برچسب: آموزش

3 ساعت قبل - 35 بازدید

نمایندگی اتحادیه‌ی اروپا برای افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با ایجاد صنف‌های آموزشی جامعه‌محور در روستاهای افغانستان زمینه‌ی دسترسی به خدمات آموزشی را برای شهروندان گسترش می‌دهد. این نهاد امروز (سه‌شنه، ۵ حوت) با روایت از یک صنف آموزشی در روستایی در مرکز افغانستان، در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که پیش از ایجاد صنف آموزشی از سوی اتحادیه‌ی اروپا، باشندگان این روستا به خدمات آموزشی دسترسی نداشتند. یکی از باشندگان این روستا به اتحادیه اروپا گفته است که اکنون کودکانش می‌توانند در صنف‌های گرم در روستای خودشان آموزش ببینند و از کمک‌ نقدی که از سوی اتحادیه‌ی اروپا دریافت کرده، می‌تواند نیازهای گرمایشی خانواده را فراهم کرده و به کودکانش لباس گرم تهیه کند. قابل ذکر است که اتحادیه‌ی اروپا، در سال روان میلیون‌ها یورو را برای پشتیبانی از گسترش خدمات آموزشی در بخش‌های محروم افغانستان اختصاص داده و در ساختار صنف‌های آموزشی مبتنی بر جامعه، زمینه‌ی دسترسی به آموزش را برای شهروندان فراهم می‌کند. باید گفت که اکنون ده‌ها هزار کودک و نوجوان در بخش‌های دوردست افغانستان به دلیل نبود مرکزهای آموزشی رسمی یا دوربودن آن، به خدمات آموزشی دسترسی ندارند. فقر نیز به عنوان یک عامل بازدارنده در برابر دسترسی شهروندان به خدمات آموزشی عنوان شده است. در حالی اتحادیه اروپا بر آموزش تاکید دارد که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند.

ادامه مطلب


7 ساعت قبل - 44 بازدید

فیلم «آخرین سفیر» که زندگی منیژه باختری، سفیر افغانستان در اتریش را روایت می‌کند در مکتبی در اتریش به نمایش گذاشته شده است. خانم باختری با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که مکتب «schulschiff»، دومین مکتبی در اتریش است که فیلم آخرین سفیر در آن به نمایش گذاشته می‌شود. سفیر افغانستان در اتریش در ادامه تاکید کرده است که پس از نمایش فیلم، با دانش‌آموزان مکتب گفتگو کرده و در باره‌ی جایگاه عدالت و حقوق بشر در نظم جهانی و وضعیت دختران  زنان در افغانستان صحبت کرده است. منیژه باختری در ادامه افزوده است که این دیدار در راستای دادخواهی برای حقوق بشر و بحث روی محرومیت دختران و زنان از حق آموزش در افغانستان صورت گرفته است. فیلم آخرین سفیر، زندگی منیژه باختری را روایت می‌کند؛ تنها سفیر زن از دوره‌ی جمهوری که هنوز امور سفارت افغانستان در اتریش را به نمایندگی از شهروندان افغانستان به پیش می‌برد. در حالی این فیلم در مکتبی در اتریش به نمایش گذاشته می‌شود که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 65 بازدید

ریچارد لیندسی، نماینده ویژه بریتانیا برای افغانستان درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که عدالت اجتماعی وابسته به حقوق زنان و دختران، آزادی رسانه‌ها و حفاظت از حقوق اقلیت‌ها است. آقای لیندسی با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود به مناسبت روز جهانی عدالت اجتماعی نوشته است که در روز جهانی عدالت اجتماعی در کنار مردم افغانستان می‌ایستد. وی در بخشی از پیامش تاکید کرده است: «عدالت اجتماعی به حفاظت از حقوق زنان و دختران، پاسداری از آزادی رسانه‌ها و اطمینان از این‌ که آسیب‌پذیرترین افراد نادیده گرفته نشوند، وابسته است.» براساس اعلامیه‌های سازمان‌های بین‌المللی، در سال ۲۰۲۶ میلادی، روز جهانی عدالت اجتماعی با موضوع «تعهد مجدد به توسعه اجتماعی و عدالت اجتماعی» گرامی داشته می‌شود. همچنین یوناما یا دفتر هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان گفته است که عدالت اجتماعی بدون مشارکت زنان امکان‌پذیر نیست. در حالی نماینده بریتانیا برای افغانستان از عدالت اجتماعی برای همه دفاع می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 52 بازدید

یوناما یا دفتر هیأت معاونت سازمان ملل در افغانستان به مناسبت روز جهانی عدالت اجتماعی بر اهمیت آموزش دختران و نقش گسترده زنان و دختران در تصمیم‌گیری تاکید کرده است. یوناما با نشر پیامی در حساب کاربری فیس‌بوک خود نوشته است که هیچ کشوری نمی‌تواند به عدالت اجتماعی دست یابد، در حالی که نیمی از جمعیت آن از آموزش متوسطه محروم باشند. دفتر هیأت معاونت سازمان ملل در افغانستان در ادامه تاکید کرده است که صلح پایدار زمانی حاصل می‌شود که زنان، جوانان، اقوام و افراد دارای معلولیت در تصمیم گیری‌ها سهیم باشند. یوناما در بخشی از پیامش افزوده است که هر شهروند افغانستانی حق دارد بدون تبعیض و با عزت کار نموده و درآمد کسب کند. در حالی یوناما بر آموزش زنان و دختران تاکید می‌کند که حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 63 بازدید

صبح هنوز کاملاً روشن نشده بود که او از خواب بیدار شد. هوای سرد از لای درزهای پنجره گِلی اتاق به داخل می‌آمد و روی صورتش می‌نشست. چند لحظه همان‌طور دراز کشید و به سقف خیره ماند؛ سقفی که ترک‌هایش را از حفظ بود، چون ماه‌ها می‌شد که بیشتر وقتش را در همین اتاق می‌گذراند. زمانی نه‌چندان دور، صبح‌ها برایش معنای دیگری داشت — عجله برای رسیدن به مکتب، صدای خنده هم‌صنفی‌ها، بوی کتاب‌های نو، و امیدی که در دلش جوانه می‌زد. اما حالا صبح‌ها فقط آغاز یک روز دیگر دست‌فروشی در سرک‌های شلوغ کابل بود. او هیچ‌وقت آن روز لعنتی را فراموش نمی‌کند؛ روزی که دروازه مکتب بسته شد و گفتند دختران دیگر اجازه آموزش ندارند. اول باور نکرد. فکر کرد شاید چند روزه باشد، شاید یک شایعه باشد، شاید دوباره باز شود. اما روزها تبدیل به هفته شد، هفته‌ها به ماه، و ماه‌ها به سکوتی سنگین که روی زندگی‌اش افتاد. بکس مکتبش گوشه اتاق ماند؛ پر از کتاب‌هایی که هنوز بوی آرزو می‌دادند. گاهی آن را باز می‌کرد، دفترهایش را ورق می‌زد، و انگشتش را روی نوشته‌های خودش می‌کشید، انگار می‌خواست مطمئن شود آن دختر درس‌خوان هنوز وجود دارد. اما فقر به کسی فرصت غم خوردن طولانی نمی‌دهد. پدرش کارگر روزمزد بود؛ روزهایی کار پیدا می‌کرد و روزهایی نه. مادرش بیمار و ضعیف بود. برادران کوچکش گرسنه می‌خوابیدند. وقتی اجاره خانه عقب افتاد و صاحب‌خانه تهدید کرد بیرون‌شان می‌کند، سکوت سنگینی بر خانواده حاکم شد. همان شب پدر با صدایی شکسته گفت: «دخترم… اگر بتوانی کمی کمک کنی…» او چیزی نگفت، فقط سر تکان داد. در دلش حس عجیبی بود — ترکیبی از ترس، شرم و احساس مسئولیت. فردای آن روز، زندگی‌اش برای همیشه تغییر کرد. اولین بار که کنار جاده ایستاد، احساس کرد همه مردم به او خیره شده‌اند. دستمالی در دست داشت که رویش چند بسته کلپ، دستبند پلاستیکی و دستمال کاغذی گذاشته بود. مادرش گفته بود: «همین‌ها را بفروش، شاید کسی بخرد.» اما نزدیک شدن به موترها، گفتن «بخرید» به مردمی که او را نمی‌شناختند، برایش سخت‌تر از هر امتحان مکتب بود. قلبش تند می‌زد و صدایش می‌لرزید. چند بار خواست برگردد خانه، اما تصویر برادر کوچکش که شب قبل گرسنه خوابیده بود، جلوی چشمش آمد و ماند. روزها یکی پس از دیگری گذشتند. او کم‌کم یاد گرفت چگونه در میان موترها حرکت کند، چگونه وقتی چراغ سرخ می‌شود سریع نزدیک شود و چگونه وقتی چراغ سبز می‌شود عقب برود تا زیر موتر نماند. اما چیزی که هیچ‌وقت عادت نکرد، نگاه‌های مردم بود. بعضی‌ها بی‌تفاوت بودند، بعضی‌ها با ترحم نگاه می‌کردند، و بعضی‌ها حرف‌های تلخ می‌زدند. یک مرد یک‌بار با تمسخر گفت: «به‌جای گدایی برو کار کن.» او چیزی نگفت، فقط لب‌هایش را گاز گرفت تا گریه نکند. نمی‌دانست چگونه توضیح دهد که همین ایستادن در سرک برایش هزار برابر سخت‌تر از نشستن در صنف مکتب است. زمستان که رسید، رنج واقعی شروع شد. سرما استخوان‌سوز بود. دست‌هایش ترک خورد و خون آمد. کفش‌هایش سوراخ شده بود و برف آب‌شده داخلش می‌رفت. اما مجبور بود بایستد. گاهی تمام روز فقط صد افغانی درمی‌آورد. وقتی شب به خانه برمی‌گشت، پاهایش بی‌حس بود، اما لبخند می‌زد تا مادرش ناراحت نشود. پول را در دست پدر می‌گذاشت و وانمود می‌کرد که خسته نیست. بزرگ‌ترین دردش اما جسمی نبود؛ روحی بود. هر بار که دخترانی را می‌دید که یونیفورم مکتب پوشیده‌اند، قلبش فشرده می‌شد. حس می‌کرد چیزی از او دزدیده شده — نه فقط درس، بلکه آینده. شب‌ها وقتی همه می‌خوابیدند، چراغ کوچک را روشن می‌کرد و کتاب‌های قدیمی‌اش را می‌خواند. بعضی درس‌ها را فراموش کرده بود و این موضوع بیشتر آزارش می‌داد. با خودش می‌گفت: «اگر همین‌طور بگذرد، شاید دیگر هیچ‌وقت نتوانم ادامه بدهم…» در جاده خطر هم کم نبود. مردانی بودند که نگاه‌های بد می‌کردند. رانندگانی که شوخی‌های زشت می‌گفتند. یک روز مردی دستش را گرفت و گفت: «بیا، بیشتر پول می‌دهم.» او با وحشت دستش را کشید و دوید. آن‌قدر دوید تا نفسش برید. آن شب تا دیر وقت لرزید و گریه کرد. مادرش فهمید، اما چیزی نگفت؛ فقط او را در آغوش گرفت. سکوت آن آغوش، پر از درد مشترک بود. با وجود همه این‌ها، در دلش هنوز امید کوچکی زنده بود. گاهی وقتی آسمان صاف می‌شد و آفتاب روی شهر می‌تابید، تصور می‌کرد روزی دوباره مکتب باز می‌شود. خودش را می‌دید که کتاب به دست دارد، در صنف نشسته و معلم از او سوال می‌پرسد. آن تصویر برایش مثل نفس کشیدن بود — چیزی که بدون آن نمی‌توانست ادامه دهد. یک عصر، دختر کوچکی که همراه مادرش از موتر پیاده شده بود، به او نزدیک شد و پرسید: «خواهر، تو چرا مکتب نمی‌روی؟» او چند ثانیه سکوت کرد. گلویش خشک شد. بعد آرام گفت: «نمی‌شود.» اما وقتی دختر دور شد، اشک‌هایش جاری شد. چون در دلش می‌دانست جواب واقعی این بود: «اجازه ندارم… اما هنوز می‌خواهم.» روزها همچنان می‌گذرد. او هنوز کنار جاده می‌ایستد، هنوز اجناس ارزان می‌فروشد و هنوز با سرما و خستگی می‌جنگد. اما در درونش چیزی زنده مانده — رؤیایی که هیچ‌کس نتوانسته کاملاً خاموش کند. شب‌ها قبل از خواب، وقتی به سقف ترک‌خورده خیره می‌شود، آرام با خودش می‌گوید: «من هنوز شاگرد هستم… حتی اگر مکتب نداشته باشم.» و شاید همین جمله ساده، تنها چیزی است که او را هر صبح دوباره بیدار می‌کند؛ نه فقط برای نان، بلکه برای امیدی که هنوز، با وجود همه غم‌ها، در قلبش نفس می‌کشد. نویسنده: سارا کریمی  

ادامه مطلب


6 روز قبل - 55 بازدید

سازمان صحی جهان (WFP) درتازه مورد اعلام کرده است که نزدیک به دو سوم مرگ‌ومیر مادران در جهان در کشورهای رخ می‌دهد که با جنگ و بی‌ثباتی روبرو هستند. این سازمان با نشر گزارشی گفته است که تنها در سال ۲۰۲۳ میلادی حدود ۱۶۰ هزار زن در کشورهای درگیر بحران و محیط‌های شکننده به‌دلیل عوامل قابل پیشگیری مرتبط با بارداری جان باخته‌اند. در بخشی از سازمان جهانی صحت آمده است: «زنان باردار که در کشورهای جنگ‌زده زنده‌گی می‌کنند، در هر بارداری تا پنج برابر بیش‌تر از زنانی که در کشورهای باثبات زنده‌گی می‌کنند، در معرض خطر مرگ قرار دارند.» این سازمان در ادامه تاکید کرده است که میزان مرگ‌ومیر مادران در کشورهای درگیر جنگ به‌طور میانگین ۵۰۴ مرگ در هر ۱۰۰ هزار تولد تخمین زده می‌شود. در ادامه آمده است که در کشورهای که از لحاظ وضعیت اجتماعی شکننده هستند، این رقم به ۳۶۸ مرگ می‌رسد و در مقابل، کشورهای باثبات تنها ۹۹ مرگ در هر ۱۰۰ هزار تولد را ثبت کرده‌اند. سازمان صحی جهان می‌گوید که مرگ‌ومیر مادران همچنان در کشورهای کم‌درآمد و بحران‌زده به‌شکل نگران‌کننده‌ای بالا باقی مانده و نیاز به توجه فوری و اقدامات موثر انسانی و صحی دارند. قابل ذکر است که نگرانی از مرگ‌ومیر کودکان و زنان به‌دلیل سوءتغذیه در حالی مطرح می‌شود که با روی‌کارآمدن مجدد حکومت سرپرست در افغانستان، بخشی از کادر صحی کشور را ترک کرده‌اند و این موضوع سکتور صحت را به چالش جدی مواجه کرده است. از سویی هم، حکومت فعلی با اعمال محدودیت بر روند آموزش و کار زنان و دختران باعث شده‌ است که جامعه‌ی جهانی سطح کمک‌های خود را به افغانستان کاهش دهد.

ادامه مطلب


6 روز قبل - 62 بازدید

صندوق جمعیت سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که قابله‌ها در مناطق دورافتاده‌ی افغانستان، با استفاده از نسخه‌ی فارسی برنامه‌ی «زایمان ایمن» توانسته‌‌اند که مراقبت‌های امن و مؤثرتری برای مادران و نوزادان فراهم کنند. این نهاد با نشر گزارشی گفته است که این برنامه در مرکزهای درمانی در دسترس قابله‌ها قرار دارد و شامل رهنمایی‌های درمانی، ویدیوهای آموزشی مرحله‌به‌مرحله و موضوع‌های تعاملی است. در گزارش آمده است که قابله‌ها با بهره‌گیری از این برنامه می‌توانند که در محیط‌هایی با امکانات کم، تصمیم‌های درمانی دقیق‌تر و سریع‌تر بگیرند. صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که مسوولان صحی می‌گویند برنامه‌ی «زایمان ایمن» افزون بر تقویت دانش و مهارت قابله‌ها، زمینه‌ی تبادل تجربه و افزایش اعتمادبه‌نفس حرفه‌ای آنان را نیز فراهم کرده است. این نهاد به نقل از آنان نوشته است که این ابزار در شرایط کم‌بود امکانات و دسترسی محدود به آموزش حضوری، نقش مهمی در پیش‌گیری از عوارض و نجات جان مادران و نوزادان ایفا می‌کند. برنامه‌ی «زایمان ایمن» یک ابزار آموزشی و درمانی الکترونیکی است که برای پشتیبانی از قابله‌ها و کارکنان صحی در جریان مراقبت‌های بارداری و زایمان طراحی شده است. این برنامه شامل رهنمایی‌های علمی درباره مدیریت عوارض شایع مانند خون‌ریزی پس از زایمان، فشار خون بلند در بارداری، احیای نوزاد و مراقبت از نوزادان نارس است. صندوق جمعیت سازمان ملل متحد هدف از راه‌اندازی این ابزار، تقویت مهارت‌های عملی قابله‌ها، بهبود تصمیم‌گیری در شرایط بحرانی و کاهش مرگ‌ومیر مادران و نوزادان در مناطق دورافتاده عنوان شده است. قابل ذکر است که افغانستان از جمله کشورهایی است که با میزان بالای مرگ‌ومیر مادران و نوزادان روبرو است. کم‌بود امکانات صحی، دسترسی محدود به آموزش‌های تخصصی و فاصله‌ی زیاد روستاها تا مرکزهای درمانی، چالش‌های جدی در ارایه‌ی خدمات به مادران باردار ایجاد کرده است. در بسیاری از مناطق، زنان در خانه یا درمانگاه‌های کوچک زایمان می‌کنند و قابله‌ها اغلب با امکانات اندک و بدون دسترسی فوری به راهنمایی‌های تخصصی کار می‌کنند.

ادامه مطلب


7 روز قبل - 99 بازدید

رسانه‌های بین‌المللی گزارش داده‌اند که چهار دانشجوی دختر افغانستانی به‌نام‌های فاطمه، فرشته، گیتا و زهرا، با حمایت نهاد‌های محلی وارد فرانسه شده و برای ادامه‌ی تحصیل به دانشگاه «لیل» این کشور راه یافته ‌اند. رضا جعفری، رییس نهاد گفتمان صلح افغانستان و بنیان‌گذار «حزب سبز افغانستان در تبعید»، با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این دانش‌جویان با حمایت نهادهای محلی و خانواده‌های میزبان در شهرهای اسق، ارشی، سیسوآن و فلر-بورگ مورد استقبال قرار گرفته‌‌اند. آقای جعفری این لحظه را «تأثیرگذار» توصیف کرده و تاکید کرده است: «دیدن این دختران در جایگاه دانشجو‌های، هدف‌مند و با اراده به بازسازی آینده‌شان، مایه‌ی افتخار است.» همچنین رضا جعفری از همکاری سفارت‌های فرانسه در تهران و پاکستان و وزارت داخله‌ی فرانسه در تکمیل روند صدور ویزا قدردانی کرده و افزوده است که تلاش‌ها برای صدور ویزای سایر دانش‌جویان افغانستانی که هنوز در ایران یا پاکستان در وضعیت نامناسب به‌سر می‌برند، ادامه دارد. او در پایان نوشته است: «این دختران تنها یک خواست دارند؛ تحصیل، زندگی در آزادی و ساختن آینده‌شان. آموزش تهدید نیست، یک حق است.» قابل ذکر است که حکومت فعلی پس از بازگشت به قدرت، در نخست دختران بالاتر از صنف ششم را از مکتب محروم کردند. این گروه در ادامه دانشگاه‌ها و انستیتوت‌های طبی را نیز به‌روی زنان و دختران بست. در چهار سال، با وجود درخواست‌های جهانی برای احترام به حقوق زنان و دختران، حکومت فعلی محدودیت‌های خود را تشدید کرده‌اند. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 83 بازدید

برنامه توسعه‌ای سازمان ملل متحد درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که با کمک مالی اتحادیه‌ی اروپا، به زنان در افغانستان کمک می‌کند به خودکفایی اقتصادی برسند. بخش افغانستان این نهاد امروز (دوشنبه، ۲۷ دلو) داستان زنی از بدخشان را در حساب کاربری ایکس خود شریک کرده که با وام‌گرفتن از سوی این نهاد، توانسته یک کارگاه خیاطی بسازد و به هفت زن دیگر نیز فرصت کار را فراهم کند. معصومه، زنی که این کمک را دریافت کرده به برنامه توسعه‌ای سازمان ملل متحد گفته است: «قرض گرفتم، ماشین‌آلات خریدم و هفت کارمند دیگر استخدام کنم.» برنامه‌ توسعه‌ای ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که معصومه در کارگاه خیاطی برای زنانی که گرد او جمع شده‌اند، راهی به سوی خوداتکایی می‌دوزد. این نهاد افزوده که با بهبود دسترسی زنان به خدمات مالی و کمک به رشد کسب‌وکارهای تحت رهبری زنان در جوامع محلی، از توان‌مندسازی اقتصادی آن‌ها پشتیبانی می‌کند. بر اساس آمار سازمان ملل متحد، ۸۸ درصد خانواده‌های دارای سرپرست زن به نیازهای اساسی شان دست‌رسی ندارند و تنها هفت درصد زنان در بیرون از خانه شاغل استند. برنامه‌ی توسعه‌ای ملل متحد گفت که در این شرایط دشوار، با تمرکز بر راه‌های حل عملی و جامعه‌محور معیشت خانواده‌ها را تقویت می‌کند. قابل ذکر است که افغانستان در سال‌های اخیر به‌طور مداوم با بحران ناامنی غذایی روبرو بوده است؛ بحرانی که زنان و کودکان بیش از سایر اقشار از آن آسیب دیده‌اند. بر بنیاد داده‌های سازمان ملل متحد، ۷۵ درصد جمعیت افغانستان با ناامنی غذایی مواجه ‌اند و در سال جاری میلادی ۲۱ میلیون و ۹۰۰ هزار نفر در این کشور به کمک‌های انسان‌دوستانه نیاز دارند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 84 بازدید

نمایندگی اتحادیه‌ی اروپا درتازه‌ترین مورد اعلام کرده است که مبارزه با ازدواج کودکان دختر و خشونت مبتنی بر جنسیت به معنای تغییر نگرش‌ها است. بخش کمک‌های انسان‌دوستانه و حفاظت از افراد ملکی این اتحادیه روز گذشته (یک‌شنبه، ۲۶ دلو) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که مردان نیز بخشی از تغییر نگرش‌ها در برابر ازدواج کودکان است. اتحادیه‌ی اروپا به نقل از یکی از هم‌کاران رضاکارش در بنگله‌دیش نوشته است که ازدواج زیر ۱۸ سال برای دختران، از نظر جسمی و روانی زیان‌بار است. ازدواج‌های زیرسن و ازدواج‌های اجباری، در کشورهای کم‌ترتوسعه‌یافته مانند افغانستان، پاکستان و بنگله‌دیش از دختران زیادی قربانی می‌گیرد. باید گفت که در افغانستان به این که ازدواج‌های زیرسن و اجباری از گذشته رواج داشت، اما از چهار سال به این طرف و منع آموزش دختران شدت گرفته است. شماری از خانواده‌ها در افغانستان به دلیل ناداری نیز، دختران شان را زوتر از رسیدن به سن قانونی و بدون خواست آن‌ها به ازدوج مجبور می‌کنند. باید گفت که  حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است.‏ این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند.

ادامه مطلب