برچسب: رسانه گوهرشاد

32 دقیقه قبل - 9 بازدید

سازمان جهانی صحت در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که از آغاز سال جاری میلادی تا اکنون ۳۲ مورد فلج کودکان یا پولیو در افغانستان شناسایی و ثبت شده است. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این هفته، هفت مورد جدید فلج کودکان در ولایت‌های قندهار، هلمند و بغلان شناسایی شده است. سازمان جهانی صحت در این گزارش، آمار مبتلایان به بیماری فلج کودکان در افغانستان و پاکستان را منتشر کرد. بر اساس این گزارش، از آغاز سال ۲۰۲۶ میلادی تا اکنون، در پاکستان چهار مورد مثبت پولیو ثبت شده است. به گفته‌ی سازمان جهانی صحت، مجموع موارد مثبت پولیو در دو کشور از آغاز سال ۲۰۲۶ میلادی تا اکنون به ۳۶ مورد رسیده است. از آغاز سال جاری میلادی تا اکنون، ۷۶ نمونه محیطی مثبت ویروس پولیو در افغانستان و ۱۲۹ نمونه محیطی مثبت در پاکستان شناسایی شده است. نمونه‌های محیطی مثبت نشان‌دهنده گردش ویروس در جامعه هستند، حتی اگر همه افراد آلوده دچار بیماری نشوند. همچنین در سال گذشته میلادی در مجموع ۵۲ مورد مثبت پولیو گزارش شده بود که ۲۱ مورد آن مربوط به افغانستان و ۳۱ مورد مربوط به پاکستان بود. سازمان‌های بین‌المللی گزارش دادند که محدودیت‌ها بر اجرای کارزارهای واکسیناسیون یکی از عوامل مهم افزایش خطر شیوع پولیو در افغانستان است.

ادامه مطلب


2 ساعت قبل - 79 بازدید

وقتی پدر خانواده برای آخرین بار دروازه خانه‌شان را در کابل بست، هیچ‌کدام از چهار فرزندش نمی‌دانستند سفری که از آن شب آغاز می‌شود، قرار است به یکی از سخت‌ترین تجربه‌های زندگی‌شان تبدیل شود. مادر، کوچک‌ترین فرزند را در آغوش گرفته بود و دو کودک دیگر در کنارش ایستاده بودند. فرزند بزرگ‌تر آرام‌تر از همه به نظر می‌رسید، اما از چهره‌اش می‌شد فهمید که او نیز مانند پدر و مادرش نمی‌دانست در روزهای آینده چه چیزی انتظارشان را می‌کشد. این خانواده شش‌نفری تصمیم گرفته بود کابل را ترک کند و برای رسیدن به ایران، راهی مسیری شود که از نیمروز و سپس پاکستان می‌گذشت؛ مسیری که می‌دانستند قانونی نیست و خطرهای زیادی در انتظارشان است، اما در آن روزها تصور می‌کردند شاید همین راه بتواند آینده بهتری برای فرزندانشان فراهم کند. پدر خانواده مدت‌ها بود به رفتن فکر می‌کرد. پیدا کردن کار برایش دشوار شده بود و درآمدی که به دست می‌آورد، پاسخگوی نیازهای یک خانواده شش‌نفری نبود. کرایه خانه، هزینه غذا، لباس و دیگر مخارج زندگی، هر ماه فشار بیشتری بر او وارد می‌کرد. سرانجام، پس از گفت‌وگوهای فراوان با همسرش، تصمیم گرفتند راه مهاجرت را انتخاب کنند؛ تصمیمی سخت که بیش از آن‌که از روی میل باشد، از فشار شرایط زندگی سرچشمه می‌گرفت. حرکت خانواده از کابل آغاز شد. با وسایل بسیار اندکی راه افتادند. بخش زیادی از وسایل خانه را فروخته یا کنار گذاشته بودند تا هزینه سفر را فراهم کنند. مادر لباس‌های کودکان را در یک بکس کوچک جمع کرده بود و چند تکه لباس دیگر را نیز در یک خریطه گذاشته بود. پدر بیشتر از هر چیز مراقب پولی بود که برای ادامه مسیر همراه داشت؛ پولی که قرار بود هم هزینه راه و هم بخشی از روزهای نخست زندگی در ایران را تأمین کند. سفر از کابل به سمت نیمروز طولانی و خسته‌کننده بود. کودکان که تصور می‌کردند خیلی زود به مقصد خواهند رسید، بارها از پدر می‌پرسیدند: «کی به ایران می‌رسیم؟» پدر هر بار پاسخ مشابهی می‌داد: «کمی دیگر مانده.» اما خودش نمی‌دانست واقعاً چقدر دیگر از این راه باقی مانده است. وقتی خانواده به نیمروز رسید، تازه بخش دشوارتر سفر آغاز شد. قرار بود از مسیر پاکستان خود را به ایران برسانند. آن‌ها همراه گروهی دیگر حرکت کردند و از همان ابتدا به خانواده گفته شد که باید بسیار محتاط باشند. مادر بعدها تعریف می‌کرد که در آن روزها، بیش از آن‌که به مقصد فکر کند، نگران چهار فرزندش بود. هر صدای ناآشنا، هر توقف ناگهانی و هر بار تغییر مسیر، نگرانی تازه‌ای در دلش ایجاد می‌کرد. کودکان نیز کم‌کم متوجه شده بودند که این سفر شبیه سفرهای معمولی نیست. نمی‌توانستند آزادانه بازی کنند یا بلند صحبت کنند. گاهی مجبور بودند ساعت‌ها در سکوت منتظر بمانند و گاهی نیز در مسیرهای دشوار پیاده حرکت کنند. کوچک‌ترین فرزند خانواده چند بار از شدت خستگی گریه کرد و مادر مجبور شد او را برای مدت طولانی در آغوش بگیرد. عبور از مسیر پاکستان برای این خانواده به یکی از تلخ‌ترین بخش‌های سفر تبدیل شد. بارها مجبور شدند در شرایط دشوار منتظر بمانند و برای ادامه مسیر از راه‌های فرعی استفاده کنند. پدر می‌گفت در آن لحظات تنها چیزی که در ذهنش می‌گذشت، این بود که مبادا اتفاقی برای یکی از فرزندانش رخ دهد. یک شب، خانواده ساعت‌ها در جایی منتظر ماند. هوا سرد بود و کودکان خسته و گرسنه بودند. غذایی که همراه داشتند، بسیار کم بود. مادر تلاش می‌کرد سهم کودکان را نگه دارد و خودش کمتر غذا بخورد. پدر نیز ترجیح می‌داد چیزی نخورد تا نان و غذای موجود برای فرزندان باقی بماند. یکی از کودکان با صدایی خسته از مادر پرسید: «مادر، کی می‌رسیم؟» مادر پاسخی نداشت. فقط او را محکم در آغوش گرفت و گفت: «خواب کن، وقتی بیدار شدی، شاید رسیده باشیم.» اما صبح که کودک چشم‌هایش را باز کرد، هنوز در مسیر بودند. سفر از پاکستان به سوی ایران نیز آسان نبود. خانواده در حالی حرکت می‌کرد که هیچ‌کس نمی‌توانست با اطمینان بگوید چه زمانی به مقصد خواهند رسید. گاهی مجبور بودند مسافت زیادی را با موتر طی کنند و در بخش‌هایی نیز پیاده راه بروند. پدر چند بار مجبور شد یکی از کودکان را حمل کند. خودش خسته بود، پاهایش توان زیادی نداشت و مسیر نیز دشوار بود؛ اما هرگاه می‌دید فرزندش دیگر توان راه رفتن ندارد، او را روی دوش می‌گرفت و به راه ادامه می‌داد. مادر نیز کوچک‌ترین فرزند را تقریباً در بیشتر مسیر در آغوش داشت. دست‌هایش از حمل کودک درد گرفته بود و پاهایش از پیاده‌روی طولانی توان نداشت، اما شکایت نمی‌کرد. بعدها می‌گفت در آن سفر فرصت فکر کردن به خستگی خودش را نداشت؛ تمام فکرش این بود که چهار فرزندش سالم به مقصد برسند. در بخشی از مسیر، ترس از بازداشت نیز بر نگرانی خانواده اضافه شد. پدر هر بار که صدای موتر یا مأموران را می‌شنید، فرزندانش را به سکوت دعوت می‌کرد. برای خانواده‌ای که چهار کودک همراه خود داشت، پنهان ماندن و حرکت در شرایط نامطمئن، بسیار دشوارتر از آن چیزی بود که پیش از سفر تصور کرده بودند. سرانجام، پس از روزها سرگردانی و تحمل سختی، خانواده توانست خود را به ایران برساند. وقتی پدر فهمید که از بخش خطرناک مسیر عبور کرده‌اند، برای چند لحظه چیزی نگفت. فقط به فرزندانش نگاه کرد. کودکان خسته بودند و مادر نیز توان زیادی برای صحبت نداشت. رسیدن به ایران برای آن‌ها پایان مشکلات نبود، اما دست‌کم یکی از بزرگ‌ترین ترس‌های سفر، یعنی عبور از آن مسیر دشوار، پشت سر گذاشته شده بود. اما خانواده در ایران نیز با واقعیت دیگری روبه‌رو شد. آن‌ها خانه‌ای آماده نداشتند و کار مشخصی برای پدر فراهم نبود. پولی که همراه آورده بودند، به دلیل هزینه‌های مسیر بسیار کم شده بود. پدر مجبور شد از همان روزهای نخست به دنبال کار بگردد. هر کاری که پیدا می‌شد، برایش قابل قبول بود؛ زیرا همسر و چهار فرزندش به درآمد او وابسته بودند. مادر می‌گوید سخت‌ترین قسمت ماجرا این بود که آن‌ها با تصور زندگی بهتر به ایران آمده بودند، اما پس از رسیدن، هنوز نمی‌دانستند فردایشان چگونه خواهد بود. او می‌گوید: «ما فکر می‌کردیم وقتی از راه عبور کنیم، دیگر همه چیز تمام می‌شود؛ اما تازه آن‌جا فهمیدیم که رسیدن یک چیز است و زندگی کردن چیز دیگر.» چهار فرزند خانواده هنوز خاطرات آن مسیر را به یاد دارند. برای آن‌ها، ایران فقط کشوری نیست که خانواده در آن به دنبال کار و زندگی است؛ ایران با خاطرات شب‌های طولانی، گرسنگی، خستگی، ترس و آغوش مادر گره خورده است. پدر می‌گوید اگر فرصت دیگری برای تصمیم‌گیری داشت، شاید پیش از انتخاب این مسیر بیشتر فکر می‌کرد؛ اما آن روزها فشار زندگی به اندازه‌ای زیاد شده بود که حتی تصمیم گرفتن نیز برایش آسان نبود. او می‌گوید هیچ پدری دوست ندارد فرزندانش چنین سفری را تجربه کنند؛ اما وقتی خانواده‌ای در برابر مشکلات اقتصادی و نبود چشم‌اندازی روشن برای آینده قرار می‌گیرد، گاهی خطرهایی را می‌پذیرد که در شرایط عادی هرگز قبول نمی‌کرد. اکنون این خانواده شش‌نفری در ایران زندگی می‌کند؛ خانواده‌ای که از کابل حرکت کرد، از مسیر نیمروز گذشت، از پاکستان عبور کرد و پس از تحمل روزها ترس، گرسنگی و خستگی، خود را به ایران رساند. اما پشت این سفر، فقط داستان مهاجرت یک خانواده نیست؛ داستان پدری است که برای تأمین زندگی فرزندانش راهی جاده شد، مادری که در تمام مسیر چهار کودک را زیر نگاه و مراقبت خود داشت و چهار فرزندی که بدون آن‌که در انتخاب این سفر نقشی داشته باشند، سختی راهی را تحمل کردند که بزرگ‌ترهای خانواده به امید ساختن آینده‌ای بهتر برای آنان انتخاب کرده بودند. پدر هنوز هم وقتی درباره آن روزها صحبت می‌کند، به چهار فرزندش نگاه می‌کند و می‌گوید: «ما برای خودمان نیامدیم. برای بچه‌ها آمدیم. فقط می‌خواستیم زندگی‌شان از زندگی ما بهتر باشد.» و شاید تلخ‌ترین بخش این داستان همین باشد؛ این‌که راه رسیدن به یک زندگی بهتر، خودش به یکی از سخت‌ترین فصل‌های زندگی این خانواده تبدیل شد. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


6 ساعت قبل - 81 بازدید

سازمان داکتران بدون مرز (MSF) در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که حدود ۸۰ درصد مرگ‌ومیر ناشی از سرطان سینه و سرطان دهانه رحم در کشورهای کم‌درآمد و با درآمد متوسط رخ می‌دهد. این سازمان اعلام کرد که سرطان در بسیاری از کشورها، به تهدیدی رو‌به‌رشد برای سلامت عمومی تبدیل شده است و زنان به‌گونه نامتناسبی از آن آسیب می‌بینند. در اعلامیه آمده است که برای نخستین‌بار در کنگره‌ی جهانی سرطان که این هفته در هنگ‌ کنگ چین برگزار می‌شود، تجربه‌های خود از برنامه‌های درمان سرطان در کشورهای مالی و مالاوی را ارائه می‌کند. کارشناسان صحت جهانی پیش‌بینی می‌کنند که تا سال ۲۰۵۰ میلادی، شمار موارد ابتلا به سرطان در این کشورها ۱۵۰ درصد افزایش یابد. سازمان داکتران بدون مرز تاکید کرده است، در صورتی که افراد مبتلا به سرطان به خدمات درمانی هماهنگ، مناسب و دارای منابع کافی دسترسی داشته باشند، در محیط‌های شکننده و بحران‌های بشردوستانه نیز می‌توان سرطان را تشخیص داد، از آن پیشگیری کرد و درمان کرد. در ادامه آمده است که در بسیاری از محیط‌ها منابع محدود، هزینه‌های بالا، کمبود دوا، کمبود نیروی متخصص مانع دسترسی بیماران سرطانی به درمان و مراقبت می‌شود. دکتر زراک جان، مشاور دادخواهی دسترسی به خدمات صحی داکتران بدون مرز گفته است که هزینه‌های بلند، کمبود خدمات و نبود امکانات مناسب، مانع دسترسی بسیاری از بیماران مبتلا به سرطان به درمان می‌شود. او تأکید کرده است: «زمان آن رسیده است که کشورها و تأمین‌کنندگان مالی، اراده سیاسی قوی‌تری برای کاهش این شکاف نشان دهند. او گفته است کشورها باید با سرمایه‌گذاری در مراقبت‌های سرطان، زمینه دسترسی مردم در محیط‌های محدود به روش‌های تشخیص و تداوی افراد مبتلا به این بیماری را فراهم کنند.

ادامه مطلب


7 ساعت قبل - 73 بازدید

اوچا یا دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در حال حاضر ۲۱ میلیون و ۹۰۰ هزار شهروند افغانستان به کمک‌های انسان‌دوستانه نیاز دارند. این سازمان امروز (سه‌شنبه، ۳۱ سنبله) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که با وجود گستردگی نیازهای انسان‌دوستانه تا میانه‌ی ماه روان میلادی تنها ۳۱ درصد بودجه‌ی مورد نیاز این نهاد برای رسیدگی به نیازمندان تأمین شده است. این نهاد به خطاب به مجمع عمومی سازمان ملل متحد، گفته است که برای تداوم کمک‌های انسان‌دوستانه به افغانستان و جلوگیری از وخیم‌شدن وضعیت، تأمین به‌موقع بودجه بشردوستانه ضروری است. افغانستان در حال حاضر یکی از شدیدترین بحران‌های بشری در جهان را تجربه می‌کند؛ طوری که نزدیک به نیمی از جمعیت آن با ناامنی شدید غذایی روبرو هستند. این در حالی است که مطابق گزارش‌های ارایه شده از سوی نهادهای بین‌المللی و سازمان ملل متحد، افغانستان با یکی از گسترده‌ترین بحران‌های بشردوستانه در جهان مواجه است. بی‌کاری گسترده، محدویت‌ها علیه زنان، انزوای کشور و بازگشت اجباری هزاران خانواده مهاجر به کشور، سبب تشدید بحران کنونی بشردوستانه شده است.

ادامه مطلب


9 ساعت قبل - 56 بازدید

برنامه جهانی غذا (WFP) برای افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که هیچ کشوری نمی‌تواند پیشرفت کند اگر مردمش گرسنه باشند. این برنامه امروز (سه‌شنبه، ۲۲ سنبله) با نشر اعلامیه‌ای در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که گرسنگی سلامت، آموزش، معیشت و رشد اقتصادی را تضعیف می‌کند. برنامه جهانی غذا در ادامه تاکید کرده است که دسترسی مردم به غذای کافی برای ایجاد جامعه‌ای باثبات و مرفه ضروری است. این نهاد با اشاره به اهمیت کمک‌های غذایی و بشردوستانه افزوده است که باید اطمینان حاصل شود همه افراد، به‌ویژه خانواده‌های نیازمند، به مواد غذایی مورد نیازشان دسترسی دارند. این در حالی است که در افغانستان، گرسنگی به شکل شدیدی روی زندگی شهروندان تاثیر گذاشته است. برنامه‌ جهانی غذا با نشر آمارهای مدعی شده است که بیش از ۱۷ میلیون جمعیت این کشور با ناامنی شدید غذایی روبرو هستند. همچنین اکنون نزدیک به پنج میلیون کودک و زن در افغانستان نیز، در اثر گرسنگی به سوءتغذیه‌ی شدید مبتلا هستند.

ادامه مطلب


10 ساعت قبل - 89 بازدید

نصیراحمد فایق، سرپرست نمایندگی دایمی افغانستان در سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که زنان و دختران باید در روند اصلی سیاسی افغانستان مشارکت مستقیم و معنادار داشته باشند. آقای فایق امروز (سه‌شنبه، ۳۱ سنبله) این اظهارات را در نشست عالی جانبی هشتادویکمین مجمع عمومی سازمان ملل متحد زیر نام «زنان، صلح، عدالت و آشتی ملی در افغانستان» مطرح کرده و گفته است که اگر زنان از روند آشتی کنار گذاشته شوند، هیچ آشتی معتبری در افغانستان ممکن نیست. وی در ادامه تاکید کرده است که آینده‌ی افغانستان در نهایت باید توسط شهروندان این کشور تعیین شود و همین گونه، بدون عدالت و پاسخ‌گویی، دست‌یافتن به صلح پایدار ممکن نیست. همچنین سرپرست نمایندگی دایمی افغانستان در سازمان ملل متحد افزوده است که دولت طرف‌های اصلی افغانستان نیستد و نمی‌توانند به تنهایی نماینده‌ی تنوع و خواسته‌های شهروندان این کشور باشد. نماینده افغانستان در سازمان ملل تصریح کرد که زنان و دختران باید در هر روند سیاسی آینده درباره افغانستان، به‌صورت مستقیم و معنادار مشارکت داشته باشند و زنان افغانستان نباید تنها به‌عنوان قربانیانی که نیاز به حمایت دارند دیده شوند؛ آنان کنشگران سیاسی و رهبران جامعه هستند. فایق افزود که مشارکت زنان نباید از روند سیاسی جدا شود و به حضور نمادین یا مشورت محدود بماند. همچنین وی بر یافتن یک راه‌حل سیاسی جامع و پایدار تاکید کرد و گفت عدالت، پاسخ‌گویی، به‌رسمیت‌شناختن قربانیان، گفتگو و مصالحه ملی باید همزمان دنبال شوند. نماینده افغانستان در سازمان ملل گفت کشورهای عضو این سازمان و شرکای منطقه‌ای باید زمینه را برای یک روند سیاسی «فراگیر، افغانستان‌محور و به رهبری افغانستانی‌ها» فراهم کنند.

ادامه مطلب


12 ساعت قبل - 71 بازدید

فریبا هاشمی، دوچرخه‌سوار اهل افغانستان در رقابت جاده زنان در بازی‌های آسیایی آیچی-ناگویا در جاپان مدال نقره کسب کرد. هاشمی در رقابت دوچرخه‌سواری شینشیرو در ولایت آیچی با زمان دو ساعت و ۵۰ دقیقه و ۵ ثانیه از خط پایان گذشت و در جایگاه دوم قرار گرفت. گوئو لی، نماینده چین، در این رقابت مدال طلا و لیونگ وینگ‌یی از هانگ‌کانگ مدال برنز گرفتند. این دومین رقابت فریبا هاشمی در این دوره بازی‌های آسیایی بود. همچنین او روز یکشنبه در رقابت تایم‌تریل انفرادی زنان هفتم شده بود. هاشمی ۲۳ ساله است و پیش از این همراه با خواهرش یلدوز هاشمی در بازی‌های المپیک پاریس نیز برای افغانستان رقابت کرده است. او فعالیت حرفه‌ای دوچرخه‌سواری خود را در اروپا ادامه می‌دهد. این در حالی است که پس از بازگشت دوباره‌ی حکومت سرپرست به قدرت، زنان و دختران در افغانستان به‌طور کامل از فعالیت در تمامی رشته‌های ورزشی منع شده‌ و تیم‌های ملی ورزشی زنان افغانستان از هم پاشیده است. در نتیجه‌ی این اقدام، بسیاری از زنان ورزش‌کار افغانستانی که عضویت تیم ملی را داشتند، ناگزیر به ترک کشور شدند.

ادامه مطلب


22 ساعت قبل - 138 بازدید

اتحاد فعالان حقوق بشر در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است در آستانه‌ی سومین سال تأسیس این نهاد، نشست «حلقه صلح و همبستگی» را با اشتراک ده‌ها شهروند اهل افغانستان در شهر ونکوور کانادا برگزار کرده است. این سازمان با نشر اعلامیه‌ای گفته است که اين نشست به هدف ایجاد فضای امن برای گفتگو، شناخت متقابل و بررسی موانع همبستگی میان شهروندان برگزار شده است. در اعلامیه آمده است که در این نشست شماری از شهروندان کشور به‌شمول زنان، جوانان و چهره‌های اجتماعی شرکت کرده بودند. اتحاد فعالان حقوق بشر تاکید کرده است آنها در درباره‌ی وضعیت جامعه‌، موانع موجود در برابر همبستگی و راه‌های ایجاد ارتباط و همکاری گفت‌وگو کردند. برگزارکنندگان این نشست گفته‌اند که ساختن جامعه‌ی مشترک لزوماً به معنای حذف تفاوت‌ها نیست، بلکه با حفظ تفاوت‌ها، کنار گذاشتن تعصبات و ایجاد حکومت فراگیر می‌توان به همبستگی رسید. اتحاد فعالان حقوق بشر اعلام کرده است که نشست «حلقه‌ی صلح و همبستگی» نخستین نشست از سلسله‌نشست‌هایی است که ادامه خواهد داشت.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 76 بازدید

یوناما یا دفتر نمایندگی سیاسی سازمان ملل متحد در افغانستان اعلام کرده است که صلح پایدار زمانی معنا دارد که زنان و دختران در شکل‌دهی آینده‌ی جوامع و کشورشان سهم داشته باشند. این سازمان امروز (دوشنبه، ۳۰ سنبله) همزمان با روز جهانی صلح با نشر پستی در حساب کاربری فیسبوک خود نوشته است که موضوع امسال روز جهانی صلح «سرمایه‌گذاری برای صلح؛ برای همه، در همه‌جا و هر روز» است. در اعلامیه آمده است که صلح یک انتخاب فعال و آگاهانه برای ساختن آینده‌ای بهتر است. این نهاد تاکید کرد: «دستیابی به صلح پایدار تنها به معنای نبود جنگ نیست. این امر نیازمند سرمایه‌گذاری دوامدار روی مردم، آموزش، فرصت‌های عایداتی و کرامت انسانی است.» یوناما در ادامه افزوده است که صلح پایدار بر پایه‌ی شمولیت استوار است و زمانی استحکام بیشتری می‌یابد که زنان و دختران به‌گونه‌ی معنادار در شکل‌دهی آینده‌ی جوامع و کشورشان سهم داشته باشند. همچنین آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد نیز در اعلامیه‌ای گفته است که با جهانی روبرو هستیم که صلح در آن به‌گونه‌ای خطرناک کمیاب شده است و جوامع بر اثر خشونت و اختلافات متزلزل شده‌اند. گوترش افزوده است که درگیری‌ها در جهان از نظر گستردگی و پیچیدگی رو به افزایش‌ هستند، از مرزها فراتر می‌روند و رنج و آسیب‌های گسترده‌ای بر مردم وارد می‌کنند. دبیرکل سازمان ملل متحد از رهبران جهان خواسته است که برای ساختن آینده‌ای صلح‌آمیز برای همه مردم سرمایه‌گذاری کنند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 109 بازدید

فدراسیون بین‌المللی شطرنج در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که پنج زن به نمایندگی از افغانستان در چهل‌وششمین المپیاد شطرنج در شهر سمرقند اوزبیکستان اشتراک می‌کنند. این فدراسیون با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این رقابت‌ها از ۱۵ تا ۲۷ سپتامبر در شهر سمرقند ادامه خواهد داشت. فدراسیون بین‌المللی شطرنج می‌گوید که قرار است در این دور بیش از ۱۹۳ تیم در بخش آزاد و ۱۸۱ تیم در بخش زنان از سراسر جهان اشتراک کنند. در اعلامیه آمده است که حسینه اکبر، ستاره عزیزی، نورین گوهری، بلقیس گونش و زینب فرهنمد به نمایندگی از افغانستان در این رقابت‌ها بازی خواهند کرد. این در حالی است که در افغانستان افزون بر ممنوعیت ورزش زنان، بازی شطرنج نیز ممنوع شده است. همچنین فدراسیون شطرنج از ساختار ریاست تربیت بدنی افغانستان حذف شده است.

ادامه مطلب