برچسب: آموزش

17 ساعت قبل - 87 بازدید

خوزه مانوئل آلبارس، وزیر خارجه اسپانیا، در پنجمین نشست وزیران درباره سیاست خارجی فمینیستی در مادرید، بر حمایت از زنان افغانستان تاکید کرده و گفته است که صدای آنان با وجود تلاش‌های در داخل افغانستان برای خاموش کردن آن، همچنان شنیده خواهد شد. آقای آلبارس در سخنرانی افتتاحیه این نشست خطاب به زنان افغانستان گفت: «این‌جا همیشه خانه شما خواهد بود. صدای زنان افغانستان همیشه از این وزارت‌خانه شنیده خواهد شد، هرچند کسی تلاش کنند آن را خاموش کنند.» وی در ادامه تاکید کرد که وزارت خارجه اسپانیا هر سال میزبان نشستی با عنوان «صدای ما را بشنوید» است که در آن سازمان‌ها و نهادهای زنان افغانستان در تبعید برای دفاع از آزادی و عدالت جنسیتی گردهم می‌آیند. او افزوده است که بخشی از ساختمان وزارت خارجه اسپانیا به نام «تالار زنان افغانستان» نام‌گذاری شده و با نصب لوحه‌ای یادبود، تلاش شده است صدای زنان افغانستان همواره در این نهاد بازتاب داشته باشد. نشست دو روزه مادرید با شعار «ساختن صلح و دموکراسی» برگزار شده و مقام‌های دولتی، نمایندگان سازمان‌های بین‌المللی، نهادهای مدنی و فعالان حقوق زنان از حدود ۶۰ کشور در آن شرکت کرده‌اند. برگزارکنندگان گفته‌اند که بیش از ۱۴۰ نهاد مدنی و گروه‌های مدافع حقوق زنان در این نشست حضور دارند و محور اصلی گفتگوها، نقش سیاست خارجی فمینیستی در پیشبرد برابری جنسیتی، دفاع از حقوق زنان و تقویت صلح و دموکراسی است. افغانستان یکی از محورهای اصلی این نشست بوده است. شرکت‌کنندگان نسبت به ادامه محرومیت زنان و دختران از آموزش، کار و حضور در زندگی عمومی ابراز نگرانی کرده‌اند. برگزارکنندگان اعلام کرده‌اند که دو نشست ویژه به افغانستان اختصاص یافته است؛ یکی درباره آنچه «آپارتاید جنسیتی» در افغانستان خوانده شد و دیگری درباره نقش زنان در روند صلح‌سازی و آینده دموکراسی در این کشور. این نشست در حالی برگزار می‌شود که افغانستان همچنان تنها کشوری در جهان است که دختران از آموزش متوسطه و تحصیلات عالی محروم هستند. شرکت‌کنندگان در این نشست تاکید کردند که صلح پایدار و دموکراسی بدون مشارکت معنادار زنان امکان‌پذیر نیست و حمایت از زنان و دختران افغانستان باید همچنان بخشی اساسی از تلاش‌های جهانی برای دفاع از حقوق بشر، برابری جنسیتی و صلح باقی بماند.

ادامه مطلب


22 ساعت قبل - 59 بازدید

سازمان عفو بین‌الملل در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان همچنان تنها کشور جهان است که آموزش متوسط برای دختران و زنان در آن ممنوع است. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که شماری از زنان تلاش کرده‌اند با راه‌اندازی مکتب‌های آنلاین فرصت ادامه‌ی آموزش را برای دختران فراهم کنند. سازمان عفو بین‌الملل از فاطمه نصرت ازگون به عنوان نمونه یاد کرده که پس از بازگشت حکومت سرپرست مکتب آنلاینی را زیر نام «اکادمی بهدخت» ایجاد کرده است. حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


2 روز قبل - 74 بازدید

پتری اورپو، نخست‌وزیر فنلند وضعیت افغانستان را نگران‌کننده خوانده و گفته است که حکومت سرپرست همچنان به نقض حقوق بشر، اعمال محدودیت بر شهروندان و به ویژه بر زنان و دختران ادامه می‌دهند. آقای اورپو این اظهارات را در در جشنواره روز فرهنگ هزاره در فنلند مطرح کرده و گفته است که یکی از شدیدترین بحران‌های انسانی جهان در افغانستان جریان دارد و همچنان حقوق بشر در این کشور نقض می‌شود. وی در ادامه تاکید کرده است که حقوق زنان و دختران در افغانستان روزبه‌روز بیشتر تضعیف می‌شود و خشونت و تبعیض علیه آنان هرگز قابل پذیرش نیست. او افزوده است که فنلند در چارچوب جامعه‌ی جهانی و اتحادیه اروپا برای بهبود وضعیت افغانستان تلاش کرده و به این تلاش‌ها ادامه خواهد داد. همچنین نخست‌وزیر فنلند در ادامه گفته است که هزاره‌هایی که این کشور را به‌عنوان خانه خود برگزیده‌اند، نباید میراث فرهنگی خود را فراموش کنند، بلکه حفظ زبان، فرهنگ، هنر و هویت فرهنگی آن‌ها اهمیت ویژه دارد. او افزوده است که زبان، دین، موسیقی، ادبیات، پوشش و هنر از عناصر اصلی هویت افراد و جوامع به شمار می‌روند و این ارزش‌ها برای کسانی که دور از سرزمین مادری خود زنده‌گی می‌کنند، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. وی از نقش جامعه هزاره در ترویج آموزش و برابری یاد کرده و گفته است که هزاره‌ها از نخستین گروه‌هایی در افغانستان بودند که برای دسترسی دختران به آموزش مبارزه کردند. همچنین لطیف فیاض، رییس خانه فرهنگ هزاره‌ها در فنلند، نیز در این مراسم گفته است که هزاره‌ها در طول تاریخ با تبعیض، سرکوب و کشتار مواجه بوده‌اند، اما همواره به آموزش، کار، همزیستی مسالمت‌آمیز و مشارکت اجتماعی اهمیت داده‌اند. جشنواره روز فرهنگ هزاره‌گی با اجرای برنامه‌های فرهنگی، نمایش لباس‌های سنتی، موسیقی محلی، نمایش آثار هنری و غذاهای سنتی هزار‌گی در مرکز فرهنگی شهر یاروینپه برگزار شد.

ادامه مطلب


3 روز قبل - 57 بازدید

همزمان با اول جون، روز جهانی والدین، یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد اعلام کرده است که برای ۱۰ هزار مادر در افغانستان آموزش مهارت‌های فرزندپروری را فراهم می‌کند. یونیسف امروز (دوشنبه، ۱۱ جوزا) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود نوشته است که این آموزش‌ها در چارچوب برنامه‌ی «توسعه‌ی دوران کودکی» در شش ولایت افغانستان ارایه می‌شود. صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در ادامه تاکید کرده است که این برنامه با حمایت بانک جهانی اجرا می‌شود و ۲۰ هزار کودک را زیر پوشش قرار داده است. این برنامه در حالی راه‌اندازی می‌شود که بحران انسانی و محدودیت‌های گسترده بر آموزش و مشارکت زنان، بسیاری از مادران را با چالش‌هایی در زمینه‌ی آموزش، مراقبت و پرورش کودکان‌شان روبه‌رو کرده است. همچنین اوچا یا دفتر هماهنگی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که افغانستان یکی از بالاترین نرخ‌های مرگ‌ومیر مادران در جهان را دارد و از هر ۱۰۰هزار تولد زنده در این کشور، ۶۰۰ مادر جان می‌بازند. در اعلامیه آمده است که محدودیت دسترسی زنان و دختران به خدمات صحی در افزایش مرگ‌ومیر مادران و نوزادان نقش دارد. سازمان ملل متحد، اول جون را به‌ هدف ارج‌گذاری به نقش پدران و مادران در آموزش، تربیت و رشد کودکان، «روز جهانی والدین» نام‌گذاری کرده است.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 103 بازدید

شماری از فعالان حقوق زن و حامیان حقوق بشر در شهر اوتاوا، پایتخت کانادا، در راهپیمایی سالانه «شال سرخ» شرکت کرده و همبستگی خود را با زنان و دختران افغانستان اعلام کرده و خواستار پایان آپارتاید جنسیتی در افغانستان شدند. شرکت‌کنندگان با حمل پلاکاردهایی که روی آن نوشته شده بود «آپارتاید جنسیتی یک جرم است، آن را نام ببرید، آن را پایان دهید»، تاکید کردند که زنان و دختران افغانستان را فراموش نخواهند کرد. برگزارکنندگان گفته‌اند که هدف از این راهپیمایی، حمایت از زنانی است که از حق آموزش، کار، آزادی رفت‌وآمد و مشارکت در زنده‌گی اجتماعی محروم شده‌اند. آنها گفتند: «ما صدای کسانی هستیم که از آزادی‌های ابتدایی محروم شده‌اند؛ آزادی راه رفتن در ملأ عام، رفتن به مکتب، کار کردن و مشارکت کامل در جامعه. ما تا دستیابی زنان و دختران افغانستان به کرامت، آزادی، آموزش و برابری در کنارشان خواهیم ایستاد.» لورین اوتس، مدیر اجرایی سازمان حق آموزش در افغانستان گفت: «با حمایت از این راهپیمایی، کانادایی‌ها نشان می‌دهند که حقوق زنان مهم است و زنان افغان تنها نیستند.» این راهپیمایی در حالی برگزار شده است که حکومت سرپرست طی نزدیک به پنج سال گذشته، محدودیت‌های گسترده‌ای بر کار، تحصیل و حضور اجتماعی زنان و دختران اعمال کرده‌اند.

ادامه مطلب


4 روز قبل - 86 بازدید

ذکیه احمد، نخستین زن اهل افغانستان که موفق به فتح قله اورست، شده است، در تازه‌ترین مورد کارزاری را برای حمایت از آموزش زنان و دختران راه‌اندازی کرده و از مردم جهان خواسته است تا از حق آموزش در افغانستان پشتیبانی کنند. این کوهنورد ۳۱ ساله افغانستان که در اول جوزا به قله ۸ هزار و ۸۴۸ متری اورست صعود کرد، با نشر پیامی در حساب کاربری اینستاگرام خود اعلام کرد که هدفش از این صعود تنها یک موفقیت ورزشی نبوده، بلکه می‌خواسته توجه جهانیان را به وضعیت زنان و دختران افغانستان جلب کند. وی در پیامش تاکید کرد که تلاش دارد صدای هزاران زن و دختری باشد که در بیش از چهار سال گذشته از حقوق اساسی خود، به‌ویژه حق آموزش و آزادی، محروم شده‌اند. او در بخشی از پیام خود گفته است: «بیایید مطمئن شویم که صدای زنان محروم افغانستان خاموش نمی‌شود و امید همچنان زنده می‌ماند.» او یک کارزار جمع‌آوری کمک‌های مالی را نیز راه‌اندازی کرده و از حامیان خود خواسته است برای پشتیبانی از آموزش دختران افغانستان در این برنامه سهم بگیرند. همچنین ذکیه احمد از «بنیاد بابه مزاری» به دلیل حمایت مالی از برنامه صعودش قدردانی کرده و گفته است که این بنیاد از آغاز باور داشت که حضور او بر فراز بلندترین قله جهان می‌تواند صدای زنان و دختران افغانستان را رساتر سازد. این کوهنورد اهل افغانستان که با نام «ریور» نیز شناخته می‌شود، همراه با رهنمایان نیپالی خود از مسیر منطقه خومبو در نیپال به قله اورست رسید و نام خود را به عنوان نخستین زن افغانستانی در تاریخ ثبت کرد که به این دستاورد مهم دست یافته است. قابل ذکر است که ذکیه احمد پس از تحولات سیاسی افغانستان در سال ۲۰۲۲ به استرالیا پناهنده شد، اما فعالیت‌های ورزشی خود را ادامه داد. ذکیه احمد پیش از فتح اورست نیز کارنامه درخشانی در کوهنوردی داشت و موفق شده بود قله‌های نوشاخ در افغانستان، مون‌بلان در فرانسه، میرا پیک در نیپال و ناندا دوی در هند را فتح کند. او می‌گوید که فتح اورست پایان مسیرش نیست، بلکه فرصتی است تا توجه بیشتری به وضعیت زنان و دختران افغانستان جلب شود و حمایت جهانی از حق آموزش آنان افزایش یابد.

ادامه مطلب


5 روز قبل - 93 بازدید

نهاد «حق آموزش افغانستان» در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که در پشتیبانی از حق آموزش دختران و زنان افغانستان، در شهرهای مختلف کانادا راهپیمایی برگزار می‌کند. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که این راهپیمایی امروز (شنبه، ۹ جوزا) در شهرهای مختلف کانادا برگزار شده و صدها تن روسری سرخ پوشیده و پیام «بگذارید زنان و دختران افغانستان آموزش ببینند» را منتقل می‌کنند. این نهاد خواستار اشتراک همگانی و پشتیبانی از حق آموزش دختران در افغانستان شده است. بر اساس اعلام نهاد «حق آموزش افغانستان»، راهپیمایی امروز در شهرهای پیتربرو، وانکور و تورنتو برگزار خواهد شد و برای فردا نیز در شهر وکتوریا. راهپیمایی دادخواهی در باره‌ی حق آموزش دختران در ۲۰۱۰ میلادی در پیتربرو و انتاریو آغاز شده و سپس به یک حرکت ملی در سراسر کانادا تبدیل شد. نهاد حق آموزش افغانستان در ادامه تاکید کرده است که با اشتراک در این راهپیمایی، شهروندان کانادا آگاهی را افزایش می‌دهند، برای حقوق اساسی دادخواهی می‌کنند و به زنان و دختران در افغانستان نشان می‌دهند که تنها نیستند. حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 65 بازدید

صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که اسلوونیا برای پشتیبانی از خدمات صحی مادران و خدمات حمایت روانی‌ اجتماعی برای زنان و دختران در افغانستان ۲۰۰ هزار یورو کمک کرده است. این نهاد با نشر اعلامیه‌ای گفته است که کوابنا آسانته، نماینده‌ی صندوق جمعیت سازمان ملل متحد و ادوین اشکرت، از وزارت خارجه‌ی اسلوونیا با هم دیدار کرده و روی نیازهای انسان‌دوستانه در افغانستان گفتگو کرده‌اند. بر اساس آمار وزارت صحت حکومت سرپرست و نگرانی سازمان ملل متحد، سکتور بهداشت افغانستان، به دلیل وابستگی شدید به کمک‌های جهانی و کم‌بود تجهیزات و کادر درمانی کافی توانایی پوشش نیازهای درمانی همه شهروندان را ندارد. کم‌بود مرکزهای درمانی و پرسنل صحی زن، دسترسی زنان به خدمات درمانی به‌موقع را به ویژه برای زنان باردار و مادران در بخش‌های دورافتاده با مشکل روبرو کرده است.

ادامه مطلب


1 هفته قبل - 71 بازدید

بخش زنان سازمان ملل متحد در تازه‌ترین مورد اعلام کرده است که دختران هر روز در مکتب، ورزش، نوآوری، حرفه‌ها و دیگر عرصه‌ها در سراسر جهان کلیشه را به چالش می‌کشند. این نهاد امروز (یک‌شنبه، ۳ جوزا) با نشر پیامی در حساب کاربری ایکس خود از همه خواسته است که توان‌مندی زنان و دختران را همیشه به یاد داشته باشند. همچنین بخش زنان سازمان ملل متحد در ادامه خواستار ایجاد جهانی شده که فرصت‌های برابر را در دسترس دختران قرار بدهد. این در حالی است که دختران در افغانستان، از دسترسی به حقوق ابتدایی خود مانند حق آموزش، حق آزادی رفت‌وآمد و حق کار و حضور در جامعه محروم هستند. حکومت فعلی پس از تسلط بر افغانستان، زنان و دختران را از آموزش و ‏تحصیل محروم کرده است. همچنان در آخرین محدودیت خود، ‏دروازه‌های انستیتوت‌های طبی را به‌روی دختران و زنان بست، در حالی که ‏بخش صحت سراسر افغانستان با کمبود پرسنل مواجه است. این اقدام حکومت فعلی باعث شده است که میلیون‌ها دانش‌آموز دختر از آموزش و تحصیل باز بمانند. در کنار آن زنان از رفتن به‌ باشگاه‌های ورزشی، رستورانت‌ها، حمام‌های عمومی، معاینه توسط پزشکان مرد، سفر بدون محرم و کار در موسسات غیردولتی داخلی و بین‌المللی و حتی دفاتر سازمان ملل در افغانستان منع شده‌اند. بر بنیاد گزارش‌ها، اگر این ممنوعیت ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ نزدیک به چهار میلیون دختر ممکن است از آموزش محروم شوند.

ادامه مطلب


2 هفته قبل - 91 بازدید

صدای کیبورد در اتاق کوچک ملیکا، بیشتر از هر صدای دیگری در خانه شنیده می‌شد. بیرون، کوچه هنوز در تاریکی سحر فرو رفته بود و برق، برای چندمین بار در آن هفته، قطع شده بود. تنها روشنایی اتاق، نور کم‌رنگ لپ‌تاپی بود که با باتری نیمه‌جان کار می‌کرد. ملیکا شالش را محکم‌تر دور شانه‌هایش پیچید و دوباره به صفحهٔ مانیتور خیره شد. چند خط کد هنوز مشکل داشت و باید پیش از طلوع آفتاب اصلاح می‌شد، چون مشتری منتظر بود وب‌سایتش صبح فعال شود. در گوشهٔ اتاق، مادرش روی تشک نازکی خوابیده بود و سرفه‌های خشک پدرش، هرچند دقیقه یک‌بار، سکوت خانه را می‌شکست. بوی چای سیاه و دود بخاری زغالی در هوا پیچیده بود. این اتاق کوچک حالا هم دفتر کار بود، هم صنف آموزشی، هم محل جلسه‌های آنلاین و هم جایی که پنج دختر جوان تلاش می‌کردند زندگی‌شان را از فروپاشی نجات دهند. سه سال پیش، هیچ‌کدام از آن‌ها تصور نمی‌کردند روزی سرنوشت‌شان به چنین جایی برسد. ملیکا و دوستانش در دانشکده کامپیوتر ساینس دانشگاه هرات درس می‌خواندند. آن‌ها از معدود دخترانی بودند که خانواده‌هایشان اجازه داده بودند در رشته‌ای تخنیکی تحصیل کنند. بیشتر روزها تا عصر در لابراتوارهای دانشگاه می‌ماندند؛ پروژه می‌ساختند، روی طراحی وب‌سایت کار می‌کردند و دربارهٔ آینده حرف می‌زدند. ملیکا همیشه می‌گفت بعد از فراغت می‌خواهد یک شرکت تکنالوژی بسازد تا دختران افغان بتوانند بدون وابستگی در آن کار کنند. دوستانش به شوخی می‌گفتند: «اول بگذار فارغ شویم، بعد شرکت هم جور می‌کنیم.» اما آن شوخی، خیلی زود به حسرت تبدیل شد. وقتی دروازهٔ دانشگاه‌ها به‌روی دختران بسته شد، همه‌چیز ناگهان متوقف گردید. آن روز، فضای دانشگاه هرات شبیه خانه‌ای بود که عزادار شده باشد. دختران آرام از دهلیزها عبور می‌کردند و هیچ‌کس نمی‌دانست چه باید بگوید. بعضی‌ها گریه می‌کردند و بعضی‌ها فقط به زمین نگاه می‌دوختند. ملیکا هنوز آخرین باری را که از دروازهٔ دانشگاه بیرون شد به یاد دارد؛ روزی سرد که باد، خاک را در صحن دانشگاه می‌چرخاند و او احساس می‌کرد بخشی از زندگی‌اش همان‌جا جا مانده است. فقط یک سال تا فراغت‌شان باقی مانده بود. پس از آن، روزهای طولانی و سنگینی آغاز شد. ملیکا بیشتر وقتش را در خانه می‌گذراند. صبح‌ها صدای رفت‌وآمد مردم در کوچه را می‌شنید و تا ظهر در اتاق خاموش می‌نشست. لپ‌تاپش روی میز خاک می‌خورد. گاهی مادرش آهسته می‌گفت: «کاش حداقل درست تمام می‌شد.» پدرش چیزی نمی‌گفت، اما سکوتش سنگین‌تر از هر حرفی بود. وضعیت اقتصادی خانواده نیز هر روز بدتر می‌شد. پدرش که سال‌ها کارگر ساختمانی بود، دیگر توان کار سنگین نداشت. قیمت آرد، روغن و مواد اولیه پیوسته بالا می‌رفت. بسیاری از شب‌ها، مادرش تلاش می‌کرد غذا کمتر مصرف شود تا برای فردا هم چیزی باقی بماند. در همان روزها، چندین بار صحبت فروش لپ‌تاپ ملیکا پیش آمد. مادرش می‌گفت شاید بتوانند با پول آن، چند ماه مواد غذایی بخرند. همین ترس باعث شد ملیکا دوباره لپ‌تاپش را روشن کند. او شبی به چهار دوست نزدیکش ــ شبنم، سارا، نادیه و فرشته ــ پیام فرستاد. هر پنج نفر هنوز در شوک تعطیلی دانشگاه بودند. بعضی‌هایشان حتی برای مدتی کاملاً درس و برنامه‌نویسی را کنار گذاشته بودند. اما وقتی دوباره باهم صحبت کردند، متوجه شدند هنوز چیزی در وجودشان خاموش نشده است. آن‌ها ساعت‌ها دربارهٔ وضعیت‌شان حرف زدند؛ دربارهٔ ترس، بیکاری، فشار خانواده‌ها و آینده‌ای که ناگهان نامعلوم شده بود. در پایان همان تماس، ملیکا گفت: «اگر کسی برای ما فرصت نمی‌سازد، شاید مجبور شویم خودمان آن را بسازیم.» چند هفته بعد، آن‌ها کارشان را آغاز کردند. نه دفتری وجود داشت و نه سرمایه‌ای. تنها چیزی که داشتند، پنج لپ‌تاپ قدیمی، اینترنت ضعیف و مهارت‌هایی بود که در دانشگاه آموخته بودند. آن‌ها یک شرکت کوچک مجازی ساختند؛ تیمی که از خانه‌های مختلف در هرات باهم کار می‌کرد. ملیکا بیشتر مسئول هماهنگی پروژه‌ها شد، شبنم طراحی وب انجام می‌داد، سارا روی دیتابیس کار می‌کرد، نادیه فرانت‌اند می‌ساخت و فرشته آموزش و ارتباط با شاگردان را مدیریت می‌کرد. شروع کار بسیار دشوار بود. پیدا کردن مشتری در جامعه‌ای که هنوز به کار آنلاین و مخصوصاً کار دختران اعتماد نداشت، ساده نبود. بعضی‌ها وقتی می‌فهمیدند اعضای تیم دختر هستند، دیگر پاسخ نمی‌دادند. برخی مشتری‌ها نیز حاضر نبودند پول کامل بپردازند. اما آن‌ها مجبور بودند ادامه دهند، چون راه دیگری نداشتند. نخستین پروژه‌شان طراحی یک وب‌سایت ساده برای یک فروشگاه کوچک بود. پول آن پروژه آن‌قدر کم بود که حتی به‌سختی هزینهٔ اینترنت‌شان را جبران می‌کرد، اما برای آن پنج دختر معنای دیگری داشت. آن پروژه ثابت کرد که هنوز می‌توانند کار کنند، هنوز می‌توانند درآمد داشته باشند و هنوز زندگی‌شان کاملاً متوقف نشده است. پس از آن، کم‌کم پروژه‌های بیشتری رسید. یک مرکز آموزشی از آن‌ها سیستم ثبت شاگردان خواست. یک تجارت محلی نیز درخواست کرد دیتابیس محصولاتش را تنظیم کنند. بعضی شب‌ها تا سحر بیدار می‌ماندند تا پروژه‌ها را تحویل دهند، چون اینترنت شب‌ها بهتر بود. در زمستان، هنگام کار، دست‌هایشان از شدت سرما بی‌حس می‌شد. گاهی برق می‌رفت و آن‌ها مجبور بودند با پاوربانک یا اینترنت موبایل، کار را ادامه دهند. اما چیزی که این شرکت را متفاوت ساخت، فقط پروژه‌های آنلاین نبود. روزی یکی از دختران هم‌دانشگاهی سابق‌شان به ملیکا پیام داد و نوشت: «من دیگر هیچ امیدی ندارم؛ حداقل اگر بتوانم کدنویسی یاد بگیرم، شاید کاری پیدا کنم.» همین پیام باعث شد ایده‌ای تازه در ذهن ملیکا شکل بگیرد. آن‌ها تصمیم گرفتند برای دخترانی که از دانشگاه و مکتب محروم شده‌اند، صنف‌های آنلاین برگزار کنند. در آغاز، فقط چند شاگرد داشتند؛ دخترانی خجالتی که بیشترشان دوربین را روشن نمی‌کردند. بعضی‌ها از ترس مخالفت خانواده، در سکوت درس می‌خواندند. برخی دیگر فقط با یک موبایل ساده وارد صنف می‌شدند. اما همان صنف‌های کوچک، به‌تدریج بزرگ‌تر شد. اکنون دخترانی از ولایت‌های مختلف افغانستان در صنف‌های آنلاین آن‌ها شرکت می‌کنند. آن‌ها طراحی وب‌سایت، مبانی برنامه‌نویسی، دیتابیس و کار با کمپیوتر را آموزش می‌دهند. بعضی از شاگردان، پس از چند ماه، توانسته‌اند پروژه‌های کوچک بگیرند و درآمد پیدا کنند. برای ملیکا، مهم‌ترین لحظه زمانی است که یکی از شاگردانش می‌گوید توانسته با درآمد خودش برای خانواده‌اش مواد غذایی بخرد یا هزینهٔ مکتب خواهرش را بپردازد. او می‌گوید: «ما شاید نتوانستیم سند فراغت بگیریم، اما نمی‌خواستیم تمام چیزهایی را که یاد گرفته بودیم، دفن کنیم.» امروز، آن پنج دختر هنوز مدرک دانشگاهی ندارند. هنوز وقتی از کنار دانشگاه هرات عبور می‌کنند، قلب‌شان فشرده می‌شود. هنوز حسرت صنف‌های نیمه‌تمام و روز فراغت را در دل دارند. اما در میان تمام دشواری‌های زندگی در افغانستان، آن‌ها راه کوچکی برای ادامه دادن ساخته‌اند. در اتاقی که روزی فقط محل ناامیدی بود، حالا هر روز صدای کیبورد شنیده می‌شود؛ صدایی آرام اما مداوم، شبیه تلاش دخترانی که نمی‌خواهند زندگی‌شان در سکوت خاموش شود. نویسنده: سارا کریمی

ادامه مطلب