممکن است احساس کند کنترل اوضاع از دستش خارج شده یا توان تغییر شرایط را ندارد، در حالی که ریشه این احساسات تا حد زیادی به خستگی روانی ناشی از خواب نامناسب بازمی‌گردد. در نهایت، باید توجه داشت که خواب بد فقط یک مشکل موقتی نیست، بلکه اگر ادامه‌دار شود می‌تواند حال روحی را به‌طور جدی مختل کند. توجه به کیفیت خواب، ایجاد عادت‌های سالم قبل از خواب و احترام گذاشتن به نیاز بدن برای استراحت، سرمایه‌گذاری مهمی برای سلامت روان است. خواب خوب به ما کمک می‌کند متعادل‌تر فکر کنیم، احساسات خود را بهتر مدیریت کنیم و با انرژی و امید بیشتری با زندگی روبه‌رو شویم. وقتی خواب بهبود پیدا می‌کند، حال روحی نیز به‌تدریج ترمیم می‌شود و این نشان می‌دهد که آرامش شبانه، پایه‌ای اساسی برای آرامش روزانه است. نویسنده: مرضیه بهروزی «روانشناس بالینی»

ادامه مطلب


1 روز قبل - 53 بازدید

بازگشت از ایران؛ آغاز خشونت در خانه

او بیست‌ونه‌ساله است، اما وقتی صبح‌ها از خواب بیدار می‌شود، بدنش سنگین‌تر از سنش است. معمولاً قبل از اذان صبح چشم باز می‌کند؛ نه چون عادت مذهبی داشته باشد، بلکه چون صدای حرکت مادرش در آشپزخانه یا سرفه‌های پدر، خواب را از سرش می‌پراند. اتاقی که در آن می‌خوابد کوچک است؛ یک فرش کهنه کف آن افتاده، یک تشک نازک کنار دیوار، و یک چمدان قدیمی که هنوز باز نشده؛ همان چمدانی که از ایران آورده بود. لباس‌هایش بیشتر همان لباس‌هاست، چون خرید لباس جدید همیشه به تعویق افتاده؛ مثل خیلی چیزهای دیگر در زندگی‌اش. وقتی می‌نشیند، زانوهایش را بغل می‌کند و چند دقیقه به دیوار خیره می‌ماند. این مکث‌های کوتاه، تنها زمانی است که کسی از او چیزی نمی‌خواهد. سال‌های بودن درایران برایش سخت بود، اما قابل پیش‌بینی. صبح زود بیدار می‌شد، سوار سرویس کارگاه می‌شد، ساعت‌ها پشت چرخ خیاطی می‌نشست، ناهار ساده می‌خورد و شب خسته برمی‌گشت. مزدش کم بود، تحقیرش زیاد، اما دست‌کم برنامه داشت. می‌دانست اگر کار کند، آخر ماه پولی خواهد گرفت؛ اگر خسته شود، می‌تواند سکوت کند. وقتی خانواده تصمیم به بازگشت گرفتند، هیچ‌کس نظرش را نخواست. پدر گفت دیگر نمی‌شود ماند، مادر گفت این‌جا آینده‌ای نیست و تمام. در مسیر بازگشت، او بیشتر از همه ساکت بود. نه اعتراض کرد، نه سؤال پرسید. فقط فهمید که دوباره باید خودش را با جایی وفق بدهد که زن بودن در آن سخت‌تر است. وقتی به افغانستان رسیدند، همان هفته‌ی اول، فضای خانه تغییر کرد. رفت‌وآمدها بیشتر شد؛ خاله، عمه، همسایه. سوال‌ها مستقیم نبودند، اما همه یک چیز را نشانه می‌رفتند: «دخترت چند ساله شده؟» «در ایران چرا شوهر نکرد؟» «خواستگار نداشته؟» مادرش اول دفاع می‌کرد، بعد سکوت می‌کرد و بعد از چند هفته، همان حرف‌ها را در خانه تکرار می‌کرد. از همان‌جا فشار شروع شد؛ آرام و تدریجی، مثل فشاری که اول درد ندارد، اما استخوان را می‌شکند. خواستگار اول مردی بود که خود ندیدش. فقط شنید که سی‌وهفت‌ساله است، یک بار ازدواج کرده و دنبال زن «آرام» می‌گردد. وقتی گفت نمی‌خواهد، مادرش گفت: «تو خیلی سخت‌گیر شدی.» خواستگار دوم را دید؛ مردی که بیشتر از ده دقیقه حرف نزد و آخرش گفت: «زن باید سازگار باشد.» او همان‌جا فهمید این ازدواج نیست؛ معامله است. خواستگار سوم و چهارم هم شبیه هم بودند. هیچ‌کدام به خودش نگاه نکردند؛ به سنش نگاه کردند، به شرایطش، به این‌که برگشته است. هر بار که «نه» می‌گفت، واکنش‌ها شدیدتر می‌شد. مادرش داد می‌زد، گاهی گریه می‌کرد، گاهی بشقاب را محکم روی زمین می‌گذاشت. می‌گفت: «من دیگر جواب مردم را ندارم.» برادرش مستقیم‌تر بود. یک بار وسط حویلی، جلوی پدر، گفت: «اگر این‌طور پیش برود، خودم تصمیم می‌گیرم.» آن روز، اولین بار بود که او ترس واقعی را حس کرد؛ نه ترس از شوهر، بلکه ترس از خانواده. خشونت‌ها شکل‌های مختلف داشت. همیشه سیلی نبود. گاهی نگاه تحقیرآمیز بود، گاهی بستن در، گاهی گرفتن تلفن. یک بار که دیرتر از معمول از بیرون برگشت، برادرش بازویش را محکم گرفت و گفت: «دیگر بیرون نمی‌روی.» بازویش تا چند روز درد می‌کرد. مادرش فقط گفت: «خودت مقصر هستی.» هیچ‌کس نپرسید چرا دیر آمده بود؛ آمده بود چون دنبال کار گشته بود، چون می‌خواست دوباره مستقل شود. او می‌گفت هنوز فرد مورد علاقه‌اش را پیدا نکرده. این جمله برای خودش واضح بود؛ یعنی هنوز کسی را ندیده که بتواند کنارش احساس امنیت کند. اما برای خانواده‌اش، این حرف بی‌معنی بود. آن‌ها علاقه را لوکس می‌دانستند. می‌گفتند زن باید به‌موقع شوهر کند، بعد علاقه خودش می‌آید. هر بار که این بحث تکرار می‌شد، او ساکت‌تر می‌شد، اما درونش پر از سؤال بود: چرا زندگی زن باید این‌قدر ساده و بی‌حق تعریف شود؟ شب‌ها وقتی همه می‌خوابیدند، او روی همان تشک نازک دراز می‌کشید و به جزئیات فکر می‌کرد؛ به این‌که اگر ازدواج کند فقط برای رهایی، چه چیزی در انتظارش است: مردی که او را انتخاب نکرده، خانه‌ای که در آن غریبه است، و خشونتی که فقط شکلش عوض می‌شود. گاهی به ایران فکر می‌کرد؛ به کارگاه، به صدای چرخ‌ها، به خستگی‌ای که حداقل معنا داشت. حالا خستگی‌اش بی‌معنا بود. آخرین خواستگار مردی بود که خانواده رویش خیلی حساب کرده بودند. سنش بالا بود، اما «وضعش خوب» بود. همان شب که حرفش جدی شد، دعوا بالا گرفت. برادرش فریاد زد، مادرش گریه کرد، پدر سکوت کرد. او گفت «نه» و بعد دیگر حرفی نزد. آن شب در را از بیرون قفل کردند؛ نه برای این‌که فرار نکند، بلکه برای این‌که بفهمد انتخابی ندارد. آن‌جا، در تاریکی، برای اولین‌بار به این فکر کرد که شاید زندگی‌اش همیشه همین‌طور بماند؛ نه با ازدواج نجات پیدا کند، نه با مقاومت. او هنوز همان‌جاست. نه ازدواج کرده، نه آزاد شده. هر روز با احتیاط حرف می‌زند، با احتیاط راه می‌رود، با احتیاط نفس می‌کشد. این روایت پایان مشخصی ندارد، چون زندگی او هم هنوز ادامه دارد. این داستان نه درباره یک زن خاص، بلکه درباره واقعیتی است که هر روز، بی‌سروصدا، در خانه‌های زیادی تکرار می‌شود؛ زنانی که فقط به‌خاطر خواستنِ حق انتخاب، تحت فشار و خشونت قرار می‌گیرند. این روایت عینی است، چون شبیه زندگی است: طولانی، خسته‌کننده و پر از تصمیم‌هایی که هیچ‌وقت ساده نیستند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 روز قبل - 47 بازدید

برنامه جهانی غذا: افغانستان با یکی از بدترین بحران‌ گرسنگی جهان روبرو است

برنامه جهانی غذا (WFP) درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان با یکی از بدترین بحران‌های گرسنگی در جهان روبرو است و از هر سه تن، یک تن به‌شدت به غذا نیاز دارد. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که با کمک‌های مالی شرکای خود، توانسته است در زمان و مکان مورد نیاز، به آسیب‌پذیرترین افراد کمک‌های نجات‌بخش را ارائه کند. همچنین برنامه جهانی غذا پیش از این نیز اعلام کرده بود که با رسیدن فصل سرمای شدید در افغانستان، مر‌دم بیش‌ترین آسیب را از گرسنگی خواهند دید. فقر و مشکلات اقتصادی از جمله چالش‌های عمده شهروندان افغانستان است که در بیش از چهار سال گذشته، زندگی میلیون‌ها تن را در کشور تحت فشار شدید قرار داده است.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 56 بازدید

سازمان ملل مرحله‌ی دوم برنامه‌ی توان‌مندسازی زنان افغانستان را آغاز کرد

برنامه‌ی توسعه‌ا‌ی سازمان ملل متحد در افغانستان از آغاز مرحله‌ی دوم برنامه‌ی «توان‌مندسازی اقتصادی زنان از طریق کسب‌و‌کار‌های کوچک و متوسط» خبر داده و این برنامه، با سرمایه‌گذاری ۱۰ میلیون یورویی اتحادیه‌ی اروپا، با هدف تقویت نقش اقتصادی زنان و پشتیبانی از کسب‌وکار‌های پای‌دار خانواده‌ها در افغانستان راه‌اندازی شده است. این برنامه با نشر اعلامیه‌ای گفته است که مرحله‌ی دوم این برنامه، زنان را از بخش‌های مختلف فعالیت‌های اقتصادی از گروه‌های کوچک و متوسط تحت پوشش قرار می‌دهد و در تلاش است تا دسترسی آنان را به منابع مالی، بازارها، مهارت‌ها و فرصت‌های درآمد پای‌دار را افزایش دهد. در ادامه آمده است که این برنامه از سازوکارهای مالی سازگار با شریعت و مناسب با شرایط فرهنگی استفاده می‌کند و در کنار آن، خدمات توسعه‌ی کسب‌وکار، راهنمایی حرفه‌ای و پیوند با بازارها را برای زنان فراهم می‌کند. در اعلامیه آمده است که این برنامه همچنان به پیوستن زنان در جامعه و تقویت حضور آنان در بازار کار تمرکز دارد. در ادامه آمده است که این برنامه در شماری از ولایت‌های دوردست به‌ویژه در منطقه‌های مرکزی آن اجرا می‌شود؛ منطقه‌هایی که مشارکت اقتصادی زنان پایین و دسترسی به خدمات مالی محدود است. برنامه‌ی توسعه‌ا‌ی سازمان ملل متحد افزوده است که اجرای این برنامه می‌تواند به افزایش درآمد زنان، تقویت تاب‌آوری خانواده‌ها و ارتقای نقش زنان در تصمیم‌گیری‌های اقتصادی کمک کند و زمینه‌ساز بهبود پای‌دار اقتصاد محلی در افغانستان شود. همچنین ورونیکا بوشکوویچ پوهار، کاردار اتحادیه‌ی اروپا در افغانستان، گفته است: «این پروژه با هدف تقویت کسب‌و‌کار‌های کوچک و افزایش تاب‌آوری و خودکفایی خانوا‌ده‌ها  اجرا می‌شود. سرمایه‌گذاری در کسب‌وکارهای زنان، به تقویت جوامع و بازارهای محلی کمک می‌کند و فرصت‌های پای‌دار درآمد را برای خانوارها فراهم می‌سازد.» این در حالی است که حکومت سرپرست پس از به‌دست گرفتن قدرت، افزون بر محدودیت‌های دیگر کار در بسیاری از بخش‌ها را برای زنان و دختران منع کرد.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 75 بازدید

اوچا: ۱۴.۴ میلیون تن در افغانستان به خدمات صحی نیاز دارند

اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد پیش‌بینی کرده است که ۱۴.۴ میلیون تن در سال ۲۰۲۶ میلادی در افغانستان به خدمات صحی نیاز خواهند داشت. این نهاد امروز (پنج‌شنبه، ۹ دلو) با نشر گزارشی گفته است که از این تعداد، ۷.۲ میلیون تن قرار است تحت پوشش دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد قرار گیرند. اوچا در ادامه تاکید کرده است که ۵۴ درصد از این افراد کودکان هستند و ۲۴ درصد دیگر را زنان تشکیل می‌دهند. همچنین دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در بخشی از گزارشش افزوده است که ۱۰ درصد باقی‌مانده افراد دارای معلولیت هستند. اوچا تصریح کرد که برای رسید‌گی به این نیازها، بیش از ۱۹۰ میلیون دالر نیاز است. این دفتر خاطرنشان کرده است که افغانستان همچنان بزرگترین بحران بشردوستانه در سال جاری باقی می‌ماند. طبق گزارش‌ سازمان‌های بین‌المللی، نزدیک به ۲۲ میلیون تن در افغانستان به کمک‌های بشری متکی هستند. باید گفت که پس از تسلط دوباره‌ی حکومت فعلی بر افغانستان، شماری از نهادهای بین‌المللی اعلام کرده بودند که به‌دلیل ممنوعیت کار کارمندان زن کمک‌های خود در افغانستان را کاهش داده‌اند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 48 بازدید

هیدر بار: ممنوعیت آموزش دختران آینده‌ی یک نسل را تهدید می‌کند

هیدر بار، معاون بخش زنان دید‌بان حقوق بشر درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که سیاست‌های حکومت سرپرست در برابر آموزش دختران و دختران، آینده‌ی افغانستان را به‌گونه‌ی جدی تهدید می‌کند. خانم بار با نشر پیامی پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که ممنوعیت آموزش دختران بالاتر از صنف ششم، تنها بخشی از محدودیت‌های می‌باشد که سبب تضعیف نظام آموزشی در سراسر افغانستان شده است. وی در ادامه تاکید کرده است که حکومت فعلی با اقدام‌هایی چون برکناری آموزگاران شایسته، حذف مضمون‌های غیرمذهبی و وضع محدودیت‌های پی‌درپی، ساختار آموزش را به‌‌طور سیستماتیک تضعیف کرده است. او در ادامه افزوده است که آسیب‌های این سیاست‌ها هر روز بیش‌تر می‌شود و پیامدهای آن دامن‌گیر نسل‌های آینده خواهد شد. معاون بخش زنان دیدبان حقوق بشر تصریح کرد که پیامدهای این روند تنها متوجه دختران نیست؛ بلکه تمام نظام آموزشی کشور را دربر می‌گیرد و آینده‌ی افغانستان را با خطر جدی روبرو کرده است. همچنین صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد هشدار داده است که آموزش در افغانستان به نقطه‌ی بحرانی رسیده است. بر پایه‌ی گزارش این نهاد، بیش از ۹۰ درصد کودکان ده‌ساله در افغانستان توانایی خواندن یک متن ساده را ندارند. یونیسف این وضعیت را نشانه‌ی بحران «آموزش بدون یادگیری» دانسته؛ بحرانی که به گفته‌ی نهادهای بین‌المللی، در نتیجه‌ی سیاست‌های محدودکننده‌ در بخش آموزش به‌وجود آمده است.

ادامه مطلب