برچسب: رسانه گوهرشاد

4 ساعت قبل - 27 بازدید

آمنه محمدی، ورزشکار افغانستانی سند بین‌المللی مربیگری کیک‌بوکسینگ دریافت کرد

رسانه‌های بین‌المللی گزارش داده‌اند که آمنه سادات محمدی، مربی و ورزشکار اهل افغانستان، موفق به دریافت مدرک بین‌المللی مربیگری کیک‌بوکسینگ از سازمان جهانی این رشته (واکو) شد. این مدرک پس از سپری‌کردن دوره‌های آموزشی تخصصی به او اعطا شده است. در گزارش‌ها آمده است که آمنه سادات محمدی، پیش از این سابقه مربیگری و داوری در رشته تکواندو را نیز در کارنامه دارد، بیش از ده سال است که به‌گونه حرفه‌ای در رشته‌های تکواندو و کیک‌بوکسینگ فعالیت می‌کند. او در حال حاضر در شهر هامبورگ آلمان، به آموزش ورزش‌های رزمی برای زنان مهاجر مشغول است. سازمان جهانی کیک بوکسینگ یا «واکو» (WAKO - The World Association of Kickboxing Organizations) به‌عنوان تنها نهاد رسمی و بین‌المللی کیک‌بوکسینگ در جهان شناخته می‌شود و دریافت مدرک مربیگری این سازمان، یکی از معتبرترین گام‌ها در مسیر حرفه‌ای مربیان این رشته به شمار می‌رود. کسب این سند بین‌المللی از سوی آمنه سادات محمدی، نه‌تنها موفقیتی فردی، بلکه دستاوردی ارزشمند برای حضور و نقش‌آفرینی زنان افغان در ورزش‌های رزمی در سطح بین‌المللی محسوب می‌شود. در حالی آمنه سادات محمدی، سند بین‌المللی مربیگری کیک‌بوکسینگ دریافت کرده است که ورزش زنان و دختران در افغانستان منع شده است.

ادامه مطلب


15 ساعت قبل - 42 بازدید

میان سنت، تحقیر و سکوت اجباری

سحر هنوز به‌درستی از راه نرسیده بود که چشم‌هایش باز شد. هوا تاریک بود و سکوت خانه سنگین. چند لحظه همان‌طور نشست، دست‌هایش را روی زانو گذاشت و نفس عمیقی کشید. این عادت هرروزه‌اش شده بود؛ پیش از آن‌که از جا بلند شود، چند نفس بکشد، انگار خودش را برای یک روز دیگرِ تحمل آماده می‌کرد. در این خانه، زود بیدار شدن انتخاب نبود، وظیفه بود. عروسی که دیر از خواب بیدار می‌شد، از همان اول روز متهم بود. در گوشه‌ای از شهر بلخ، در خانه‌ای کهنه و خاموش، زنی زندگی می‌کند که ۲۹ سال دارد؛ اما اگر کسی به چهره‌اش نگاه کند، سنش را بیشتر حدس می‌زند. نه به‌خاطر چین‌وچروک، بلکه به‌خاطر خستگی‌ای که در نگاهش لانه کرده؛ خستگی‌ای که نه از کار، بلکه از سال‌ها تحقیر، انتظار و بی‌پناهی آمده است. هشت سال از روزی می‌گذرد که به این خانه عروس شد؛ هشت سالی که هرکدامش سنگین‌تر از قبلی بوده است. آن روز که برای اولین‌بار از خانه پدر بیرون آمد، هنوز دختر بود؛ دختری که باور داشت ازدواج آغاز زندگی است. مادرش هنگام خداحافظی اشک ریخت، اما گفت: «دخترم، زن که شدی، دیگر گریه‌ات را قورت بده. زندگی زن همین است.» او سرش را پایین انداخت؛ چون در فرهنگ ما دختر حق سؤال ندارد. آن روز نمی‌دانست همین جمله سال‌ها بعد مثل طناب دور گلویش سفت خواهد شد. ماه‌های اول عروسی‌اش با ترس و شرم گذشت. هنوز به خانه عادت نکرده بود، هنوز نمی‌دانست کدام گوشه خانه خط قرمز است، کدام حرف را نباید بزند و کدام نگاه خطرناک است. سعی می‌کرد همه‌چیز را درست انجام دهد؛ صبح‌ها زود بیدار می‌شد، نان می‌پخت، حویلی را جاروب می‌کرد و ظرف‌ها را می‌شست. فکر می‌کرد اگر عروس خوبی باشد دوستش خواهند داشت، اما در این خانه خوبیِ زن معیار دیگری داشت. هنوز یک سال کامل نشده بود که نگاه‌ها تغییر کرد. دیگر کسی با مهربانی صدایش نمی‌زد. زن‌های فامیل وقتی می‌آمدند با کنجکاوی به شکمش نگاه می‌کردند و سؤال‌ها شروع شد؛ اول آرام، بعد پی‌درپی: «چرا اولاد نمی‌شی؟ شاید دوا نمی‌خوری؟ فلانی زود مادر شد، تو چرا نه؟» او اول لبخند می‌زد، بعد بهانه می‌آورد و بعد شب‌ها پنهانی گریه می‌کرد. کم‌کم خودش هم ترسید. به شوهرش گفت بهتر است به داکتر بروند، اما شوهرش گفت: «فعلاً خودت برو، ببین مشکل از کجاست.» همین جمله مرز تنهایی‌اش را کشید. از آن روز، رفتن به داکتر بخشی از زندگی‌اش شد. تنها می‌رفت؛ با پولی که گاهی از کم کردن خرج خانه جمع می‌کرد. در کلینیک‌های شلوغ می‌نشست، میان زن‌هایی که هرکدام داستان خودشان را داشتند، آزمایش می‌داد، جواب‌ها را می‌گرفت و دوا می‌خورد. بعضی داکترها با حوصله حرف می‌زدند، بعضی بی‌حوصله، بعضی طوری نگاه می‌کردند که انگار او مقصر همه‌چیز است. آمپول‌ها درد داشت و دواها بدنش را ضعیف می‌کرد. بعضی شب‌ها از درد شکم تا صبح خوابش نمی‌برد، اما صبح که می‌شد باز هم باید بلند می‌شد. کسی حالش را نمی‌پرسید و اگر می‌گفت درد دارم، جواب می‌شنید: «زن درد را تحمل می‌کند.» سال‌ها گذشت. هر سال امیدش کمتر شد و فشار بیشتر. خانواده شوهر دیگر پنهان هم نمی‌کردند و در جمع‌ها می‌گفتند: «این زن خیر ندارد.» مادرشوهرش گاهی مستقیم می‌گفت: «خانه بدون اولاد قبرستان است.» شوهرش کم‌کم سرد شد؛ دیگر نه هم‌صحبتی، نه دل‌داری، فقط سکوت. سال پنجم عروسی، حرف زن دوم جدی شد. اول از زبان دیگران شنید، بعد مادرشوهرش گفت: «پسرم جوان است، حق دارد نسلش را داشته باشد.» آن شب دلش فرو ریخت، تا صبح گریه کرد، قرآن خواند و دعا کرد. صبح به شوهرش گفت: «من مقصر نیستم. همه داکترها گفتند شاید مشکل مشترک باشد.» شوهرش گفت: «سرنوشت همین است.» چند ماه بعد زن دوم آمد؛ جوان‌تر، شادتر و با حمایت کامل. از همان روز اول معلوم بود جایگاهش فرق دارد، کسی از او کار نخواست و همه‌چیز روی دوش زن اول افتاد. وقتی زن دوم حامله شد، خانه پر از شادی شد؛ شیرینی آوردند، دعا خواندند و خندیدند، اما او گوشه‌ای ایستاده بود و حس می‌کرد دیگر هیچ‌کس او را نمی‌بیند. وقتی طفل به دنیا آمد، همه‌چیز تغییر کرد. حالا زن دوم «مادر» بود و او فقط «زن بی‌اولاد». تمام کارهای خانه به عهده‌اش افتاد؛ اگر خسته می‌شد می‌گفتند: «تو که درد زایمان نکشیدی» و اگر اشتباه می‌کرد تحقیر می‌شد. زن دوم کاری نمی‌کرد و طفل بهانه همه‌چیز بود. شب‌ها، وقتی شوهرش در اتاق زن دوم می‌خوابید، او تنها می‌ماند. روی فرش کهنه می‌نشست، به سقف نگاه می‌کرد و به خودش می‌گفت: «گناه من چی بود؟» سؤالی که هیچ‌وقت جواب نگرفت. چند بار تصمیم گرفت به خانه پدرش برگردد. یک بار رفت و با گریه گفت: «من دارم می‌شکنم.» پدرش گفت: «طلاق ننگ است» و مادرش گفت: «زن باید بسازد.» هیچ‌کس نگفت حق داری؛ هیچ‌کس نگفت بمان یا برو، فقط گفتند تحمل کن. برگشت، چون راه دیگری نداشت. حالا هر روزش شبیه روز قبل است؛ صبح زود بیدار می‌شود، کار می‌کند، خاموش است و تحقیر می‌شود. شب که می‌شود، خسته و خالی به گوشه‌ای می‌رود؛ نه جایی برای شکایت دارد، نه گوشی برای شنیدن. او قربانی ناباروری نیست؛ قربانی فرهنگی است که زن را فقط در مادر شدن خلاصه می‌کند؛ قربانی سکوت مردان، قضاوت زنان و دیواری به نام «آبرو». در گوشه‌ای از بلخ، زنی زندگی می‌کند که هنوز نفس می‌کشد، اما زندگی برایش فقط دوام آوردن است؛ او هنوز ایستاده، نه چون قوی است، بلکه چون اجازه نشستن ندارد. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب


2 روز قبل - 42 بازدید

نماینده ویژه بریتانیا: آینده افغانستان بستگی به فرصت‌های برابر دارد

ریچارد لینزی، نماینده ویژه بریتانیا برای افغانستان، درتازه‌ترین مورد به مناسب روز جهانی زنان و دختران در علم اعلام کرده است که آینده افغانستان بستگی به فرصت‌های برابر دارد. آقای لینزی با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که دختران و زنان باید آزاد باشند تا علم بیاموزند و زنان آزاد باشند تا در عرصه علم فعالیت کنند. این دیپلومات در بخشی از پیامش تاکید کرده است که تیم رباتیک افغانستان که متشکل از دختران است نشان می‌دهد که چه پیشرفت‌هایی امکان‌پذیر است. سازمان ملل متحد در پیامی به مناسبت روز جهانی زنان و دختران در علم، اعلام کرد که ۱۶۰۸ روز از ممنوعیت آموزش دختران و زنان توسط حکومت سرپرست می‌گذرد. همچنین یوناما یا هیئت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان گفت محرومیت دختران و زنان افغانستان از آموزش، تصویری دردناک از آینده این کشور را ترسیم می‌کند. باید گفت که حکومت فعلی پس از بازگشت به قدرت، در نخست دختران بالاتر از صنف ششم را از مکتب محروم کردند. این گروه در ادامه دانشگاه‌ها و انستیتوت‌های طبی را نیز به‌روی زنان و دختران بست. در چهار سال، با وجود درخواست‌های جهانی برای احترام به حقوق زنان و دختران، حکومت فعلی محدودیت‌های خود را تشدید کرده‌اند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 46 بازدید

سازمان ملل: زنان با علم و دانش جهان را بهتر می‌سازند

بخش زنان سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد، به مناسبت روز جهانی زنان و دختران در علوم، بر ضرورت فراهم‌سازی فرصت‌های برابر برای حضور و نقش‌آفرینی زنان در عرصه‌های علمی تاکید کرده است. این سازمان با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که «زنان در علم، جهان را بهتر می‌سازند» و باید اطمینان حاصل شود که هر دختر و زنی فرصت برابر برای مشارکت در ساختن آینده داشته باشد. باید گفت که زنان و دختران در بسیاری از کشورها هنوز با محدودیت‌های آموزشی، تبعیض و کمبود امکانات مواجه‌ هستند و این چالش‌ها مانع حضور گسترده آنان در علوم اساسی و تحقیقاتی می‌شود. هدف از روز جهانی زنان و دختران در علوم، برجسته‌سازی نقش آنان در توسعه علمی و ترغیب نهادها به حمایت از فرصت‌های برابر است. این در حالی است که هزار و ۶۰۸ روز می‌شود که حکومت سرپرست دختران در افغانستان را از رفتن به مکتب‌های متوسطه و لیسه منع کرده‌اند. همچنان حکومت فعلی دروازه‌ی دانشگاه‌ها و انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران بسته و کار آنان را ممنوع کرده‌اند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 66 بازدید

حامد کرزی: توسعه‌ی جامعه، مستلزم دسترسی زنان به آموزش است

حامد کرزی، رییس‌جمهور پیشین افغانستان درتازه‌ترین مورد گفته است که رشد و توسعه‌ی جامعه‌ی بشری در ابعاد مختلف، مستلزم نقش‌آفرینی زنان و دختران است و این در صورتی ممکن است که زنان و دختران به علم دسترسی داشته باشند. آقای کرزی این اظهارات را به‌مناسبت روز جهانی زنان و دختران در علم با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود، مطرح کرده و از نقش زنان و دختران افغانستان در زندگی اجتماعی قدردانی کرده است. آقای کرزی به زنان و دختران کشور در ادامه توصیه کرده است که برای دسترسی به علم و آموزش و مشارکت در رشد و توسعه‌ی کشور، از هر راه ممکن تلاش کنند. این در حالی است که هزار و ۶۰۸ روز می‌شود که حکومت سرپرست دختران در افغانستان را از رفتن به مکتب‌های متوسطه و لیسه منع کرده‌اند. همچنان حکومت فعلی دروازه‌ی دانشگاه‌ها و انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران بسته و کار آنان را ممنوع کرده‌اند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 37 بازدید

چالش‌های تربیت کودکان در دنیای مدرن

در دنیای امروز، تربیت کودکان با چالش‌هایی پیچیده‌تر از گذشته روبه‌رو شده است. پیشرفت فناوری، دسترسی گسترده به اطلاعات و تغییرات اجتماعی، سبک‌های تربیتی سنتی را به چالش کشیده و والدین را با دغدغه‌های جدیدی مواجه کرده است. کودکان در عصری رشد می‌کنند که شبکه‌های اجتماعی، بازی‌های دیجیتال و محتواهای آنلاین بخش مهمی از زندگی روزمره آن‌ها را تشکیل می‌دهد. این تغییرات، علاوه بر فراهم کردن فرصت‌های یادگیری و رشد، خطراتی همچون انزوا، کاهش تمرکز و مواجهه با محتوای نامناسب را نیز به همراه دارد. علاوه بر تأثیرات فناوری، تغییرات فرهنگی و اجتماعی نیز نقش مهمی در پیچیده‌تر شدن تربیت کودکان ایفا می‌کنند. سبک زندگی پرمشغله، کاهش تعاملات خانوادگی و فشارهای آموزشی باعث شده است بسیاری از والدین در ایجاد تعادل میان محبت، آموزش و انضباط با چالش‌هایی روبه‌رو شوند. در این میان، یافتن راهکارهایی برای تربیت متعادل و هدفمند ـ به‌گونه‌ای که ارزش‌های اخلاقی، مهارت‌های اجتماعی و توانایی‌های فردی کودکان پرورش یابد ـ بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد. چالش‌های تربیت کودکان در دنیای مدرن چیست؟ در عصر فناوری و تغییرات پرشتاب اجتماعی، تربیت کودکان به یکی از دغدغه‌های اصلی والدین تبدیل شده است. سبک‌های تربیتی سنتی که روزگاری پاسخ‌گوی نیازهای کودکان بودند، امروزه با تحولات فرهنگی، فناوری‌های نوین و فشارهای اجتماعی به چالش کشیده شده‌اند. در ادامه، برخی از مهم‌ترین چالش‌های تربیت کودک در دنیای مدرن بررسی می‌شود. تأثیر فناوری و فضای مجازی پیشرفت فناوری و گسترش فضای مجازی، زندگی کودکان را به شکلی بی‌سابقه تحت تأثیر قرار داده است. دسترسی آسان به تلفن‌های هوشمند، شبکه‌های اجتماعی و بازی‌های آنلاین باعث شده کودکان از سنین پایین با حجم عظیمی از اطلاعات و محتوای متنوع روبه‌رو شوند. اگرچه این فضا فرصت‌هایی برای یادگیری و رشد مهارت‌های جدید فراهم می‌کند، اما در عین حال کودکان را در معرض خطراتی چون محتوای نامناسب، اخبار جعلی و خشونت رسانه‌ای قرار می‌دهد. علاوه بر این، اعتیاد به بازی‌های اینترنتی و گشت‌وگذار بی‌هدف در شبکه‌های اجتماعی می‌تواند موجب افت تحصیلی و کاهش تمرکز شود. از سوی دیگر، حضور بیش از حد کودکان در فضای مجازی ممکن است روابط اجتماعی آن‌ها را تضعیف کند. کودکان به‌جای بازی‌های گروهی و تعاملات حضوری، زمان زیادی را به‌صورت انفرادی پشت صفحات نمایشگر سپری می‌کنند که این امر می‌تواند مهارت‌های ارتباطی و اجتماعی آن‌ها را کاهش دهد. همچنین مقایسه خود با زندگی‌های به‌ظاهر کامل دیگران در شبکه‌های اجتماعی ممکن است موجب کاهش اعتمادبه‌نفس و بروز مشکلات روانی مانند اضطراب و افسردگی شود. والدین با نظارت هوشمندانه می‌توانند به کودکان کمک کنند از مزایای فناوری بهره ببرند و از آسیب‌های آن در امان بمانند. کاهش تعاملات خانوادگی در دنیای پرشتاب امروز، بسیاری از والدین به دلیل مشغله‌های کاری و دغدغه‌های روزمره زمان کمتری را با فرزندان خود سپری می‌کنند. این کاهش تعاملات خانوادگی باعث می‌شود کودکان احساس کنند والدین به نیازهای عاطفی و روحی آن‌ها توجه کافی ندارند. ارتباط محدود و گفت‌وگوی کم در خانواده می‌تواند به سردی روابط میان والدین و فرزندان منجر شود و کودک را از دریافت حمایت‌های عاطفی محروم کند. نبود تعامل کافی با والدین زمینه‌ساز بروز مشکلات رفتاری، احساس تنهایی و کاهش مهارت‌های اجتماعی در کودکان می‌شود. علاوه بر این، فقدان محیطی گرم و صمیمی در خانواده ممکن است کودکان را به سمت دنیای مجازی یا گروه‌های نامناسب سوق دهد. در چنین شرایطی، کودک برای جلب توجه و محبت، بیشتر تحت تأثیر همسالان قرار می‌گیرد و ممکن است رفتارهای پرخطر از خود نشان دهد. ایجاد زمان مشخص برای گفت‌وگو، بازی‌های خانوادگی و صرف وعده‌های غذایی مشترک می‌تواند تعاملات خانوادگی را تقویت کرده و محیطی امن و حمایت‌کننده برای رشد عاطفی و اجتماعی کودکان فراهم آورد. فشارهای آموزشی و رقابت تحصیلی در بسیاری از خانواده‌ها، موفقیت تحصیلی به‌عنوان مهم‌ترین معیار سنجش آینده کودکان تلقی می‌شود. این نگاه باعث شده کودکان از سنین پایین تحت فشار کلاس‌های فوق‌برنامه، آزمون‌های متوالی و رقابت‌های آموزشی قرار بگیرند. چنین فشاری می‌تواند منجر به اضطراب، استرس و حتی فرسودگی روحی در کودکان شود. در برخی موارد، کودکان آن‌قدر درگیر تکالیف و درس‌های سنگین می‌شوند که فرصتی برای بازی، تفریح و استراحت ندارند. این نبود تعادل میان تحصیل و تفریح می‌تواند رشد خلاقیت و مهارت‌های اجتماعی آن‌ها را مختل کند. همچنین مقایسه مداوم کودکان با همسالانشان از سوی والدین و معلمان، احساس ناکافی بودن و کاهش اعتمادبه‌نفس را در آن‌ها تقویت می‌کند. والدین با تمرکز بر توانایی‌ها و علایق کودک و تشویق او به یادگیری، به‌جای تأکید صرف بر نمره، می‌توانند به کاهش استرس و ایجاد علاقه پایدار به آموزش کمک کنند. فراهم کردن فرصت‌هایی برای فعالیت‌های هنری، ورزشی و تفریحی نیز نقش مهمی در رشد متعادل جسمی و روحی کودکان دارد. تغییرات فرهنگی و اجتماعی تغییرات سریع فرهنگی و اجتماعی در دنیای مدرن باعث شده کودکان با ارزش‌ها و سبک‌های زندگی گوناگون روبه‌رو شوند. اینترنت و رسانه‌های جهانی، فرهنگ‌ها و باورهای مختلف را در معرض دید کودکان قرار می‌دهند که این موضوع می‌تواند هم فرصتی برای آشنایی با تنوع فرهنگی باشد و هم چالشی برای شکل‌گیری هویت آنان. در برخی موارد، کودکان در مواجهه با تفاوت میان ارزش‌های خانوادگی و آنچه در جامعه یا فضای مجازی می‌بینند، دچار سردرگمی و تضاد هویتی می‌شوند. علاوه بر این، تغییر در ساختارهای اجتماعی مانند افزایش خانواده‌های تک‌والد، کاهش نقش‌های سنتی و تغییر دیدگاه‌ها درباره جنسیت و شغل، ممکن است درک روشنی از نقش‌های اجتماعی را برای کودکان دشوار کند. اگر این تغییرات بدون راهنمایی مناسب والدین باشد، می‌تواند به سردرگمی و عدم تطابق کودک با محیط اجتماعی منجر شود. والدین و مربیان با آموزش ارزش‌های اخلاقی پایدار، تقویت هویت فرهنگی و کمک به کودکان برای درک و پذیرش تفاوت‌ها، می‌توانند آن‌ها را برای مواجهه با دنیای متنوع امروز آماده کنند. راه‌های مقابله با چالش‌های تربیت کودک در دنیای مدرن یکی از مهم‌ترین راهکارها برای مقابله با چالش‌های تربیت کودک در دنیای مدرن، آموزش سواد رسانه‌ای به کودکان است. والدین باید به فرزندان خود بیاموزند چگونه از اینترنت به‌عنوان ابزاری برای یادگیری و رشد استفاده کنند و در برابر محتوای نامناسب هوشیار باشند. استفاده از نرم‌افزارهای کنترل والدین، محدود کردن زمان استفاده از ابزارهای دیجیتال و تعیین قوانین مشخص برای حضور در فضای مجازی، به حفظ تعادل میان زندگی آنلاین و واقعی کمک می‌کند. همچنین تشویق کودکان به فعالیت‌های آفلاین مانند کتاب‌خوانی، ورزش و بازی‌های گروهی، وابستگی آن‌ها به فضای مجازی را کاهش می‌دهد. برای مقابله با کاهش تعاملات خانوادگی، والدین باید زمان باکیفیت و اختصاصی برای فرزندان خود در نظر بگیرند. صرف وعده‌های غذایی به‌صورت خانوادگی، انجام بازی‌های گروهی و شرکت در فعالیت‌های مشترک، روابط عاطفی را تقویت کرده و احساس امنیت را در کودکان افزایش می‌دهد. این لحظات فرصتی فراهم می‌کند تا والدین درباره دغدغه‌ها، احساسات و تجربیات روزمره فرزندان خود گفت‌وگو کنند و رابطه‌ای صمیمی‌تر با آن‌ها بسازند. برای کاهش فشارهای تحصیلی نیز لازم است والدین و معلمان به‌جای تمرکز صرف بر نمره و رقابت، بر علاقه‌مند کردن کودکان به یادگیری تأکید کنند. تشویق به کشف استعدادها و علایق فردی و فراهم کردن فرصت‌های متنوع آموزشی، به کودکان کمک می‌کند از فرایند یادگیری لذت ببرند. اختصاص زمان کافی به بازی، ورزش و فعالیت‌های هنری در کنار برنامه‌های درسی، نقش مهمی در رشد همه‌جانبه ذهنی و جسمی کودکان دارد. در مواجهه با تغییرات فرهنگی و اجتماعی، آموزش ارزش‌های اخلاقی پایدار و تقویت هویت فرهنگی اهمیت زیادی دارد. بیان داستان‌های خانوادگی، آشنایی با سنت‌ها و شرکت در مراسم‌های فرهنگی می‌تواند به کودکان کمک کند به ریشه‌های خود افتخار کنند و در برابر تغییرات اجتماعی، هویتی قوی داشته باشند. همچنین آموزش احترام به تفاوت‌های فرهنگی و تقویت روحیه همدلی و همکاری، به رشد مهارت‌های اجتماعی کودکان کمک می‌کند. والدین شاغل یا تک‌والد نیز باید تلاش کنند هرچند کوتاه، اما زمانی باکیفیت را به فرزندان خود اختصاص دهند. مهم‌تر از مدت زمان حضور، کیفیت تعامل با کودک است. فعالیت‌هایی مانند قصه‌گویی پیش از خواب، بازی‌های ساده خانوادگی یا گفت‌وگو درباره اتفاقات روزمره می‌تواند پیوند عاطفی را تقویت کند. حفظ سلامت روان کودکان نیز یکی از ارکان اصلی تربیت در دنیای مدرن است. توجه به احساسات کودکان، ایجاد فضای امن برای بیان نگرانی‌ها و آموزش مهارت‌های زندگی مانند مدیریت استرس، حل مسئله، تصمیم‌گیری و تاب‌آوری، آن‌ها را برای مواجهه با چالش‌های آینده توانمند می‌سازد. نویسنده: سحر یوسفی

ادامه مطلب


3 روز قبل - 40 بازدید

اتحادیه اروپا: زنان افغانستان باید در کانون آموزش قرار داشته باشند

نمایندگی اتحادیه اروپا در افغانستان همزمان با روز جهانی زنان و دختران در علوم اعلام کرده است که زنان و دختران افغانستان باید در کانون آموزش قرار داشته باشند. اتحادیه اروپا امروز (چهارشنبه، ۲۲ دلو) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که از پرستاران و قابله‌ها گرفته تا پژوهشگران، نقش فعال آن‌ها برای داشتن افغانستان سالم و شکوفا حیاتی است. نمایندگی اتحادیه اروپا در بخشی از پیامش بر حمایت خود از زنان و دختران افغانستان تاکید کرده است. روز جهانی زنان و دختران در علوم در حالی فرا رسیده است که حکومت سرپرست دختران و زنان را از مکتب و دانشگاه محروم کرده‌اند. همچنین حکومت فعلی زنان و دختران را از تحصیل در رشته‌های پزشکی محروم کرده است. طبق گزارش یونیسف، بیش از دو میلیون دختر جوان از مکتب محروم شده‌اند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 40 بازدید

آنتونیو گوترش: زنان و دختران باید به رویاهای علمی خود دست یابند

آنتونیو گوترش، دبیر کل سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد بر اهمیت برابری زنان و مردان در علوم تاکید کرده و می‌گوید که دستیابی به پیشرفت‌های علمی و حل چالش‌های جهانی تنها با مشارکت برابر زنان و مردان ممکن است. آقای گوترش بامداد امروز (چهارشنبه، ۲۲ دلو/۱۱ فبروری) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که باوجود دسترسی بیش‌تر به آموزش، تنها یک سوم پژوهشگران در جهان را زنان تشکیل می‌دهند و این نابرابری مانع پیشرفت انسانی است. وی در ادامه تاکید کرده است که باید شرایطی فراهم شود تا زنان و دختران بتوانند به اهداف علمی خود برسند؛ نه تنها برای احقاق حقوق‌شان، بلکه برای منافع تمام جامعه جهانی. همچنین دبیر کل سازمان ملل پیش‌تر نیز بر اهمیت حمایت از آموزش و فرصت‌های برابر برای دختران و زنان تاکید کرده و گفته بود که این امر نقش کلیدی در توسعه پایدار و پیشرفت جهانی دارد. امروز برابر با روز جهانی زنان و دختران در علم و در حالی دیبرکل سازمان ملل متحد بر دسترسی زنان و دختران به علم تاکید می‌کند که حکومت فعلی پس از بازگشت به قدرت، در نخست دختران بالاتر از صنف ششم را از مکتب محروم کردند. این گروه در ادامه دانشگاه‌ها و انستیتوت‌های طبی را نیز به‌روی زنان و دختران بست. در چهار سال، با وجود درخواست‌های جهانی برای احترام به حقوق زنان و دختران، حکومت فعلی محدودیت‌های خود را تشدید کرده‌اند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 47 بازدید

روز جهانی زنان و دختران در علم؛ ۱۶۰۷ روز از محرومیت دختران افغانستان از آموزش می‌گذرد

یوناما هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان، هم‌زمان با روز جهانی زنان و دختران در علم گفته است که یک هزار و ۶۰۷ روز از روزی می‌گذرد که دختران بالاتر از ۱۲ سال از مکتب منع شدند. این نهاد امروز (چهارشنبه، ۲۲ دلو) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که بیش از چهار سال فرصت از دست رفته و بدون زنان و دختران آینده تاریک است. هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان بار دیگر از حکومت سرپرست خواسته است که ممنوعیت آموزش دختران را لغو کنند. دفتر سازمان ملل در افغانستان هم گفته است که برابری در علوم برای پیشرفت بشریت اهمیت اساسی دارد، اما بیش از چهار سال است که دختران و زنان افغانستان از آموزش و کار منع شدند. اعلامیه‌ای این نهاد آمده است که این محرومیت نه‌تنها زنان و دختران را به حاشیه می‌راند، بلکه مانع جدی در برابر توسعه‌ی کشور و رفاه بلندمدت نیز به شمار می‌رود. قابل ذکر است که حکومت فعلی پس از بازگشت به قدرت، در نخست دختران بالاتر از صنف ششم را از مکتب محروم کردند. این گروه در ادامه دانشگاه‌ها و انستیتوت‌های طبی را نیز به‌روی زنان و دختران بست. در چهار سال، با وجود درخواست‌های جهانی برای احترام به حقوق زنان و دختران، حکومت فعلی محدودیت‌های خود را تشدید کرده‌اند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 52 بازدید

راشد خان: دوست دارم افغانستان تیم ملی کریکت زنان داشته باشد

راشد خان، ستاره جهانی کریکت اهل افغانستان می‌گوید که مشتاق است افغانستان در آینده تیم ملی کریکت زنان خود را وارد میدان سبز کند. راشد خان این اظهارات را پیش از دیدار افتتاحیه جام جهانی ۲۰ آووره، در پاسخ به این سوال که آیا دوست دارد افغانستان تیمی متشکل از زنان به رقابت‌ها بفرستد، گفت :«بله، قطعا. داشتن تیم زنان، از جمله شرایط و معیارهای شورای جهانی کریکت برای پذیرفتن افغانستان به‌عنوان عضو کامل نیز هست.» وی در ادامه تاکید کرده است: «شورای جهانی کریکت و هیئت کریکت افغانستان بهتر می‌دانند، اما ما دوست داریم هر کسی را که از افغانستان نمایندگی می‌کند، روی صحنه ببینیم.» راشد خان در ادامه افزوده است که حضور زنان در کریکت به تصمیم هیئت کریکت افغانستان و شورای جهانی کریکت بستگی دارد. آقای خان تاکید کرد که او به عنوان بازیکن، اختیارات زیادی ندارد و تنها به چیزهایی می‌اندیشد که قابل کنترول‌اند. او تصریح کرد: «ما در وضعیتی قرار داریم که واقعا نمی‌توانی چندان نقش داشته باشی. با این حال، بله، حمایت همیشه بوده است. اما در نهایت افراد قدرتمندتر تصمیم می‌گیرند.» اظهارات آقای خان با واکنش تند فیروزه افغان، بازیکن تیم ملی کریکت زنان افغانستان که اکنون از فعالیت بازمانده، روبه‌رو شده است. خانم افغان در یادداشتی در اینستاگرام خود نوشته است که شورای جهانی کریکت در سال ۲۰۱۷ میلادی به طور آگاهانه با اعطای عضویت کامل به افغانستان بدون داشتن یک تیم کریکت زنان، مقررات بین‌المللی خود را نقض کرد. او این تصمیم را ضربه‌ای مستقیم و ویرانگر به کریکت زنان در افغانستان توصیف کرد و افزود: «سپس هیئت کریکت افغانستان از این ناکامی بهره‌برداری کرد و این روایت را تقویت بخشید که فقط تیم مردان شایسته این دستاوردها بوده و وجود یک تیم زنان غیرضروری است.» خانم افغان در ادامه خطاب به راشد خان با اشاره با این اقدامات نوشت که با تصمیمی به این اندازه «بی‌پروا و آسیب‌زا»، نمی‌توان ادعا کرد که شورای جهانی کریکت و هیئت کریکت افغانستان «بهتر می‌دانند». او افزود: «اگر واقعاً چنین بود، کریکت زنان افغانستان به حاشیه رانده و خاموش نمی‌شد. به‌صورت نظام‌مند نادیده گرفته نمی‌شد. افغانستان از قبل یک تیم کریکت زنان دارد.» این در حالی است که حکومت سرپرست پس از بازگشت به قدرت، در کنار محدودیت‌های دیگر، زنان و دختران را از ورزش منع و تمام تیم‌های ملی زنان را منحل کرد. باید گفت که هیئت کریکت افغانستان در سال ۲۰۲۰ دارای ۲۵ بازیکن زن بود، اما پس از تسلط حکومت فعلی، اکثر این بازیکنان اکنون در استرالیا، کانادا و بریتانیا در تبعید زندگی می‌کنند. شمار زیاد از اعضای تیم زنان کریکت افغانستان در شهرهای کانبرا و ملبورن مقیم شده‌اند و برای باشگاه‌های محلی بازی می‌کنند.

ادامه مطلب