برچسب: رسانه گوهرشاد

1 ساعت قبل - 8 بازدید

انفجار بالن گاز در فاریاب ۱۶ زخمی برجای گذاشت

مقام‌های محلی از ولایت فاریاب می‌گویند که در نتیجه‌ی انفجار بالن گاز در ‏ولسوالی شیرین‌‌تگاب این ولایت، ۱۶ نفر به شمول کودکان و زنان زخمی شدند. عبدالله مرادی، سخنگوی فرماندهی پولیس فاریاب گفته است که این رویداد (‏چهارشنبه‌شب، ۲۸ اسد) در یک خانه‌ی مسکونی در روستای فیض‌آباد از مربوطات ولسوالی ‏شیرین‌تگاب رخ داده است.‏ وی تاکید کرده است که شماری از زخمیان پس از دریافت کمک‌های اولیه، برای درمان ‏تخصصی به شهر مزار شریف منتقل شده‌اند.‏ او افزوده است که ۹ نفر از زخمیان زنان و کودکان هستند و وضعیت صحی شماری از آسیب‌دیدگان وخیم گزارش شده است. مسوولان محلی از ولایت فاریاب، درباره‌ی دلیل وقوع انفجار چیزی گفته نشده است.

ادامه مطلب


4 ساعت قبل - 60 بازدید

کمیته صلیب سرخ به ۴۰۰ زن در بلخ کمک نقدی کرد

کمیته‌ی بین‌المللی صلیب سرخ و جمعیت هلال احمر افغانستان در تازه‌ترین مورد از ۴۰۰ زن باردار و شیرده در مزارشریف، مرکز بلخ، با ارایه‌ی کمک نقدی حمایت کرده‌اند. یوهانس بروور، رییس کمیته‌ی بین‌المللی صلیب سرخ، در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این کمک‌ها برای زنان باردار و شیرده فراهم شده تا آنان بتوانند نیازهای اساسی خود را تامین کنند. وی در ادامه تاکید کرده است که این برنامه با هدف بهبود وضعیت تغذیه‌ای زنان و فرزندان‌شان اجرا شده است. کمیته‌ی بین‌المللی صلیب سرخ و جمعیت هلال احمر افغانستان در حالی از این زنان حمایت کرده‌اند که بسیاری از خانواده‌ها در افغانستان با مشکلات اقتصادی و دسترسی محدود به مواد غذایی و خدمات اساسی روبرو هستند.

ادامه مطلب


4 ساعت قبل - 57 بازدید

بخش زنان سازمان ملل: ۸۰ درصد زنان جوان در افغانستان از تحصیل و اشتغال محروم هستند

بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که حدود ۸۰ درصد زنان جوان در افغانستان به دلیل محدودیت‌ها، از آموزش، اشتغال و آموزش‌های حرفه‌ای محروم هستند. اين نهاد با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود خواستار حمایت از آموزش و اشتغال زنان و دختران در افغانستان شده است. بخش زنان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که از هر ده نفر در افغانستان، ۹ نفر آنها از آموزش دختران حمایت می‌کنند. بخش زنان سازمان ملل متحد در ادامه افزوده است که زنان و دختران افغانستان می‌خواهند یاد بگیرند، کار کنند و حق انتخاب داشته باشند. در ادامه آمده است که آینده‌ی زنان و دختران باید در اختیار خودشان باشد. این در حالی است که حکومت فعلی طی پنج سال گذشته علاوه بر محدودیت‌ها بر زنان و دختران، آن‌ها را از آموزش نیز محروم کردند. قابل ذکر است که در حال حاضر دختران بالاتر از صنف ششم از آموزش محروم هستند؛ دختران جوان نیز حق رفتن به دانشگاه‌ ندارند. همچنین هفته‌ی پیش یونسکو یا سازمان علمی، فرهنگی و آموزشی سازمان ملل گفتع بود که طی پنج سال گذشته حدود ۲.۴ میلیون دختر در افغانستان از آموزش محروم شده‌اند.

ادامه مطلب


5 ساعت قبل - 56 بازدید

سازمان ملل: ۲۰۰ هزار پشه‌خانه به زنان باردار در افغانستان توزیع می‌شود

برنامه توسعه‌ای سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با حمایت صندوق جهانی مبارزه با ایدز، سل و مالاریا، از طریق توزیع پشه‌خانه‌های آغشته به حشره‌کش به پیش‌گیری از مالاریا در افغانستان کمک می‌کند. این نهاد امروز (پنج‌شنبه، ۲۹ اسد) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که اکنون بیش از دو میلیون و ۳۰۰ هزار پشه‌خانه در مناطق پرخطر افغانستان در حال توزیع است و تا پایان سال روان بیش ۲۰۰ هزار از این پشه‌خانه‌ها به زنان باردار خواهد رسید. قابل ذکر است که همه‌ساله از ۲۰ آگست زیر نامه «روز جهانی پشه» گرامی‌داشت می‌شود و هدف از آن افزایش آگاهی در باره‌ی بیماری‌هایی است که از طریق پشه منتقل می‌شود. در میان بیماری‌های قابل انتقال توسط پشه، مالاریا رایج‌ترین آن در افغانستان است که بیشتر در مناطق شرقی و جنوب‌شرقی شهروندان را متأثر می‌کند.

ادامه مطلب


7 ساعت قبل - 62 بازدید

برنامه جهانی غذا: کودکان در افغانستان در اثر کاهش کمک‌های بشری جان می‌بازند

جان آیلیف، مدیر برنامه‌ی جهانی غذا در افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که کودکان در این کشور در نتیجه‌ی کاهش کمک‌های انسان‌دوستانه جان می‌بازند. برنامه‌ جهانی غذا، امروز (پنج‌شنبه، ۲۹ اسد) به نقل از آیلیف نوشته است که این نهاد برای افزایش مرگ‌ومیر کودکان در ماه‌های آینده خود را آماده می‌کند. مدیر برنامه‌ی جهانی غذا، تاکید کرده است که کارمندان این نهاد در جریان سه ماه گذتشه ناچار بودند‌اند که همه کسانی که برای دریافت کمک به مرکزهای برنامه‌ی جهانی غذا مراجعه کرده‌اند، دست خالی برگردانند؛ زیرا غذایی برای دادن به آن‌ها وجود نداشته است. آیلیف تاکید کرد که همزمان با آغاز مأموریتش در افغانستان، خشک‌سالی ویران‌گر، زمین‌لرزه‌ها و سیلاب‌های ناگهانی پی‌هم، وضعیت این کشور را وخیم‌تر کرده بود. به گفته‌ی او، بسته‌شدن مرزهای افغانستان با پاکستان و سپس بسته‌شدن تنگه‌ی هرمز، مسیرهای اصلی تأمین برنامه‌ی جهانی غذا را قطع کرد. وی تاکید کرده است که از وضعیت پیش‌آمده برای افغانستان، زنان و کودکان بیش‌تر از دیگران آسیب می‌بینند. این در حالی است که بر اساس آمار برنامه‌ی جهانی غذا، نزدیک به پنج میلیون کودک زیر پنج سال و زن شیرده و باردار در افغانستان از سوءتغذیه‌ی شدید رنج می‌برند.

ادامه مطلب


9 ساعت قبل - 69 بازدید

انفجار در غرب کابل؛ سازمان ملل خواهان حفظ امنیت مکاتب شد

یونیسف یا صندوق کودکان سازمان ملل متحد با ابراز نگرانی از زخمی شدن ۴۲ کودک در انفجار یک مکتب در غرب کابل، تاکید کرد که مراکز آموزشی طبق قوانین بین‌المللی مصونیت دارند و امنیت، کرامت و حقوق تمام کودکان باید در همه شرایط حفظ شود. این سازمان امروز (پنج‌شنبه، ۲۹ اسد) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود به انفجار اخیر در مکتبی در دشت برچی کابل واکنش نشان داده و گفت که این رویداد هشداردهنده، بار دیگر ضرورت حفاظت دائمی از کودکان و خدمات پایه‌ای مورد نیاز آن‌ها را یادآور می‌شود. یونیسف در ادامه تاکید کرده است که مکاتب باید محیطی امن و به‌دور از ترس، خشونت و آسیب باشند تا کودکان بتوانند در آن رشد کنند و به آموزش بپردازند. همچنین این نهاد از نهادهای بین‌المللی خواستار بررسی دقیق و همه‌جانبه این حادثه شده است. این انفجار روز دوشنبه ۲۶ اسد در دشت برچی رخ داده است. مکتب خصوصی شمع هدایت در غرب کابل تایید کرد که در انفجار روز دوشنبه در محوطه این مکتب ۵۲ دانش‌آموز زخمی شده‌اند. این مکتب در اطلاعیه‌ای گفت که این رویداد تلفات جانی نداشته است. این مکتب درباره علت انفجار گفته است تا پایان تحقیقات از اظهارنظر درباره چگونگی رویداد خودداری می‌کند. پیشتر یوناما یا هیئت معاونت سازمان ملل در افغانستان و گزارشگر ویژه حقوق بشر نیز با ابراز همدردی، خواهان تحقیقات روشن‌کننده درباره این رویداد و حفاظت از غیرنظامیان شده بودند.

ادامه مطلب


19 ساعت قبل - 107 بازدید

از نیمکت مکتب تا کار شاقه؛ قصه دختری که نان‌آور خانه شد (بخش اول)

صدای زنگ مکتب برای او دیگر فقط خاطره‌ای دور از روزهای گذشته نیست؛ صدایی است که هر صبح، درست در همان ساعتی که زمانی باید از خواب بیدار می‌شد، کتاب‌هایش را در کیف می‌گذاشت و با شوق راهی صنف می‌شد، در ذهنش تکرار می‌شود. اکنون اما در همان ساعت، پیش از آن‌که آفتاب از پشت دیوارهای گلی خانه بالا بیاید، چادرش را مرتب می‌کند، لباس کار می‌پوشد و بی‌آن‌که خواهر و دو برادر کوچک‌ترش را بیدار کند، آرام از خانه بیرون می‌شود. در خانه کوچک‌شان که پنج عضو خانواده برای گذراندن زندگی به درآمد ناچیز پدر و دختر بزرگ‌شان چشم دوخته‌اند، دیگر فرصت چندانی برای حرف زدن از آرزوهای دختر باقی نمانده است. مادر می‌داند دخترش هنوز دلش برای مکتب تنگ شده، پدر می‌داند هر بار که دختر از کنار یک مکتب عبور می‌کند، نگاهش برای چند لحظه روی دروازه آن می‌ماند و خود دختر بهتر از همه می‌داند که هر روزی که برای تأمین هزینه‌های خانه کار می‌کند، یک روز دیگر از زندگی‌ای که زمانی برای خودش تصور کرده بود، فاصله می‌گیرد. او هنوز آن‌قدر جوان است که باید نگران امتحان، کتاب، نمره و تکالیف مکتب باشد، نه کرایه خانه، قیمت نان و هزینه‌های زندگی؛ اما شرایطی که انتخابش نکرده، او را مجبور کرده است زودتر از سنش بزرگ شود و مسئولیت‌هایی را بر دوش بگیرد که قرار نبود در این سال‌های زندگی داشته باشد. پیش از بسته شدن مکتب، زندگی او با وجود همه مشکلات اقتصادی، ساده و پر از امید بود. صبح‌ها مادرش او را برای رفتن به مکتب آماده می‌کرد و پدرش، با آن‌که خودش با دشواری‌های فراوان اقتصادی روبه‌رو بود، همیشه به دخترش می‌گفت که درس بخواند و آینده‌اش را بسازد؛ شاید روزی بتواند زندگی خودش و خانواده‌اش را تغییر دهد. دختر نیز این حرف را باور کرده بود و به همین دلیل، شب‌ها کتاب‌هایش را روی زانو می‌گذاشت و ساعت‌ها درس می‌خواند. وقتی کسی از آینده‌اش می‌پرسید، با خجالت و لبخند از شغلی حرف می‌زد که بتواند با آن به مردم کمک کند و در کنار آن، درآمدی داشته باشد تا خانواده‌اش دیگر برای خرید نان، پرداخت کرایه خانه یا تهیه نیازهای ساده کودکان مجبور نباشند هر سکه را چند بار حساب کنند. برای او مکتب تنها یک ساختمان با دیوار و تخته و چوکی نبود؛ مکتب جایی بود که آینده‌اش را در آن می‌دید و باور داشت اگر فرصت درس خواندن داشته باشد، می‌تواند روزی زندگی متفاوتی برای خودش بسازد. اما وقتی دروازه مکتب به روی او بسته شد، فقط یک مسیر روزانه از زندگی‌اش حذف نشد؛ بخشی از آینده‌ای که برای خودش ساخته بود نیز آرام‌آرام از دست رفت. ماه‌های نخست را با امید سپری کرد. کتاب‌هایش را جمع نکرد، لباس مکتبش را کنار نگذاشت و هر بار که خبری، شایعه‌ای یا حتی یک جمله درباره احتمال بازگشایی مکاتب دختران می‌شنید، دلش دوباره روشن می‌شد. همان شب کتاب‌هایش را مرتب می‌کرد، بعضی درس‌ها را مرور می‌کرد و خودش را برای روزی تصور می‌کرد که دوباره در صنف بنشیند و صدای معلمش را بشنود. مادرش نیز برای دلگرمی می‌گفت شاید وضعیت تغییر کند و پدرش هر بار که دختر درباره مکتب صحبت می‌کرد، می‌گفت: «صبور باش، دخترم.» اما ماه‌ها یکی پس از دیگری گذشتند و انتظار طولانی‌تر شد. در همان روزهایی که دختر منتظر باز شدن دروازه مکتب بود، مشکلات اقتصادی خانواده نیز بیشتر می‌شد. پدر که تنها نان‌آور خانه بود، هر روز برای پیدا کردن کار بیرون می‌رفت و گاهی با دست خالی یا درآمدی بسیار کم برمی‌گشت. مادر توان کار بیرون از خانه را نداشت و سه کودک کوچک خانواده نیز نیازمند مراقبت بودند. برادران هنوز کوچک‌تر از آن بودند که بتوانند پولی به خانه بیاورند و خواهرش نیز بیشتر روزها در کنار مادر می‌ماند. کم‌کم خانواده به نقطه‌ای رسید که دیگر نمی‌توانست فقط با امید به بهتر شدن شرایط منتظر بماند و در چنین وضعیتی، نگاه‌ها ناخواسته به سوی دختر بزرگ خانواده برگشت؛ دختری که مکتبش بسته شده بود و حالا زمان زیادی را در خانه می‌گذراند. نخستین بار که پدر درباره کار کردن با او صحبت کرد، دختر چیزی نگفت. پدر با صدایی آرام و مردد توضیح داد که هزینه‌های خانه بیشتر شده و درآمد او به تنهایی جواب نمی‌دهد. خودش نیز از این‌که مجبور شده بود چنین پیشنهادی به دخترش بدهد، ناراحت بود و برای همین گفت: «اگر کار پیدا شود، فقط تا وقتی اوضاع بهتر شود.» دختر به صورت پدر نگاه کرد و مردی را دید که سال‌ها تلاش کرده بود مشکلات خانه را از چشم فرزندانش پنهان کند، اما حالا خودش به کمک دخترش نیاز داشت. او نمی‌خواست پدرش احساس شکست کند، نمی‌خواست مادرش شب‌ها با نگرانی به خواب برود و نمی‌خواست خواهر و برادرهای کوچکش به خاطر نداشتن پول از نیازهای ساده‌شان محروم بمانند. شاید در همان لحظه فهمید که اگر کار نکند، فشار بیشتری بر خانواده وارد خواهد شد و همین فکر باعث شد تصمیمی بگیرد که برای خانواده راهی برای ادامه زندگی بود، اما برای خودش به معنای کنار گذاشتن بخشی از آرزوهایش بود. از آن روز، دختر دیگر فقط فرزند بزرگ خانواده نبود؛ بخشی از بار اقتصادی خانه نیز بر دوش او قرار گرفت. صبح‌های او از آن پس دیگر با صدای ورق خوردن کتاب آغاز نمی‌شد. دست‌هایی که زمانی مداد را میان انگشتانش می‌فشردند و تکالیف مکتب را می‌نوشتند، حالا با کارهای شاقه درگیر بودند. هر روز ساعت‌های زیادی کار می‌کرد و وقتی به خانه برمی‌گشت، خستگی در صورت و قدم‌هایش دیده می‌شد، اما تلاش می‌کرد در برابر مادر و کودکان لبخند بزند تا آن‌ها کمتر متوجه سختی روزش شوند. گاهی پاهایش آن‌قدر درد می‌کرد که به محض رسیدن به خانه گوشه‌ای می‌نشست و چند دقیقه بدون حرف به زمین خیره می‌ماند. مادر از نگاهش می‌فهمید که دختر خسته است، اما چیزی نمی‌گفت؛ چون خودش نیز می‌دانست اگر دختر کار نکند، سفره خانه کوچک‌تر می‌شود و فشار زندگی بیشتر خواهد شد. پدر هم هر شب درآمد خودش و دخترش را کنار هم می‌گذاشت و هزینه‌های روز بعد را حساب می‌کرد؛ دو درآمد اندک که باید هزینه زندگی پنج نفر را تأمین می‌کرد. آن‌ها مانند دو ستون خسته، اما ناچار، بار خانه را روی شانه‌های خود گرفته بودند؛ پدری که هنوز تلاش می‌کرد نان‌آور خانواده باشد و دختری که در سنی که باید پشت میز مکتب می‌نشست، برای زنده ماندن خانواده کار می‌کرد. درآمد دختر زیاد نبود، اما برای خانواده اهمیت بزرگی داشت. پولی که از کار سخت به دست می‌آورد، بخشی از کرایه خانه، نان، مواد غذایی و نیازهای کودکان را تأمین می‌کرد و گاهی همان مقدار اندک می‌توانست مشخص کند که خانواده آن روز چه چیزی برای خوردن داشته باشد. در این خانه خریدها همیشه بر اساس ضرورت انجام می‌شد؛ اگر نان بود، شاید میوه نبود، اگر کرایه خانه پرداخت می‌شد، خرید لباس تازه برای کودکان به ماه بعد می‌افتاد و اگر یکی از اعضای خانواده مریض می‌شد، برنامه تمام روزهای بعد باید تغییر می‌کرد. هیچ‌چیز در این خانه به اندازه کافی وجود نداشت، جز نگرانی؛ نگرانی از فردا، نگرانی از تمام شدن پول، نگرانی از پیدا نشدن کار و نگرانی از مریض شدن یکی از کودکان. با این حال، نگرانی بزرگ‌تری نیز وجود داشت که هیچ‌کس به زبان نمی‌آورد؛ این‌که دختر خانواده تا چه زمانی می‌تواند هم کار کند، هم خستگی را تحمل کند و هم رؤیای بازگشت به مکتب را در گوشه‌ای از قلبش زنده نگه دارد. ادامه دارد... نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


20 ساعت قبل - 47 بازدید

سازمان ملل: زنان امدادگر افغانستان با وجود خطرات به فعالیت ادامه می‌دهند

بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که زنان امدادگر در افغانستان با وجود خطرات و دشواری‌های موجود، همچنان به خدمت‌رسانی به جوامع خود ادامه می‌دهند. این سازمان امروز (چهارشنبه، ۲۸ اسد) در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که زنان بشردوست در افغانستان برای حضور و خدمت به دیگران به اراده و عزم فوق‌العاده نیاز دارند. بخش زنان سازمان ملل در ادامه تاکید کرده است که این زنان با وجود خطرهایی که با آن مواجه هستند، همچنان در کنار جوامع خود فعالیت می‌کنند. این سازمان به پس‌لرزه‌های پی‌درپی پس از زلزله سال ۲۰۲۵ میلادی در شرق افغانستان نیز اشاره کرده و گفته است که زنان بشردوست با وجود این خطرات به خدمت‌رسانی ادامه داده‌اند. بخش زنان سازمان ملل در روز جهانی بشردوستی از تلاش‌ها و فداکاری زنان بشردوست و امدادگر افغان قدردانی کرده است. حکومت سرپرست پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 48 بازدید

حامد کرزی: حفظ استقلال افغانستان نیازمند وحدت ملی و آموزش دختران است

حامد کرزی، رییس‌جمهور پیشین افغانستان در پیامی به مناسبت سالروز استقلال کشور اعلام کرد که حفظ و بهره‌مندی از استقلال، نیازمند صلح پایدار، وحدت ملی و فراهم ساختن فرصت آموزش برای دختران و پسران است. آقای کرزی امروز (چهارشنبه ۲۸ اسد) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که قوای بشری تعلیم‌یافته زمانی تربیت می‌شود که تمامی کودکان، اعم از دختر و پسر به آموزش و تعلیم دسترسی داشته باشند. او تاکید کرد که وحدت و اتفاق میان مردم در صورتی استحکام می‌یابد که احساس مالکیت همگانی و باور به سرنوشت مشترک در جامعه گسترش پیدا کند. وی تصریح کرد که افغانستان تنها با پشتوانه انسجام و قدرت ملی می‌تواند به پیشرفت دست یابد و به عنوان عضوی مسوول، از جایگاهی شایسته و قابل احترام در جامعه بین‌المللی برخوردار شود. حامد کرزی در چند سال گذشته بارها از حکومت فعلی خواسته است که زمینه آموزش برای دختران فراهم شود. ۱۰۷ سال پیش، امان‌الله خان شاه سابق افغانستان، استقلال این کشور را از استعمار بریتانیا به دست آورد.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 75 بازدید

نصیراحمد فایق: تجلیل از استقلال با آزادی زنان و مفهوم معنا پیدا می‌کند

نصیراحمد فایق، سرپرست نمایندگی افغانستان در سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که تجلیل از استقلال کشور زمانی معنا و مفهوم واقعی پیدا می‌کند که مردم افغانستان و به ویژه زنان و دختران از تمام حقوق و آزادی‌های اساسی خود برخوردار باشند. آقای فایق امروز (چهارشنبه، ۲۸ اسد) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس به مناسبت ۲۸ اسد، سالروز استقلال افغانستان نوشته است که با تجلیل از استقلال حقوق سیاسی، مدنی، اجتماعی و اقتصادی همه شهروندان در چارچوب قانون و یک نظام مشروع و پاسخگو محترم شمرده و تضمین شود. وی بخشی از پیامش تاکید کرده است: «مردم بتوانند آزادانه و به‌گونه‌ای معنادار در تصمیم‌گیری درباره سرنوشت و آینده کشورشان مشارکت داشته باشند.» او تصریح کرد که استقلال تنها رهایی از سلطه خارجی نیست؛ استقلال واقعی زمانی تحقق می‌یابد که اراده مردم محترم شمرده شود، کرامت انسانی آنان مصون باشد و هیچ شهروندی به دلیل جنسیت، قومیت، زبان، مذهب یا دیدگاه سیاسی از حقوق اساسی خود محروم نگردد. سرپرست نمایندگی افغانستان در سازمان ملل متحد افزوده است: «در غیر آن، شعارهای میان‌تهی درباره استقلال نمی‌تواند جایگزین آزادی، حقوق و حاکمیت اراده مردم شود.» او نوشته است: «استقلال یک سرزمین، بدون آزادی مردمان آن، استقلال کامل نیست.» قابل ذکر است که ۲۸ اسد، سالروز استقلال افغانستان، نام‌گذاری شده است. ۱۰۷ سال پیش، در ۲۸ اسد ۱۲۹۸، امان‌الله خان، پادشاه وقت افغانستان با امضای توافق‌نامه راولپندی با بریتانیا، استقلال این کشور را اعلام کرد. از آن زمان تاکنون، ۲۸ اسد به‌عنوان روز استقلال افغانستان تجلیل می‌شود. حکومت سرپرست نیز در پنج سال گذشته از این روز تجلیل کرده‌اند. باید ذکر است که حکومت فعلی در پنج سال گذشته محدودیت‌های شدیدی بر حقوق و آزادی‌های شهروندان وضع کرده‌اند. در حال حاضر، زنان و دختران از آموزش و کار محروم هستند.

ادامه مطلب