برچسب: رسانه گوهرشاد

4 ساعت قبل - 79 بازدید

صندوق امانی ویژه‌ی سازمان ملل برای افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در پنج سال گذشته به بیش از هشت میلیون شهروند افغانستان خدمات ارائه کرده است. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۲۴ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس از تمدید فعالیت خود تا ۲۰۳۰ میلادی خبر داده است. این سازمان تاکید کرده است که با تکیه بر دست‌آوردهای موفق، درس‌گرفتن از چالش‌ها، به حمایت از جوامع در افغانستان ادامه می‌دهد. پیش‌تر صندوق امانی سازمان ملل برای افغانستان، گفته بود که از زمان تأسیس خود به این سو، به نیازهای شهروندان افغانستان رسیدگی کرده و زمینه‌ی دسترسی مردم به زیرساخت‌ها و خدمات صحی را فراهم کرده است. تأمین آب کشاورزی و فراهم‌کردن فرصت راه‌اندازی کسب‌وکارهای شخصی برای زنان و کمک به بازگشت‌کنندگان برای یافتن سرپناه و فراهم‌سازی فرصت ادغام دوباره‌ی آن‌ها در جامعه، از بخش‌های اساسی فعالیت صندوق امانی سازمان ملل برای افغانستان عنوان شده است. بر اساس نگرانی نهادهای بین‌المللی، دسترسی محدود به خدمات صحی در مناطق دوردست افغانستان هم‌چنان یکی از چالش‌های جدی نظام صحی این کشور است. کم‌بود مرکزهای درمانی، نبود تجهیزات و داروهای کافی، کم‌بود کارکنان صحی و فاصله‌ی طولانی تا نزدیک‌ترین مرکز درمانی، دست‌رسی هزاران خانواده به خدمات صحی را دشوار ساخته است.

ادامه مطلب


5 ساعت قبل - 92 بازدید

خالد سرحدی، سخنگوی فرماندهی پولیس ولایت غزنی می‌گوید که یک زن ۳۰ ساله در ولسوالی گیرو این ولایت در اثر انفجار بمب‌دستی جان باخته است. آقای سرحدی گفته است که این رویداد عصر روز گذشته (شنبه، ۲۳ عقرب) در داخل یک خانه‌ی رهایشی در روستای «شیرزاده‌»ِ از مربوطات ولسوالی گیرو رخ داده است. او تاکید کرد که بمب‌دستی توسط مرد خانواده از بیرون آورده شده بود و در اثر انفجار آن همسرش جان باخته است. سخنگوی فرماندهی پولیس ولایت غزنی جزئیات بیشتری در باره‌ی این رویداد ارائه نکرده است. قابل ذکر است که غزنی، یکی از ولایت‌های با بیش‌ترین آلودگی به مهمات انفجاری در افغانستان است که تنها در یک ماه گذشته سه تن در اثر انفجار این مواد کشته شده‌اند. بر اساس آمار سازمان ملل، ماهانه دست‌کم ۶۰ تن در اثر انفجار مهمات‌ به‌جامانده از جنگ در افغانستان کشته یا دچار معلولیت می‌شوند که بیش‌تر آن‌ها کودکان هستند. در کم‌تر از یک ماه گذشته، این سومین رویداد انفجار بمب دستی و مهمات منفجرناشده در غزنی است که در پی این رویدادها، سه تن جان باخته‌‌اند.

ادامه مطلب


7 ساعت قبل - 73 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد نسبت به پیامدهای افزایش فقر کودکان، درگیری‌ها، بحران‌های اقلیمی و کاهش بودجه خدمات و کمک‌های حیاتی بر زند‌گی و آینده کودکان هشدار داده است. این سازمان امروز (یک‌شنبه، ۲۴ عقرب/۱۵ نوامبر) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این عوامل، فرصت داشتن آینده‌ای بهتر را از کودکان می‌گیرند. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در واکنش به ادامه این وضعیت تاکید کرده است که باید به محرومیت و تهدیدهایی که کودکان با آن مواجه هستند، پایان داده شود. یونیسف در ادامه افزوده است که حقوق کودکان باید هر روز از طریق اقدامات عملی و سرمایه‌گذاری‌های لازم رعایت و حمایت شود. همچنین این سازمان بر ضرورت توجه مستمر به حقوق کودکان و تامین خدمات و امکانات مورد نیاز آنان تاکید کرده است. در افغانستان کودکان در کنار متأثربودن از ناامنی غذایی و انفجار ماین‌های به‌جامانده از جنگ، با تبعیض ناشی از جنسیت نیز مواجه هستند. کودکان دختر در افغانستان، بیش از پنج سال می‌شود که حق آموزش بالاتر از صنف ششم را از دست داده‌اند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند.

ادامه مطلب


9 ساعت قبل - 90 بازدید

منابع محلی از ولایت بادغیس می‌گویند که یک دختر جوان در این ولایت با پایین انداختن خود از طبقه دوم یک ساختمان، خودکشی کرده است. دست‌کم دو منبع گفته‌اند که این دختر در ناحیه چهارم شهر قلعه‌نو، مرکز ولایت بادغیس اقدام به خودکشی کرده است. منبع تاکید کرد که نام این دختر جوان شریفه بوده است. به گفته‌ی منبع، شریفه حدود ۱۸ تا ۱۹ سال سن داشته است. منبع افزوده است که شریفه نامزد بوده اما به دلیل ازدواج اجباری دست به خودکشی زده است. باید گفت که میزان خودکشی زنان و دختران در سراسر افغانستان پس از تسلط حکومت فعلی به‌طور چشم‌گیری افزایش یافته است. بیماری‌های روانی، عدم دسترسی به خدمات صحی، ازدواج‌های اجباری، خشونت خانوادگی و فشار‎های روحی ناشی از فقر و بیکاری عوامل اصلی خودکشی‌ها در بین زنان و جوانان بیان شده است. همچنین با تسلط حکومت سرپرست بر افغانستان اکثریت نهادهای حامی حقوق زنان متوقف شده است. زنان در افغانستان چون گذشته با مراجعه به نهادهای عدلی و قضایی، دیگر نمی‌توانند برای خشونت‌های وارده‌ی شان شکایت کنند و این‌گونه خشونت‌‌ها پایدار باقی مانده و افزایش پیدا می‌کند.

ادامه مطلب


20 ساعت قبل - 93 بازدید

فرخنده محتاج، کاپیتان پیشین تیم ملی فوتبال زنان افغانستان، برنده جایزه مگنیتسکی ۲۰۲۶ میلادی در بخش «فعال برجسته‌ی جوان حقوق بشر» شد. فرخنده محتاج این جایزه را به دلیل فعالیت‌های حقوق بشری و تلاش‌های بشردوستانه‌ طی مراسمی در لندن که از سوی بنیاد مگنیتسکی برگزار شده بود، دریافت کرده است. فرخنده محتاج پس از دریافت این جایزه گفت که این موفقیت تنها متعلق به او نیست، بلکه به تمام دختران افغانستان تعلق دارد که هر روز برای دستیابی به حقوق انسانی خود مبارزه می‌کنند. وی در مراسم اهدای جایزه خطاب به حاضران گفت: «تصور کنید شما زنی در افغانستان هستید و فردا که از خواب بیدار می‌شوید، تمام حقوق انسانی خود را از دست داده‌اید. چه احساسی خواهید داشت؟ زنان افغانستان همین واقعیت تلخ را هر روز زندگی می‌کنند.» بنیاد مگنیتسکی گفته است که فرخنده محتاج نقش مهمی در سازمان‌دهی و کمک به تخلیه بیش از ۳۰۰ شهروند افغانستان، از جمله اعضای تیم ملی فوتبال جوانان کشور ایفا کرده است. او در کنار فعالیت حرفه‌ای در عرصه فوتبال، همواره برای حمایت از پناهندگان، دفاع از حقوق زنان و دختران افغانستان و فراهم‌کردن فرصت‌های برابر از طریق ورزش و آموزش تلاش کرده است. بنیاد مگنیتسکی در سال ۲۰۲۶ میلادی، در هفت بخش، از فعالان حقوق بشر، خبرنگاران و زندانیان سیاسی از کشورهای ایران، افغانستان، روسیه، آذربایجان، استونیا، هنگری و میانمار تقدیر کرد و جوایزی را به پاس شجاعت و مبارزه آنان اهدا کرد. کارزار عدالت جهانی مگنیتسکی یک تلاش بین‌المللی است که هدف آن پاسخگو کردن مقامات فاسد، ناقضان حقوق بشر و افرادی است که در جرایم مالی گسترده دست دارند. این کارزار به یاد سرگئی مگنیتسکی، وکیل روسی که فساد گسترده‌ای را در میان مقامات دولتی روسیه فاش کرد و در سال ۲۰۰۹ به شکلی مشکوک در زندان جان باخت، نام‌گذاری شده است. مرگ مگنیتسکی اکنون او را به نمادی جهانی برای مبارزه با فساد و نقض حقوق بشر تبدیل کرده است.

ادامه مطلب


21 ساعت قبل - 88 بازدید

فرماندهی پولیس ولایت بغلان اعلام کرد که در پی سقوط یک موتر نوع «پاسو» به دریا در ولسوالی «ده صلاح» این ولایت، دو کودک جان باخته و سه نفر، شامل راننده و دو زن زخمی شدند. شیراحمد برهانی، سخنگوی فرماندهی پولیس بغلان گفته است که این رویداد روز گذشته (جمعه، ۲۲ عقرب) در مسیر «پل حصار-اندراب» ولسوالی ده صلاح رخ داده است و تمام سرنشیان آن اعضای یک خانواده بوده‌اند. وی تاکید کرد این حادثه زمانی رخ داد که موتر به‌دلیل مشکل تخنیکی به عقب برگشته و پس از برخورد با یک پل، به دریا سقوط کرده است. سخنگوی فرماندهی پولیس بغلان گفته است که قربانیان و زخمی‌های این حادثه به شفاخانه منتقل شده‌اند. این در حالی است که حوادث ترافیکی سالانه جان صدها نفر را در افغانستان می‌گیرد و صدها زخمی برجای می‌گذارد. علت وقوع اکثر این حوادث بی‌احتیاطی رانندگان، خرابی جاده‌ها و نبود علایم ترافیکی گفته می‌شود. با این وجود، هبت‌الله آخوندزاده، رهبر حکومت سرپرست اخیرا دستور داده است که عاملان حوادث ترافیکی بازداشت و محاکمه شوند، اما با این‌هم، همه‌روزه مواردی از وقوع این حوادث از ولایت‌های مختلف کشور گزارش می‌شود.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 94 بازدید

سازمان جهانی صحت در تازه‌ترین مورد از مسوولان حکومتی خواسته است که کارزارهای واکسیناسیون خانه‌به‌خانه پولیو «فلج کودکان» را در افغانستان از سر بگیرند. این سازمان با نشر گزارشی گفته است که از آغاز سال ۲۰۲۶ میلادی تا اکنون، ۵۰ مورد ابتلا به ویروس فلج کودکان در افغانستان ثبت شده است. سازمان جهانی صحت در ادامه تاکید کرده است که توقف این کارزارها از اکتوبر ۲۰۲۴ میلادی، دسترسی به همه کودکان، به‌ویژه خردسالان، را دشوار کرده است. این سازمان تاکید کرده است که این کارزار در مراکز ثابت نمی‌تواند همه کودکان را پوشش دهد و در نتیجه، شماری از آنان از دریافت واکسین محروم می‌مانند. همچنین سازمان صحی جهان مشارکت محدود زنان واکسیناتور، به‌ویژه در مناطق جنوبی افغانستان، را از دیگر چالش‌های دسترسی به کودکان دانسته است. به گفته‌ی سازمان جهانی صحت، زنان واکسیناتور نقش مهمی در دسترسی به مادران و کودکان دارند. براساس گزارش جنوب افغانستان همچنان یکی از نگران‌کننده‌ترین مناطق از نظر شیوع این ویروس است. به‌دلیل پایین‌بودن سطح ایمنی جمعیت، انتقال ویروس در این منطقه همچنان به‌طور گسترده ادامه دارد. پولیو یا فلج اطفال یک بیماری ویروسی و واگیردار است که بیشتر کودکان زیر پنج سال را مبتلا می‌کند و می‌تواند باعث فلج دایمی شود. افغانستان و پاکستان تنها کشورهای جهان‌اند که هنوز موارد ابتلا به ویروس پولیو نوع وحشی در آن‌ها ثبت می‌شود.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 117 بازدید

یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد می‌گوید که سرمایه‌گذاری روی کودکان، سرمایه‌گذاری برای آینده‌ی مشترک همه است. این نهاد امروز (شنبه، ۲۳ عقرب) به مناسبت روز جهانی کودک با نشر اعلامیه‌ای خواستار ساختن آینده‌ای بهتر برای کودکان و حفاظت از حقوق آن‌ها شده است. این در حالی است که میلیون‌ها کودک در جهان به شمول افغانستان، از دسترسی به حقوق اساسی خود مانند حق آموزش برابر و حق امنیت غذایی و سلامت محروم هستند. در افغانستان کودکان در کنار متأثربودن از ناامنی غذایی و انفجار ماین‌های به‌جامانده از جنگ، با تبعیض ناشی از جنسیت نیز مواجه هستند. همچنین کودکان دختر در افغانستان، بیش از پنج سال می‌شود که حق آموزش بالاتر از صنف ششم را از دست داده‌اند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. همه‌ساله از ۲۰ نومبر زیر نام روز جهانی کودک توسط سازمان ملل و صندوق پشتیبانی از کودکان این سازمان، گرامی‌داشت می‌شود و تلاش صورت می‌گیرد که توجه جهانی به حقوق، امنیت و رفاه کودکان جلب شود.

ادامه مطلب


1 روز قبل - 115 بازدید

ادوین سینیزا سلوادور، نماینده‌ سازمان جهانی صحت در افغانستان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که دیابت (شکر) به یکی از مشکلات عمده‌ی صحت عامه در افغانستان مبدل شده است. این نهاد امروز (شنبه، ۲۳ عقرب) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بسیاری از افراد زمانی از ابتلای خود به این بیماری آگاه می‌شوند که دچار عوارض آن شدند. سلوادور در ادامه تاکید کرده است که برای پیش‌گیری و مبارزه با بیماری دیابت در افغانستان به سرمایه‌گذاری فوری ضروری است. او افزوده است که در حال حاضر، خدمات تشخیص دیابت تنها در یکی از هر بیست مرکز صحی عامه در افغانستان ارائه می‌شود. نماینده‌ سازمان جهانی صحت از افراد ۴۰ ساله و بزرگ‌تر خواسته است که قند خون خود را در مراکز صحی آزمایش کنند. ادوین سینیزا سلوادور گفته است که اقدام به‌ موقع می‌تواند به حفظ بینایی و سلامت گرده‌های بیمار مبتلا به دیابت کمک و از بروز عوارض جدی این بیماری جلوگیری کند. قابل ذکر است که براساس تازه‌ترین برآوردهای فدراسیون بین‌المللی دیابت، حدود یک میلیون و ۹۳۰ هزار بزرگ‌سال ۲۰ تا ۷۹ سال در افغانستان به دیابت مبتلا هستند. این نهاد در تازه‌ترین گزارش خود گفته است که حدود ۷۱.۴ درصد مبتلایان، معادل نزدیک به یک میلیون و ۳۸۰ هزار نفر، از بیماری خود آگاهی ندارند. سالانه بیش از ۱۱ هزار مرگ در افغانستان به دیابت نسبت داده می‌شود. همچنین فدراسیون بین‌المللی دیابت پیش‌بینی کرده است که در صورت تداوم وضعیت کنونی، شمار مبتلایان بزرگ‌سال به دیابت در افغانستان تا سال ۲۰۵۰ به حدود چهار میلیون و ۷۶۰ هزار نفر افزایش خواهد یافت.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 92 بازدید

گاهی انسان پیش از آن‌که فرصت زندگی کردن پیدا کند، ناچار می‌شود بار سنگین رنج‌هایی را به دوش بکشد که تحمل آن حتی برای یک فرد بزرگسال نیز دشوار است. برای دختری در ولایت بلخ، زندگی نه با روزهای کودکی، بازی و آرزوهای رنگارنگ، بلکه از زمانی دشوار شد که دروازه‌های آموزش به رویش بسته شد. او زمانی تصور می‌کرد که با درس خواندن می‌تواند آینده متفاوتی برای خود بسازد، شغلی داشته باشد و روزی به خانواده‌اش کمک کند؛ اما محرومیت از آموزش، آغاز زنجیره‌ای از اتفاقاتی شد که مسیر زندگی‌اش را به‌کلی تغییر داد. او در یکی از مناطق ولایت بلخ زندگی می‌کرد و مانند بسیاری از دختران دیگر، آرزوی ادامه تحصیل داشت. تا پیش از محدودیت‌های آموزشی، درس خواندن بخش مهمی از زندگی‌اش بود. کتاب‌های مکتب را با علاقه می‌خواند و هر بار که به پایان یک صنف نزدیک می‌شد، برای رسیدن به صنف بالاتر انگیزه بیشتری پیدا می‌کرد. در ذهنش آینده‌ای را تصور می‌کرد که در آن بتواند تحصیلاتش را به پایان برساند، وارد دانشگاه شود، شغلی به دست آورد و روی پای خودش بایستد. اما با بسته شدن دروازه‌های مکتب به روی دختران، تمام برنامه‌ها و آرزوهایش نیمه‌تمام ماند. در ابتدا تصور می‌کرد این وضعیت موقتی است و پس از مدتی دوباره می‌تواند به مکتب بازگردد. به همین دلیل، کتاب‌هایش را کنار نگذاشت و گاهی در خانه آن‌ها را ورق می‌زد. با این حال، گذشت ماه‌ها و ادامه محدودیت‌ها، امیدش به بازگشت به صنف درس را کم‌رنگ‌تر کرد. در همین روزها، مشکلات خانوادگی نیز بر زندگی‌اش سایه انداخت. اعضای خانواده که ادامه آموزش او را دیگر ممکن نمی‌دانستند، به‌تدریج برخورد سخت‌گیرانه‌تری با او در پیش گرفتند. هر بار که از علاقه‌اش به ادامه تحصیل سخن می‌گفت، با مخالفت و سرزنش روبه‌رو می‌شد. به او گفته می‌شد که دیگر درس خواندن فایده‌ای ندارد و باید به فکر آینده دیگری باشد. او بارها تلاش کرد خانواده‌اش را قانع کند که محروم شدن از مکتب نباید به معنای پایان تمام آرزوهایش باشد؛ اما سخنانش شنیده نمی‌شد. به‌جای آن‌که خانواده در چنین شرایطی از او حمایت کند، فشارها بیشتر شد و اصرارش بر ادامه تحصیل با خشونت و بدرفتاری پاسخ داده شد. سرانجام، خانواده تصمیم گرفتند او را به ازدواج وادار کنند؛ تصمیمی که بدون رضایت واقعی او گرفته شد. برای این دختر، ازدواج در آن زمان نه آغاز زندگی مشترکی بر پایه انتخاب و علاقه، بلکه راهی برای رهایی از فشارهای خانه پدری معرفی شده بود. او در برابر تصمیمی قرار گرفت که اختیار چندانی برای مخالفت با آن نداشت. هرچه بیشتر از نخواستن این ازدواج سخن می‌گفت، بیشتر با خشم و مخالفت خانواده روبه‌رو می‌شد. در نهایت، ناچار شد زندگی تازه‌ای را آغاز کند؛ زندگی‌ای که نه برای آن آمادگی داشت و نه خود آن را انتخاب کرده بود. او با این امید وارد خانه شوهر شد که شاید دست‌کم در آن‌جا آرامش پیدا کند و از خشونت‌هایی که در خانه پدری تجربه کرده بود، فاصله بگیرد. تصور می‌کرد شاید با گذشت زمان بتواند با شرایط تازه کنار بیاید و زندگی آرام‌تری داشته باشد؛ اما این امید نیز چندان دوام نیاورد. در خانه شوهر، با مشکلات و خشونت‌های دیگری روبه‌رو شد. برخوردهای نامناسب، توهین، محدودیت و رفتارهای خشونت‌آمیز باعث شد احساس کند بار دیگر در محیطی گرفتار شده است که در آن صدایش شنیده نمی‌شود و حق تصمیم‌گیری درباره زندگی خودش را ندارد. او نه فرصتی برای ادامه تحصیل داشت، نه استقلال اقتصادی و نه کسی که بتواند بدون ترس از قضاوت و سرزنش، مشکلاتش را با او در میان بگذارد. روزهایش با نگرانی و شب‌هایش با اندیشیدن به آینده‌ای می‌گذشت که هیچ تصویر روشنی از آن نداشت. گاهی به روزهای گذشته فکر می‌کرد؛ به زمانی که هنوز در مکتب درس می‌خواند و تصور می‌کرد روزی می‌تواند زندگی متفاوتی برای خود بسازد. کتاب‌هایی که زمانی برایش نشانه امید بودند، اکنون یادآور آرزوهایی شده بودند که به اجبار از آن‌ها فاصله گرفته بود. اما دشواری‌های زندگی مشترک به همین‌جا ختم نشد. او پس از مدتی صاحب دختری شد که اکنون تنها سه ماه عمر دارد. تولد این کودک برایش لحظه‌ای از شادی در میان روزهای دشوار زندگی بود. وقتی برای نخستین بار دخترش را در آغوش گرفت، احساس کرد هنوز چیزی در زندگی دارد که می‌تواند برای آن امیدوار بماند. با وجود تمام رنج‌هایی که تحمل کرده بود، محبت به دخترش به یکی از مهم‌ترین دلایل ادامه زندگی‌اش تبدیل شد. او می‌گوید در دوره‌هایی که فشارهای خانوادگی و خشونت در خانه شوهر شدت می‌گرفت، چندین بار به پایان دادن به زندگی خود فکر کرده است. در آن لحظات، احساس می‌کرد دیگر توان تحمل این همه درد و ناامیدی را ندارد. گاهی با خود می‌اندیشید که شاید با رها شدن از این زندگی دشوار، دیگر مجبور نباشد هر روز با ترس و نگرانی از خواب بیدار شود. اما هر بار که نگاهش به دختر سه‌ماهه‌اش می‌افتاد، از این تصمیم منصرف می‌شد. او می‌گوید: «وقتی به زندگی خود فکر می‌کنم، می‌بینم از همان زمانی که از مکتب محروم شدم، همه‌چیز برایم تغییر کرد. در خانه پدرم آرامش نداشتم و مرا برخلاف خواسته‌ام به ازدواج وادار کردند. فکر می‌کردم شاید در خانه شوهر زندگی بهتری داشته باشم، اما در این‌جا نیز با خشونت روبه‌رو هستم. چندین بار آن‌قدر خسته و ناامید شدم که به خودکشی فکر کردم؛ اما وقتی به دخترم نگاه می‌کنم، نمی‌توانم او را تنها بگذارم. او هنوز بسیار کوچک است و به من نیاز دارد.» این دختر می‌گوید گاهی ساعت‌ها به آینده فرزندش فکر می‌کند. نگران است که دخترش نیز روزی در شرایط مشابهی قرار بگیرد؛ از آموزش محروم شود، اختیار انتخاب زندگی خود را نداشته باشد و ناچار شود تصمیم‌هایی را بپذیرد که دیگران برایش می‌گیرند. او نمی‌خواهد دخترش همان مسیری را تجربه کند که خودش با رنج و دشواری از آن عبور کرده است. به گفته او، یکی از بزرگ‌ترین آرزوهایش این است که دخترش در محیطی امن بزرگ شود، بتواند به مکتب برود، درس بخواند و درباره آینده خود تصمیم بگیرد. او می‌خواهد فرزندش برخلاف مادرش، مجبور نباشد برای دستیابی به ابتدایی‌ترین حقوق انسانی خود با اعضای خانواده بجنگد. با این حال، شرایط کنونی زندگی برایش بسیار دشوار است. او نه شغل و درآمد مستقلی دارد و نه از حمایت کافی برخوردار است. از سوی دیگر، تجربه خشونت در خانه پدری و خانه شوهر باعث شده است احساس تنهایی و بی‌پناهی کند. بازگشت به خانه پدر نیز برای او راه‌حل ساده‌ای نیست؛ زیرا همان‌جا بود که با مخالفت‌ها و فشارهایی روبه‌رو شد که سرانجام به ازدواج اجباری‌اش انجامید. آنچه بیش از همه این دختر را آزار می‌دهد، تنها خشونت‌هایی نیست که تجربه کرده، بلکه احساس از دست دادن فرصت‌هایی است که دیگر به‌آسانی قابل بازگشت نیستند. او باور دارد اگر امکان ادامه تحصیل برایش فراهم می‌ماند و خانواده‌اش به خواسته‌هایش احترام می‌گذاشتند، شاید امروز زندگی متفاوتی داشت و می‌توانست برای آینده خود تصمیم بگیرد. داستان زندگی این دختر تنها روایت یک ازدواج اجباری یا خشونت خانوادگی نیست؛ بلکه بازتاب وضعیتی است که در آن محرومیت از آموزش می‌تواند زمینه‌ساز آسیب‌پذیری بیشتر دختران شود. دختری که می‌خواست درس بخواند و آینده‌اش را خودش بسازد، اکنون در حالی با خشونت و ناامیدی دست‌وپنجه نرم می‌کند که نوزاد سه‌ماهه‌ای را در آغوش دارد و برای آینده او آرزوهایی را در دل می‌پروراند که خودش از رسیدن به آن‌ها محروم مانده است. او هنوز هم آرزو دارد روزی بتواند درس بخواند، کاری پیدا کند و زندگی مستقلی داشته باشد؛ زندگی‌ای که در آن مجبور نباشد از خواسته‌های ابتدایی خود بگذرد یا برای حفظ آرامش، در برابر رنج و خشونت سکوت کند. شاید اکنون نتواند گذشته‌اش را تغییر دهد، اما امیدوار است دخترش در آینده فرصت‌هایی داشته باشد که از او گرفته شد. برای این مادر جوان، دختر سه‌ماهه‌اش تنها فرزندش نیست؛ نمادی از امیدی است که با وجود تمام تلخی‌ها، هنوز در دلش زنده مانده است. او می‌خواهد دخترش روزی بتواند آزادانه درس بخواند، انتخاب کند و بدون ترس زندگی کند؛ همان حقی که خودش سال‌ها آرزوی داشتنش را داشت، اما هرگز فرصت نیافت به آن دست پیدا کند. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب