برچسب: رسانه گوهرشاد

6 ساعت قبل - 40 بازدید

بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که دختران هر روز در مکتب، ورزش، نوآوری، حرفه‌ها و دیگر عرصه‌ها در سراسر جهان کلیشه را به چالش می‌کشند. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۳ جوزا) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود از همه خواسته است که توان‌مندی زنان و دختران را همیشه به یاد داشته باشند. همچنین بخش زنان سازمان ملل متحد در ادامه خواستار ایجاد جهانی شده که فرصت‌های برابر را در دسترس دختران قرار بدهد. این در حالی است که دختران در افغانستان، از دسترسی به حقوق ابتدایی خود مانند حق آموزش، حق آزادی رفت‌وآمد و حق کار و حضور در جامعه محروم هستند. حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


7 ساعت قبل - 278 بازدید

عفونت‌های دستگاه ادراری (Urinary Tract Infections یا UTIs) یکی از شایع‌ترین دلایل مراجعه زنان به پزشکان است. این عفونت‌ها که معمولاً به دلیل ورود باکتری‌ها به مجرای ادرار رخ می‌دهند، می‌توانند از ناراحت‌کننده تا بسیار خطرناک متغیر باشند. درک دلایل شیوع بالا در زنان، علائم هشداردهنده و روش‌های درمانی مؤثر، کلید پیشگیری از عوارض جدی‌تر است. عفونت ادراری چیست و چرا زنان بیشتر درگیر می‌شوند؟ دستگاه ادراری شامل کلیه‌ها، حالب‌ها، مثانه و مجرای ادرار (Urethra) است. وقتی باکتری‌ها، اغلب از ناحیه مقعد، وارد مجرای ادرار شده و شروع به تکثیر در مثانه می‌کنند، عفونت ادراری رخ می‌دهد. دلیل اصلی شیوع بیشتر این مشکل در زنان به اختلاف آناتومیک بازمی‌گردد: کوتاهی مجرای ادرار: طول مجرای ادرار در زنان بسیار کوتاه‌تر از مردان است (حدود ۴ سانتی‌متر) که این فاصله کوتاه مسیر باکتری‌ها برای رسیدن به مثانه را بسیار هموارتر می‌کند. نزدیکی به مقعد: نزدیکی دهانه مجرای ادرار به ناحیه مقعد تماس بیشتر با باکتری‌هایی مانند اشرشیا کلای (E. coli)، که عامل اصلی ۹۰ درصد عفونت‌هاست، را افزایش می‌دهد. عفونت‌های دستگاه ادراری معمولاً به دو دسته اصلی تقسیم می‌شوند: عفونت مجرای ادرار تحتانی (سیستیت): عفونت مثانه که شایع‌ترین نوع است. عفونت مجرای ادرار فوقانی (پیلونفریت): عفونت کلیه‌ها که یک وضعیت اورژانسی محسوب می‌شود. علائم بالینی: چه زمانی باید نگران شد؟ علائم عفونت ادراری می‌توانند خفیف باشند، اما در صورت عدم درمان به‌سرعت تشدید می‌شوند. تشخیص زودهنگام با شناخت این علائم حیاتی است: تکرر ادرار: احساس نیاز مداوم به تخلیه مثانه، حتی اگر ادرار کمی در آن باشد. سوزش و درد هنگام ادرار (دیسوریا): شایع‌ترین علامت که به دلیل التهاب مجرای ادرار ایجاد می‌شود. ادرار کدر یا بدبو: تغییر در ظاهر و بوی طبیعی ادرار. احساس فوریت (Urgency): احساس غیرقابل‌کنترل برای دفع فوری ادرار. درد لگنی: احساس فشار یا درد در قسمت میانی شکم و ناحیه بالای استخوان شرمگاهی. علائم خطرناک (نشان‌دهنده عفونت کلیه - پیلونفریت): اگر تب، لرز، تهوع، استفراغ و درد شدید در پهلوها (ناحیه پشت و زیر دنده‌ها) به علائم فوق اضافه شود، باید فوراً به پزشک مراجعه کرد، زیرا این وضعیت می‌تواند به خونریزی و آسیب دائمی کلیه منجر شود. عوامل خطر: چه زنانی مستعدترند؟ علاوه بر آناتومی، عوامل متعددی می‌توانند ریسک ابتلا به UTI را افزایش دهند: فعالیت جنسی: رابطه جنسی می‌تواند باکتری‌ها را به سمت مجرای ادرار هدایت کند. استفاده از برخی روش‌های پیشگیری از بارداری یائسگی: کاهش سطح استروژن پس از یائسگی باعث تغییراتی در مخاط واژن و مجرای ادرار می‌شود که محیط را برای رشد باکتری‌ها مساعدتر می‌کند. انسداد جریان ادرار: وجود سنگ کلیه یا بزرگ شدن پروستات (در مردان) یا مثانه عصبی ضعف سیستم ایمنی: ناشی از دیابت کنترل‌نشده یا سایر بیماری‌ها تشخیص و درمان تشخیص عفونت ادراری معمولاً ساده و سریع است و بر پایه آزمایش ادرار (Urine Analysis) و کشت ادرار (Urine Culture) استوار است. ۱. درمان دارویی درمان اصلی UTI استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها است. مدت زمان درمان معمولاً کوتاه (۳ تا ۷ روز) است، اما انتخاب نوع آنتی‌بیوتیک به نوع باکتری (شناسایی‌شده در کشت) و شدت عفونت بستگی دارد. نکته حیاتی: حتی اگر علائم پس از ۱ تا ۲ روز مصرف دارو بهبود یافت، باید دوره کامل آنتی‌بیوتیک تجویز‌شده توسط پزشک تکمیل شود تا اطمینان حاصل شود که تمام باکتری‌ها از بین رفته و خطر عود یا مقاومت دارویی کاهش یابد. ۲. درمان عفونت‌های مکرر (Recurrent UTIs) اگر زنی بیش از دو بار در شش ماه یا سه بار در یک سال دچار عفونت ادراری شود، پزشک ممکن است رویکردهای پیشرفته‌تری را توصیه کند: آنتی‌بیوتیک‌درمانی با دوز پایین: مصرف روزانه دوز پایین آنتی‌بیوتیک برای چندین ماه آنتی‌بیوتیک‌درمانی پس از رابطه جنسی: مصرف یک دوز آنتی‌بیوتیک بلافاصله بعد از هر بار رابطه جنسی مکمل‌های استروژن موضعی: برای زنان یائسه، استروژن موضعی می‌تواند به بازگرداندن سلامت مخاط کمک کند پیشگیری: راهکارهای عملی برای حفظ سلامت ادراری پیشگیری اغلب مؤثرتر از درمان است. زنان می‌توانند با رعایت نکات زیر ریسک ابتلا را به‌شدت کاهش دهند: نوشیدن آب فراوان: مصرف مایعات کافی باعث شست‌وشوی منظم مجاری ادرار و دفع باکتری‌ها می‌شود. بهداشت مناسب: همیشه از جلو به عقب (به سمت مقعد) خود را تمیز کنید تا باکتری‌ها منتقل نشوند. ادرار کردن پس از رابطه جنسی: این کار به تخلیه سریع باکتری‌هایی که ممکن است وارد شده باشند کمک می‌کند. انتخاب لباس زیر مناسب: استفاده از لباس زیر نخی و خشک به‌جای لباس‌های تنگ و مصنوعی عفونت‌های ادراری در زنان امری شایع اما قابل کنترل هستند. با شناخت علائم، رعایت بهداشت فردی و مراجعه به‌موقع به پزشک برای دریافت درمان مناسب (به‌ویژه تکمیل دوره آنتی‌بیوتیک) می‌توان از تبدیل یک مشکل ساده به یک عارضه جدی کلیوی جلوگیری کرد. سلامت دستگاه ادراری زیربنای سلامت کلی بدن است. نویسنده: داکتر معصومه پارسا

ادامه مطلب


7 ساعت قبل - 63 بازدید

ریاست اطلاعات و فرهنگ ولایت قندهار می‌گویند که مامورین استخبارات و این ریاست، رادیوهای محلی تحسین‌القرآن، سانگه و زما زیور را در این ولایت متوقف کرده‌اند. این ریاست با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این رسانه‌ها را به دلیل نداشتن جواز رسمی، نپرداختن مالیات و نشرات «غیرمعیاری» بسته است. مسوولان محلی حکومت سرپرست در ولایت قندهار گفته‌ است که به رادیوهای محلی دیگر در قندهار نیز توصیه کرده‌ تا نشرات خود را «مطابق اصول اسلامی» تنظیم کنند. در حال حاضر ۱۵ رادیوی محلی در قندهار فعالیت دارند که تازه بر نشرات سه رادیو از میان آن‌ها ممنوعیت وضع کرده‌ است. استخبارات چند روز پیش نیز نشرات یک رادیوی محلی در بامیان را متوقف کرد. بر اساس گزارش مرکز خبرنگاران افغانستان، مسوولان محلی دلیل بسته‌شدن رادیو بامیان را نداشتن جواز معتبر گفته است، اما مسوولان این رادیو چندین‌بار برای تمدید جواز اقدام کرده بودند. رادیو بامیان در سال ۱۳۸۲ آغاز به کار کرده و نخستین رادیوی خصوصی در این ولایت بود. نهادهای حامی رسانه‌ها بارها از محدودیت‌ها و نقض آزادی بیان در افغانستان انتقاد کرده‌اند. یوناما از مسوولان حکومت فعلی خواسته است که به قوانین بین‌المللی حقوق بشر احترام بگذارد و اجازه دهد خبرنگاران بدون ترس کار کنند.

ادامه مطلب


10 ساعت قبل - 67 بازدید

سازمان جهانی صحت در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با حمایت بانک توسعه‌ی اسلامی، خدمات جامع و رایگان درمان فیستول ولادی برای زنان در افغانستان فراهم شده است. این سازمان امروز (یک‌شنبه، ۳ جوزا) در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که فیستول ولادی به‌گونه‌ی کامل قابل درمان است و هیچ زنی نباید از خدمات حیاتی صحی محروم بماند. سازمان جهانی صحت در ادامه تاکید کرده است که خدمات درمان رایگان برای زنان مبتلا به فیستول ولادی در شفاخانه رابعه‌ی بلخی در کابل و شفاخانه حوزوی میرویس در قندهار ارائه می‌شود. بر بنیاد آمار صندوق جمعیت سازمان ملل متحد، حدود ۱۵ هزار زن در افغانستان با فیستول ولادی زندگی می‌کنند. این بیماری معمولاً در نتیجه‌ی زایمان دشوار و طولانی‌مدت بدون مراقبت صحی مناسب ایجاد می‌شود و سبب آسیب میان مجرای زایمان و مثانه یا روده می‌شود. بسیاری از زنانی که پس از زایمان به فیستول زایمانی دچار می‌شوند، قادر به کار نیستند و با فشارهای شدید روانی مواجه می‌شوند. آن‌ها اغلب به دلیل شرم، دسترسی محدود به خدمات تخصصی و ناآگاهی از امکان درمان، در سکوت رنج می‌کشند. همچنین سازمان جهانی صحت چندی پیش در گزارشی نوشت که میزان مرگ‌ومیر مادران در افغانستان برابر با ۵۲۱ مورد در هر ۱۰۰ هزار تولد زنده است. این در حالی است که حکومت سرپرست از زمان تسلط دوباره بر افغانستان محدودیت‌های گسترده‌ای بر دسترسی زنان به خدمات صحی وضع و در برخی ولایت‌ها، درمان بیماران زن بدون داشتن یک محرم مرد را ممنوع کرده‌اند.

ادامه مطلب


13 ساعت قبل - 82 بازدید

سازمان ملل متحد اعلام کرده است که در سه ماه نخست سال ۲۰۲۶ میلادی بیش از ۵۰۰ هزار مهاجر از کشورهای منطقه به افغانستان بازگردانده شده‌اند و پیش‌بینی‌ می‌شود تا پایان سال جاری میلادی ۲.۷ میلیون نفر دیگر نیز اخراج شوند. این سازمان امروز (یک‌شنبه، ۳ جوزا) با نشر گزارشی گفته است که بین ماه اپریل تا ختم دسامبر، ۱.۶ میلیون مهاجر از ایران و ۱.۱ میلیون نفر دیگر از پاکستان به افغانستان اخراج خواهند شد. در گزارش آمده است که نهادهای مسوول برای رسیدگی به نیازهای عاجل و ادغام این تعداد عودت‌کننده، ۵۲۹.۲ میلیون دالر بودجه درخواست کرده‌اند. سازمان ملل متحد در بخشی از گزارشش هشدار داده است که چنین بازگشت گسترده‌‌ای، چالش بزرگ بشردوستانه و توسعه‌ای برای افغانستان است. همچنین در این گزارش آمده است که از سپتامبر ۲۰۲۳ میلادی تا اپریل ۲۰۲۶ میلادی ۵.۸ میلیون مهاجر از کشورهای ایران و پاکستان به افغانستان اخراج شده‌اند. در گزارش آمده است که با بازگشت این تعداد مهاجر، حدود ۱۰ تا ۱۲ درصد به جمعیت کشور افزوده شده است. این در حالی است که تنها سال گذشته ۲.۹ میلیون مهاجر به‌دلیل تشدید سیاست‌های ایران و پاکستان در قبال مهاجران، به کشور بازگشته و یا اخراج شده‌اند. براساس تخمین سازمان ملل متحد، امسال تعداد بازگشت‌کنندگان به افغانستان نسبت به سال گذشته بیشتر شده و به ۳.۲ میلیون نفر خواهد رسید. در گزارشی‌ها آمده است که زنان و کودکان ۵۰ درصد جمعیت مهاجران بازگشت‌کننده را تشکیل می‌دهند. در گزارش آمده است که مهاجران پس از بازگشت به افغانستان در دسترسی به سرپناه، خدمات صحی و آموزشی با مشکلات جدی مواجه هستند.

ادامه مطلب


15 ساعت قبل - 72 بازدید

سازمان حقوق بشری حال‌وش در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که جمهوری اسلامی ایران یک زن بلوچ فاقد شناسنامه و دو کودک او را پس از پنج روز بازداشت در منطقه هیرمند، بدون صدور حکم قضایی به افغانستان اخراج کرده‌ است. حال‌وش با نشر اعلامیه‌ای گفته است که خانواده این زن درباره علت بازداشت و روند اخراج آن هیچ اطلاعی ندارند. در ادامه آمده است که کلثوم رخشانی، ۲۳ ساله، از ساکنان منطقه شیرآباد زاهدان است. حال‌وش در ادامه تاکید کرده است که او به همراه دو کودک یک‌ونیم‌ساله و چهار‌ساله‌اش اخراج شده و یکی از فرزندانش از ناحیه هر دو پا دارای معلولیت و با مشکلات حرکتی مواجه است. سازمان حقوق بشری حال‌وش افزوده است که نیروهای امنیتی در جریان یورش به خانه این زن، دو تن دیگر از نزدیکان او را نیز بازداشت کرده‌اند که تا اکنون از سرنوشت آن‌ها اطلاعی در دست نیست. این سازمان حقوق‌بشری، اخراج شهروندان بلوچ، به‌ویژه زنان، کودکان و نوجوانان فاقد شناسنامه، بدون بررسی مستقل هویت و وضعیت حقوقی آنان را مصداق نقض اصل بین‌المللی و «ناپدیدسازی قهری» خوانده است.

ادامه مطلب


17 ساعت قبل - 66 بازدید

صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که ۱۵ هزار زن و دختر در افغانستان به بیماری «فیستول ولادی» مبتلا هستند. این نهاد با نشر پیامی به‌مناسبت «روز جهانی پایان دادن به فیستول ولادی» در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که افغانستان از نظر ابتلا به این بیماری، پنجمین کشور جهان است. صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که این بیماری باعث معلولیت و انزوای اجتماعی می‌شود. در اعلامیه آمده است که پیش‌گیری و درمان آن نیاز به خدمات صحی، جراحی ایمن و دسترسی به لوازم ضروری طبی دارد. قابل ذکر است که بیماری فیستول زایمانی، یک آسیب شدید ناشی از زایمان طولانی و دشوار است و سبب مشکلات مزمن سلامتی، انگ اجتماعی، نشت مداوم و غیرقابل کنترل ادرار و یا مدفوع می‌شود. بسیاری از زنانی که پس از زایمان به فیستول زایمانی دچار می‌شوند، قادر به کار نیستند و با فشارهای شدید روانی مواجه می‌شوند. آن‌ها اغلب به دلیل شرم، دسترسی محدود به خدمات تخصصی و ناآگاهی از امکان درمان، در سکوت رنج می‌کشند. همچنین سازمان جهانی صحت چندی پیش در گزارشی نوشت که میزان مرگ‌ومیر مادران در افغانستان برابر با ۵۲۱ مورد در هر ۱۰۰ هزار تولد زنده است. این در حالی است که حکومت سرپرست از زمان تسلط دوباره بر افغانستان محدودیت‌های گسترده‌ای بر دسترسی زنان به خدمات صحی وضع و در برخی ولایت‌ها، درمان بیماران زن بدون داشتن یک محرم مرد را ممنوع کرده‌اند.

ادامه مطلب


18 ساعت قبل - 76 بازدید

تاج‌الدین اویوالی، نماینده یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل اعلام کرده است که افغانستان در حال حاضر یکی از بزرگ‌ترین بحران‌های بازگشت در جهان را تجربه می‌کند. آقای اویوالی با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که تیم‌های سازمان تلاش می‌کنند تا اطمینان حاصل شود کودکان و خانواده‌های بازگشته به خدمات صحی، تغذیه، آب، خدمات صحی و حمایتی دسترسی دارند. نماینده صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که برای رسیدگی به وضعیت کنونی، «طرح پاسخ‌دهی سازمان ملل در افغانستان» نیازمند حمایت فوری و پایدار است. همچنین پیش از این نیز سازمان ملل متحد از راه‌اندازی طرح رسید‌گی به موج گسترده بازگشت شهروندان افغانستان از پاکستان و ایران خبر داده بود. براساس پیش‌بینی سازمان ملل متحد، احتمال دارد در سال ۲۰۲۶ میلادی بیش از دو میلیون تن از ماه‌های اپریل تا دسامبر به افغانستان بازگردانده شوند. قابل ذکر است که پاکستان و ایران از دهه‌ها به این‌سو میزبان میلیون‌ها مهاجر افغانستانی است. اکنون روزانه هزاران نفر از طریق گذرگاه‌های مرزی مشترک با پاکستان و ایران، به افغانستان بازگردانده می‌شوند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 69 بازدید

صدای کیبورد در اتاق کوچک ملیکا، بیشتر از هر صدای دیگری در خانه شنیده می‌شد. بیرون، کوچه هنوز در تاریکی سحر فرو رفته بود و برق، برای چندمین بار در آن هفته، قطع شده بود. تنها روشنایی اتاق، نور کم‌رنگ لپ‌تاپی بود که با باتری نیمه‌جان کار می‌کرد. ملیکا شالش را محکم‌تر دور شانه‌هایش پیچید و دوباره به صفحهٔ مانیتور خیره شد. چند خط کد هنوز مشکل داشت و باید پیش از طلوع آفتاب اصلاح می‌شد، چون مشتری منتظر بود وب‌سایتش صبح فعال شود. در گوشهٔ اتاق، مادرش روی تشک نازکی خوابیده بود و سرفه‌های خشک پدرش، هرچند دقیقه یک‌بار، سکوت خانه را می‌شکست. بوی چای سیاه و دود بخاری زغالی در هوا پیچیده بود. این اتاق کوچک حالا هم دفتر کار بود، هم صنف آموزشی، هم محل جلسه‌های آنلاین و هم جایی که پنج دختر جوان تلاش می‌کردند زندگی‌شان را از فروپاشی نجات دهند. سه سال پیش، هیچ‌کدام از آن‌ها تصور نمی‌کردند روزی سرنوشت‌شان به چنین جایی برسد. ملیکا و دوستانش در دانشکده کامپیوتر ساینس دانشگاه هرات درس می‌خواندند. آن‌ها از معدود دخترانی بودند که خانواده‌هایشان اجازه داده بودند در رشته‌ای تخنیکی تحصیل کنند. بیشتر روزها تا عصر در لابراتوارهای دانشگاه می‌ماندند؛ پروژه می‌ساختند، روی طراحی وب‌سایت کار می‌کردند و دربارهٔ آینده حرف می‌زدند. ملیکا همیشه می‌گفت بعد از فراغت می‌خواهد یک شرکت تکنالوژی بسازد تا دختران افغان بتوانند بدون وابستگی در آن کار کنند. دوستانش به شوخی می‌گفتند: «اول بگذار فارغ شویم، بعد شرکت هم جور می‌کنیم.» اما آن شوخی، خیلی زود به حسرت تبدیل شد. وقتی دروازهٔ دانشگاه‌ها به‌روی دختران بسته شد، همه‌چیز ناگهان متوقف گردید. آن روز، فضای دانشگاه هرات شبیه خانه‌ای بود که عزادار شده باشد. دختران آرام از دهلیزها عبور می‌کردند و هیچ‌کس نمی‌دانست چه باید بگوید. بعضی‌ها گریه می‌کردند و بعضی‌ها فقط به زمین نگاه می‌دوختند. ملیکا هنوز آخرین باری را که از دروازهٔ دانشگاه بیرون شد به یاد دارد؛ روزی سرد که باد، خاک را در صحن دانشگاه می‌چرخاند و او احساس می‌کرد بخشی از زندگی‌اش همان‌جا جا مانده است. فقط یک سال تا فراغت‌شان باقی مانده بود. پس از آن، روزهای طولانی و سنگینی آغاز شد. ملیکا بیشتر وقتش را در خانه می‌گذراند. صبح‌ها صدای رفت‌وآمد مردم در کوچه را می‌شنید و تا ظهر در اتاق خاموش می‌نشست. لپ‌تاپش روی میز خاک می‌خورد. گاهی مادرش آهسته می‌گفت: «کاش حداقل درست تمام می‌شد.» پدرش چیزی نمی‌گفت، اما سکوتش سنگین‌تر از هر حرفی بود. وضعیت اقتصادی خانواده نیز هر روز بدتر می‌شد. پدرش که سال‌ها کارگر ساختمانی بود، دیگر توان کار سنگین نداشت. قیمت آرد، روغن و مواد اولیه پیوسته بالا می‌رفت. بسیاری از شب‌ها، مادرش تلاش می‌کرد غذا کمتر مصرف شود تا برای فردا هم چیزی باقی بماند. در همان روزها، چندین بار صحبت فروش لپ‌تاپ ملیکا پیش آمد. مادرش می‌گفت شاید بتوانند با پول آن، چند ماه مواد غذایی بخرند. همین ترس باعث شد ملیکا دوباره لپ‌تاپش را روشن کند. او شبی به چهار دوست نزدیکش ــ شبنم، سارا، نادیه و فرشته ــ پیام فرستاد. هر پنج نفر هنوز در شوک تعطیلی دانشگاه بودند. بعضی‌هایشان حتی برای مدتی کاملاً درس و برنامه‌نویسی را کنار گذاشته بودند. اما وقتی دوباره باهم صحبت کردند، متوجه شدند هنوز چیزی در وجودشان خاموش نشده است. آن‌ها ساعت‌ها دربارهٔ وضعیت‌شان حرف زدند؛ دربارهٔ ترس، بیکاری، فشار خانواده‌ها و آینده‌ای که ناگهان نامعلوم شده بود. در پایان همان تماس، ملیکا گفت: «اگر کسی برای ما فرصت نمی‌سازد، شاید مجبور شویم خودمان آن را بسازیم.» چند هفته بعد، آن‌ها کارشان را آغاز کردند. نه دفتری وجود داشت و نه سرمایه‌ای. تنها چیزی که داشتند، پنج لپ‌تاپ قدیمی، اینترنت ضعیف و مهارت‌هایی بود که در دانشگاه آموخته بودند. آن‌ها یک شرکت کوچک مجازی ساختند؛ تیمی که از خانه‌های مختلف در هرات باهم کار می‌کرد. ملیکا بیشتر مسئول هماهنگی پروژه‌ها شد، شبنم طراحی وب انجام می‌داد، سارا روی دیتابیس کار می‌کرد، نادیه فرانت‌اند می‌ساخت و فرشته آموزش و ارتباط با شاگردان را مدیریت می‌کرد. شروع کار بسیار دشوار بود. پیدا کردن مشتری در جامعه‌ای که هنوز به کار آنلاین و مخصوصاً کار دختران اعتماد نداشت، ساده نبود. بعضی‌ها وقتی می‌فهمیدند اعضای تیم دختر هستند، دیگر پاسخ نمی‌دادند. برخی مشتری‌ها نیز حاضر نبودند پول کامل بپردازند. اما آن‌ها مجبور بودند ادامه دهند، چون راه دیگری نداشتند. نخستین پروژه‌شان طراحی یک وب‌سایت ساده برای یک فروشگاه کوچک بود. پول آن پروژه آن‌قدر کم بود که حتی به‌سختی هزینهٔ اینترنت‌شان را جبران می‌کرد، اما برای آن پنج دختر معنای دیگری داشت. آن پروژه ثابت کرد که هنوز می‌توانند کار کنند، هنوز می‌توانند درآمد داشته باشند و هنوز زندگی‌شان کاملاً متوقف نشده است. پس از آن، کم‌کم پروژه‌های بیشتری رسید. یک مرکز آموزشی از آن‌ها سیستم ثبت شاگردان خواست. یک تجارت محلی نیز درخواست کرد دیتابیس محصولاتش را تنظیم کنند. بعضی شب‌ها تا سحر بیدار می‌ماندند تا پروژه‌ها را تحویل دهند، چون اینترنت شب‌ها بهتر بود. در زمستان، هنگام کار، دست‌هایشان از شدت سرما بی‌حس می‌شد. گاهی برق می‌رفت و آن‌ها مجبور بودند با پاوربانک یا اینترنت موبایل، کار را ادامه دهند. اما چیزی که این شرکت را متفاوت ساخت، فقط پروژه‌های آنلاین نبود. روزی یکی از دختران هم‌دانشگاهی سابق‌شان به ملیکا پیام داد و نوشت: «من دیگر هیچ امیدی ندارم؛ حداقل اگر بتوانم کدنویسی یاد بگیرم، شاید کاری پیدا کنم.» همین پیام باعث شد ایده‌ای تازه در ذهن ملیکا شکل بگیرد. آن‌ها تصمیم گرفتند برای دخترانی که از دانشگاه و مکتب محروم شده‌اند، صنف‌های آنلاین برگزار کنند. در آغاز، فقط چند شاگرد داشتند؛ دخترانی خجالتی که بیشترشان دوربین را روشن نمی‌کردند. بعضی‌ها از ترس مخالفت خانواده، در سکوت درس می‌خواندند. برخی دیگر فقط با یک موبایل ساده وارد صنف می‌شدند. اما همان صنف‌های کوچک، به‌تدریج بزرگ‌تر شد. اکنون دخترانی از ولایت‌های مختلف افغانستان در صنف‌های آنلاین آن‌ها شرکت می‌کنند. آن‌ها طراحی وب‌سایت، مبانی برنامه‌نویسی، دیتابیس و کار با کمپیوتر را آموزش می‌دهند. بعضی از شاگردان، پس از چند ماه، توانسته‌اند پروژه‌های کوچک بگیرند و درآمد پیدا کنند. برای ملیکا، مهم‌ترین لحظه زمانی است که یکی از شاگردانش می‌گوید توانسته با درآمد خودش برای خانواده‌اش مواد غذایی بخرد یا هزینهٔ مکتب خواهرش را بپردازد. او می‌گوید: «ما شاید نتوانستیم سند فراغت بگیریم، اما نمی‌خواستیم تمام چیزهایی را که یاد گرفته بودیم، دفن کنیم.» امروز، آن پنج دختر هنوز مدرک دانشگاهی ندارند. هنوز وقتی از کنار دانشگاه هرات عبور می‌کنند، قلب‌شان فشرده می‌شود. هنوز حسرت صنف‌های نیمه‌تمام و روز فراغت را در دل دارند. اما در میان تمام دشواری‌های زندگی در افغانستان، آن‌ها راه کوچکی برای ادامه دادن ساخته‌اند. در اتاقی که روزی فقط محل ناامیدی بود، حالا هر روز صدای کیبورد شنیده می‌شود؛ صدایی آرام اما مداوم، شبیه تلاش دخترانی که نمی‌خواهند زندگی‌شان در سکوت خاموش شود. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


1 روز قبل - 62 بازدید

سرفراز بگتی، وزیر اعلای ایالت بلوچستان پاکستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان میزبانی پاکستان از مهاجران افغانستانی در بیش از چهار دهه گذشته را فراموش کرده است. آقای بگتی در شهر اوکارا در ایالت پنجاب صحبت می‌کرد، گفت که وضعیت امنیتی در بلوچستان نسبت به پنجاب «وخیم‌تر» است و تروریست‌ها هیچ ملیتی ندارند. مقام‌های پاکستانی مدعی هستند که ناامنی در ایالت‌های بلوچستان و خیبرپختونخوا ریشه در افغانستان دارد، اما مقامات حکومت سرپرست این اتهامات را رد می‌کنند. وزیر اعلای بلوچستان مدعی شد که پاکستان بیش از ۴۰ سال «با قلب باز» از مهاجران افغانستانی میزبانی کرده است، اما اکنون کشورهای مختلف از جمله ایالات متحده، روسیه، بریتانیا و چین آنان را تهدیدی امنیتی و تروریستی می‌دانند. پاکستان پس از تیره شدن روابطش با حکومت فعلی طی دو سال گذشته روند اخراج مهاجران افغانستانی را تشدید کرده و نزدیک به دو میلیون مهاجر را از این کشور اخراج کرده است. بسیاری از مهاجران اخراج‌شده سال‌ها در پاکستان زندگی کرده بودند. با وجود فشارها و انتقادهای بین‌المللی، روند اخراج مهاجران افغانستان از سوی پاکستان ادامه یافته است.

ادامه مطلب